Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Anticiganizam

**Anticiganizam** je relativno novi pojam za staru društvenu pojavu, za mržnju, marginalizaciju i progon Roma u svetu.

Istorija ovog naroda prepuna je nasilnih migracija, izbeglištva i ponovnog naseljavanja novih prostora. Oduvek su bili opažani kao stranci, skitnice, kriminalci, tako da još od XIV veka u evropskim zemljama nalazimo zakonske odredbe koji su dopuštali diskriminaciju Roma.

## Definicija

Prema definiciji *European Commission against Racism and Intolerance* (ECRI, Evropska komisija protiv rasizma i netolerancije) iz 2011, anticiganizam je specifična forma rasizma, ideologija koja je zasnovana na rasnoj superiornosti, forma dehumanizirajućeg i institucionalnog rasizma uzgajana istorijskom diskriminacijom, koja se, pored ostalog, izražava nasiljem, govorom mržnje, eksploatacijom, stigmatizacijom i po njagoru vrstom diskriminacije.

## Genocid nad Romima

Nacističke deportacije Sinta i Roma u Nemačkoj, 1940.
Istrebljenje Roma bilo je deo programa Nacionalsocijalističke partije Nemačke. Odmah po dolasku na vlast nacisti donose propise i zakone o rasnoj pripadnosti, gde se Romi prepoznaju kao rasni problem za Nemačku. Posle toga, u celoj zemlji lokalni policijski odredi počinju da zatvaraju Rome u lokalne logore, koji kasnije postaju koncentracioni logori za Rome. Berlin-Marcan (Berlin-Marzahn) i drugi logori za Rome (Zigeunerlager), koje su nacisti osnovali između 1935. i 1938. godine, bili su preliminarna faza na putu ka logorima smrti Aušvic (Auschwitz), Zaksenhauzen (Sachsenhausen) i Dahau (Dachau). Romi su bili žrtve progona svuda gde su fašisti došli na vlast, kao i njihove vojne sile. Tako se sabirni logori za Rome formiraju i u fašističkoj Italiji, a zatim i u drugim zemljama okupiranim od strane Nemačke. Jedno od značajnijih mesta stradanja Roma jeste i logor Jasenovac, formiran od strane ustaškog režima u Hrvatskoj. Odmah po početku nemačke okupacije Srbije počinje progon Roma i Jevreja. Naredbom od 30. maja 1941. godine, Jevreji i Romi se isključuju iz javnog i privrednog života i obavezuju na registraciju u posebne spiskove (Judenregister i Zigeunerlisten). Uvodi se i prisilni rad, a propisuje se i obavezno nošenje žutih traka. U svemu tome učestvuju i lokalne kvislinške vlasti, prvo Komesarska uprava, a zatim i Nedićeva vlada sa svojom policijom. Ubrzo se formira i Odeljenje za Jevreje i Cigane.

Žrtve genocida nad Romima (Porajmos), kao i njihove porodice, kako u Srbiji tako i u celoj Evropi, nikada nisu obeštećene za patnje koje su doživele tokom Drugog svetskog rata.

## Napomena

* Sadržaj članka je preuzet iz publikacije *Mesta stradanja i antifašističke borbe u Beogradu 1941–44.* Arhivirano 2014-12-17 na Wayback Machine-u objavljene pod Creative Commons licencom.

## Literatura

* Dragoljub Acković, Romi u Beogradu: Istorija, kultura i tradicija Roma u Beogradu od naseljavanja do kraja XX veka, Beograd, 1999;
* Bora Kuzmanović, „Stereotipi o Romima i etnička distanca prema Romima“, Sociologija, Vol. XXXIV, br.1, str. 119–126, 1992;
# Rusofobija

Francuska alegorija iz 19. vijeka koja predočava „barbarsku invaziju Rusije“ i širenje kolere
**Rusofobija** (rus. *русофобия*); antirusko raspoloženje; je društveno-politička pojava za koju je karakteristična netrpeljivost (nerijetko i mržnja) prema Rusima, ruskoj kulturi i običajima, ruskom jeziku i ruskoj globalnoj politici. Manifestacije i razlozi su mnogobrojni, uglavnom političke prirode odnosno kao posljedica historijske kolonizacije zemalja u ruskom okruženju i prisilne rusifikacije.

Rusofobija je posebno prisutna u pojedinim ruskim republikama unutar Ruske Federacije. Prisutna je i u SAD-u, Velikoj Britaniji, Poljskoj i nekim državama bivšeg Sovjetskog Saveza. Posebno je istakunta u postsovjetskim državama sa velikim ruskim manjinama koje su te prostore naselile u sklopu rusko-sovjetske kolonizacije. To se u prvom redu odnosi na baltičke države Litvu, Latviju, Estoniju, Ukrajinu i nešto manje Moldaviju, zatim određene kavkaske države poput Gruzije. Rusofobija se sredinom 20. vijeka posebno primjećivala u Finskoj, Norveškoj, Češkoj, Mađarskoj i još nekim evropskim državama.

Rusofobija s druge strane ima snažnog oponenta odnosno rusofiliju u kojoj se opravdano i neopravdano propagiraju i veličaju ruska historija, kultura i ostalo. Takav je oblik komunikacije posebno primjetan u nekim državama poput Srbije, Njemačke, Italije i ostalim državama.

## Historija

Rusofobija se prvi put javlja u 16. i 17. vijeku u sklopu širenja ruske države prema istočnoj Aziji prilikom čega je nastupila kolonizacija većeg broja manjih evroazijskih naroda. Rusofobija je izrazito pojačana kolonizacijom nekih istočnoevropskih i sjevernoevropskih država u 18., 19. i 20. vijeku. Hladni rat također je snažno povećao netrpeljivost prema Rusima i ruskoj kulturi od strane SAD-a i Velike Britanije.

Danas je rusofobija raširena uglavnom zbog globalne politike i nerazriješenih historijsko-političkih pitanja Rusije sa ruskim postsovjetskim susjedima koje su Rusi prethodno kolonizirali. To se u prvom redu odnosi na baltičke države, Ukrajinu, Poljsku, te države Kavkaza i Centralne Azije. Na globalnoj razini rusofobija se i dalje izrazito primjećuje u SAD-u i Velikoj Britaniji.

## Oblici rusofobije

* Aktivno širenje negativnih ili neistinitih informacija o historiji, politici i kulturi ruskog naroda u svjetskim medijima
* Aktivno angažiranje neruskih državljanja za promicanje netrpeljivosti prema ruskoj kulturi i društvu u Rusiji i svijetu
* Ostali oblici

## Povezano

* Ukrajinofobija
* Rusifikacija
* Rusofilija

## Reference

## Vanjske veze

* Rusofobija u Velikoj Britaniji (`en`)
* Rusofobija u međunarodnom tisku (`en`)

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala o temi: **Rusofobija** |
|  | Potražite natuknicu rusofobija u Wikirječniku, slobodnom rječniku. |
# Tantalijum

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|

|  |
| --- |
| Hf - **Ta** - W
 |
| Nb **Ta** Db
 |
|  periodni sistem
 |

 |
| **Opšti podaci** |
| Ime, simbol,atomski broj
 | Tantal, Ta, 73
 |
| Pripadnost skupu
 | prelaznih metala
 |
| grupa, perioda
 | VB, 6
 |
| gustina, tvrdoća
 | 16650 kg/m3, 6,5
 |
| Boja
 | plavičastosiva  |
| **Osobine atoma** |
| atomska masa
 | 180,9479 u
 |
| atomski radijus
 | 145 (200) pm
 |
| kovalentni radijus
 | 138 pm
 |
| van der Valsov radijus
 | bez podataka
 |
| elektronska konfiguracija
 | [Xe]4f145d36s2 |
| e- na energetskim nivoima
 | 2, 8, 18, 32, 11, 2
 |
| oksidacioni broj
 | 5
 |
| Osobine oksida
 | srednje kiseli
 |
| kristalna struktura
 | regularna prostorno centrirana
 |
| **fizičke osobine** |
| agregatno stanje
 | čvrsto
 |
| temperatura topljenja
 | 3290 K (3017 °C)
 |
| temperatura ključanja
 | 5731 K (5458 °C)
 |
| molska zapremina
 | 10,85×10-3 m3/mol
 |
| toplota isparavanja
 | 743 kJ/mol
 |
| toplota topljenja
 | 31,6 kJ/mol
 |
| pritisak zasićene pare
 | 0,776 Pa (3269 K)
 |
| brzina zvuka
 | 3400 m/s (293,15K)
 |
| **Ostale osobine** |
| Elektronegativnost
 | 1,5 (Pauling) 1,33 (Alred)
 |
| specifična toplota
 | 140 J/(kg\*K)
 |
| specifična provodljivost
 | 7,61×106 S/m
 |
| toplotna provodljivost
 | 57,5 W/(m\*K)
 |
| I energija jonizacije
 | 761 kJ/mol
 |
| II energija jonizacije
 | 1500 kJ/mol
 |
| III energija jonizacije
 | 2100 kJ/mol
 |
| IV energija jonizacije
 | 3200 kJ/mol
 |
| **Najstabilniji izotopi** |
|

| izotop
 | zast.
 | v.p.r.
 | n.r.
 | e.r. MeV
 | p.r.
 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 179Ta
 | (veš.)
 | 1,82 godina
 | z.e.
 | 0,110
 | 179Hf
 |
| 180Ta
 | 0,012%
 | >1,2×1015 godina
 | z.e.
 | 0,854
 | 180Hf
 |
| β+ | 0,708
 | 180Hf
 |
| 181Ta
 | **99,988%** | stabilni izotor sa 108 neutrona
 |
| 182Ta
 | (veš.)
 | 114,5 dana
 | β- | 1,811
 | 182W
 |

 |
| tamo gde drugačije nije naznačeno, upotrebljene su SI jedinice i normalni uslovi.
 |
| Objašnjenja skraćenica: zast.=zastupljenost u prirodi, v.p.r.=vreme polu raspada, n.r.=način raspada, e.r.=energija raspada, p.r.=proizvod raspada, z.e=zarobljavanje elektrona
 |

**Tantal/Tantalijum** (**Ta**, latinski - *tantalium*) - je prelazi metal VB grupe. Ime je dobio po ličnosti iz grčke mitologije - Tantalu.

Zastupljenost: tantal je zastupljen u zemljinoj kori u količini od 2 ppm (eng. parts per million).

Najvažniji mineral tantala je tantalit (Fe,Mn)Ta2O5
# Tinjci

Kamen s tinjcem
**Tinjci** ili **liskuni** su grupa silikatnih minerala različitog sastava i vrlosavršene kalavosti. Izgrađuju mnoge stijene. U njihov hemijski sastav ulaze kalijum, natrijum, magnezijum, gvozdje, litijum, cezijum i rubidijum sa OH grupom. U liskune spadaju: muskovit (na slici) biotit, flogopit, cinvaldit, lepidolit i paragonit. Takodje su otporni na rastvaranja pa se nalaze u pesku, i zapravo kada vidimo da nesto svetluca u pesku to su liskuni. Spadaju i u petrogene minerale (grade stene) i spadaju u sastav raznih stena na primer metamorfnu steius- muskovit, magmatsku stenu granit-biotit... A koriste se kao izolatori u elektroindustiji i za tu primenu se koristi flogopit, zbog cega je i veoma skup.

## Povezano
# Poliester

Poliester pod elektronskim mikroskopom
**Poliester** je vrsta polimera, koji sadrži estere u glavnom lancu. Iako postoje mnoge vrste poliestera, pojam se obično koristi za vrstu sintetičke tkanine te za specifičan materijal polietilentereftalat (PET). Poliesteri mogu biti i razne kemikalije. Prirodni poliester i nekoliko sintetičkih poliestera su biorazgradivi, ali većina sintetskih poliestera nije biorazgradiva.

Poliester kao tkanina koristi se za proizvodnju raznih vrsta odjeće kao što su: košulje, hlače, jakne, kape te za izradu plahti, deka, tapeciranog namještaja, podloga za kompjuterske miševe i dr. Koristi se i za izradu sigurnosnih pojaseva u automobilima, užadi, tranportnih traka, za pojačanje izdržljivosti gume i plastike, za amortizaciju i kao izolacijski materijal.

Dok se sintetička odjeća često smatra manje prirodnom u usporedbi s tkaninama od prirodnih vlakana kao što su pamuk i vuna, poliesterske tkanine mogu pružiti određene prednosti u odnosu na prirodne tkanine, kao što su poboljšana otpornost, trajnost i zadržavanje boje. Kao rezultat toga, poliesterska vlakna ponekad se koriste zajedno s prirodnim vlaknima za proizvodnju tkanine s poboljšanim svojstva i većom otpornošću na vodu, vjetar i sl.

Poliesteri također služe za proizvodnju: PET boca, traka za filmove, cerada, kanua, zaslona s tekućim kristalima, holograma, filtera, izolacijskih traka i dr.

Poliesteri se naširoko koriste pri završetku proizvodnje visoko kvalitetnih proizvoda od drva, kao što su gitare, klaviri i unutrašnji interijer vozila i plovila.
# Polistiren

| Polistiren
 |
| --- |
|  |
| IUPAC ime
 |

|  |
| --- |
| Poli(1-feniletan-1,2-diil) |

 |
| Drugi nazivi
 | Termokol
 |
| Identifikacija
 |
| Abrevijacija
 | PS
 |
| Svojstva
 |
| Molekulska formula
 | (C8H8)n |
| Gustina
 | 0,96-1.04 g/cm³
 |
| Tačka topljenja
 |
~240 °C (decomposes at lower T)

 |
| Toplotna provodljivost
 | 0,033 W/(m·K) (pena, ρ 0,05 g/cm3)
 |
| Indeks prelamanja (*n*D)
 | 1,6; dielektrična konstanta 2,6 (1 KHz – 1 GHz)
 |
| Srodna jedinjenja
 |
| Srodna jedinjenja
 | Stiren (monomer)
 |
|

Ukoliko nije drugačije napomenuto, podaci se odnose na standardno stanje (25 °C, 100 kPa) materijala

 |
| Infobox references
 |

Polistirenska ambalaža
Polistirenski kontejner za jogurt
**Polistiren** je sintetički aromatski polimer izgrađen od stirena, tečne petrohemijske supstance.

Polistiren može da bude čvrst ili u obliku pene. Polistiren za uobičajenu upotrebu je transparentan, trd i krt. Ovaj polimer ima nisku cenu po jedinici težine. Veoma je propustljiv za kiseonik i vodenu paru i ima relativno nisku temperaturu topljenja. Polistiren je jedan od najviše korišćenih plastičnih materijala. Obim proizvodnje iznosi nekoliko milijardi kilograma godišnje. Priodno je bezbojan, ali se može obojiti. Upotreba obuhvata zaštitnu ambalažu (CD ili DVD kutije), boce, poklopci i probor za jelo za jednokratnu uportebu.

## Reference

## Literatura

* J.R. Wunsch (2000). *Polystyrene – Synthesis, Production and Applications*. iSmithers Rapra Publishing. str. 15. ISBN 978-1-85957-191-0. Pristupljeno 25. 7. 2012.
* Haynes, William M., ur. (2011). *CRC Handbook of Chemistry and Physics* (92nd izd.). CRC Press. ISBN 1-4398-5511-0.

## Vanjske veze

* Polystyrene Composition – The University of Southern Mississippi
* SPI resin identification code Arhivirano 2016-03-06 na Wayback Machine-u – Society of the Plastics Industry
* Bacteria Turns Styrofoam into Biodegradable Plastic – Scientific American, 27 February 2006
* Polystyrene (packaging) facts Arhivirano 2007-08-12 na Wayback Machine-u
# Polipropilen

| Polipropilen |
| --- |
|  |
| Općenito |
| Hemijski spoj | Polipropilen |
| Druga imena | PP |
| Molekularna formula | (C3H6)x |
| CAS registarski broj | 9003-07-0 |
| Svojstva |
| Gustoća | 0.855 g/cm3, amorfni
0.946 g/cm3, kristalni |
| Tačka topljenja | ~160 °C |

**Polipropilen** (PP) je makromolekularni produkt polimerizacije propilena. Dolazi u obliku bijelog praška ili granula i predstavlja tvrdi termoplastični polimer. Polipropilen ima višu temperaturu topljenja od polietilena, ali je manje otporan na niske temperature. Nerastvorljiv je u organskim rastvaračima na sobnoj temperaturi. Iznad 80 °C se rastvara u aromatskim i hloriranim ugljikovodicima.

## Osobine

Osobine polipropilena zavise od uslova polimerizacije i prirode katalizatora te od stepena čistoće i koncentracije komponenata polimerizacije. Najbolje osobine ima izotaktički polipropilen dobiven pomoću Ziegler-Natta katalizatora. Aktivnost katalitičkog procesa se smanjuje u prisustvu kisika i vlage, te se proces izvodi u atmosferi azota.

## Upotreba

Polipropilen ima dobre mehaničke osobine te zbog toga ima široku primjenu. Od njega se proizvode cijevi, laboratorijsko posuđe, kontejneri, armature, kućišta, itd. Može se proizvoditi u obliku vlakna, koje služi za izradu vještačkih tkanina.

```
  CH3     H             CH3   H   CH3   H
    \    /               |    |    |    |
     C==C       ->    -- C -- C -- C -- C --
    /    \               |    |    |    |
   H      H              H    H    H    H

 propilen monomer      polipropilen polimer

```
# Leidenska tegla

Konstrukcija Leidenske boce.
**Lajdenska tegla** (također **Leidenska boca** ili **Kleistova boca**) je prvi oblik električnoga kondenzatora, koji su 1745. neovisno načinili Ewald Georg von Kleist u Njemačkoj i Pieter van Musschenbroek u nizozemskom gradu Leidenu. Bila je to staklena boca, prvotno s vodom ili živom kao jednom elektrodom i staklom kao električnim izolatorom, dok je druga, uzemljena elektroda bila šaka u kojoj se boca držala. Unutrašnjost boce punila se elektricitetom iz elektrostatičkoga stroja. Poslije su kao elektrode postavljene obloge od staniola (tanki srebrnasti listovi ili folije kositra proizvedeni valjanjem), što je dovelo do konstrukcije električnoga kondenzatora od dvaju međusobno izoliranih električnih vodiča. Koristila se kao kondenzator još u prvim radijskim odašiljačima s iskrištem.

Prvi opisani električni kondenzator, nazvan Leidenska boca, svojom sposobnošću pohrane električne energije potaknuo je razvoj pokusa s elektricitetom, dok je snažna iskra nastala njegovim izbijanjem dala naslutiti potencijal tada novog oblika energije. Leidenska boca je s vanjske i unutarnje strane obložena do određene visine slojem staniola ili aluminija. Ona ima mali električni kapacitet do 10-8 F, pa može podnijeti veliki električni napon.

## Slike

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |
| Početni oblici Leidenske boce su imali metalni šiljak koji je prolazio kroz čep i bio je u dodiru s vodom.
 | Oblik Leidenske boce iz 1919.
 | Baterija koja se sastoji od 4 Leidenske boce iz Leidenskog muzeja.
 | Otkriće Leidenske boce u Musschenbroekovom laboratoriju.
 |

 |

## Izvori
# Univerzitet u Lajdenu

| Univerzitet u Lajdenu |
| --- |
| Universiteit Leiden |
| latinski: *Academia Lugduno-Batava* |
|  |
|  |
| Historija |
| Moto | Libertatis Praesidium |
| Moto (sh.) | Bastion slobode |
| Osnivanje | 1575. |
| Generalno |
| Vrsta | javni univerzitet |
| Administracija |
| Akademsko osoblje | 1239 |
| Admin. osoblje | 1120 |
| Studenti |
| Broj studenata   – dodiplomci   – diplomci   – doktoranti | 25.800 14.977 4560 1147 |
| Lokacija |
| Sedište   – grad   – pokrajina   – država |  Lajden i Hag Južna Holandija Holandija |
| Službene stranice |
| www.leiden.edu |

**Univerzitet u Lajdenu** je prestižni javni istraživački univerzitet u holandskom gradu Lajdenu. Univerzitet u Lajdenu najstariji je univerzitet u državi, a osnovan je davne 1575. godine u vreme Holandske revolucije. Holandska kraljevska dinastija Oranje-Nasau ima bliske veze sa univerzitetom jer su Julijana od Holandije, Beatriks od Holandije i Vilem-Aleksander od Holandije studirali na ovoj instituciji.

## Reference

## Vanjske veze

* www.leiden.edu
# Baterija (vojna jedinica)

**Baterija** ili **bitnica** je u artiljeriji isto što i četa u ostalim rodovima vojske.Najčešće je sačinjava 50-60 ljudi. Baterija se organizuje od vodova i odeljenja, i to tako što više odeljenja ( najčešće tri sa ljudstvom od 10 vojnika ) čine jedan vod, a više vodova ( najčešće tri i to jedan izviđački i dva vatrena ) čine bateriju. Više baterija dalje čine divizion, više diviziona brigadu, više brigada diviziju, više divizija korpus i više korpusa armiju.
# Zastava Estonije

Razmera zastave: 7:11
 Pomorska ensignija
Pomorska zastava.
Državna **zastava Estonije** je trobojka sa tri jednake horizonzalne trake plave (gore), crne, i bele boje. Normalna veličina je 105 × 165 cm. Na estonskom, zastava se kolokvijalno naziva "*sinimustvalge*" (doslovno "plavo-crno-belo"), po bojama zastave.

Ovakva zastava je prvi put ušla u upotrebu tokom 1880-ih, kao zastava studentskog saveza Estonskog univerziteta na Univerzitetu u Tartuu, i bila je postavljena u holu pastorata komune Otepa 4. juna, 1884. Naknadno je zastava povezana sa estonskim nacionalizmom, i bila je korišćena kao državna zastava (*riigilipp*) kada je Estonija proglasila neszavisnost 24. februara, 1918, formalno usvojivši zastavu 21. novembra, 1918.

Invazija Sovjetskog Saveza juna 1940, je dovela do zabranjivanja ove zastave. Zastava je skinuta sa najsimboličkije lokacije, tornja Pik Herman u Talinu, 21. juna, 1940. dok je Estonija još uvek (bar formalno), bila nezavisna. Sutradan, 22. juna je podignuta zajedno sa crvenom zastavom. Estonska trobojka je potpuno nestala sa tornja 27. jula, 1940, i bila je zamenjena zastavom Estonske SSR.

Tokom nemačke okupacije 1941. – 1944, zastava je bila prihvaćena kao etnička zastava Estonaca, ali ne i kao državna zastava. Nakon što su se Nemci povukli iz Talina, septembra 1944, ponovo je istaknuta estonska zastava. Kada je 22. septembra došla Crvena armija, prvo je samo dodata crvena zastava. Ubrzo zatim, plavo-crno-bela zastava je ponovo nestala.

Estonska zastava je bila zabranjena do perestrojke, kasnih 1980-ih, kada se 24. februara, 1989. plavo-crno-bela zastava ponovo zavijorila sa Pik Herman tornja u Talinu. Zvanično je ponovo proglašena za državnu zastavu 7. avgusta, 1990, malo više od godine dana pre nego što je Estonija postala potpuno nezavisna.

Prvobitna interpretacija značenja boja je bila:

* plava predstavlja nebo, jezera, i more Estonije, i simboliše vernost nacionalističkim idejama;
* crna je boja tla domovine i nacionalnog grba;
* bela predstavlja težnju naroda ka sreći i svetlu.

## Alternativni predlozi

Alternativna verzija sa nordijskim krstom za estonsku zastavu.
2001, političar Karel Tarand je predložio da se dizajn zastave promeni iz trobojke u zastavu sa standardnim *skandinavskim* dizajnom i istim bojama [1]. Oni koji se slažu sa ovim predlogom smatraju da trobojka daje Estoniji imidž post-sovjetske ili istočnoevropske zemlje, dok bi novi dizajn simbolizovao vezu zemlje sa nordijskim državama. Mnogi od njih takođe predlažu i promenu imena države na stranim jezicima iz Estonija u Estland. Nekoliko predloga zastave sa nordijskim krstom je već postojalo 1922, kada je državna zastava zvanično usvajana; jedan od njih je prikazan na slici. Kako se trobojka smatra važnim nacionalnim simbolom, ovaj predlog nije naišao na opštu prihvaćenost.

## Povezano

* Grb Estonije

## Vanjske veze

* *Estonija* na www.fotw.net
# Grb Estonije

Veliki grb**Grb Estonije** u svom sadašnjem obliku je zlatni štit sa tri vitka, plava leoparda (ili lava) u prolazu (heraldičkim rječnikom *passant guardant*) na sredini sa hrastovim grančicama sa strane štita. Motiv sa tri lava prekopiran je sa danskog grba.

## Historija

Grb Estonije postojao je mnogo prije službenog priznavanja poslije estonskog rata za neovisnost 1918. - 1920., kada je Republika Estonija međunarodno priznata. Državna skupština Estonije (Riikogu) službeno je prihvatila grb 19. lipnja 1925. godine.

Međutim, grb je službeno zabranjen poslije pripajanja Estonije Sovjetskom Savezu godine 1940. i upotreba ranijih estonskih simbola također je kazneno gonjena. Grb je zakonom vraćen 6. travnja 1993. godine, poslije osamostaljivanja 1990.
# Mu isamaa, mu õnn ja rõõm

| Mu isamaa, mu õnn ja rõõm |
| --- |
| *Srpskohrvatski:* Moja domovina, moja sreća i radost |
| Notni zapis estonske himne |
|

---

**Državna himna  Estonija**

---

 |
| Tekst | Johann Voldemar Jannsen, 1869. |
| Muzika | Fredrik Pacius, 1848. |
| Usvojena | 1920. (prvi put) svibanj 1990. (ponovo) |
| Ukinuta | lipanj 1940. |
|

Mu isamaa, mu õnn ja rõõm (instrumental)

*Problemi sa slušanjem datoteke? Pogledajte pomoć.* |

"**Mu isamaa, mu õnn ja rõõm**" (srpskohrvatski: "Moja domovina, moja sreća i radost"; IPA:  [mu ˈisɑmɑː mu ˈɤnʲː jɑ ˈrɤːm] ) je državna himna Republike Estonije. Prvi put je usvojena 1920. godine, a nakon ponovne uspostave nezavisnosti 1990. godine ponovo je usvojena kao državna himna.

Tekst himne napisao je novinar i pjesnik Johann Voldemar Jannsen 1869. godine, na glazbu koju je 1848. godine komponirao finsko-njemački kompozitor Fredrik Pacius. Istu glazbenu podlogu ima i finska himna, "Maamme", koja ima i sličan tekst; temeljna razlika je u ključu u kojem se kompozicije nalaze. Sama pjesma prvi put je predstavljena 1869. godine kao zborska kompozicija na muzičkom festivalu u Estoniji te je gotovo odmah postala simbol narodnog buđenja u Estoniji.

Nakon Estonskog rata za nezavisnost, "Mu isamaa, mu õnn ja rõõm" je 1920. godine usvojena kao službena estonska himna. Godine 1940., tokom Drugog svjetskog rata, himna je izgubila svoj status nakon što je Estonija okupirana, a 1944. godine je potpuno zabranjena nakon što su sovjetske vlasti protjerale Nijemce i uspostavile satelitsku vlast u zemlji. Estonska SSR imala je svoju regionalnu himnu, međutim stanovnici Estonije mogli su redovito slušati bivšu državnu himnu jer je finski Yleisradio sveku večer odjavljivao program uz instrumentalnu verziju svoje himne, a koja je identična estonskoj; zbog blizine, stanovnici Estonske SSR su imali pristup finskom signalu.

U svibnju 1990., "Mu isamaa, mu õnn ja rõõm" je ponovno usvojena kao državna himna Estonije.