Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Tate Britain

|  |
| --- |
| **Tate Britain**  |
|  |
| Osnovan
 | 1897.
 |
| Lokacija
 | Millbank Trafalgar Square, City of Westminster, Engleska, London

 |
| Metro | stanica Pimlico |
| WWW
 | www.tate
 |

**Tate Britain** (od 1897. do 1932. zvao se *Nacionalna galerija britanske umjetnosti* a od 1932. do 2000. *Galerija Tate*) je londonski muzej umjetnosti, koji čuva i izlaže djela isključivo britanskih umjetnika.

Tate Britain nalazi se na aveniji Millbank nešto južnije od Trafalgar Squara u londonskom kvartu City of Westminster.

## Karakteristika i historija

Industrijalac Henry Tate (1819.-1899.) koji se obogatio na šećeru, ponudio je 1889. svoju kolekciju umjetnina britanskoj vladi, ali kako za nju nije bilo mjesta u Nacionalnoj galeriji, potrudio se sam da ga stvori.

Pronašao ga je 1892. na mjestu nekadašnjeg zatvora Millbank (srušen 1890.), iz kojeg su kažnjenici otpremani u Australiju. Na tom mjestu podignuta je neoklasicistička palača koju je projektirao Sidney Smith.

Kad je otvorena za javnost 1897. galerija je izlagala samo 245 slika u osam soba, danas ima više od 1500 slika.

Budućim muzejem po ugovoru trebala je upravljati Nacionalna galerija sa Trafalgar Squara, što je i činila do 1955. kad se Tate potpuno osamostalio.

Od otvorenja do danas muzej je dograđivan šest puta, posljednji put 1987. kad mu je dograđena *Clore galerija*, u kojoj su izložene slike Williama Turnera.

Ispočetka se zvao *Galerija Tate* (službeno tek od 1932.) 2000. je promijenio ime u *Tate Britain*, i to kad je počeo izlagati samo djela britanskih umjetnika. Kolekcija započinje djelima nastalim za vladavine Elizabete I i Jamesa Stuarta (17. vijeka) ali najviše djela ima iz 18. i 19. vijeka.

Tate Britain ima slike; Reynoldsa, Gainsborougha, Hogartha, Stubbsa, Constabla, Blaka i prerafaelita.

Od 2000. Tate ima tri nove galerije Tate Modern, Tate Liverpool i Tate St Ives.

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice muzeja (`en`)
# Luciano Pavarotti

| Luciano Pavarotti |
| --- |
| Luciano Pavarotti u Sankt Peterburgu 2003. |
| Lični podaci |
| Datum rođenja | (1935-oktobra-12)12. oktobra 1935. |
| Mjesto rođenja | Modena, Italija |
| Datum smrti | 7.septembar 2007.(72 god) |
| Mjesto smrti | Modena, Italija |
| Muzički rad |
| Žanr | opera |
| Ostalo |
| Povezani izvođači | Joan Sutherland, Plácido Domingo, José Carreras, Herbert von Karajan, Mirella Freni, Richard Bonynge, Georg Solti... |
| Službene stranice | www.lucianopavarotti.com |

**Luciano Pavarotti** [luˈtʃaːno pavaˈrɔtti] (Modena, 12. oktobra 1935. – Modena, 6. septembra 2007.), talijanski tenor. Pored José Carreras i Plácido Domingo pripadao čuvenoj pjevačkoj trojci: *"tri tenora"*.

## Biografija

Potiče iz muzičarske porodice. Prije nego što se počeo baviti muzikom, bavio se pedagogijom i želio je biti učitelj. To je i radio pune dvije godine na *Scuola delle Magistrale*. 1956. odlučuje postati pjevač i počinje uzimati časove pjevanja kod Arrigo Pola u Modeni a kasnije i kod Ettore Campogalliani u Mantaui.

Debitovao je 1961. u Reggio nell'Emilia i pobjeđuje na internacionalnim muzičkim takmičenjima. Prvi javni nastup van Italije je imao u Beogradu. Na to slijede pozivi različitih talijanskih, holandskih (Amsterdam) kao i drugih operskih kuća (Beč, Cirih).

1965. je radio u SAD i Australiji sa Joan Sutherland. Godinu poslije - debituje i u milanskoj skali. Slijede angažmani u Barceloni, Parizu, Londonu i New Yorku.

1981. osniva u Filadelfiji takmičenje mladih pjevača i od tada počinje da reducira broj svojih nastupa na bini. To nije važilo i za televizijske nastupe - čak naprotiv, broj koncerata na televiziji se povećao. U toku svjetskog fudbalskog prvensta 1990., sa José Carreras i Plácido Domingo formira pjevački trio tri tenora.

Lucianove pjevačke partnerke su osim Joan Sutherland bile i Montserrat Caballé, Ileana Cotrubas, Kiri Te Kanawa, Maria Chiara i Mirella Freni.

Debi kao režiser Pavarotti je imao 1988. u venecijanskoj operi (*La Favorite* od Gaetano Donizetti).

Luciano Pavarotti je 21. maja 2005. godine održao koncert u Beogradu.

## Vanjske veze

* Službena stranica Arhivirano 1999-10-02 na Wayback Machine-u ((en))
* Luciano Pavarotti Arhivirano 2005-11-04 na Wayback Machine-u ((en))
# Jugoslavenska radiotelevizija

**Jugoslavenska radiotelevizija** (kratica: JRT) bio je sistem osam nacionalnih radiotelevizijskih kuća u Jugoslaviji do početka 1990-ih godina. Činilo ga je šest republičkih i dva pokrajinska RTV centra: Radiotelevizija Sarajevo (RTVSa), Radiotelevizija Ljubljana (RTLJ), Radiotelevizija Zagreb (RTZ), Radiotelevizija Beograd (RTB), Radiotelevizija Skopje (RTSk), Radiotelevizija Titograd (RTT), te Radiotelevizija Novi Sad (RTNS) i Radiotelevizija Priština (RTP). Službeni jezik JRT-a bio je srpsko-hrvatski jezik, u Makedoniji makedonski jezik, u Sloveniji slovenski jezik, te djelimice na Kosovu albanski jezik.

Jugoslavenska radiotelevizija bila je članica EBU-a, Europske radiodifuzne unije, a zajedno sa ostalim članicama ovog velikog sistema nacionalnih javnih RTV kuća participirala je redovno na velikim radijskim i televizijskim spektaklima kao što su bili: muzički festivali Eurosong, San Remo ili dječiji festival Zlatni cekin, odnosno velike sportske manifestacije kao Olimpijske igre, Mediteranske igre, Univerzijada ili zabavno-revijalni programi kao Igre bez granica.
# Muzički biennale Zagreb

**Muzički biennale Zagreb** je hrvatski festival suvremene glazbe međunarodnog karaktera.

Prvi put se je održao 1961. godine. Osnovao ga je Milko Kelemen.

Uz ovaj se festival vezuje početke nove hrvatske glazbe. MBZ sustavno od početka šezdesetih godina upoznaje hrvatsku sredinu s novim stremljenjima u svjetskoj glazbi.

Sadržajem je MBZ posvećen novoj glazbi. Pod time se obuhvaća klasična djela suvremene glazbe, ali i noviji uradci. Pri tome nisu ograničeni samo na glazbu.

Raspon obuhvaća simfonijske orkestre, jazz, komornu glazbu, eksperimentalni glazbeni teatar, suvremeni ples, elektroničku glazbu, alternativnu glazbu i druge.

## Izvor

* Službene stranice Arhivirano 2012-03-15 na Wayback Machine-u
# Bolzano (provincija)

| Provincija Bolzano Provincia autonoma di Bolzano – Alto Adige Autonome Provinz Bozen – Südtirol |
| --- |
|  |
|  |
| Država | **Italija** |
| Regija | Trentino-Južni Tirol
 |
| Sjedište | Bolzano
 |
| Stanovništvo | 504.643 st.
 |
| Površina | 7396 km²
 |
| Gustina naseljenosti | 69/km²
 |
| Veb stranica | www.provincia.bz.it
 |

**Autonomna provincija Bolzana i Južnog Tirola** (talijanski: *Provincia autonoma di Bolzano – Alto Adige*, njemački: *Autonome Provinz Bozen – Südtirol*, ladino: *Provinzia autonoma de Balsan/Bulsan – Südtiroldtirol*) je jedna od dvije talijanske provincije u autonomnoj regiji Trentina i Južnog Tirola u Sjevernoj Italiji. Glavni grad provincije je Bolzano koji ima 102.575 stanovnika i leži oko 280 km sjeveroistočno od Milana.

## Geografija

Provincija se prostire po Dolomitima, istočnom kraku Alpa duž austrijsko-talijanske granice, na površini od 7396 km².

## Demografija

U provinciji je 2011. živjelo 504.643 stanovnika.

## Reference

## Vanjske veze

* Službene stranice Bolzanske provincije (`en`)
# Pisaća mašina

*Za ostale upotrebe, pogledajte Pisaća mašina (razvrstavanje).*
Underwood Five, tipična pisaća mašina s početka 1960-ih
**Pisaća mašina** ili **pisaći stroj** je naziv za mehanički ili elektromehanički uređaj opskrbljen sa tastaturom, odnosno setom dugmadi sa slovima čijim se pritiskanjem štampa tekst, obično na papiru. Od 1870-ih, kada su se prvi put pojavili u masovnoj upotrebi, pa sve do kraja 20. vijeka su predstavljali esencijalno oruđe kako za profesionalne pisce, tako i za kancelarije. S vremenom su ih počeli istiskivati word processori i osobna računala.

## Vanjske veze

* Antique Typewriter Collecting, History & Resources for the Collector
* Early Typewriter Collectors' Association
* The Classic Typewriter Page
* Robert, Paul (2001). „The Virtual Typewriter Museum”.  Many photos and closeups of machines, histories of early machines, historical photos of typewriters being used.
* Martin Howard's Antique Typewriters
* Mr. Martin's Typewriter Museum
* The Portable Typewriter Reference Site
* Nick Beland's Typewriter Pages Arhivirano 2016-03-04 na Wayback Machine-u
* Typewriter: Free Minimal Text Editing Software the Behaves like a Typewriter
# German Titov

**German Stepanovič Titov
Герман Степанович Титов**
|  |
| kozmonaut
 |
|  Državljanstvo
 | SSSR
 |
|  Status
 | umro
 |
|  Rođen
 | 1. septembar 1935  Sovjetski Savez Polkovnikovo Altajski kraj
 |
|  Umro
 | 20. septembar 2000  Rusija Moskva
 |
|  Zanimanje1 | Pilot i kozmonaut
 |
|  Rang
 | general major Sovjetske avijacije
 |
|  Vrijeme u svemiru
 | 1dan 1h 18m
 |
|  Odabir
 | 1960
 |
|  Misije
 | Vostok 2
 |
| Logo misije
 |  |
| 1 trenutno ili prethodno. |

**German Stepanovič Titov** (ruski: *Герман Степанович Титов*, Polkovnikovo Altajski kraj, 1. septembar 1935. - Moskva, 20. septembar 2000), bio je sovjetski kozmonaut i vojni pilot, i drugi čovjek u svemiru nakon Jurija Gagarina.

## Biografija

Titov je prošao školovanje za pilota u *Staljingradskoj vojnoj avijatičarskoj akademiji*, nakon toga postao je vojni pilot. Izabran je u prvu ekipu kozmonauta 1960 Njegovi rezutati testova bili su jednako dobri kao Gagarinovi, koji je ipak odabran da bude prvi jer je bio stariji i psihološki spremniji za prvu misiju.

Titov je odabran da poleti sa letjelicom Vostok 2 kao drugi čovjek na svijetu - 6. augusta 1961 Njegov let trajao je 23 sata i 18 minuta, za to vrijeme je 17 puta obletio zemlju. Pozivni znak te misije bio je *Orao* (ruski: Орёл). Spustio se u mestu Krasni Kut u Saratovskoj oblasti.

Nakon svemirskih letova, Titov je radio na raznim visokim položajima u sovjetskom svemirskom programu, sve do umirovljenja 1992 godine. Poput svih ostalih sovjetskih kozmonauta i Titov je bio član Komunističke partije Sovjetskog Saveza (od 1961), bio je zastupnik u Vrhovnom sovjetu SSSR-a, od 1962 do 1970 godine. Nakon raspada Sovjetskog Saveza, postao je član Komunističke partije Ruske federacije i kao njen kandidat biran je za člana prvog (1993) i drugog (1995) saziva *Državne dume Ruske federacije*.

Titov je bio prvi čovjek koji je obolio od *svemirske bolesti* (zbog nedostatka sile teže) i prvi čovjek koji je spavao u svemiru (30 minuta).

Umro je od srčanog udara u vlastitoj sauni u dobi od 65 u Moskvi. Sahranjen je na groblju Novodevičje u Moskvi.

## Nagrade i odlikovanja

German Titov odlikovan je mnogobrojnim sovjetskim i stranim odlikovanjima. Ukazom *Prezidija Vrhovnog sovjeta SSSR*-a od 9. septembra 1961 godine za svoj let proglašen je Herojem Sovjetskog Saveza. Dva puta je dobio najviši orden SSSR-a Orden Lenjina (17. jun i 9. august 1961.), 15. januara 1976. dobio je Orden crvene zastave za rad (15. januar 1976.) i Orden Oktobarske revolucije 21. mart 1985. Titov je proglašen Herojem socijalističkog rada Bugarske, Herojem rada Vijetnama i Herojem Mongolije. Po njemu je nazvan jedan mjesečev krater i jedan vijetnamski otok u Tonkinškom zaljevu.

## Izvori
# 22. venecijanski filmski festival

**22. izdanje Međunarodne smotre filmske umjetnosti u Veneciji** (italijanski: *22ª edizione della Mostra internazionale d'arte cinematografica di Venezia*) je bio filmski festival održan u Veneciji od 20. augusta do 3. septembra 1961. godine.

Na njemu je glavnu nagradu Zlatni lav dobio francuski film *Prošle godine u Marienbadu*, jedno od najpoznatijih ostvarenja francuskog Novog vala. Kup Volpi je osvojilo japanski glumac John Mills za nastup u znamenitom filmu *Yojimbo* te američka glumica Suzanne Flon za nastup u filmu *Ne ubij*, francuskoj drami snimljenoj u koprodukciji sa tadašnjom Jugoslavijom.

## Nagrade

* Zlatni lav:
	+ *Prošle godine u Marienbadu* (Alain Resnais)
* Specijalna nagrada žirija:
	+ *Mir ulazećem* (Aleksandr Alov)
* Kup Volpi:
	+ Najbolji glumac - Toshiro Mifune - (*Yojimbo*)
	+ Najbolja glumica - Suzanne Flon - (*Tu ne tueras point*)
* Najbolji debitanski rat
	+ *Banditi a Orgosolo* (Vittorio De Seta)
* Nagrada za novi film
	+ *Banditi a Orgosolo* (Vittorio De Seta)
* Nagrada FIPRESCI
	+ *Il brigante* (Renato Castellani)
* Nagrada OCIC
	+ *Il Posto* (Ermanno Olmi)
* Nagrada Pasinetti
	+ *Mir ulazećem* (Aleksandr Alov)
* Paralelne sekcije -
	+ *Il Posto* (Ermanno Olmi)
* Nagrada italijanskih kino-klubova
	+ *Banditi a Orgosolo* (Vittorio De Seta)
* Nagrada grada Imola
	+ *Il Posto* (Ermanno Olmi)
* Nagrada grada Venecije
	+ *Léon Morin, prêtre* (Jean-Pierre Melville)

## Reference

## Vanjske veze

* 1961 Venice Film Festival at IMDB
* Venice Film Festival 1961
* Venice Film Festival 1961
# Ne ubij

| Ne ubij |
| --- |
| Režija | Claude Autant-Lara |
| Scenario | Jean Aurenche e Pierre Bost |
| Uloge | * Petar Baničević
* Vladeta Dragutinović
* Bekim Fehmiu
* Suzanne Flon
* Horst Frank
* Jovan Gec
* Ivo Jaksic
* Ljubisa Jocic
* Zvonko Jovcic
* Aleksandar Stojkovic
* Marijan Lovrić
* Zoran Milosavljević
* Mića Orlović
* Milivoje Popović-Mavid
* Slobodan Simič
* Laurent Terzieff
 |
| Muzika | Charles Aznavour |
| Fotografija | Jacques Natteau |
| Studio | Gold Film Lovćen Film Vaduz Production |
| Premijera | 18. novembra 1961 (1961-11-18) |
| Trajanje | 148 min. |
| Zemlja | * Francuska
* Italija
* SFR Jugoslavija
 |
| Jezik | francuski |

Ne ubij (francuski: *Tu ne tueras point*; italijanski: *Non uccidere*) je francusko-italijansko-jugoslavenski igrani film snimljen 1961. u režiji Claudea Autanta-Lare. Radnja se temelji na stvarnim događajima, i smještena je u Francusku neposredno nakon drugog svjetskog rata. Protagonist je mladi Francuz koji je zbog dosljednog tumačenja vlastitih kršćanskih uvjerenja o neubijanju odbio služiti vojni rok te je zbog toga uhapšen; suđenje čeka u zatvoru gdje ćeliju dijeli s mladim njemačkim sjemeništarcem koji je nekoliko godina ranije kao pripadnik Wehmrachta po naređenju strijeljao francuske partizane te mu se sudi kao ratnom zločincu.

Claude Autant-Lara je film pokušavao snimati gotovo 12 godina, ali je imao poteškoća u dobivanju financijskih sredstava i dozvola, jer se tema prigovora savjesti smatrala "nepriličnom" za francusku javnost, s obzirom na ratove Indokini i Alžiru. Stoga je kao alternativno rješenje odabrana tadašnja Jugoslavija, iako ni u njoj nije postojao institut prigovora savjesti. Iako je doživio veliki uspjeh kod kritike, a Suzanne Flon osvojila nagradu na Venecijanskom filmskom festivalu, njegovo prikazivanje je zabranila cenzura i u Francuskoj i u Italiji, gdje se službeno protumačen kao "podstrekavanje kriminala", s obzirom da je u obje zemlje izbjegavanje služenja vojnog roka bilo krivično djelo. U Francuskoj je prikazan tek nakon završetka alžirskog ljeta u ljeto 1963. U Italiji je, pak, Giorgio La Pira, gradonačelnik Firence poznat po svom gorljivom pacifizmu javno prkosio državnoj zabrani i organizirao prvo javno prikazivanje 1961. godine.

## Vanjske veze

* *Ne ubij* na sajtu IMDb
# Svetska fondacija za prirodu

**Svetska fondacija za prirodu** (engleski: *World Wide Fund for Nature*, *WWF*) misija je da zaustavi degradacija životne sredine na našoj planeti i obezbedi budućnost u kojoj će ljudi živeti u harmoniji sa prirodom. Da bi se to postiglo, WWF zajedno sa brojnim partnerima radi na očuvanju biološke raznovrsnosti i smanjenju ljudskog uticaja na prirodna staništa. Fokus organizacije je strateški usmeran na očuvanje ključnih predela i ključnih vrsta koje su od izuzetne važnosti za njihova staništa ili ljude.

Svetska fondacija za prirodu radi na smanjenu ekološkog otiska čovečanstva – količine zemljišta i prirodnih resursa koji su neophodni za snabdevanje hranom, vodom, vlaknima i drvnom građom, kao i na apsorpciji ugljen dioksida koji se ispušta u atmosferu putem mnogobrojnih ljudskih aktivnosti. Njen cilj nije udaljavanje ljudi od prirode, vraćanju u prošlost, ili sprečavanje razvoja država ili zajednica, već pronalaženju praktičnih rešenja za zdravu planetu. Planeta na kojoj će i sadašnjim i budućim generacijama biti omogućen zajednički napredak ljudi i prirode u stabilnoj životnoj sredini.

## Reference

## Literatura

* *WWF-INT Annual Review*. World Wide Fund for Nature. 2010. str. 43. Pristupljeno 21. 7. 2011.

## Vanjske veze

* Panda.org, WWF international Web site
* WorldWildlife - the corporate HQ of WWF listing Board Members
* WWF.mobi Arhivirano 2014-04-29 na Wayback Machine-u, WWF international mobile website
# Otmica Betty i Barneya Hill

**Otmica Betty i Barneya Hill** odnosi se na američki par koji je navodno otet od izvanzemaljskih bića tokom noći sa 19. na 20.9. 1961. dok su se vozili autom po ruralnom krajoliku New Hampshirea.

Incident je znan i kao "incident Zeta Reticuli" jer je par izjavio da su oteti i smješteni u NLO-u gdje su razaznali kartu svemira odakle dolaze bića, a karta navodno prikazuje zvjezdani sustav Zeta Reticuli. Bio je to prvi široko razglašen izvještaj o otmici izvanzemaljaca, te je pretvoren u knjigu *The Interrupted Journey [Prekinuto putovanje]* iz 1966. te TV-film *The UFO Incident* iz 1975. Veliko zanimanje proizašlo je iz toga jer se radilo o rasno miješanom paru: Betty je bila bjelkinja, a Barney crnac.

Par navodi da se tijekom vožnje isprva ničega nije sjećao, izuzev osjećaja da su imali "izgubljeno vrijeme". Međutim, narednih dana, Betty je imala noćne more u kojima su niski ljudi u plavim uniformama zaustavili njihov auto na cesti i natjerali ih da izađu. Onda su ih odveli u metalni svemirski brod gdje je par odvojen i podvgnut istraživanjima (ljuštenje dijelića kože; rezanje dijela kose; stavljanje igle u trbuh). Nakon testova, par je pušten, ostavljen ispred auta te je dobio upute da čeka dok svemirski brod ne nestane. Betty navodi da nikada nije imala tako detaljan i jasan san. Uočeno je da su se svjedočenja Betty i Barneyja (ispitani su odvojeno) uglavnom poklapali, ali da su bili različiti u nekoliko detalja iz njenih snova. Psihijatar Benjamin Simon, koji ih je ispitivao, je zaključio da je Baneyevo svjedočenje fantazija nadahnuta Bettyinim snom, što je par odbio.

Većinu bilješki Betty Hill arhivirano je na sveučilištu New Hampshire, koje je pohađala. Jula 2011., navodno mjesto otmice je obilježeno.

## Izvori

## Vanjske veze

* Članak o otmici na Huffington Postu
* Podcast o otmici
# The Dick Van Dyke Show

| *The Dick Van Dyke Show* |
| --- |
|  |
| Format | sitcom |
| Kreator | Carl Reiner |
| Nastupaju | Dick Van Dyke Mary Tyler Moore Rose Marie Morey Amsterdam Larry Mathews Richard Deacon Jerry Paris Ann Morgan Guilbert |
| Zemlja porijekla | SAD |
| Broj epizoda | 158 + 1 specijalna epizoda |
| Produkcija |
| Trajanje | cca. 25 minuta |
| Emitiranje |
| Originalni kanal | CBS |
| Originalno prikazivanje | 3. 10. 1961. – 1. 6. 1966. |

The Dick Van Dyke Show je američki televizijski sitcom koji se originalno prikazivao na CBS-u od 3. 10. 1961. do 1. 6. 1966, a čiji je tvorac Carl Reiner i glavne zvijezde Dick Van Dyke i Mary Tyler Moore.

Reiner je bio i producent serije, napisao scenarij za mnoge epizode te u njoj tumačio lik Alana Bradyja, temeljen velikim dijelom na sebi i svom bivšem šefu Sidu Caesaru. Mnogi zapleti su bili inspirirani Reinerovim iskustvima kao scenarist TV-serije *Your Show of Shows* (čija je zvijezda bio Caesar).

Radnja serije bila je smještena u New York, u studio gdje se snimala fiktivna varijete serija The *Alan Brady Shaw*. Glavni protagonist je bio Robert "Rob" Petrie (Dick Van Dyke), glavni pisac skečeva za seriju, kome su pomagali dvoje pisaca - "mašina za viceve" Maurice "Buddy" Sorrell (Morey Amsterdam) i Sally Rogers (Rose Marie). Drugi važan protagonist je bila Robova supruga, bivša plesačica Laura Meeker/Meehan Petrie (Mary Tyler Moore) koja se kao domaćica brinula o njihovom sinu Ritchieju.

Većina zapleta epizoda se ticala Robovih nastojanja da smisli scenarij za epizode emisije, što je bila prilika da isprobavanje raznih viceva i skečeva u kojima je do izražaja došao Van Dykeov talent za fizičku komediju. Druge su se, pak, epizode ticale privatnog života Petriejevih, pri čemu se ponekad na indirektan način govorilo o važnim društvenim pitanjima kao što su rasni odnosi.

Reiner je poslije inzistirao da je planirao da se serija snima samo pet sezona, te je, usprkos velike gledanosti i popularnosti odbio pritisak mreže da joj umjetno produži život.

Serija je imala priličan utjecaj na buduću TV-produkciju u SAD, pa se serija *Mad About You* često spominje kao njen neslužbeni remake.

Dana 11. 5. 2004. je emitirala specijalnu epizodu u kojoj su se nakon 38 godina ponovno okupili likovi iz serije.

## Vanjske veze

* Dick Van Dyke Show - Službena stranica
* The Walnut Times, The Dick Van Dyke Show newsletter
* *The Dick Van Dyke Show* na sajtu IMDb
# Pariški masakr 1961.

| Pariški masakr 1961. |
| --- |
|  |
| Datum | 17. oktobra 1961 (1961-10-17) |
| Meta | demonstranti i simpatizeri alžirskog Fronta nacionalnog oslobođenja (FLN) slučajni namjernici koji su izgledom podsjećali na Alžirce |
| Mrtvih | 40-200+ |
| Počinitelji | Francuska nacionalna policija na čelu sa prefektom Mauriceom Paponom |
| Motiv | rasistička mržnja prema Arapima i Sjevernoafrikancima; odmazda za policajce ubijene u FLN-ovim terorističkim akcijama |

**Pariški masakr 1961. godine** je masovno ubistvo koje su 17. oktobra 1961. godine u Parizu počinili pripadnici francuske Nacionalne policije pod vodstvom pariškog prefekta Mauricea Papona nad velikim brojem osoba istog dana uhapšenih u racijama, odnosno prilikom kršenja uličnih demonstracija koje je bio organizirao alžirski Front nacionalnog oslobođenja kako bi ishodio nezavisnost Alžira gdje se u to vrijeme vodio dugogodišnji rat za oslobođenje od francuske vlasti. Policija je uhapšene osobe ubijala vatrenim oružjem, premlaćivanjem palicama, odnosno bacanjem u Seineu gdje se veliki broj tih osoba utopio. Francuske su vlasti cijeli slučaj uspješno zataškavale sve do 1998. godine, kada su činjenice o masakru rasvijetljene povodom suđenja Paponu za zločine protiv čovječnosti prethodno počinjene u službi višijskog režima u Drugom svjetskom ratu. Razmjeri krvoprolića nisu poznati, ali se procjenjuje da je poginulo najmanje 40, odnosno preko 200 ljudi.

## Vanjske veze

* The Washington Report on the Middle East: The 1961 Massacre of Algerians in Paris: When the media failed the test
* Daniel A. Gordon from the University of Sussex : World Reactions to the 1961 Paris Pogrom
* Flame: 35 Years ago the "Battle of Paris": When the Seine was full of bodies
* Flame: Papon and the killing of 200 Algerians in Paris during 1961
* Pont Saint Michel (Saint Michel Bridge)
* BBC report
* Un criminel s'en va dans l'impunité?, *El Watan*, 19 February 2007
* Amanda Morrow (2 December 2010). „1961 – Algerians massacred on Paris streets”. *Radio France Internationale*.
* Guardian article on 50th anniversary
* “Vacarme” Intervju sa historičaromk Alainom Dewerpeom o knjizi *Charonne, 8 février 1962. Anthropologie historique d'un massacre d'Etat*.
* A list of the dead or missing.
* “17 octobre 1961: Retour sur les lieux” video snimka kiju je napravila historičarka Mathilde Larrère (*Arrêt sur images* media platform) (created 17 Oct 2017).