Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Republika Italija (1802–1805)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|

|  |
| --- |
| **Republika ItalijaRepubblica Italiana* |
| Sestrinska republika Prve Francuske Republike
 |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ←   | **1802. – 1805.** |   →     →     → |

 |
|

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Zastava
 | Grb
 |

 |
| Lokacija Karta Napoleonske Republike Italije iz 1803. |
| **Glavni grad** | Milano
 |
| **Religija** | Katoličanstvo
 |
| **Vlada** | Ustavna Republika
 |
| **Predsjednik** |
|  • 1802. - 1805.
 | Napoleon Bonaparte
 |
| **Potpredsjednik** |  |
|  • 1802. - 1805.
 | Francesco Melzi d'Eril
 |
| **Legislatura** | Parlament
 |
| **Historija** | Napoleonski ratovi
 |
|  • Lunévilleski mir
 | 9. 2. 1801.
 |
|  • Proglašenje monarhije
 | 17. 3. 1805.
 |
| **Danas dio** | Italije
 |

 |

**Napoleonska Republika Italija** (talijanski: *Repubblica Italiana*) bila je kratkotrajna Republika, koja je egzistirala od 1802. do 1805.

## Historija

Napoleonova Talijanska Republika bila je nasljednica Cisalpinske Republike, koja je morala promijenila svoj Ustav kako bi omogućila Francuskom prvom konzulu Napoleonu da postane njen predsjednik.

Napoleonov pouzdani savjetnik za talijanska pitanja u Parizu bio je milanski aristokrat Francesco Melzi d’Eril. On ga je savjetovao da novu Republiku ne proglase Francuzi, već Talijani na konstituanti u francuskom Lyonu u januaru 1802.
Napoleon je izabran za predsjednika nove Talijanske Republike, iako ne bez protivljenja.

Dok je po Ustavu Republika imala nešto suvereniteta, u praksi je to imao samo Napoleon, koji je kontrolirao sve.

Suverenitet Republike se svodio na tri izborna kolegija smještena u Milanu, Bologni i Brescii, u kojima se birala komisija zvana *Cenzura*, sa sjedištem u Cremoni od 21 člana. Ona je nominalno trebala kontrolirati vlast, dok je stvarni šef države bio je predsjednik Republike Napoleon Bonaparte, izabran na mandat od 10 godina.
On je u svojim rukama imao svu izvršnu vlast, od tog da sam bira potpredsjednika, državnog sekretara, ministre, ambasadore, načelnike vojske, administratore javnih službi, sve do ovlaštenja da priprema budžet i samostalno provodi zakonadavne i diplomatske
inicijative.

Potpredsjednik *Francesco Melzi d’Eril* je vršio dužnost predsjednika za vrijeme njegove Napoleonove odsutnosti.

Zakonodavna vlast bila je u rukama komisije od najmanje 10 članova koje je birao predsjednik na tri godine.
Vlada se sastojala od sedam ministarstava. Za razliku od tog Republički parlament bio je zakonodavno tijelo sa vrlo ograničenim ovlaštenjima, jer je sazivan po nalogu predsjednika, koji je imao pravo da odobri ili odbaci svaki prijedlog zakona.

Za svoje kratke egzistencije vlada Republike radila je na formiranju talijanske vojske, i donekle je uspjela razviti patriotizam u vojničkim redovima.

## Izvori

## Vanjske veze

* *Italy under Napoleon* (`en`)
# Mir u Campo Formiju

| Mir u Campo Formiju |
| --- |
| *Sporazum iz Campo Formija između Francuske Republike i Austrije* |
|
Posljednja stranica dijela ugovora dostupnog za javnost |
| **Generalno** |
| **Tip sporazuma** | mirovni sporazum
 |
| **Depozitar** | *Archives Nationales* |
| **Jezik** | francuski jezik
 |
| **Potpisivanje** | 17. listopada 1797.  Campoformido, Mletačka Republika
 |
| **Stranke** |
|

|  | Strana 1
 | Strana 2
 |
| --- | --- | --- |
| Strane
 |  Francuska Republika
 |  Austrija
 |

 |

**Mir u Campo Formiju** (francuski: *Traité de Campo-Formio*, njemački: *Frieden von Campo Formio*) ponekad zvan i **Mir iz Campoformida** potpisan je 18. oktobra 1797. godine u Villi Manin kod sela Campoformida (jugozapadno od Udina) između Prve Francuske republike i Habsburške Monarhije. Kampoformijski mir potpisali su Napoleon Bonaparte, kao predstavnik Prve Francuske republike, i grof Ludwig von Cobenzl, kao predstavnik Habsburške Monarhije. Mir je označio kraj Prve koalicije, pobjedonosni završetak Napoleonovog pohoda po Apeninskom poluotoku te završetak prve faze Napoleonskih ratova. Tim sporazum dokinuta je Mletačka Republika nakon 1100 godina postojanja, a njen teritorij podjelili su između sebe potpisnici sporazuma, to je bio i kraj Austrijske Nizozemske (današnja Belgija) koja je pripala Prvoj Francuskuskoj republici.

Tim mirovnim sporazumom Habsburška Monarhija priznala je većinu francuskih osvajanja, i postojanje novih apeninskih država Ligurske republike (teritorij oko Genove) i Cisalpinske Republike i pravo na Jonske otoke. Kao naknadu za gubitak Lombardije koja je postala dio Cisalpinske Republike, Francuzi su Austrijancima dali cijeli istočni dio ukinute Mletačke Republike (od rijeke Adige na istok); grad Veneciju, Istru, Dalmaciju, Boku Kotorsku i Mletačku Albaniju, zauzvrat je Habsburška Monarhija morala odustati od svoje Austrijske Nizozemske (današnja Belgija) i dati pravo Francuzima da anektiraju zemlje na lijevoj obali Rajne (kraj od Bazela do Andernacha, uključujući i grad Mainz. Revolucionarna Francuska obećala je da će iskoristiti svoj utjecaj kako bi Habsburška Monarhija dobila Salzburg i dio Bavarske, u tajnom dijelu sporazuma, dogovoreno je da Prusija, bivši saveznik Austrije, neće dobiti ništa. Tako je od Prve koalicije jedino Velika Britanija ostala i dalje neprijatelj Francuske, jer su sve članice koalicije već prije potpisale separatne mirovne ugovore sa Francuskom.

## Reference

## Vanjske veze

* *Treaty of Campo Formio*, sa portala Encyclopædia Britannica (`en`)
# Abdikacija

**Abdikacija** je pojam koji označava podnošenje ostavke na položaj državnog vođe. Prije svega ovaj pojam se ranije koristio po pitanju podnošenje ostavke okrunjenih glava to jest careva, kraljeva i slično, ali u moderno doba počeo se koristiti i po pitanju osoba na položaju predsednika.

Kroz historiju su postojale različito motivirane abdikacije, ali najčešće je do njih dolazilo zbog političkih previranja. Primer rijetkih izuzetaka od takvih prisilnih abdikacija su one koje su potpisali Dioklecijan iz nikada zadovoljavajuće objašnjenih razloga i švedska kraljica Kristina

## Poznate abdikacije

* 79. pne. - Kornelije Sula
* 305. - Dioklecijan
* 1294. - Celestin V.
* 1399. - Richard II
* 1444. - Murat II, sultan Osmanskog carstva
* 1556. - Karlo V., car Svetog Rimskog Carstva
* 1567. - Meri Stjuart
* 1654. - Kristina od Švedske
* 1724. - Filip V Španski
* 1759. - Karlo VII Napuljski
* 1804. - Ferdinand I
* 1814. - Napoleon
* 1830. - Šarl X Filip
* 1839. - Miloš Obrenović
* 1870. - Izabela II od Španije
* 1873. - Amadej I Španski
* 1893. - Liliuokalani
* 1917. - Nikola II., ruski car
* 1946. - Viktor Emanuel III
* 1936. - Edvard VIII od Ujedinjenog Kraljevstva
* 2000. - Jean od Luksemburga
# Elba (otok)

| Elba  |
| --- |
|  |
| Podaci
 |
| Lokacija
 | Toskana Provincija Livorno
 |
| Arhipelag
 | Toskanski arhipelag
 |
| **Koordinate** | 42°45′46″N, 10°14′22″E |
| Država
 |  Italija
 |
| Glavno naselje
 | Portoferraio
 |
| Površina
 | 223 km² km²
 |
| Broj stanovnika
 | 33 660
 |
|  |

**Elba** (latinski: *Ilva*) je otok u Tirenskom moru na zapadnoj obali Italije, koji administrativno podpada pod talijansku regiju Toskanu i provinciju Livorno. Elba je poznata kao mjesto Napoleonovog egzila od 1814. do 1815. godine.

## Geografija

Elba ima površinu od 223 km² i najveći je otok Toskanskog arhipelaga. Obale otoka su strme, a unutrašnjost planinska. Najviši vrh Capanne ima 1019 m. Na otoku živi 33.660 stanovnika, a najveće naselje je Portoferraio u kom živi 12.000 ljudi.

## Historija

Još su Etruščani iskapali željeznu rudu na Elbi, a Grci su ga vjerojatno zbog peći za taljenje nazvali Aethalia (Zadimljeno mjesto). Rimljani su ga nazvali Ilva i također su iskapali željeznu rudu, ali su izgradili i pomorsku bazu na otoku. Za ranog srednjeg vijeka Elbom je vladala Republika Pisa, a od 1290. Republika Genova. Od 1399. otokom vladaju kneževi Piombino, koji ga 1548. prepustili Cosimu Mediciju iz Firence. Dio otoka bio je u španjolskim rukama od 1596. do 1709. godine, a nakon njih su otokom vladali napuljski kraljevi.

Od 1802. otok je ustupljen Francuskoj, pa kad je Napoleon 1814. sam abdicirao, bio je prognan na Elbu. Na otok je stigao 4. maja i Elba je tad imala status nezavisne kneževine s Napoleonom kao vladarom. On je na Elbi izdržao do 26. februar 1815. kada se vratio u Francusku na poznatih sto dana. Nakon tog je Elba je vraćena Toskani, sa kojom je zajednički ušla u sastav Kraljevine Italije 1860. godine.

## Atrakcije

Napoleonova rezidencija bila je Palača Mulini s pogledom na more u blizini Portoferraia, prijestolnice Elbe koja leži na sjeveru otoka. Njegov ljetnikovac Villa San Martino, smješten 6 km jugozapadno, danas je pretvoren u muzej koji pored njegovih stvari ima i kolekciju gravira. Dalje prema zapadu je selo Poggio sa izvorom mineralne vode koja se zove Napoleon.

## Privreda i transport

Kako Elba ima blagu klimu koja omogućuje rast raznolikog bilja mediteranskog tipa, dosta stanovnika se bavi poljoprivredom i otok je prošaran bogatim maslinicima i vinogradima. Još se dosta stanovnika bavi tradicionalnim ribolovom na inćune, srdele i tune, kao i iskapanjem željezne rude na istočnoj obali. Ipak, turizam je danas najvažnija privredna grana. Popularna ljetovališta su Procchio, Marciana Marina, Marciana, uz ona u zaljevu Biodoli na sjeveru i Marinu di Campo na jugu. Gradić Porto Azzurro, nabliži kopnu, poznat je po zatvoru smještenom u velikoj španjolskoj utvrdi iz 1602. godine. Elba je trajektima povezana sa Piombinom na kopnu, a po otoku voze autobusi.

## Reference

## Vanjske veze

* *Elba* (`en`)
# Sto dana

**Sto dana** (francuski: *Cent-Jours*) je naziv za kratkotrajni period historije Francuske koji je počeo 1. marta 1815. sa povratkom bivšeg cara Napoleona I u Francusku, a završio 22. juna 1815. sa njegovom drugom abdikacijom, odnosno konačnim završetkom francuskog Prvog carstva i početkom Druge burbonske restauracije.

Napoleon je godinu dana ranije bio svrgnut nakon poraza u ratu protiv Šeste koalicije, te je obnovljena stara monarhija pod dinastijom Bourbona, a Napoleon protjeran na otok Elbu, kojim je nominalno upravljao kao vladar. Novi rojalistički režim je, međutim, brzo postao nepopularan, a pobjednički saveznici Šeste koalicije na međusobnim pregovorima u Beču došli na rub oružanog sukoba. Napoleon je to iskoristio kako bi se iskrcao na francuskom tlu i munjevito preuzeo vlast. Ta je vlast, međutim, bila kratkotrajna; povratak Napoleona je ujedinio dotle posvađane saveznike, koji su se udružili u novu Sedmu koaliciju i porazili Napoleona u bitci kod Waterlooa. Nakon toga je Napoleon abdicirao te je prognan na Svetu Helenu, a u Francuskoj je ponovno uspostavljena monarhija.

## Literatura

* Dominique de Villepin, *Les Cent-Jours : ou l'esprit de sacrifice*, Perrin, 2001. ISBN 2-262-01397-7 Comprend une chronologie détaillée et une abondante bibliographie.
* Jean Tulard, *Les vingt jours*, Fayard, 2001
* Emmanuel de Waresquiel, *Cent Jours : la tentation de l'impossible, mars-juillet 1815*, Fayard, 2008, ISBN 978-2213621586
* Jean-Marie Thiébaud, *Les Corps francs de 1814 et 1815 - La double agonie de l'Empire - Les combattants de l'impossible* (en collaboration avec Gérard Tissot-Robbe), préface de Jean Tulard, Paris, S.P.M., collection Kronos, 2011, 714 p. ill. (ISBN 978-2-901952-82-4)
* Achille Tenaille de Vaulabelle, *Le retour de l'île d'Elbe*, 1873, 93p., Lachaud et Burdin, Paris

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Prva burbonska restauracija** | **Period historije Francuske** | Slijedi: **Druga burbonska restauracija** |
# Horatio Nelson

| Viceadmiral The Right Honourable Vikont Nelson KB |
| --- |
| *Vice Admiral Horatio Lord Nelson*, autor: Lemuel Francis Abbott *Vice Admiral Horatio Lord Nelson*, autor: Lemuel Francis Abbott
 |
| **Državljanstvo** | britanska
 |
| **Karijera** |
| **Čin** | viceadmiral
 |
| **Važnije bitke** | **Američki rat za nezavisnost Bitka kod Fort San Juana
* Bitka kod Grand Turka

**Francuski revolucionarni ratovi Opsada Calvija
* Bitka kod Genove
* Bitka kod Otoka Hyères
* Bitka kod Rta St Vincent
* Napad na Cadiz
* Bitka kod Santa Cruz de Tenerifea
* Bitka kod Nila
* Opsada Malte
* Bitka kod Kopenhagena
* Prepad na Boulogne

**Napoleonski ratovi Bitka kod Trafalgara **†**
 |
| **Rod vojske** | Royal Navy
 |

**Horejšio Nelson** (engleski: *Horatio Nelson*), negde i nepravilno **Horacio**, je bio britanski pomorac i admiral. Rođen je 29. septembra 1758. u Bernam Torpu, a poginuo je 21. oktobra 1805. kod Trafalgara.

Nelson se priključio mornarici na nagovor svoga ujaka Morisa Saklinga. Brzo se uspinjao u službi i postao je kapetan 1778. Isticao se ličnim kvalitetima i odličnim poznavanjem taktike. Ponekad je prolazio kroz periode bolesti i neangažovanosti, naročito posle Američkog rata za nezavisnost. Po izbijanju francuskih revolucionarnih ratova Nelson se vratio u aktivnu službu. Naročito je bio aktivan u Mediteranu. Borio se u manjim bitkama kod Tulona i bio je od velike koristi pri zauzimanju Korzike.

U Bici kod Tenerifa 1797. teško je ranjen kada je izgubio ruku. Oporavljao se u Engleskoj. Naredne godine odneo je pobedu nad Francuzima u bici na Nilu. Godine 1801. pobedio je Dance u Bici kod Kopenhagena. Kasnije je komandovao blokadom francuske i španske flote u Tulonu, koje je zatim progonio do Kariba i nazad. Posle kratkog povratka u Englesku preduzeo je 1805. blokadu Kadiza. Dana 21. oktobra 1805. francusko-španska flota je isplovila iz luke i tako je započela Bitka kod Trafalgara. Ova bitka je bila jedna od najblistavijih pobeda britanske mornarice, ali je u njoj Nelson smrtno ranjen. Pogodio ga je hitac iz muskete sa španskog broda „Santisima Trinidad“. Nelsonovo telo je vraćeno u Englesku gde je uz počasti sahranjen u Vestminsterskoj opatiji.

Slavu jednog od najvećih stratega pomorskog ratovanja Nelson je stekao u bitkama protiv revolucionarne Francuske i Napoleona. Njegove pomorske pobede osigurale su Britaniji prvenstvo na moru za čitav jedan vek. Njegovi spomenici se nalaze širom Britanije, a najpoznatiji je onaj na trgu Trafalgar u Londonu. Unjegovu čast je nazvan grad Nelson na Novom Zelandu.

## Povezano

* Bitka kod Trafalgara

## Reference
# Vojna diktatura

| Vojna diktatura
 |
| --- |
| Demonstracije protiv Vojne diktature u PakistanuDemonstracije protiv Vojne diktature u Pakistanu |
|  |

**Vojna diktatura** je forma diktature, na čijem se čelu nalaze oficiri koji je na vlast dolaze vojnim udarom i ukidaju demokratske institucije i zakone, te formiraju privremeni (ili trajni) režim baziran na vojnim propisima.

To je politički režim u kom vojska kao organizacija preuzima vlast, u širem smislu to je jedan od podtipova autoritarne vladavine.

## Historija i karakteristike

U najvećem dijelu ljudske historije vezivanje vojske uz vlast bilo je suvišno, jer su se gotovo svi značajni politički režimi prije industrijske revolucije bili monarhije, u kojima je vojna, vjerska, ekonomska i politička moć bila u rukama monarha.
Razdvajanje vojne i civilne moći i razvoj profesionalnih birokratskih oružanih snaga u evropskim državama u 18. i 19. vijeku iznjedrili su suvremeno razumijevanje vojnih diktatura.

Nisu svi autoritarni režimi ujedno i vojničke diktature. U 20. vijeku čak i najrepresivniji nedemokratski režimi, ponajviše nacisti u Njemačkoj i staljinistički režim u Sovjetskom Savezu, bili su partijske diktature u kojima je ipak postojala civilna kontrola vojske.

Među ostalim vrstama autoritarne vladavine koje treba razlikovati od vojne diktature valja ubrojati apsolutističke monarhije i personalističke - *sultanističke* režime.

Od kraja Drugog svjetskog rata vojne diktature su se događale u najvećoj mjeri u zemljama u razvoju.
Teoretičari modernizma, utjecajni 1950-ih i 60-ih, u početku su bili uvjereni da će se nove nezavisne države Bliskog istoka, Afrike, Azije i Latinske Amerike razviti u kapitalističke liberalne demokracije, sa parlamentarnom kontrolom
nad vojskom. Ta očekivanja srušio je val vojnih udara koji je kulminaciju imao 1960-ih i 1970-ih.

Vojne diktature dogodile su se i u Evropi; u Grčkoj (1967–1974) za vladavine Diktatura pukovnika, a nakon tog i u Poljskoj (1989–1990) za vladavine Jaruzelskog.

## Reference

## Vanjske veze

* *Military rule political regime* (`en`)
# Sovjetsk (Kalinjingradska oblast)

| Sovetsk
 |
| --- |
| Centar grada (Lenjinova ulica)Centar grada (Lenjinova ulica) |
|  |
| Koordinate: ﻿ / ﻿ |
| **Država** |  Rusija
 |
| **Oblast** | Kalinjingradska oblast
 |
|  |
| **Vlast**  |
|  - **gradonačelnik** | Viktor Smilgin
 |
|  |
| **Površina**  |
|  - **Urbano područje** | 45.55
 |
|  |
| **Stanovništvo** (2015.)
 |
|  - **Urbano područje** | 41,212
 |
|  - **Urbana gustoća** | 904.8 stan. / km²
 |
|  |
| **Vremenska zona** | UTC+3 (UTC+4)
 |
| **Službene stranice** www.sovetsk
 |
| Karta
 |
| Sovetsk
 |

**Sovetsk** (ruski: *Сове́тск*) sve do 1946. poznat pod svojim njemačkim imenom **Tilsit** je pogranični grad i riječna luka od 41,212 stanovnika, na sjeveroistoku ruske Kalinjingradske oblasti.

Grad je postao slavan u svijetskim razmjerima kad je njemu u julu 1807. sklopljen Tilsitski mir između Napoleona i ruskog cara Aleksandra I.

## Geografija

Sovetsk leži na južnoj obali rijeke Njemen u Kalinjingradskoj oblasti, točno preko puta na sjevernoj strani preko mosta kraljice Louise leži litvansko selo Panemunė.

## Historija

Historija Tilsita počela je 1288. kad su teutonski vitezi u svom Križarskom pohodu na istok na tom mjestu podigli drvenu utvrdu sa opkopom.

Sredinom 13. vijeka zamak - Tilsit (Schalauner Haus) podignut je od kamena, a njegove zgrade prekrivene crvenim crijepovima.

Zamak je ozbiljno oštećen na početku sukoba između Teutonskog reda i Litavske kneževine.

Veliki majstor reda Konrad Jungingen, odlučio je 1397. potpuno obnoviti zamak, obnova je zbog teškoća
u dovoženju materijala iz udaljenih krajeva dovršena tek 1409. Odtad je Tilsit bio njihov glavni centar na rijeci Njemen.

Početkom 15. vijeka počelo je urušavanje Teutonskog reda, jer njihove povlastice nije prihvaćalo većinsko prusko stanovništvo.

Teutonski red vladao je Tilsitom od 1288. do 1463.

Od 1525. Tilsitom vlada Prusko vojvodstvo jer je Albrecht - Veliki majstor reda pristao biti pruski vojvoda, u mjesto se doseljavaju brojni njemački trgovci i zanatlije.

Tilsit je status grada i vlastiti grb dobio - 1552., već slijedeće 1553. osniva prvu crkvenu školu.

Šveđani 1659. napadaju Tilsit, u pomoć priskače Markgrofovija Brandenburg i otklanja prijetnju.

Šveđani 1678. ponovno napadaju Tilsit iz Litve ali ga ovaj put i okupiraju, ali su već 1679. razbijeni i protjerani.

Za velike epidemije kuge 1709. pomire trećina tadašnjih stanovnika Tilsita, koji je u to vrijeme imao gotovo
6.000 stanovnika.

Za Napoleonskih ratova je 1807. u Tilsitu sklopljen već navedeni Tilsitski mir.

Sve do 1945. Tilsit je pripadao Prusiji (odnosno Njemačkoj) od tad je pod imenom Sovjetsk dio SSSR-a, pa nakon toga Ruske Federacije.

## Privreda i obrazovanje

Današnji Tilsit je industrijski grad poznat po drvnoj i prehrambenoj industriji - (sir - Tilsit).

Grad ima pedagošku i zanatsku srednju školu.

## Pobratimski gradovi

* Poljska, Bełchatów
* Poljska, Lidzbark
* Litvanija, Pagėgiai
* Litvanija, Šilalė
* Litvanija, Tauragė
* Njemačka, Kiel

## Reference

## Vanjske veze

* *Službene stranice grada* (`ru`)
# Santon

**Santonij** je stadij epohe kasne krede. Pokriva vrijeme od oko prije 85,8 ± 0,7 Ma i prije 83,5 ± 0,7 Ma (miliona godina).

## Literatura

* GeoWhen Database - Santonian

| Period krede
 |
| --- |
| Donja kreda
 | Gornja kreda
 |
| Berijas
 | Valendis
 | Otriv
 | Barem
 | Apt
 | Alb
 | Cenoman
 | Turon
 | Konijak
 | Santon
 | Kampan
 | Mastriht
 |
# Lützen

*Za ostale upotrebe, pogledajte Licen.*

| Licen *Lützen* |
| --- |
|  |
|  Grb
 |
| Osnovni podaci
 |
| Država
 |  Njemačka
 |
| Gradonačelnik
 | *Maik Reichel* (SPD)
 |
| Savezna država
 | Saksonija-Anhalt
 |
| Stanovništvo
 |
| Stanovništvo
 | 7.826
 |
| Gustina stanovništva
 | 105 st./km²
 |
| Geografija
 |
| Koordinate
 | ﻿ / ﻿ |
| Vremenska zona
 | UTC+1, ljeti UTC+2
 |
| Nadmorska visina
 | 121 m
 |
| Površina
 | 74,6 km²
 |
| LicenLicen (Njemačke)
 |
| Ostali podaci
 |
| Poštanski kod
 | 06686
 |
| Pozivni broj
 | 034441,034444
 |
| Registarska oznaka
 | BLK
 |
| Web-stranica
 | www.luetzen-info.de |

**Licen** (njemački: *Lützen*) je grad u njemačkoj saveznoj državi Saksonija-Anhalt. Jedno je od 43 opštinska središta okruga Burgenland. Prema procjeni iz 2010. u gradu je živjelo 7.826 stanovnika.

### Historija

Tokom 1632. kraj Licena se odvijala bitka kod Licena, jedna od najodlučnijih bitaka Tridesetogodišnjeg rata. U bici se sukobila švdsko-protestantska vojska pod vođstvom Gustava Adolfa i vojska Svetog rimskog carstva. Švedska vojska je pobedila, ali u bici je poginuo Gustav Adolf. Napoleon je 1813. kraj Licena pobedio rusku i prusku vojsku pod komandom fon Blihera. U toj bici je učestvovalo 230.000 vojnika.

### Geografski i demografski podaci

Položaj grada u okrugu Burgenland
Licen se nalazi u saveznoj državi Saksonija-Anhalt u okrugu Burgenland. Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 121 metra. Površina opštine iznosi 74,6 km². U samom gradu je, prema procjeni iz 2010. godine, živjelo 7.826 stanovnika. Prosječna gustina stanovništva iznosi 105 stanovnika/km². Posjeduje regionalnu šifru (*AGS*) 15084315.

## Reference

## Literatura

* Berger, Dieter (1999). *Geographische Namen in Deutschland*. Bibliographisches Institut. ISBN 3411062525.
* Fulbrook, Mary (1991). *A Concise History of Germany*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-36836-0.
* Gareth, Shaw (2011). *Urban Historical Geography: Recent Progress in Britain and Germany (Cambridge Studies in Historical Geography)* (Reprint edition izd.). Cambridge University Press. ISBN 0521189748.
* Home, William R.; Pavlovic, Zoran (2007). *Germany (Modern World Nations)* (2 ed. izd.). Chelsea House Pub. ISBN 0791095126.
* Hamm, Ingrid; Werding, Martin; Seitz, Helmut (3540681353). *Demographic Change in Germany* (8. izd.). New York: Springer-Verlag. ISBN 2007.
* Berghahn, V. R. (2004). *Modern Germany: Society, Economy and Politics in the Twentieth Century* (2. izd.). Cambridge University Press. ISBN 0521347483.
* Jähnig, Bernhart; Biewer, Ludwig (1991). *Kleiner Atlas zur deutschen Territorialgeschichte* (2. izd.). Bonn: Kulturstiftung der Deutschen Vertriebenen. ISBN 3885570963.
* Dornbusch, Joachim; Aner, Ekkehard (1997). *Grosser Atlas zur Weltgeschichte*. Braunschweig: Westermann. ISBN 3075095206.

## Vanjske veze

* Zvanični sajt opštine (`de`)
* Nem. Savezni zavod za statistiku (`de`)
* Stalna konferencija gradova i opština (`de`)
* KommOn Arhivirano 2014-04-29 na Wayback Machine-u - Informacioni sistem gradova, opština i okruga. (`de`)