Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Šamil Basajev

**Šamil Salmanovič Basajev** (ruski: Шамиль Салманович Басаев) (14.1. 1965 – 10.7. 2006) je bio potpredsjednik nepriznate vlade u izbjeglištvu Čečenske republike Ičkerije, vođa islamističkih gerilaca i samozvani terorist.

1992. se borio na strani Abhaza u ratu protiv Gruzije, a za vrijeme prvog rusko-čečenskog rata je stekao slavu kao izuzetno sposoban komandant čečenskih gerilaca. Prvi put je pažnju svjetske javnosti stekao prepadom na Budjonovsk u Južnoj Rusiji i uzimanjem tisuća talaca u bolnici, nakon čega mu je omogućen slobodni prolaz. Njegov prepad na Grozni u ljeto 1996. je doveo do primirja temeljem koga je rat završen ruskim povlačenjem, a Čečenija de facto stekla nezavisnost.

Godine 1997. se kandidirao za predsjednika, nastojeći Čečeniju pretvoriti u radikalnu islamističku državu, ali je umjesto njega izabran nešto umjereniji Aslan Mashadov. Godine 1999. je nastojao izazvati islamističku revoluciju u susjednom Dagestanu, ali je poražen, a to je ruskoj vladi poslužilo kao izgovor za invaziju Čečenije i početak drugog rusko-čečenskog rata.

Tom prilikom je Čečenija okupirana, a Basajev i njegove pristaše su Ruse nastojali poraziti korištenjem sve bezobzirnijih terorističkih metoda, što je rezultiralo opsadom kazališta u Moskvi 2002. i prepadom na školu u Beslanu 2004. godine. Nakon što je Mashadov ubijen od ruskih snaga, Basajev se nametnuo kao de facto vođa čečenskih pobunjenika.

Ubijen je 10.7. 2006. zajedno s pet pristaša u još uvijek nerazjašnjenim okolnostima u Ingušetiji.

## Vanjske veze

* Basayev's post-mortem identification Arhivirano 2007-03-15 na Wayback Machine-u (Kommersant 12 July 2006)
* ABC News Basayev interview summary
* Interview: Robert Bruce Ware on Basayev's playing with the American media Arhivirano 2007-03-11 na Wayback Machine-u
* Sobaka Magazine Dossier: Shamil Basayev Arhivirano 2006-12-07 na Wayback Machine-u.
* Kavkaz Center Website
* Basayev Eludes Russian Capture Arhivirano 2005-11-19 na Wayback Machine-u; IWPR; 4 October 2004.
* A Face of Future Battle: Chechen Fighter Shamil Basayev Arhivirano 2006-02-17 na Wayback Machine-u
* Analysis: Radical Field Commander Named Chechen Vice President Arhivirano 2006-07-15 na Wayback Machine-u
* Shamil Basaev thanks Iraqi Mujahideen for killing Russian diplomats
# FSB

|  |
| --- |
| **Federalna služba bezbjednosti (FSB)(`ru`) Федеральная служба безопасности (ФСБ) Feděralnaja služba bezopasnosti*
 |
|  Logo FSB-a
 |
| Osnovni podaci
 |
| **Država** |  Rusija
 |
| **Ustanovljeno** | 12. aprila 1995. (1995.-04-12.) |
| **Prednici** | Komitet državne bezbjednosti (KGB)   Federalna kontraobavještajna služba (FSK)
 |
| **Sjedište** | Lubjanski trg, Moskva
 |
| **Broj zaposlenika** | 200.000 – 300.000
 |
| **Direktor** | Aleksandr Bortnikov
 |
| **Mrežne stranice** |
| www.fsb.ru
 |
|  Zgrada FSB-a na Lubjanskom trgu
 |

**Federalna služba bezbjednosti** ili **FSB** (ruski: Федеральная служба безопасности Российской Федерации, *Feděralnaja služba bezopasnosti Rossijskoj Feděracii*) je glavna obavještajna služba Ruske Federacije i nasljednica sovjetskog Komiteta državne bezbjednosti (KGB) odnosno Federalne kontraobavještajne službe (FSK). Utemeljena je 12. 4. 1995. i glavni zadaci su joj kontraobavještajstvo, unutarnja i granična bezbjednost, kontraterorizam, špijunaža, nadzor, te istraživanje težih oblika kriminala. Sjedište službe je na Lubjanskom trgu u Moskvi, u zgradi bivšeg KGB-a. Direktor FSB-a od 2008. godine je general armije Aleksandr Bortnikov.

## Povezano

* KGB
* Politika Rusije

## Vanjske veze

* Službene stranice FSB-a
# Roletna

Razni tipovi roletni
**Ролетна** је предмет који служи за покривање прозора. Постоје више различитих типова ролетни и имају најчешћу сврху замрачивања просторије на којој је прозор или заштита од временских непогода. Количина светлости која се пушта у просторију се може дозирати ручном или даљинском контролом .

## Врсте

Ролетне се генерално могу сврстати у две категорије: ролетне рађене по мери и фабрички готове ролетне. Ролетне рађене по мери се праве тако да одговорају тачним димензијама које купац пожели и потпуности одговарају димензијама прозора. Фабрички готове ролетне се праве у више стандардих сетова, те се могу сећи и уклапати у димензије прозора.

Обе категорије ролетни се даље у ширем смислу деле на 5 врста: венецијанери, ролетне које се ролају (роллер блиндс), плеатед ролетне, роман ролетне и вертикалне ролетне.

И по саставу постоје више раличитих врста ролетни:

* Дрвени капаци су врста ролетни који се отварају на идентичан начин као и прозор. Једино што се не отварају унутар просторије они се отварају ван.
* Ролетна која се пакује и замотава у кутији изнад прозора се обично прави од специјалне врсте пластике, а ређе и од дрвета. Такође у новије време се праве и од алуминијума. Систем за дизање и спуштање ролетне се налази унутар просторије поред прозора. Обично је механизам ручни са траком која се вуче и тиме окреће вратило око којег се замотава ролетна. У новије време ови механизми могу да буду аутоматски са електромотором који покреће механизам.
* Текстилне ролетне се обично праве од неке врсте штофа или платна. Слично са претходном ролетном има вратило око којег се мота и повлачи се класичним повлачењем врпце које се налази на дну платна. Скупљање омогућује контра опруга која се налази на вратилу.
* Венецијанeри су најновији вид ролетне. Оне се за разлику од претходних налазе са унутрашње стране прозора. Поред спуштања и подизања венецијанери омогућују и ротирање капака и тиме остварују регулацију светлости унутар просторије.

## Сигурност

У последњих неколико деценија, са каблом од ролетни се удавило више од 500 детета. Кабл од хоризонталне ролетне учествује у 57,5% случајева.Вертикалне ролетне, драперије, Роман ролетне учествују у овим инцидентима са 37, 2%. Опозив оваквих врста производа није знатно утицао на смањење смртних случајева код деце од 1980 године.

## Наводи
# Wolfgang Petritsch

Wolfgang Petritsch
**Wolfgang Petritsch** (Celovec, 26. kolovoza 1947.) je austrijski diplomat. Pripadnik je nacionalne manjine koruških Slovenaca.

Studirao je historiju, germanistiku, politologiju i pravo, na bečkom sveučilištu, gdje je i diplomirao 1972. godine. Od 1977. do 1983. godine je bio tajnik austrijskog kancelara Brune Krajskog. Dok je bio austrijski veleposlanik u Beogradu (1997.-1999.) postavljen je za Posebnog izaslanika Europske unije za Kosovo. U toj funkciji je bio i kao glavni pregovarač Europske unije na mirovnim pregovorima o Kosovu u Rambouilletu i Parizu (Francuska) 1999. godine, koji su bili predigra bombardiranju SR Jugoslavije u ožujku te godine. Između 1999. i 2002. bio je visoki predstavnik Ujedinjenih naroda u Bosni i Hercegovini. Poslije kratkog angažiranja na austrijskoj političkoj sceni, prelazi na funkciju austrijskog veleposlanika pri Ujedinjenim narodima u Ženevi.

U političkim krugovima zapadnih zemalja važi kao stručnjak za vanjsku politiku sa težištem interesiranja za jugoistočnu Europu.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik: | **Visoki predstavnik za Bosnu i Hercegovinu 1999. - 2002.** | Nasljednik:
 |
| **Carlos Westendorp 1997. - 1999.** | **Paddy Ashdown 2002. - 2006.** |
# Elez Han

| Elez Han
 |
| --- |
|  |
| Osnovni podaci
 |
| Država
 |  Srbija
 |
| Stanovništvo
 |
| Geografija
 |
| Koordinate
 | ﻿ / ﻿ |
|  Elez HanElez Han na karti Srbije
 |

**Elez Han** (od 1914. do 2012. **Đeneral Janković**; alb. **Hani i Elezit** [ˈhani i ˈɛlɛzit]), naselje na jugoistoku Kosova, neposredno uz granicu s Makedonijom. Predstavlja sjedište istoimene općine uspostavljene od strane UNMIK-a 2005. izdvajanjem iz tadašnje općine Kačanik. S obzirom da je smješten na evropskom putnom koridoru E65 predstavlja i granični prijelaz između Kosova i Makedonije. Sa sjeverne strane je najbliži grad Uroševac, a s makedonske strane Skoplje. Ime je dobio po Božidaru Jankoviću, srpskom generalu čije su trupe u prvom balkanskom ratu zauzele Kosovo.

## Reference

## Vanjske veze
# Kula (Gacko)

| Kula
 |
| --- |
| Osnovni podaci
 |
| Država
 |  Bosna i Hercegovina
 |
| Entitet
 | Republika Srpska
 |
| Opština/Općina
 | Gacko
 |
| Stanovništvo
 |
| Stanovništvo ((1991)) | 187
 |
| Geografija
 |
| Koordinate
 | ﻿ / ﻿ |
| KulaKula (Bosne i Hercegovine)
 |

**Kula** (poznata kao **Fazlagića Kula**) je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Gacko koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 187 stanovnika.

## Geografija

Kula je udaljena od Gacka 6 km, i nalazi u južnoj periferiji Kuljskog polja.

## Historija

Ovo mesto je dobilo naziv po istoimenoj kuli, koju je izgradio Ahmed Fazlagić u 17. veku. Veruje se da je Fazlagić živeo u Herceg Novom. Kada su Mlečani zauzeli ovaj grad, preselili su mnoge muslimanske porodice, uključujući i porodice Fazlagića. Jedna porodica je premeštena u Trebinje, druga u Čapljinu, a treća u današnju Fazlagića Kulu. Potomci ovih porodica Fazlagića i dan danas žive na tim prostorima.

## Stanovništvo

|  |  |
| --- | --- |
| **Nacionalnost** | **1991.** |
| Srbi
 | 0
 |
| Muslimani
 | 187
 |
| Hrvati
 | 0
 |
| Jugosloveni
 | 0
 |
| ostali
 | 0
 |
| Ukupno
 | 187
 |

## Privreda

## Reference

## Vanjske veze
# Bombaški napadi na ruske stanove

| Bombaški napadi na ruske stanove |
| --- |
|  |
| Lokacija | Rusija (Bujnaksk-Moskva-Volgodonsk) |
| Datum | 4-16. septembar 1999. |
| Meta | zgrade sa stanovima za građane niskih primanja |
| Vrsta napada | napadi tempiranim bombama |
| Mrtvih | skoro 300 |
| Ranjenih | preko 1000 |

**Bombaški napadi na ruske stanove** je zajednički naziv za četiri eksplozije bombi podmetnutih u stambene zgrade u ruskim gradovima Bujnaksk, Moskva i Volgodonsk koje su između 4. i 16. septembra 1999. izazvale smrt oko 300 i ranjavanje 651 osoba. Pored tih bombi u Moskvi i u obližnjem Rjazanu su pronađene i na vrijeme deaktivirane slične naprave. Ruske vlasti na čelu s premijerom Vladimirom Putinom su kao počinitelje optužile čečenske militante, te su ti incidenti, isto kao i čečenski napad na Dagestan, iskorišteni kao povod za ofenzivu ruske vojske na teritoriju Čečenske Republike Ičkerije, odnosno početak drugog čečenskog rata.

Službenu istragu bombaških napada je godine 2002. dovršila Federalna služba bezbjednosti (FSB) i prema njoj, kao i prema kasnijim sudskim presudama, glavni organizator napada je bio Ačimez Gočijajev koji ih je počinio po nalogu saudijskih ekstremista Ibn al-Khattaba i Abu Omara al-Saifa. Šest osoba je identificirano i osuđeno na zatvroske kazne kao Gočijajevi suučesnici.

Način vođenja istrage i razne okolnosti vezane uz cijeli slučaj su dale povoda za brojne teorije zavjere i špekulacije koje dovode u pitanje službenu verziju, pa na Zapadu i među krugovima ruske anti-putinovske opozicije nije rijetko vjerovanje kako je napade u stvari počinio FSB kako bi Putinovoj vladi dao povoda da rat koji će na kraju ojačati njen prestiž i povećati Putinovu popularnost.
# Rusko bombardiranje Čečenije 1999.

**Rusko bombardiranje Čečenije 1999. godine** je bila kampanja zračnog bombardiranja koje je u ljeto i jesen 1999. godine izvelo Rusko ratno zrakoplovstvo protiv ciljeva u tada de facto nezavisnoj Čečenskoj Republici Ičkeriji te predstavljalo uvod, odnosno prvu fazu Drugog čečenskog rata. Kampanja je, prema ruskom priznanju, službeno započela 26. augusta 1999. godine, a kao povod je poslužila invazija ruske republike Dagestan koje su nekoliko tjedana prije izvršili čečenski islamistički militanti na čelu sa Šamilom Basajevom iz baza u Čečeniji. Tom je akcijom prekršen Hasavjurtski sporazum iz 1996. godine, kojim je bio okončan Prvi čečenski rat. Službeno rusko opravdanje bombardiranja je bilo nastojanje da se obeshrabre i spriječe slične akcije militanata u budućnosti, iako je tadašnji čečenski predsjednik Aslan Mashadov obećao kako će službena čečenska vlast zavesti red i mir. U stvarnosti ciljevi ruskog bombardiranja nisu imali previše veze sa militantima, odnosno predstavljali su strateške mete kao što su mostovi, ceste, aerodrom Grozni (koji je pogođen 23. septembra 1999. godine), a potom objekti čečenske infrastrukture kao što jsu čečenska mreža mobilne telefonije i televizijska stanica u Groznom. Ruski napadi, u kojima su se osim aviona i projektila koristili i nadzvučni balistički projektili, su osim ogromnih materijalnih šteta izazvali i velike žrtve među civilnim stanovništvom, te izazvale novi masovni val izbjeglica u Ingušetiju i susjedne dijelove Rusije. Usprkos toga, tokom prvih tjedana kampanje je u najvećem dijelu zapadne i dijelu ruske javnosti vladalo shvaćanje kako je bombardiranje ništa drugo do svojevrsna kaznena ekspedicija iza koje neće slijedili kopnena invazija Čečenije, čemu je doprinijelo nastojanje generala Anatolija Kornjukova da bombardiranje usporedi s nedavnim NATO-vim bombardiranjem SRJ koje je svoje ciljeve postiglo isključivo demonstracijom zračne moći. Do invazije je, pak, došlo tek kada je 1. oktobra ruski premijer Putin proglasio Mashadovljevu vlast nelegitimnom i objavio kako namjerava uspostaviti rusku federalnu vlast sjeverno od rijeke Terek; otada je zračna kampanja vođena u koordinaciji sa ofanzivom kopnenih snaga.

## Povezano

* Napad balističkim projektilima na Grozni 1999.
# Napad kasetnim bombama na Elistanži

| Bombardovanje Elistanža kasetnim bombama |
| --- |
| žrtve napada |
| Lokacija | Elistanži, Čečenija |
| Datum | 7. X 1999. 19:30 |
| Meta | Čečeni |
| Vrsta napada | kasetne bombe |
| Mrtvih | 48 |
| Ranjenih | 100 |
| Počinitelji |  Oružane snage Rusije |

**Napad na Elistanži kasetnim bombama** se odigrao 7. oktobra 1999. godine u Čečeniji na samom početku Drugog čečenskog rata kada su dva aviona Suhoj Su-24 ruskog ratnog zrakoplovstva tokom kampanje bombardiranja
koja je bila prethodila kopnenoj invaziji napala planinsko selo Elistanži, zapadno od Vedena na jugu tada de facto nezavisne Čečenije. Tada su korištene kasetne bombe i pri tome je ubijeno najmanje 48 civila, dok je ranjeno preko stotinjak. Bombardovanje je trajalo puna dva sata i uništilo 200 kuća. Preživjeli su potom kupili ostatke ubijenih po ulicama. Znatan broj ubijenih bili su žene i djeca. Selo su nakon toga posjetili predstavnici Memorijala, organizacije za zaštitu ljudskih prava i prikupili iskaze od preživjelih; od ispitanih 20 ranjenih osoba, samo je jedan bio muškarac, a sve ostale su bile žene. Prema svjedocima, avioni su napali kada su mještani bili okupljeni da beru krumpir i kukuruz kako bi se prehranili. Nije bilo čečenskih boraca u selu, niti ikakvih legitimnih vojnih ciljeva u blizini tokom napada.

Nakon što je u Čečeniji uspostavljena proruski režim, u nekoliko navrata su tamošnje vlasti pokretale formalnu istragu povodom tih događaja, ali one u pravilu nisu donijele nikakvih rezultata zbog odbijanja ruskog zrakoplovstva i Ministarstva obrane da povodom toga daju službene podatke ili objašnjenje.

## Povezano

* Napad balističkim projektilima na Grozni 1999.
* Masakr u Katir-Jurtu
* Rusko bombardiranje Čečenije 1999.
* Masakr u Alkan-Jurtu

## Izvori

## Vanjske veze

* Video sa žrtvama Elistanža nakon bombardovanja
# Goran Jelisić

| Goran Jelisić |
| --- |
| Goran Jelisić puca na svoju žrtvu 1992. |

**Goran Jelisić** (Bijeljina, 7. juna 1968.), bosanski Srbin osuđen pred Međunarodnim krivičnim sudom za bivšu Jugoslaviju (MKSJ) na 40 godina zatvora za zločine protiv čovječnosti i kršenje zakona ili običaja rata.

## Optužnica

Prva zvanična optužnica protiv Jelisića i Ranka Češića je podignuta 21. jula 1995. godine. U izmijenjenoj optužnici od 13. maja 1998. godine, Jelisić je optužen za trideset i dva zločina: petnaest zločina protiv čovječnosti, šesnaest slučajeva kršenja zakona ili običaja rata i genocid.

Po optužnici, tokom maja 1992. godine, Jelisić je postavljen za komandanta logora „Luka“, u blizini Brčkog, za koji se vjeruje da je postojao između maja i jula 1992.

Jelisić je optužen da je skoro svakog dana, u periodu dok je bio u logoru „Luka“, ulazio u glavni hangar logora u kojem je čuvana većina zatvorenika i birao koga će ispitivati, obično praćen stražarima. Tokom ispitivanja Jelisić bi ih tukao, pucao u njih i ubijao. Obično je pucao u glavu ili u leđa, sa male udaljenosti, a tijela su kasnije uklanjana na različite načine, često uz pomoć drugih zatvorenika, bacanjem u Savu ili odnošenjem u masovnu grobnicu van Brčkog. Pored tvrdnje da je lično ubio veliki broj nepoznatih lica muslimanske nacionalnosti, u optužnici su navedena i brojna konkretna imena čiju je smrt direktno prouzrokovao optuženi.

U optužnici za genocid, tvrdi se da je Jelisić imao jasne namjere da uništi značajan broj muslimanskog stanovništva kao nacionalne, etničke ili religijske grupe i da je sistematski ubijao Muslimane u policijskoj stanici Brčko, „Laser bus kompaniji“ i logoru „Luka“. Optužnica ga je teretila i da je u logoru bio poznat pod nadimkom koji je sâm sebi dao, „Srpski Adolf“, da je govorio da je u Brčko došao da bi ubijao Muslimane i da je zatvorenike obavještavao koliko je Muslimana već pobio.

22.1. 1998. godine, Jelisića su uhapsile snage SFOR-a.

## Presuda

29.10. 1998. godine, Jelisić je priznao krivicu za petnaest zločina protiv čovječnosti i šesnaest slučajeva kršenja zakona i običaja rata, ali ne i za genocid. Sud je izrekao usmenu presudu 19.10. 1999, oslobađajući ga optužnice za genocid i dodjeljujući mu kaznu od 40 godina zatvora. Presuda je pismeno potvrđena 14.12. 1999. Njegovi zločini obuhvataju ubistvo 12 ljudi, prebijanje četvoro ljudi i pljačku lične imovine u području Brčkog. Sudsko vijeće je naročito istaklo Jelisićevu sadističku i zvjersku prirodu, hladnokrvno činjenje ubistava i tretiranje osoba koja svjedoče o njegovom dubokom preziru čovječanstva i prava ljudi na život.

29. maja 2003. godine prebačen je u Italiju na služenje kazne. Vrijeme provedeno u pritvoru od 22. januara 1998. mu je uračunato u kaznu.

## Izvori

## Vanjske veze

* Sažetak presude
# Željko Kopanja

| Željko Kopanja |
| --- |
| [[Datoteka:|250px]] |
| Rođen/a | (1954-oktobra-21)21. oktobra 1954. Kotor Varoš, NR BiH, FNRJ (danas BiH) |
| Umro/la | 8. augusta 2016. (dob: 61) Banjaluka, Republika Srpska, BiH |
| Zanimanje | novinar |
| Medij za koji je pisao | *Glas* *Telegraf (novine)* |
| Medij koji je uređivao | *Nezavisne novine* |
| Nagrade | Međunarodna nagrada za slobodu štampe Komiteta za zaštitu novinara (2000) donacija Hellman-Hammett (2000) |

**Željko Kopanja** bio je srpski novinar i ekonomista iz Bosne i Hercegovine. Rođen je 1954. godine u Kotor Varoši. Završio Ekonomski fakultet u Banjoj Luci. Vršio je funkciju direktora banjalučke medijske kompanije "Dnevne nezavisne novine".

## Biografija

Željko Kopanja rođen je 1954. u Kotor Varoši, završio Ekonomski fakultet a novinarsku karijeru započeo je u Glasu Srpske. Za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini radio je i kao novinar beogradskog nedjeljnika "Telegraf", gdje je objavljivoa tekstove o kriminalnim radnjama tadašnje vlasti RS. Nakon rata u Banjoj Luci osniva dnevni list "Nezavisne novine" koji kritički piše o vladavini Srpske demokratske stranke (SDS) u Republici Srpskoj ali i o režimu bivšeg jugoslovenskog predsjednika Slobodana Miloševića. Tokom 1999. godine "Nezavisne novine" pišu i o ratnim zločinima koje su srpske paravojne snage počinile u ratu u BiH, nakon čega su na Kopanjinu adresu počela da stižu prijeteća pisma. Nekoliko mjeseci kasnije prijetnje su realizovane kada je pod Kopanjin automobil podmetnuta eksplozivna naprava. Ljekari su se borili za njegov život, bio je klinički mrtav a na kraju je preživio ali su mu amputirane obje noge. Počinioci atentata do danas nisu otkriveni.

Dobitnik je između ostalog, nagrada: Komisije za zaštitu novinara iz Njujorka, Udruženja pisaca iz Norveške, Srpske riječi iz Beograda, Udruženja novinara iz Italije...

## Nagrade

U novembru 2000. godine, Kopanja je dobio nagradu Komiteta za zaštitu novinara iz Njujorka. U istoj godini američka organizacija za ljudska prava Human Rights Watch dodjelila mu je jednu od svojih "Hellman/Hammett" stipendija kao žrtvi političkih progona u stanju finansijske potrebe.

## Povezano

* Glas Srpske
* Nezavisne novine

## Reference

## Vanjske veze

* Portal "Nezavisnih novina" (`sh`)
# Monteniggers

| Monteniggers |
| --- |
| Porijeklo | Kotor, Crna Gora (tada SR Jugoslavija) |
| Muzički rad |
| Žanr | Hip hop |
| Diskografska kuća | Komuna Belgrade |
| Članovi |
| Bivši članovi | Igor Lazić(a.k.a. Lucky Boy, Niggor) Nebojša Saveljić (a.k.a. Nebo, Sky) Duško Nikolić |
| Povezani izvođači | Niggor |

**Monteniggers** je bio crnogorski hip hop koji je službeno djelovao od 1994. do 1999. Članovi su mu bili Igor Lazić (Lucky boy, Niggor), Duško Nikolić (Ducka) te Nebojša Saveljić (Nebo, Sky), brat bivšeg jugoslovenskog fudbalskog reprezentativca Niše Saveljića.

Počeci Monteniggersa datiraju 1988. kada je osnovan bend "Brake Boys" koji godinu dana kasnije mijenja ime u "AE: TELL ME". Duško Nikolić je nedugo zatim razbolio i više nije mogao da nastupa ali je zato pisao tekstove.

Prvi zapaženi nastup imali su u ljeto 1996. godine, na 96 Radijskom festivalu nastupaju sa pjesmom "Mala plava" gdje su odmah osvojili simpatije publike. Te iste godine izdaju album "Tajna marenda". Kao kultni hit sa prvog albuma Monteniggersa izdvaja se pjesma "Ducka Diesel" koja je proglašena za Pjesmu godine 1996. Duško Nikolić je umro od leukemije nedugo nakon izdavanja albuma.

Drugi album "AllBoom" izdaju 1998. godine. Sljedeće godine izbacuju pjesmu "So i tekila" koja je postala veliki hit.

31. oktobra 1999 godine, Nebojša "Nebo" Saveljić je poginuo u saobraćajnoj nesreći na magistralnom putu Podgorica - Cetinje. Taj je tragični događaj doveo do kraja benda Monteniggers, ali potakao Igora Lazića da sa u to vrijeme malo poznatim pjevačem Vladom Georgijevim, Igor snima duetsku pesmu "Ne brže od života", posvecenu Nebojši. Nakon toga je organizavao fondaciju "Sky forever" čiji je cilj pokretanje, preduzimanje i finansiranje društvenih aktivnosti radi stvaranja uslova za povećanje bezbjednosti u saobraćaju.

## Albumi

* Tajna Marenda (1996)
* Alboom (1998)

## Vanjske veze

* Interviju sa Igorom Lazićem nakon Nebove smrti
* Igor Lazić
* YouTube-Voljeli bi da si tu
# Grbavica

**Grbavica** se može odnositi:

* Grbavica (Novi Sad), četvrt u Novom Sadu u Srbiji.
* Grbavica (Sarajevo), četvrt u Sarajevu u Bosni i Hercegovini.
* Grbavica (Šipovo)
* Grbavica (film), film Jasmile Žbanić, dobitnik Zlatnog medvjeda na 56. berlinskom međunarodnom filmskom festivalu godine 2006.
# Düzce

| Düzce Duzdže |
| --- |
| Centar gradaCentar grada |
|  |
| Koordinate: ﻿ / ﻿ |
| **država** |  Turska
 |
| **regija** | Crno More
 |
| **provincija** | Düzce
 |
|  |
| **Vlast**  |
|  - **gradonačelnik** | İsmail Bayram
 |
|  |
| **Površina**  |
|  - **Ukupna** | 739 km²
 |
| **Visina** | 5
 |
|  |
| **Stanovništvo** (2012.)
 |
|  - **Grad** | 135 557
 |
|  |
| **Vremenska zona** | UTC+2 (UTC+3)
 |
| **Poštanski broj** | 81 000
 |
| **Pozivni broj** | (+90) 380
 |
| **Službena stranica** www.düzce
 |
| Karta
 |
| Düzceclass=notpageimage| Düzce na karti Turske |

**Düzce** čita se **Duzdže**, je administrativni centar istoimene turske provincije Düzce od 135 557 stanovnika.

## Geografija

*Düzce* leži na sjeveru Turske, u regiji Crno More, na platou udaljenom 32 km od obala Crnog mora. Smješten je praktički na pola puta između Ankare i İstanbula, južno od grada prolazi autoput - Е80.

## Historija

Najstarije naselje na teritoriju današnjeg grada bio je **Konuralp** iz 3. vijeka pne. koji je ležao 8 km sjevernije od centra grada. On je sve do 74. pne. bio jedan od najznačajnijih gradova Bitinije. Počeo je stagnirati kad ga je zauzelo Pontsko Kraljevstvo, a nakon njih Rimljani. Za njihove vlasti gradu je promjenjeno ime u *Prusias ad Hypium*. Nakon raspada Rimskog Carstva - 395. gradom vlada Bizantsko carstvo

Osmanski komandant Konuralp beg zauzeo je grad i okolicu početkom 14. vijeka.

*Düzce* leži na vrlo trusnom području, pa su ga pogođali česti potresi; 1944., 1957. , 1967. Posljednji su ga zatresli - 1999. prvi 17. augusta a onda drugi još jači 12. novembar 1999. u 18:57. taj je bio magnitude 7.2 (richterove skale), trajao je 30 sekundi, i ubio 845 a ranio 5 000 stanovnika.

## Vanjske veze

* Službene stranice grada Arhivirano 2013-11-15 na Wayback Machine-u (`tr`)