Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Samizdat

**Samizdat** (ruski: самиздат) je samostalno izdavanje knjiga koje su, najčešće, zabranjene od strane države ili nepoželjne od strane izdavačkih kuća.

Termin samizdat je postao naročito poznat za vreme Sovjetskog Saveza, kada je ušao i u druge (neslovenske) jezike u smislu tajnog štampanja, kopiranja i širenja zabranjene literature. Samostalni izdavač je izrađivao svega nekoliko primeraka, a od svakog ko je dobijao literaturu se očekivalo da napravi još kopija. Ovo se najčešće radilo prepisivanjem ili prekucavanjem, jer je fotokopir mašine čuvala KGB. Izrada i posedovanje samizdat literature je bilo strogo kažnjavano.

Tehnike izrade samizdata su varirale od pisanja komadom ugljena na papiru, kucanja na pisaćoj mašini, do štampanja na polu profesionalnim štamparskim presama u velikim tiražima.

Neke od knjiga, koje su danas postale klasici svetske književnosti, su izvorno bili samizdat, poput "Majstora i Margarite" Mihaila Bulgakova.

## Lista poznatih samizdata

Listovi „Kronike aktualnih događanja”.
* Boris Pasternak, „Doktor Živago”
* Alexander Ginzburg, časopis „Sintaksis”
* Vladimir Osipov, časopis „Boomerang”
* Juri Galanskov, časopis „Feniks”
* Aleksandar Solženjicin, „Jedan dan Ivana Denisoviča”
* Aleksandar Solženjicin, „Arhipelag Gulag”
* Mihail Bulgakov, „Majstor i Margarita”
* Joseph Brodsky (većina pjesama)
* SMOG, časopis „Sfinksi”
* Časopis „A-Ja” (ruski: a-Я)
* Časopis „Bilten B” (ruski: Бюллетень В)
* Časopis „Kronika litvanske katoličke crkve” (ruski: Lietuvos katalikų bažnyčios kronika or LKB kronika)
* Julij Danijel (razni spisi)
* Andrej Sinjavski (razni spisi)
* Roj Medvedev, „Politički dnevnik”
* Natalija Gorbanevskaja, Viktor Krasin, Sergej Kovalev, Tatjana Velikanova i dr., časopis „Kronika aktualnih događanja” (ruski: Хро́ника теку́щих собы́тий)
* Aleksander Voronel, Mark Azbel, Aleksander Lunc, časopis „Jevreji u SSSR”
* Václav Havel, „Moć nemoćnih”

## Vanjske veze

* Izveštaj KGB-a iz decembra 1970. o "alarmantnim političkim tendencijama" samizdata Arhivirano 2006-09-01 na Wayback Machine-u i preventivnim merama Arhivirano 2006-09-01 na Wayback Machine-u
* Antologija samizdata Arhivirano 2010-12-10 na Wayback Machine-u
* Samizdat arhiva

## Povezano

* Fanzini
* Uradi sam
# Hilla Limann

| Hilla Limann
 |
| --- |
|  |
|

---

8. predsjednik Gane
 |
| Mandat 24. rujna 1979. – 31. prosinca 1981.
 |
| Prethodnik
 | Jerry Rawlings
 |
| Nasljednik
 | Jerry Rawlings
 |
|

---

 |
| Rođenje
 | 12. prosinca 1934.  Gwolu, Gana (tada  Zlatna Obala) |
| Smrt
 | 23. siječnja 1998.  Accra, Gana
 |
| Politička stranka
 | PNP
 |
| Supružnik
 | Fulera Limann
 |

**Hilla Limann** (Gwolu, 12. prosinca 1934. - Accra, 23. siječnja 1998.) je bio ganski političar koji je od 24. rujna 1979. do 31. prosinca 1981. obnašao dužnost jedinog (ukupno osmog) predsjednika Treće Republike. Tokom karijere je mnogo radio na polju vanjske politike te je jedno vrijeme boravio kao diplomat u Švicarskoj.

Limann, čije je pravo prezime **Babini**, rođen je u sjevernoganskom gradu Gwolu. Srednju školu završio je u Tamaleu, a kasnije uspijeva ostvariti briljantnu akademsku karijeru, stekavši diplome sa Sorbonne, Sveučilišta u Londonu te Sveučilišta u Parizu. Od sredine 60-ih do sredine 70-ih radio je na polju vanjske politike, boraveći jedno vrijeme u Togou i Ženevi, a 1967. bio je i član komisije koja je donijela ustav Gane 1969. godine.

Nakon puča Jerryja Rawlingsa iz 1979., Limann, mada gotovo anonimna ličnost u ganskoj politici, izabran je za predsjednika kao kandidat PNP-a sa ukupno 62% glasova. Predsjednik je službeno postao 24. rujna 1979., a njegovu vladavinu obilježile su umjerena ekonomska politika, demokratske vrijednosti i panafrikanizam. No, već 31. prosinca 1981. sam je Limann svrgnut u puču kojega je, ponovo, predvodio Rawlings. Limann je tako bio jedini predsjednik kratkotrajne Treće Republike.

Nakon ukidanja vojne diktature 1992. godine, Limann je ponovo bio predsjednički kandidat, ali je završio na trećem mjestu s 6.7% glasova.

Tokom života, Limann je bolovao od kroničnih srčanih problema te je umro od posljedica dijabetesa 23. siječnja 1998. u Accri. Bio je oženjen i imao je sedmero djece.
# Prokuplje

*Ne treba miješati sa Pokuplje.*
**Prokuplje** je grad u Srbiji koji se nalazi 43.24° sjeverne geografske širine i 21.59° istočne geografske dužine. Prema podacima iz 2003. godine imao je 27.100 stanovnika.

Nalazi se 34 km od Niša, na rijeci Toplici.

Predstavlja sjedište istoimene opštine kao i Topličkog okruga.

## Značajne osobe

* Božidar - Boki Milošević, svirač klarinista
* Zoran Perišić, poznati filmski i televizijski reditelj, producent majstor vizuelnih efekata i oskarovac odrastao je u Prokuplju
* Bratislav Ristić - Ćure, jugoslovenski bokser prvak Jugoslavije
* Fazlija Šaćirović, jugoslovenski bokser prvak Jugoslavije

## Vanjske veze

* Zvanični sajt opštine Prokuplje
* Topličke Vesti
* Južne vesti - Leskovac, Niš, Pirot, Prokuplje i Vranje
* Livnica "Metalurg" Prokuplje
# Statut o autonomiji Katalonije

**Statut o autonomiji Katalonije** (katalonski: *Estatut d'Autonomia de Catalunya*; također **Statute iz Saua**, *Estatut de Sau*, nazvan po mjestu koji je donešen) je ustavni zakon koji definira regiju Katalonija kao autonomnnu zajednicu unutar Kraljevine Španije. Proglašen je 18.9. 1979. Predstavlja jedan od sedamnaest takvih statuta koji su donešeni, u različitim oblicima i sadržajima, za razne autonomne zajednice Španije od uvođenja demokracije 1970-ih. 18.6. 2006. promjena statuta u smjeru proširenja ovlasti katalonske vlade je potvrđena na referendumu, ali prethodno mora sačekati odobrenje španske nacionalne vlade.

Katalonija je prvi put dobila Statute o autonomiji godine 1932. za vrijeme Druge španske republike. Njega je ukinuo general Francisco Franco nakon španskog građanskog rata, uglavnom zbog toga što je stanovništvo Katalonije bilo neprijateljski raspoloženo prema nacionalističkim snagama. Zbog toga su za vrijeme njegove vladavine katalonska kultura, jezik i samouprava bili brutalno ugušeni.

## Vanjske veze

* Pun tekst statuta iz 1979. godine (engleski)
* Članak u Hiperenciclopediji Arhivirano 2021-09-28 na Wayback Machine-u
# Jacques Mesrine

**Jacques Mesrine** (Clichy-la-Garenne, 28. prosinca 1936. - Pariz, 2. studenog 1979.), francuski gangster koji je djelovao u SAD-u i Kanadi.

## Mladost

Školovao se u Katoličkoj školi, a zatim je bio izbačen iz dvije škole zbog agresivnog ponašanja. Služio je u francuskoj vojsci tijekom alžirskog rata, a po povratku u Francusku, 1962. godine uhićen je zbog pokušaja pljačke banke. Bio je 18 mjeseci u zatvoru. Nakon izlaska je dobio posao u kompaniji za dizajn arhitekture, ali se ubrzo vraća kriminalu. 1965. je bio uhićen u Palma de Majorci jer su Španjolci vjerovali da je špijun. Tamo je u zatvoru bio 6 mjeseci.

## Kanarski otoci, Kanada, Venezuela

1966. je otvorio restoran na Kanarskim otocima, no već je u studenom 1967. opljačkao jedan hotel. Sa svojom ženom je otšao u Kanadu, no nakon bezuspješnog pokušaja otmice pobjegli su u SAD. Međutim, ubrzo su uhićeni u Arkansasu te isporučeni Kanadi.

Mesrine je bio osuđen na 10 godina zbog otmice, ali je 1972. pobjegao s još petoricom zatvorenika. U Montrealu je počeo pljačkati banke, po dvije u jednom danu, što mu je bio stil, zajedno sa svojim suradnikom Jeanom-Paulom Mercierom. 3. rujna 1972. su neuspješno pokušali osloboditi trojicu prijatelja iz zatvora. Tjedan dana kasnije su ubili dva rendžera, a zatim su pobjegli u Venezuelu. Mercier se kasnije vratio u Kanadu.

## Ponovno u Francuskoj: Državni neprijatelj br. 1

Nakon mnogih orobljavanja banaka, oružanih pljački, otmica te čak 39 ubojstava, 21. lipnja 1979. oteo je milijunaša Henrija Lelievrea te dobio okupninu od 6 milijuna franaka, postavši "Francuski državni neprijatelj broj 1" (L'Ennemi Public Numéro Un). 2. studenog 1979. policija je saznala gdje živi. Gomila specijalaca ga je zaskočila dok je bio u svom BMW-u te ga je ubila ispucavši 19 metaka kroz vjetrobran. Tako je završio najveći francuski gangster svih vremena.
# Mississauga (Ontario)

| Mississauga Mississauga
 |
| --- |
| Osnovni podaci
 |
| Država
 |  Kanada
 |
| Pokrajina
 |  Ontario
 |
| Stanovništvo
 |
| Stanovništvo (2011) | 713.443
 |
| Gustina stanovništva
 | 2.439,9 st./km²
 |
| Geografija
 |
| Koordinate
 | ﻿ / ﻿ |
| Površina
 | 292,40 km²
 |
| MississaugaMississauga (Kanade)
 |

**Mississauga** je grad u Kanadi u pokrajini Ontario. Prema rezultatima popisa 2011. u gradu je živelo 713.443 stanovnika.

## Stanovništvo

Prema rezultatima popisa stanovništva iz 2011. u gradu je živelo 713.443 stanovnika, što je za 6,7 % više u odnosu na popis iz 2006. kada je registrovano 668.599 žitelja.

Kretanje broja stanovnika
| 2006. | 2011.
 |
| --- | --- |
| 668.599
 | 713.443
 |

## Reference
# Islamabad

| Islamabad اسلام آباد |
| --- |
| Kolaž atrakcija gradaKolaž atrakcija grada |
|  |
| Koordinate: ﻿ / ﻿ |
| **Država** |  Pakistan
 |
|  |
| **Površina**  |
|  - **Područje utjecaja** | 906 km²
 |
| **Visina** | 457 - 1 604
 |
|  |
| **Stanovništvo** (1998.)
 |
|  - **Grad** | 524 500
 |
|  - **Područje utjecaja** | 799 000
 |
|  |
| **Vremenska zona** | UTC+5 (UTC)
 |
|  - **Ljeto (DST)** | UTC+6 (UTC)
 |
| **Poštanski broj** | 44 000
 |
| Karta
 |
| Islamabad
 |

**Islambad** (Urdu: **اسلام آباد**) je glavni grad Pakistana od 524 500 stanovnika ( u široj okolici živi 799 000 ljudi).

## Geografija

Grad leži na visoravni Pothohar 14 km sjeveroistočno od Ravalpindija bivšeg privremenog glavnog grada Pakistana. Tako da danas zajedno s njim predstavlja najveću konurbaciju u Pakistanu u kojoj živi čak 4 500 000 stanovnika.

Teritorij grada je posebna administrativna jedinica Pakistana, podjeljena na osam zona, posebno rezerviranih za administraciju, diplomaciju, stanovanje, državne instucije, industriju, tgovinu, rekreaciju i nacionalni park.

## Historija

*Islambad* je pakistanska vladina komisija odobrala 1959. za budući glavni grad, jer se ustanovilo da Karači nije dobar za tu funkciju. Izgradnja je započela 1961. na projektiranju tog novog grada radili su brojni tadašnji slavni arhitekti, između ostalog i Konstantínos Doxiádes, Edward Durell Stone i Gio Ponti.
Njihov zadatak bio je da se izgradi jedna mješavina između tradicionalne islamske arhitekture i tadašnjeg internacionalnog stila. Grad je građen u više faza, njegova gradnja je gotovo obustavljena 1971. za vrijeme Indijsko - Pakistanskog rata. Od 1965. grad ima univerzitet tada nazvan Otvoreni univerzitet.

## Reference

## Vanjske veze

* *Islamabad* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)
# Mount Erebus

| Erebus
 |
| --- |
|  Planina Erebus, 1972 |
| **Nadmorska visina** | 3.794 m
 |
| Koordinate
 | ﻿ / ﻿ |
| **Tip** | stratovulkan
 |
| **Starost** | 1 milion godina
 |
| **Poslednja erupcija** | 1972. – 2011.
 |

**Planina Erebus** (engleski: *Mount Erebus*) na Antarktiku je najjužniji aktivni vulkan na Zemlji. Visok je 3.794 m (12.448 stopa) i nalazi se na Rosovom ostrvu koje je takođe dom i trima neaktivnim vulkanima, pre svega planini Teror.

Vulkan je kontinualno aktivan od 1972. godine i mesto je gde se nalazi Erebuška vulkanska opservatorija Novomeksičkog instituta za rudarstvo i tehnologiju. U krateru se nalazi jedno od nekoliko preostalih jezera lave u svetu.

Planina Erebus je 1841. godine otkrio polarni istraživač Džejms Klark Ros (engleski: *James Clark Ross*), a čiji su se brodovi zvali *Erebus* i *Teror* (ove brodove je takođe koristio i Džon Frenklin (engleski: *John Franklin*) na tragičnom putu u potrazi za Severnim prolazom). Erebus su prvi put osvojili članovi grupe Ernesta Šekltona (engleski: *Ernest Shackleton*) 1908. godine. I brodovi i vulkani su imenovani po Erebusu, primordijalnom grčkom bogu, sinu Haosa.

## Vanjske veze

* Globalni vulkanistički program Arhivirano 2006-07-08 na Wayback Machine-u
* Lednici Erebusa
* Sajt Erebuške vulkanološke opservatorije Arhivirano 2005-12-31 na Wayback Machine-u koji uključuje i kameru uživo sa vulkana, video isečke erupcije i ostale geološke informacije. Opservatoriju podržava Kancelarija za polarne programe Nacionalne naučne zadužbine SAD.
# Mića Popović

*Za ostale upotrebe, pogledajte Miodrag Popović (razvrstavanje).*
**Miodrag "Mića" Popović** (23. jun 1923 - 22. decembar 1996) bio je srpski slikar i sineast, poznat kao jedna od najistaknutijih ličnosti Crnog talasa u komunističkoj Jugoslaviji.

## Filmografija

* 1963 : *Čovek iz hrastove šume*, Avala film
* 1966 : *Roj, Avala film*
* 1967 : *Kameni despot*, Filmska radna zajednica
* 1969 : *Delije*, Kino klub, Beograd
* 1970 : *Burduš*, Avala film

## Vanjske veze

* Mića Popović na sajtu IMDb
* Slike Miće Popovića na www.serbianunity.net
* (`fr`) Notice sur Mića Popović Exposition au Centre culturel de Serbie à Paris
# Karađorđevo

**Karađorđevo** može biti:

* Karađorđevo (Bačka Topola), naselje u opštini Bačka Topola;
* Karađorđevo (Bačka Palanka), naselje u opštini Bačka Palanka i
* Banatsko Karađorđevo, naselje u opštini Žitište, u srednjem Banatu.
* Specijalni rezervat prirode Karađorđevo
# Operacija Oluja-333

| Operacija Oluja-333
 |
| --- |
| Segment Afgansko-sovjetski rat
 |
|  palača Tadžbeg, 1987.
 |
|

|  |  |
| --- | --- |
| Datum
 | 27. 12. 1979.
 |
| Lokacija
 | palača Tadžbeg, Kabul, Afganistan |
| Ishod
 | svrgavanje i smaknuće afganistanskog predsjednika Hafizullaha Amina
 |

 |
| Sukobljene strane
 |
|  Sovjetski Savez
* KGB
* GRU
 |  Afganistan
 |
| Komandanti i vođe
 |
|  Jurij Droždov  Grigorij Bojarinov  **†**  Viktor Fjodorovič Karpuhin
 |  Hafizullah Amin **†** |
| Snage
 |
| 661 vojnik 700 KGB-ovaca
 | 2.200 vojnika
 |
| Žrtve i gubici
 |
| 20 ubijenih ili preko 100 ubijenih
 | Hafizullah Amin, njegov sin i 200 članova predsjedničke garde ubijeno
 |

**Operacija Oluja-333** (ruski *Штурм дворца Амина*) bila je vojna operacija koja se odigrala 27.12. 1979. a u kojoj su vojnici i operativci SSSR-a upali u palaču Tadžbeg u Kabulu, Afganistanu, i zarobili afganistanskog predsjednika Hafizullaha Amina, koji je prije tri mjeseca smaknuo prethodnika Nura Muhammada Tarakija, a koji je bio prosovjetski nastrojen. Znatan dio afganistanskih čuvara palače je ubijeno, dok je 150 zarobljeno. Iako je Amin zarobljen živ, istog dana objavila se vijest da je umro: jedna strana priče navodi da je osuđen na smrt na revolucionarnom sudu za "zločine protiv države" a druga da je smaknut na licu mjesta nakon zarobljavanja. Aminov 11-godišnji sin je umro od ravnjavanja uzrokovanih krhotinama. Sovjetska armija je potom instalirala prosovjetskog Babraka Karmala kao Aminova nasljednika i novog predsjednika Afganistana.

Ovim pučem je ostvarena prva izravna sovjetska intervencija u afganistanskom građanskom ratu između komunista i antikomunista, koja će ubrzo eskalirati u krvavi desetogodišnji afgansko-sovjetski rat.

## Vanjske veze

* Mitrokhin, Vasiliy (July 2002). „The KGB in Afghanistan”. Woodrow Wilson International Center for Scholars. Arhivirano iz originala na datum 2017-12-28. Pristupljeno 2011-12-16.
* Lyakhovskiy, Aleksandr (January 2007). „Inside the Soviet Invasion of Afghanistan and the Seizure of Kabul, December 1979”. Woodrow Wilson International Center for Scholars. Arhivirano iz originala na datum 2007-09-26. Pristupljeno 2007-09-25.
# VisiCalc

VisiCalc prva svetska killer aplikacija
**VisiCalc** je prvi svetski kompjuterski spreadsheet to jest program za tabelarne kalkulacije, a u današnje doba je dobio retroaktivno i titulu prve svetske killer aplikacije to jest programa zbog kojeg se kupovao kompjuter.

Ovaj poslovni program je prvobitno napisan za Apple II, a potom je prebačen i na sve druge poslovne kompjutere na početku osamdesetih godina dvadesetog veka. VisiCalc je postao uzor svim kasnijim programima za tabelarne kalkulacije tako da se njegova idejna osnova o poretku na ekranu nalazi i u današnjem Microsoft Excelu.
# Pritzkerova nagrada

Philip Johnson, prvi dobitnik Pritzkerove nagrade
**Pritzkerova nagrada** je godišnja nagrada koja se dodijeljuje na području arhitekture. To je najznačajnija arhitektonska nagrada u cijelom svijetu. Dodijeljuje se arhitektima čiji rad predstavlja kombinaciju kvalitete talenta, vizije i angažiranosti te čiji rad doprinosi čovječanstvu i izgradnji okoliša kroz umjetnost arhitekture. Bazirana je na principu Nobelove nagrade i generalno se smatra kao "Nobelova nagrada za arhitekturu".

Pritzkerova nagrada je prvi put dodijeljena 1979., a osnivač te nagrade je Jay A. Pritzker. Prvi dobitnik Pritzkerove nagrade bio je Philip Johnson iz SAD-a. Arhitekt koji pobijedi na dodijeli Pritzkerove nagrade dobije novčanu nagradu od 100.000 $, koju osigurava obitelj Pritzker.

## Dobitnici

* 1979. Philip Johnson (SAD)
* 1980. Luis Barragán (Meksiko)
* 1981. James Stirling (Velika Britanija)
* 1982. Kevin Roche (SAD)
* 1983. Ieoh Ming Pei (SAD)
* 1984. Richard Meier (SAD)
* 1985. Hans Hollein (Austrija)
* 1986. Gottfried Böhm (Njemačka)
* 1987. Kenzo Tange (Japan)
* 1988. Gordon Bunshaft (SAD) i Oscar Niemeyer (Brazil)
* 1989. Frank Gehry (Kanada)
* 1990. Aldo Rossi (Italija)
* 1991. Robert Venturi (SAD)
* 1992. Álvaro Siza Vieira (Portugal)
* 1993. Fumihiko Maki (Japan)
* 1994. Christian de Portzamparc (Francuska)
* 1995. Tadao Ando (Japan)
* 1996. Rafael Moneo (Španjolska)
* 1997. Sverre Fehn (Norveška)
* 1998. Renzo Piano (Italija)
* 1999. Norman Foster (Velika Britanija)
* 2000. Rem Koolhaas (Nizozemska)
* 2001. Jacques Herzog i Pierre de Meuron (Švicarska)
* 2002. Glenn Murcutt (Australija)
* 2003. Jørn Utzon (Danska)
* 2004. Zaha Hadid (Velika Britanija/Irak)
* 2005. Thom Mayne (SAD)
* 2006. Paulo Mendes da Rocha (Brazil)
* 2007. Richard Rogers (Velika Britanija)
* 2008. Jean Nouvel (Francuska)
* 2009. Peter Zumthor (Švicarska)
* 2010. Kazujo Seđima i Rjue Nišizava (Japan)
* 2011. Eduardo Souto de Moura (Portugal)
* 2012. Wang Shu (Kina)
* 2013. Toyo Ito (Japan)
* 2014. Shigeru Ban (Japan)
* 2015. Frei Otto (Njemačka)
* 2016. Alejandro Aravena (Čile)
* 2017. Rafael Aranda, Carme Pigem i Ramón Vilalta (RCR Arquitectes; Španjolska)

## Povezano

* Driehausova nagrada za arhitekturu

## Reference

## Vanjske veze

* Službena stranica Pritzkerove nagrade (`en`)
# Jovana Lukina

| Jovana Lukina |
| --- |
|  |
| Žanr | drama |
| Režija | Živko Nikolić |
| Producent | Petar Šobajić |
| Scenario | Žarko Jovanović Komanin Živko Nikolić |
| Uloge | Merima Isaković Bogoljub Petrović Krunoslav Šarić Neda Spasojević Tahir Ađaji |
| Muzika | Boro Tamindžić |
| Montaža | Mirjana Mitrović |
| Studio | Avala film CFS Košutnjak |
| Premijera | 6. jula 1979 (1979-07-06) |
| Trajanje | 99 min. |
| Zemlja |  SFR Jugoslavija |
| Jezik | srpskohrvatski |

Jovana Lukina je jugoslovenski igrani film snimljen 1979. godine u režiji Živka Nikolića, po scenariju koga je napisao zajedno sa Žarkom Jovanovićem-Komaninom. Po žanru je drama, a protagonistkinja, čiji lik tumači Merima Isaković, je mlada i lepa žena koja sa mužem (čiji lik tumači Bogoljub Petrović) živi u zabitom krševitom području na severu Crne Gore.

## Radnja

Jovana živi sa mužem usamljeno u pustoši kamenjara. Put koji prolazi pored njihove kuće dovodi im ljude različitih sudbina, koje se u Jovani talože razarajući njenu predstavu o sopstvenom životu kao mirnom, idiličnom toku. Bez njene volje ona je uvučena u zlo drugih koje raste do zla u njoj samoj. Boreći se protiv tog prodiranja, ona sukob sa spoljnim svetom pretvara u sukob sa mužem, a oružje pobune postaje joj samo zlo.

## Uloge

| Glumac
 | Uloga
 |
| --- | --- |
| Merima Isaković | Jovana
 |
| Bogoljub Petrović | Luka
 |
| Krunoslav Šarić |  |
| Neda Spasojević |  |
| Tahir Ađaji |  |
| Boro Begović |  |
| Mirjana Kodžić |  |
| Gojko Kovačević |  |
| Stevo Matović | Jakov
 |
| Svetolik Nikačević |  |
| Jaglika Nikolić |  |
| Veljko Otašević |  |
| Vasilisa Radojević |  |
| Marta Raković |  |
| Petar Spajić Suljo |  |
| Čedo Vukanović |  |
| Ivo Vukčević |  |

## Vanjske veze

* *Jovana Lukina* na sajtu IMDb
* Jovana Lukina - filmska banka
# Partizanska eskadrila

| Partizanska eskadrila |
| --- |
| Žanr | drama |
| Režija | Hajrudin Krvavac |
| Scenario | Đorđe Lebović Miljenko Smoje |
| Uloge | Bekim Fehmiju Velimir Živojinović Ljubiša Samardžić Radoš Bajić Radko Polič Branko Pleša Faruk Begoli Branko Đurić |
| Premijera | 1979 |
| Jezik | srpskohrvatski |
| Trajanje | 102 min. |
| Država | SFRJ |

**Partizanska eskadrila** je jugoslovenski film iz 1979. godine koji je režirao Hajrudin Krvavac. Nosioci glavnih uloga su Bekim Fehmiju, Velimir Bata Živojinović i Ljubiša Samardžić.

## Kratak sadržaj

U proljeće 1942. godine, je nemačko vazduhoplovstvo imalo potpunu prevlast, ne samo na nebu Jugoslavije, nego i skoro nad celom Evropom. Partizani su u to vreme imali avione koje su kao i ostalo oružje otimali od neprijatelja. Ovo je film o stvaranju partizanske avijacije i njenim prvim borbama.

## Uloge

| Glumac
 | Uloga
 |
| --- | --- |
| Bekim Fehmiju | Major Dragan
 |
| Bata Živojinović | Vuk
 |
| Ljubiša Samardžić | Žare
 |
| Radoš Bajić | Dalibor
 |
| Radko Polič | Klauberg
 |
| Branko Pleša | Fon Norden
 |
| Faruk Begoli | Poručnik Begović
 |
| Branko Đurić | Slaven
 |
| Jordančo Čevrevski | Zeko
 |
| Zlata Petković | Jelena
 |
| Suada Ahmetašević | Milja
 |
| Aljoša Vučković | Boris
 |
| Ljuba Tadić | Partizanski komandant
 |
| Peter Karsten | Nemački general
 |
| Dragomir Felba | Deda
 |
| Demeter Bitenc | Nemački pukovnik
 |
| Vojin Kajganić | Valdman, nemački avijatičar
 |
| Rudi Alvađ | Nemački narednik
 |
| Zdenko Jelčić | Orlović
 |
| Dragan Jovičić | Zlatko Kovačić, pilot
 |
| Miodrag Brezo | Partizan
 |
| Zdravko Biogradlija | Nemački zapovednik minobacačke baterije
 |
| Žarko Mijatović | Partizan
 |
| Jozo Lepetić | Ilegalac s aerodroma
 |
| Ramiz Sekić | Nemac iz aviocentra
 |
| Marinko Šebez | Tomislav Uzelac, strelac
 |
| Vanja Albahari |  |
| Toni Pehar |  |
| Dragan Stipić |  |
| Zlatko Martinčević | Partizanski komandir
 |
| Miodrag Krivokapić | Milan, strelac
 |
| Glorija Samara |  |
| Srđan Ilić | Pilot
 |
| Dragomir Stanojević | Ranjenik
 |

## Vanjske veze

* *Partizanska eskadrila* na sajtu IMDb
# Radio Vihor zove Anđeliju

| Radio Vihor zove Anđeliju |
| --- |
|  |
| Žanr | komedija |
| Režija | Jovan Živanović |
| Producent | Mile Čitaković |
| Scenario | Jovan Živanović |
| Uloge | Drago Čumić Nada Vojinović Radoš Bajić |
| Muzika | Dimitrije Mikan Obradović |
| Fotografija | Huan Karlos Fero |
| Montaža | Jelena Bjenjaš Vojislav Bjenjaš |
| Premijera | 17. maja 1979 (1979-05-17) |
| Trajanje | 99 min. |
| Zemlja |  SFR Jugoslavija |
| Jezik | srpskohrvatski |

Radio Vihor zove Anđeliju je jugoslovenska filmska komedija iz 1979. godine. Režirao ga je Jovan Živanović, koji je napisao i scenario.

## Radnja

U planinsku zabit stiže turizam, a sa njim i šansa svim meštanima da promene dotadašnji način života. Ambiciozna domaćica nagovoriće supruga da otvore motel a to će biti polazna tačka za estradnu karijeru njihove ćerke Anđelije. Ali Anđelija će poremetiti njihove planove i umesto karijere izabrati lokalnog zanesenjaka i radio-amatera.

## Uloge

| Glumac
 | Uloga
 |
| --- | --- |
| Dragomir Drago Čumić | Paun Džamić
 |
| Nada Vojinović | Anđelija
 |
| Radoš Bajić | Radoje Marković
 |
| Mira Banjac | Lepava
 |
| Velimir Bata Živojinović | Vetrenjak
 |
| Velimir Životić |  |
| Milovan Ilić Minimaks | Žuna
 |
| Predrag Milinković | Trajilo
 |
| Rastislav Jović |  |
| Zoran Radmilović | Inženjer
 |
| Vladan Živković | Milicioner
 |
| Miodrag Andrić | Bole Diskos
 |
| Dušan Kojić | Šiško
 |

## Reference

## Vanjske veze

* *Radio Vihor zove Anđeliju* na sajtu IMDb