Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# John Banville

| John Banville |
| --- |
|  |
| Biografske informacije |
| Rođenje | 8. decembra 1945.  (1945-12-08) Wexford, Irska |
| Pseudonim | Benjamin Black |
| Nacionalnost | irsko |
| Obrazovanje |
| Zanimanje | romanopisac |
| Opus |
| Znamenita djela |
| The Book of Evidence, The Untouchable |

**John Banville** (8. 12. 1945. –) je ugledni irski romanopisac i novinar. Njegov roman, *The Book of Evidence* (1989) je bio kandidat za Bookerovu nagradu. To je priznajne godine 2005. osvojio njegov osamnaesti roman 'The Sea*.*

Banville je poznat po preciznom i hladnom proznom stilu, Nabokovljevskoj inventivnosti, te crnom humoru svojih naratora.

## Djela

* *Long Lankin* (1970; revidirano izd. 1984)
* *Nightspawn* (1971)
* *Birchwood* (1973)
* *Doctor Copernicus: A Novel* (1976)
* *Kepler, a Novel* (1981)
* *The Newton Letter: An Interlude* (1982)
* *Mefisto* (1986)
* *The Book of Evidence* (1989)
* *Ghosts* (1993)
* *The Broken Jug: After Heinrich von Kleist* (1994) drmaa
* *Seachange* (izveden 1994. u dublinskom Focus Theatreu; neobjavljeno)
* *Athena: A Novel* (1995)
* *The Ark* (1996) (izdano 260 primjeraka)
* *The Untouchable* (1997)
* *God's Gift: A Version of Amphitryon by Heinrich von Kleist* (2000)
* *Eclipse* (2000)
* *Shroud* (2002)
* *Dublin 1742* (drama za djecu od 9-14 godina; izvedena godine 2002. u dublinskom Arku; neobjavljena)
* *Prague Pictures: Portrait Of A City* (2003)
* *The Sea* (2005)
* *Love In The Wars* (adaptacija *Pentezileje* Heinricha von Kleista, 2005)
* *Christine Falls* (krimi-roman pod imenom Benjamin Black, 2006)
* *The Silver Swan* (kao Benjamin Black, 2007)
* *The Lemur* (kao Benjamin Black, 2008. nastavci u New York Timesu)
* *The Infinities* (2009)
* *Ancient Light* (2012)
* *The Blue Guitar* (2015)

## Literatura

* *John Banville, a critical study* by Joseph McMinn; Gill and MacMillan; ISBN 0-7171-1803-7
* *The Supreme Fictions of John Banville* by Joseph McMinn; (October 1999); Manchester University Press; ISBN 0-7190-5397-8
* *John Banville: A Critical Introduction* by Rüdiger Imhoff (October 1998) Irish American Book Co; ISBN 0-86327-582-6
* *John Banville: Exploring Fictions* by Derek Hand; (June 2002); Liffey Press; ISBN 1-904148-04-2
* *Irish University Review: A Journal of Irish Studies: Special Issue John Banville* Edited by Derek Hand; (June 2006)

## Vanjske veze

* Aosdána biographical note Arhivirano 2007-03-23 na Wayback Machine-u
* Šablon:WiredForBooks
* As clear as mirror glass. John Banville in interview with Three Monkeys Online Magazine
* John Banville na Internet Book List
# Michel Houellebecq

| Michel Houellebecq |
| --- |
| Biografske informacije |
| Rođenje |  Réunion |
| Obrazovanje |
| Zanimanje | romanopisac, filmaš i pjesnik |
| Inspiracija |
| proširi
Od
* Arthur Schopenhauer, Auguste Comte, Baudelaire, Thomas Mann, Aldous Huxley, Bret Easton Ellis
 |
| Web-stranica |
| Mourir |

Michel Houellebecq 2008
**Michel Houellebecq** ( miʃɛl wɛlˈbɛk ) (Pariz, 26. veljače 1958. - ) je francuski pjesnik, esejist i romanopisac.

Michel Houellebecq je među najkontroverznijim piscima današnjice. Sa svoja tri romana koji se bave tabu temama (seksualni turizam, muslimanski radikali, kloniranje, alternativni životni stilovi...) zadao je mnogo muke dežurnim cenzorima i kritici. Neki ga nazivaju slobodnim piscem koji se protivi političkoj korektnosti i zabranama društva dok će mnogima njegovi stavovi biti rasistički, seksistički i, općenito, šokantni.

Svojim djelima te stalnom polemikom po javnim glasilima, Houellebecq je na sebe navukao bijes mnogih, a trenutačno se protiv njega (i njegovih djela) vodi i par sudskih procesa.

Rodio se kao *Michel Thomas* na otoku Réunionu. Tamo je proveo najranije dane. Nakon toga je otišao u Francusku živjeti s bakom, od koje je preuzeo prezime Houellebecq koje će mu postati književni pseudonim. Pohađao je osnovnu i srednje školu. Počeo se pripremati da bi mogao pristupiti elitnim školama. 1978. diplomirao je kao agronomski inženjer. Radio je kao kompjuterski administrator, čak i u Francuskoj Nacionalnoj Skupštini. Proslavio ga je prvi važniji rad, Proširenje područja borbe. Za to djelo dobio je niz nagrada. Živio je u Alžiru, Irskoj, i na mnogo drugih mjesta. Trenutno živi u Španjolskoj, ali ne namjerava tamo ostati zauvijek.

## Romani

* Širenje područja borbe
* Elementarne čestice
* Platforma
* Mogućnost otoka
* La carte et le territoire, roman, Flammarion (2010)

## Izvori

## Vanjske veze

* Fan club
* Holidays in the Sun by Travis Jeppesen
* "A dog's life (poodles excepted)" by Michael Worton, *The Guardian*, October 29 2005
* "L'Étranger in a Strange Land: Michel Houellebecq's Weekend in L.A." by Brendan Bernhard, *LA Weekly*, June 2005
* *The man can't help it* - *The Guardian*, August 31, 2002.
	+ In-depth interview.
* An essay on Houellebecq and critical theory Arhivirano 2007-02-21 na Wayback Machine-u
* The Possibility of An Island Arhivirano 2008-02-23 na Wayback Machine-u Reviews & Scores at Metacritic.com
* Critical bibliography on Michel houellebecq's works (Auteurs.contemporain.info) Arhivirano 2007-06-11 na Wayback Machine-u (`fr`)
* "90% Hateful" by John Updike, *The New Yorker*, May 15 2006
# Drago Jančar

| Drago Jančar
 |
| --- |
|   |
|  |
| Puno ime
 | Drago Jančar
 |
| Rođenje
 | 13. april 1948  Maribor, Slovenija
 |
| Nacionalnost
 |  Slovenac
 |
| Nagrade
 | Prešernova nagrada, Grumova nagrada, Kresnik
 |

**Drago Jančar** (Maribor, 13. april 1948), slovenski književnik.

## Biografija

Jančar je jedan od najprevođenijih slovenskih književnika. Diplomirao je pravo na Sveučilištu u Mariboru, radio kao novinar i filmski dramaturg.

U njegovim romanima osnova je kritičko prikazivanje realnih događaja, a prevladavaju teme ugroženosti pojedinca pred nasiljem vlasti.

## Djela

### Romani

* *Petintrideset stopinj* (1974)
* *Galjot* (1978)
* *Severni sij* (1984)
* *Posmehljivo poželenje* (1993)
* *Zvenenje v glavi* (1998)
* *Katarina, pav in jezuit* (2000)
* *Graditelj* (2006)
* *Drevo brez imena* (2008)
* *To noč sem jo videl* (2010)
* *Maj, november* (2014)
* *In ljubezen tudi* (2017)

### Drama

* *Disident Arnož in njegovi (1982)*
* *Veliki briljantni valček* (COBISS) (1985)
* *Vsi tirani mameluki so hud konec vzeli ...(1986)*
* *Daedalus* (1988)
* *Klementov padec (1988)*
* *Zalezujoč Godota (1988)*
* *Halštat* (1994)
* *Severni sij* (2005)
* *Lahka konjenica* (2006)
* *Niha ura tiha* (2007)

## Povezano

* Slovenska književnost

## Vanjske veze
# Slobodan Novak

**Slobodan Novak** (Split, 3. studenog 1924. – Zagreb, 26. srpnja 2016.) je hrvatski prozaik, romanopisac i esejist.

Pučku je školu završio u Rabu, a gimnaziju polazi u Splitu, te maturira u Sušaku. Diplomirao je hrvatski jezik i jugoslavenske književnosti u Zagrebu 1953. Drugi svjetski rat proveo je u partizanima, što je kasnije ironijski opisao u autobiografsko-esejističkim zapisima «Digresije» i «Protimbe» (2003). Radio je kao lektor i korektor, dramaturg u HNK u Splitu, te kao novinar i urednik u nakladničkim kućama. Član HAZU od 1983.

Najpoznatije djelo mu je roman *Mirisi, zlato i tamjan* iz 1968. godine za koje je dobio NIN-ovu nagradu 1969. godine. Godine 1980. je svoj roman *Izgubljeni zavičaj* adaptirao u scenarij po kome je snimljen film u režiji Ante Babaje.

## Djela

* *Glasnice u Oluji*, zbirka poezije (1950);
* *Izgubljeni zavičaj*, autobiografski roman (1955);
* *Mirisi, zlato i tamjan*, roman (1968);
* *Izvanbrodski dnevnik*, kratki roman (1977);
* *Digresije*, eseji (2001)
* *Protimbe*, eseji (2003)

## Vanjske veze

* **HAZU** - Biografija Arhivirano 2008-01-05 na Wayback Machine-u
# Uloga moje porodice u svjetskoj revoluciji

| Uloga moje porodice u svjetskoj revoluciji |
| --- |
| Žanr | drama |
| Režija | Bahrudin Čengić |
| Producent | Vera Mihić-Jolić |
| Scenario | Bahrudin Čengić Bora Ćosić Branko Vučićević |
| Predložak | *Uloga moje porodice u svetskoj revoluciji*; autor: Bora Ćosić |
| Uloge | Danilo Stojković Dragan Nikolić Branka Petrić Mija Aleksić Stole Aranđelović Milena Dravić Erika Druzović |
| Muzika | Kornelije Kovač |
| Fotografija | Karpo Aćimović Godina |
| Montaža | Vuksan Lukovac |
| Studio | Bosna film |
| Premijera | 9. jula 1971 (1971-07-09) |
| Trajanje | 78 min. |
| Zemlja |  SFR Jugoslavija |
| Jezik | srpskohrvatski |

Uloga moje porodice u svjetskoj revoluciji je jugoslovenski igrani film snimljen 1971. godine u režiji Bahrudina Bate Čengića. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Bore Ćosića. Radnja se događa 1945. godine kada nakon pobede partizana u Drugog svetskog rata, grupa mladih komunističkih aktivista bude smeštena u kuću predratne buržujske porodice te prikazuje kako se oni pokušavaju prilagoditi novoj ideologiji i vrednostima, često izazivajući razne apsurdne situacije. Zbog svog političkog naboja i kritičkog stava prema tadašnjem režimu, film se ponekad od kasnijih istoričara i kritičara smeštao u ostvarenja Crnog talasa. Čengić je, kao i drugi njegovi predstavnici, posle njega pao u nemilost i trebalo mu je nekoliko godina da snimi novi celovečernji film.

## Uloge

| Glumac
 | Uloga
 |
| --- | --- |
| Dragan Nikolić | Vaculić
 |
| Danilo Stojković | Strogi
 |
| Branka Petrić | Drugarica
 |
| Milena Dravić | Devojka
 |
| Milivoje Tomić | Otac
 |
| Davor Korić | Dečak
 |
| Erika Druzović | Majka
 |
| Mija Aleksić | Adolf Hitler
 |
| Stole Aranđelović | Uroš
 |
| Rade Marković | Strogi (glas)
 |
| Mirjana Vacić |  |
| Dušan Vujisić |  |
| Vojislav Mićović |  |
| Đorđe Pura |  |

## Vanjske veze

* *Uloga moje porodice u svjetskoj revoluciji* na sajtu IMDb
# Hodočašće Arsenija Njegovana

| *Hodočašće Arsenija Njegovana* |
| --- |
| Autor(i) | Borislav Pekić |
| Država | SFR Jugoslavija |
| Datum izdanja | 1970. |
| Kronologija |
|

|  |  |
| --- | --- |
| Prethodi:
 | Slijedi:
 |

 |
|

|  |  |
| --- | --- |
| *Vreme čuda* | *U Edenu na Istoku* |

 |

Hodočašće Arsenija Njegovana je drugi roman književnika Borislava Pekića izdat 1970. Djelo je nagrađeno NIN-ovom nagradom kritike za roman godine. Riječ je o jednom od prvih postmodernih romana srpske književnosti.

## Sadržaj

Slika iz Beograda u 1966.
Arsenije Njegovan, glavni junak, je predratni bogati Beograđanin, rentijer i vlasnik mnogobrojnih kuća prema kojima čitavog života gaji veliku strast. Nakon što je dvadeset sedam godina proveo u dobrovoljnoj izolaciji, skrivajući se u kući na Kosančićevom vijencu, Arsenije izlazi iz svoga doma 3. juna 1968. i susreće se sa poslijeratnim, izmjenjenim Beogradom. On i dalje ne shvaća da su mu kuće odavno oduzete i da je njegov najveći strah već ostvaren.

## Analiza

Roman ima formu pronađenog rukopisa.

Iz perspektive glavnog junaka predstavljeni su neki od najvažnijih događaja iz srpske historije dvadesetog vijeka: martovske demonstracije u 1941., bombardiranje i okupacija Beograda u Drugom svjetskom ratu, dolazak komunista na vlast, nacionalizacija imovine i studenstki protesti iz 1968. Historija je u „Hodočašću” ironijska struktura koja pokazuje kako se ponovljene sekvence prošlosti u životu istoga junaka pretvaraju u ruganje ideološkim i utopijskim projektima, čija je žrtva Arsenije Njegovan. U takvoj ulozi on postaje protagonista tragi-farse. Otud je i slika njegovog gordog posrtanja u sudaru sa historijom, koju ne razumije i ne prihvaća, u isti mah komična i groteskna. Pojedini likovi iz „Hodočašća Arsenija Njegovana” pojaviće se u Pekićevim kasnijim književnim ostvarenjima, dok će historija čitave loze Njago/Njegovan biti predmet sedmotomnog romana Zlatno runo. Povodom obilježavanja pedesetogodišnjice dodeljivanja NIN-ove nagrade 2004. „Hodočašće Arsenija Njegovana” našlo se na petom mjestu najboljih romana koji su ovijenčani ovom književnom nagradom.

## Reference

## Bibliografija

* Ilić, Branko (2021). „Homodijegetički roman Borislava Pekića: početak srpske postmoderne”. *Узданица* **18**: 53-68.
* Manić, Željka (2012). *Promene u posleratnom Beogradu prema romanima naših pisaca*. Filozofski fakultet. Univerzitet u Beogradu.
* Mustedanagić, Lidija (2002). *Groteskni brevijar Borislava Pekića: groteskno oblikovanje romana "Hodočašće Arsenija Njegovana", "Kako upokojiti vampira" i "1999"*. Novi Sad: Stylos.
* Pijanović, Petar (1991). *Poetika romana Borislava Pekića*. Beograd: Prosveta.
# Mihailo Lalić

| Mihailo Lalić |
| --- |
| Biografske informacije |
| Rođenje | 7. oktobra 1914. Berane, Kraljevina Crna Gora |
| Smrt | 30. decembra 1992. (dob: 78) Beograd, Srbija, SRJ |
| Opus |
| Književne vrste | roman |
| Jezik | srpskohrvatski |
| Znamenita djela |
| *Lelejska gora* (1963) Ratna sreća (1973) |

**Mihailo Lalić** (7. oktobar 1914. - 30. decembar 1992.) je crnogorski pisac poznat po nizu romana koji su opisivali partizansku borbu za vrijeme drugog svetskog rata u Crnoj Gori. Započeo je knjigom pesama Stazama slobode (1948), ali se brzo okrenuo prozi, koja će postati isključiva forma umetničkog sagledavanja vremena, događaja i ljudskih sudbina. Prema njegovom scenariju snimljen je film "Svadba" 1973. u režiji Radomira Šaranovića, takođe izvršena je ekranizacija njegovog romana "Lelejska gora" 1968.

Prvi je dobitnik "Njegoševe nagrade" 1963. za roman "Lelejska gora". Dobio je NIN-ovu nagradu 1973. za roman "Ratna sreća". Dobio je nagradu "21. jul", najviše priznanje opštine Berane, 1962. godine, kada je nagrada i ustanovljena.

Za dopisnog člana Srpske akademije nauka i umetnosti izabran je 5. decembra 1963, a za redovnog člana 7. marta 1968.

## Bibliografija

Pripovetke:

* Izvidnica (1948),
* Prvi snijeg (1951),
* Na mjesečini (1956),
* Posljednje brdo (1967).

Romani:

* Svadba (1950),
* Zlo proljeće (1953),
* Raskid (1955),
* Lelejska gora (1957, 1962),
* Hajka (1960),
* Pramen tame (1970),
* Ratna sreća (1973),
* Zatočnici (1976),
* Dokle gora zazeleni (1982),
* Gledajući dolje na drumove (1983)
* Odlučan čovjek (1990).

## Vanjske veze

* Mihailo Lalić na sajtu IMDb
* Mihailo Lalić: Lelejska gora (cela knjiga)
# Miodrag Bulatović

**Miodrag Bulatović** (Okladi, Bijelo Polje, 1930. – Igalo, 1991.) bio je jedan od najpoznatijih pisaca moderne srpske književnosti. Neredovno se školovao. Gimnaziju je završio u Kruševcu 1950. godine, a na Beogadskom univerzitetu je studirao psihologiju i književnost. Neko vreme je radio kao novinar. Tokom devedesetih godina bio je angažovan u SPS-u, gde je branio ideologiju Slobodana Miloševića u trenucima raspada Jugoslavije.

## Bibliografija

Miodrag Bulatović bio je romanopisac i dramatičar, sklon mračnim, demonskim vizijama. Njegova slika sveta je morbidna, a likovi su karnevalski, istovremeno groteskni i tragični. Dela ovog pisca su strani kritičari stavljali u ravan sa delima Đovanija Bokača, Fransoa Rablea i Migela de Servantesa.
Njegova najpoznatija dela su:

* *Đavoli dolaze* (1955)
* *Crveni petao leti prema nebu* (1959)
* *Heroj na magarcu* (1967)
* *Rat je bio bolji* (1969)
* *Ljudi sa četiri prsta* (1975)
* *Gullo Gullo* (1983)
* *Peti prst* (1977)
* *Vuk i zvono* (1958)
* *Tetoviranje srca* – roman u pripremi

## Nagrade

* 1975. NIN- ova nagrada za roman *Ljudi sa četiri prsta*
* Gospodin Bulatović je nagrađivan u Nemačkoj, dok je na prostoru bivše nam države bio nepoželjan.

## Saradnja u časopisima i novinama

* *Letopis Matice srpske*
* *Naša stvarnost*
* *Omladina*
* *Studentski književni list*
* *Narodni student*
* *Jugoslovenski Crveni krst*
* *Čačanski glas*
* *Politika*
* *Borba*
* *Pobjeda*

## Izvori

* Život... Arhivirano 2009-08-03 na Wayback Machine-u
* Đavo... Arhivirano 2007-10-30 na Wayback Machine-u
* Slava i gresi Arhivirano 2008-12-07 na Wayback Machine-u
* Političko angažovanje Arhivirano 2006-12-10 na Wayback Machine-u
# Pavle Ugrinov

**Pavle Ugrinov** (pravo ime Vasilije Popović; rođen je 15. aprila 1926. godine u Molu, umro 23. juna 2007. u Beogradu) bio je srpski književnik, dramaturg, reditelj i akademik. Osnovnu školu pohađao je po raznim mestima u Vojvodini, a srednju je završio u Petrovgradu, današnjem Zrenjaninu.

Ekonomski fakultet u Beogradu upisao je 1946. godine. Posle dve završene godine studija upisao se na tek osnovanu Akademiju za pozorište i film u Beogradu, gde je diplomirao 1952. godine na odseku za režiju u klasi prof. dr Huga Klajna.
Posle studija jedno vreme se bavio pozorišnom režijom i teorijom. Jedan je od osnivača kamerne scene Atelje 212 u Beogradu. Njegovom postavkom drame *Čekajući Godoa* Semjuela Beketa svečano je otvorena scena tog teatra. Radio je i kao urednik dramskog i serijskog programa Televizije Beograd.

U književni život stupio je 1955. godine poemom *Bačka zapevka*, za koju je zajedno sa Aleksandrom Tišmom, dobio Brankovu nagradu za poeziju. Zatim se potpuno posvetio pisanju proze i esejistike.

Objavio je 21 knjigu, među kojima su romani: *Odlazak u zoru* (1957), *Vrt* (1967), *Elementi* (1968), *Domaja* (1971), *Fascinacije* (1976), *Zadat život*, *Carstvo zemaljsko* (1982), *Otac i sin*, *Bez ljubavi* (1986), *Tople pedesete* (1990); novela *Ishodište* (1963), prozna dela: *Senzacije* (1970), *Rečnik elemenata* (1972).
Napisao je više scenskih adaptacija, televizijskih i radio drama, eseja, studija i kritika.

Bio je član Glavnog odbora Sterijinog pozorja, član Saveta JDP-a, član Predsedništva Udruženja književnika Srbije, član Saveta Muzeja savremene umetnosti u Beogradu, član Saveta BITEF-a i brojnih drugih kulturnih ustanova i manifestacija. Bio je predsednik saveta Letopisa Matice srpske i stalni član – saradnik te ustanove.

Dobitnik je Brankove nagrade (1955), NIN–ove nagrade za roman (1979), Oktobarske nagrade Beograda (1983), Nolitove nagrade (1990). Odlikovan je Ordenom zasluga za narod sa srebrnim zracima (1976) i Ordenom Republike sa srebrnim vencem (1988). Za redovnog člana SANU izabran je 29. maja 1991. godine.

Umro je 23. juna 2007. godine u Beogradu u 81. godini.

## Vanjske veze

* Intervju
* Preminuo Pavle Ugrinov
* Novinski članak
* Kratka biografija
# Mirko Kovač

| Mirko Kovač |
| --- |
| Biografske informacije |
| Rođenje | (1938-decembra-26)26. decembra 1938. Petrovići, Nikšić, Kraljevina Jugoslavija |
| Smrt | 19. augusta 2013. (dob: 74) Rovinj, Hrvatska |
| Obrazovanje |
| Zanimanje | književnik, scenarist |
| Opus |
| Znamenita djela |
| *Okupacija u 26 slika* |

**Mirko Kovač** (Petrovići, Crna Gora, 26. 12. 1938. - Rovinj, 19. 8. 2013) bio je jugoslovenski književnik. Autor je više romana, zbirki pripovijetki, eseja, TV-drama i filmskih scenarija.

Studirao je na Akademiji za pozorište, film i televiziju, odjel dramaturgije, u Beogradu.

Prva knjiga proze *Gubilište* (1962.), doživljava političku i ideološku osudu "zbog crne slike sveta", a hajka na pisca trajala je tokom cele 1963. godine. Roman *Moja sestra Elida* izlazi 1965, a kratki roman *Životopis Malvine Trifković* 1971. On biva dramatizovan i izveden 1973. na sceni *Ateljea 212* u Beogradu, te preveden na engleski, francuski, italijanski, holandski, mađarski i švedski.

U Švedskoj je doživio tri izdanja, a u Francuskoj je izašao i kao džepno izdanje u ediciji *Rivages poche*. U Zagrebu mu izlaze romani *Ruganje s dušom* (1976); *Vrata od utrobe* (1978) koji dobija *Ninovu nagradu kritike* (1978), nagradu Željezare Sisak (1979), i nagradu biblioteka Srbije za najčitaniju knjigu (1980). *Vrata od utrobe* je vjerovatno najbolji Kovačev roman, složene post-modernističke narativne tehnike u kojemu se preklapaju autorova vizura rodne Hercegovine u rasponu više desetljeća i spiritualne dileme vjerske i sekularne naravi. Slijede romani *Uvod u dugi život* (1983), te *Kristalne rešetke* (izdanje *Bosanska knjiga*, Sarajevo, 1995).

Zbirka novela *Rane Luke Meštrevića* (1971.) dobija nagradu *Milovan Glišić*, ali mu je ta nagrada oduzeta 1973, a knjiga povučena iz knjižara i biblioteka. Dopunjeno izdanje istoimene zbirke izlazi 1980. Novoj pripovijeci iz te knjige *Slike iz porodičnog albuma Meštrevića* pripala je *Andrićeva nagrada*. Zbirka pripovjedaka *Nebeski zaručnici* izlazi 1987. i dobija nagradu izdavača *BIGZ*.

*Evropska trulež* (1986.), knjiga eseja, nagrađena je *NIN*-ovom nagradom *Dimitrije Tucović*. Dopunjeno i popravljeno izdanje pod naslovom *Evropska trulež i drugi eseji* izlazi u Zagrebu (1994.). Knjiga publicističkih tekstova *Bodež u srcu* objavljena je u Beogradu (1995.).

Kovač se našao na udaru Miloševićeve politike krajem 1980-ih godina, te je emigrirao u Hrvatsku. Tekstovi pisani srpskom ekavicom uglavnom su izašli na hrvatskoj jekavici pod piščevim uredništvom, a u pripremi su mu izabrana dela u 12 svezaka. U Sarajevu su mu izašle *Izabrane knjige*, u šest tomova (izdanje *Svjetlost*, 1990.).

Napisao je scenarije za filmove: *Mali vojnici*, *Lisice*, *Okupacija u 26 slika*, *Pad Italije*, *Tetoviranje* i dr. Autor je više TV i radio-drama. Knjige su mu prevođene na njemački, francuski, italijanski, engleski, švedski, holandski, poljski, mađarski i dr.

Dobio je internacionalnu nagradu Tuholski (Tucholsky Prize) švedskog PEN-centra za 1993, te Herderovu nagradu za književnost 1995. godine.

Od 1991. do smrti je živio u Rovinju.
# Slobodan Selenić

**Slobodan Selenić** (Pakrac, Jugoslavija 7. jun 1933. — Beograd 27. oktobra 1995.) bio je srpski pisac i kritičar, pisao je romane, drame i pozorišnu kritiku. Bio je umetnički direktor Avala filma. Od 1965. godine je predavao dramaturgiju na Fakultetu za pozorište, fil, radio i televiziju (danas Fakultet dramskih uetnosti). Dopisni je član SANU. Dobitnik je mnogih nagrada, između ostalih NIN-ove nagrade 1980. godine za roman Prijatelji.

Studirao je engleski jezik i književnost na Filozofskom fakultetu u Beogradu, a postdiplomske studije u Bristolu 1950.

Po njegovom istoimenom romanu i scenariju, 1995. je snimljen film Ubistvo s predumišljajem.
U nekoliko svojih romana (Timor mortis, Pismo glava, Očevi i oci, Ubistvo s predumišljajem ), prati tokove samospoznaje i opstanka jedne imanentno tragične kulture.

Izrazito realističan, uglavnom je pisao o sukobu evropske kulture i balkanske zaostalosti na području bivše Jugoslavije. Glavna preokupacija njegovih dela bio je dolazak na vlast Komunističke partije 1945. i postepeno uništavanje privrednog i kulturnog života započetog između dva svetska rata.

Bio je član DEPOS-a (Demokratske opozicije Srbije) 1992., ali razočaran korumpiranošću opozicionih političkih lidera, napustio je dalji politički angažman.

Umro je u Beogradu od raka 1995.

## Najpoznatija dela

* romani
	+ *Memoari Pere Bogalja* (1968.)
	+ *Pismo glava* (1972.)
	+ *Prijatelji* (1980.) (od 1983.) *Prijatelji sa Kosančićevog venca 7*
	+ *Očevi i oci* (1985.)
	+ *Timor mortis* (1989.)
	+ *Ubistvo s predumišljajem* (1993.)
* drame:
	+ *Ruženje naroda*
	+ *Knez Pavle*

## Vanjske veze

* Profil na IMDB-u
*
*
# Antonije Isaković

**Antonije Isaković** (6. novembar 1923 — 13. januar 2002) bio je srpski književnik, potpredsednik Srpske akademije nauka i umetnosti od 1980. do 1992. Dobitnik je mnogih književnih nagrada, poznat je i kao pisac čija dela su u Jugoslaviji najviše ekranizovana („Gospodar i sluga“, „Tren 1“ i „Tren 2“, „Govori i razgovori“). Umro je u Beogradu u 78. godini. Poznata pripovetka „Kašika“ je obavezni deo gradiva iz predmeta srpski jezik i književnost u osnovnoj školi. Njegova ćerka je poznata glumica Milica Milša, a supruga srpska spisateljica Leposava Milanin.

Antonije Isaković je također poznat kao jedan od autora Memoranduma SANU 1986. godine.

## Opis

* *Velika deca*, priče, Beograd 1953
* *Paprat i vatra*, priče, Beograd 1962
* *Pripovetke*, 1964
* *Prazni bregovi*, priče, Beograd 1969
* *Sabrana dela* 5 knj. Beograd 1976
* *Tren 1*, Roman, Beograd 1976
* Sabrana dela, 5 knj., 1976-82
* *Tren 2*, Roman, Beograd 1982
* *Berlin kaputt*, Beograd 1982
* *Obraz*, priče, 1988
* *Govori i razgovori*, 1990
* *U znaku aprila: i druge priče*, Beograd 1991
* *Miran zločin*, roman, Beograd 1992
* *Drugi deo mog veka: da se ne zaboravi*, 1993
* *Gospodar i sluge*, roman, Beograd 1995
* *Riba*, 1998
* *Nestajanje*, 2000

Scenariji:

* *Aleksa Dundić*, 1958 (režija: Leonid Lukov)
* *Jedini izlaz*, 1958 (režija: Aleksandar Petrović/Vicko Raspor)
* *Dve noći u jednom danu*, 1963 (režija: Radenko Ostojić)
* *Tri*, 1965 (režija: Aleksandar Petrović)
* *Tren*, 1978 (režija: Stole Janković)
* *Berlin kaputt*, 1981 (režija: Milivoje Milošević)