Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Le jour se lève

| Le Jour se lève |
| --- |
| filmski poster |
| Režija | Marcel Carné |
| Scenario | Jacques Prévert Jacques Viot |
| Uloge | Jean Gabin Jules Berry Arletty |
| Muzika | Maurice Jaubert |
| Fotografija | Philippe Agostini André Bac Albert Viguier Curt Courant |
| Montaža | René Le Hénaff |
| Distribucija | AFE |
| Premijera | 9. juna 1939 (1939-06-09) |
| Trajanje | 93 min. |
| Zemlja |  Francuska |
| Jezik | francuski |

Le Jour se lève (srpskohrvatski: *Dan se rađa*) je francuski crno-bijeli film snimljen 1939. u režiji Marcela Carnea, koji se smatra jednim od najznačajnijih ostvarenja poetskog realizma, odnosno predratne francuske kinematografije.

Scenario je napisao Jacques Prevert, a po žanru je kombinacija kriminalističkog filma i melodrame. Naslovni protagonist, koga tumači Jean Gabin, je tvornički radnik koji ulazi u ljubavne veze sa dvije žene - koje tumače Arletty i Jacqueline Laurent. Radnja započinje kada u jednom stanu bude opkoljen od policije te se kroz flashbackove prisjeća kako su ga te veze dovele do ubistva podlog vodviljskog zabavljača koga tumači Jules Berry.

Iako nije bio prvi film koji je koristio pretapanje kao sredstvo za prikazivanje *flashbacka*, Carne se prilikom snimanja filma morao boriti s producentima koji su, nenaviknuti na tu narativnu tehniku, zahtijevali da koristi međutitl. Nakon premijere se za film daleko problematičnijim pokazao njegov depresivni ugođaj, kao i protagonist koji otvoreno iskazuje beznađe i nedostatak bilo kakve perspektive. Kada je godinu dana kasnije Francuska poražena od Nijemaca, vichyjske vlasti su ga službeno zabranile tvrdeći da je njegov defetistički sadržaj doprinio nacionalnoj katastrofi. U Francuskoj je prikazan tek nakon drugog svjetskog rata, ali je prije toga ostvario značajan uticaj na Hollywood, čiji su filmaši upravo po njemu stvarali filmove koji će kasnije postati poznati kao zaseban žanr film noira.

Godine 1946. je američka kompanija RKO Pictures otkupila prava na remake, koji je sljedeće godine snimljen pod naslovom *The Long Night*. RKO je pokušao otkupiti i uništiti sve kopije originala, te se neko vrijeme smatralo da je izgubljen sve dok 1950-ih nisu pronađene sačuvane kopije.

1952. mu je ukazana čast da u prvoj anketi britanskog časopisa *Sight and Sound* bude proglašen za jedan od 12 najboljih filmova ikada snimljenih.

## Uloge

* Jean Gabin ... François
* Jacqueline Laurent ... Françoise
* Jules Berry ... M. Valentin
* Arletty ... Clara
* Arthur Devère ... Mr. Gerbois
* Bernard Blier ... Gaston
* Marcel Pérès ... Paulo
* Germaine Lix ... Pjevačica
* Georges Douking ... Slijepac

## Vanjske veze

* *Le Jour se lève* na sajtu IMDb
* Le Jour Se Leve na TCM Movie Database
# La Passion de Jeanne d'Arc

| La Passion de Jeanne d'Arc |
| --- |
| američki kino-poster |
| Režija | Carl Theodor Dreyer |
| Scenario | Joseph Delteil Carl Theodor Dreyer |
| Uloge | Renée Jeanne Falconetti Eugène Silvain André Berley Maurice Schutz |
| Fotografija | Rudolph Maté |
| Premijera | 21. aprila 1928 (1928-04-21) (Danska) |
| Trajanje | 110 min. 82 min. (restauracija na DVD-izdanju 24fps) |
| Zemlja |  Francuska |
| Jezik | nijemi film francuski međutitlovi |

La Passion de Jeanne d'Arc (srpskohrvatski: *Stradanje Ivane Orleanske*) je francuski crno-bijeli nijemi historijski film snimljen 1928. u režiji Carla Theodora Dreyera. Scenario, koji je Dreyer napisao zajedno sa Josephom Delteilom, prikazuje suđenje i pogubljenje francuske nacionalne heroine Ivane Orleanske koja je organizirala otpor engleskim osvajačima za vrijeme stogodišnjeg rata. Iako je Dreyer sve scene temeljio isključivo na službenim sudskim spisima, te proveo gotovo godinu dana pažljivo istražujući srednjovjekovne kostime i arhitekturu kako bi film učinio što autentičnijim, njegovo ostvarenje je izazvalo daleko više pažnje zbog vještog korištenja montaže i krupnih planova, ali i zbog dojmljive glume Renée Jeanne Falconetti kojoj je to bila posljednja filmska uloga. Iako ga je kritika proglasila remek-djelom, producentima je donio financijski gubitak, a problemi s cenzurom i političkim pritiscima u Francuskoj su doveli do stvaranja nekoliko verzija; original je pronađen tek 1981. u norveškoj filmskoj arhivi. *La Passion* se smatra najpoznatijim filmom Dreyerove karijere i jednim od najvažnijih i najuticajnijih ostvarenja na samom kraju ere nijemog filma.

## Vanjske veze

* *The Passion of Joan of Arc* na sajtu IMDb
* *La Passion de Jeanne d'Arc* na Rotten Tomatoes-u (`en`)
* Criterion Collection essay by Carl Theodor Dreyer Arhivirano 2008-06-04 na Wayback Machine-u
* Voted No. 4 on The Arts and Faith Top 100 Films (2010) Arhivirano 2010-04-21 na Wayback Machine-u
* *Stradanje Ivane Orleanske* na Filmskom leksikonu LZMK
# Le Million

| Le Million |
| --- |
| kino-poster |
| Režija | René Clair |
| Scenario | René Clair |
| Predložak | *Le Million*; autor: Georges Berr i Marcel Guillemand |
| Uloge | Annabella René Lefèvre Jean-Louis Allibert Paul Ollivier |
| Muzika | Armand Bernard Philippe Parès Georges Van Parys |
| Fotografija | Georges Périnal Georges Raulet |
| Distribucija | Films Sonores Tobis |
| Premijera | 4. februara 1931 (1931-02-04) |
| Trajanje | 81 min. |
| Zemlja |  Francuska |
| Jezik | francuski |

Le Million (srpskohrvatski: *Milion*) je francuska crno-bijela muzička filmska komedija snimljena 1931. u režiji Renéa Claira. Protagonist je dugovima opterećeni pariški umjetnik koji otkrio da je osvojio srećku od milion nizozemskih florina, ali i da mu je zaručnica jaknu sa srećkom slučajno predala lokalnom gangsteru kako bi pomogla u bijegu od policije. *Le Million* je bio drugi zvučni film u Clairovoj karijeri i on je njime još jednom potvrdio kako vješto barata s mogućnostima nove tehnologije. To se prvenstveno odnosi na niz dopadljivih muzičkih brojeva i korištenje zvuka kroz niz impresivnih efekata. Le Million je godine 1952. osvojio ušao u prestižni izbor 10 najboljih filmova svih vremena u izboru britanskog časopisa *Sight & Sound*.

## Uloge (prema redoslijedu na špici)

* Annabella ... Beatrice
* René Lefèvre ... Michel Bouflette
* Jean-Louis Allibert ... Prosper
* Paul Ollivier ... Granpere Tulipe
* Constantin Siroesco ... Ambrosio Sopranelli
* Raymond Cordy ... Le Chauffeur De Taxi
* Vanda Greville Arhivirano 2014-06-04 na Wayback Machine-u ... Vanda
* Odette Talazac ... La Cantatrice
* Pedro Elviro ... Le Regisseur
* Jane Pierson ... L'Epiciere
* Andre Michaud ... Le Boucher
* Eugene Stuber ... Le Policier
* Pierre Alcover ... Le Policier
* Armand Bernard ... Le Chef D'Orchestre
* Gabrielle Rosny
* Georgette Dalmas
* Jean Gaubens
* Teddy Michaud
* Louis Musy
* Louis Pre Fils
* Georges Zwingel
* Edouard Francomme
* Franck Maurice
* Henri Kerny
* Gustave Huberdeau
* Allan Durant

## Reference

## Vanjske veze

* *Le Million* na sajtu IMDb
* *Le Million* na Rotten Tomatoes-u (`en`)
# Ivan Grozni (film)

| Иван Грозный |
| --- |
| kino-poster |
| Režija | Sergej Ejzenštejn |
| Producent | Sergej Ejzenštejn |
| Scenario | Sergej Ejzenštejn |
| Uloge | Nikolaj Čerkasov Ljudimla Celikovskaja Serafima Birman Mihail Nazvanov |
| Muzika | Sergej Prokofjev |
| Fotografija | Andrej Moskvin Eduard Tise |
| Premijera | 30. decembra 1944 (1944-12-30)
 (prvi dio) 1. septembra 1958 (1958-09-01)
 (drugi dio) |
| Trajanje | 187 min. **I dio:** 99 min. **II dio:** 88 min. |
| Zemlja |  Sovjetski Savez |
| Jezik | ruski |

Ivan Grozni (srpskohrvatski: *Иван Грозный*) je sovjetski crno-bijeli historijski film u dva dijela, sniman od 1942. do 1946. godine u režiji Sergeja Ejzenštejna, poznat kao posljednji u njegovoj filmografiji. U njemu je prikazan život i vladavina ruskog cara Ivana IV Groznog, čiji lik tumači Nikolaj Čerkasov. Film je nastao za vrijeme drugog svjetskog rata, odnosno u vrijeme kada se Ejzenštejn, kao i mnogi drugi sovjetski filmaši, zbog njemačke invazije sklonio u Alma Atu u današnjem Kazahstanu. Temu za film je predložio sovjetski vođa Staljin koji je Ivana Groznog smatrao jednim od svojih historijskih uzora, odnosno priču o njegovoj vladavini prikazati kao alegoriju na vlastiti režim.

Film se originalno trebao snimiti u tri dijela. Prvi dio, koji prikazuje rane godine Ivanove vladavine, njegove ratne uspjehe i podršku među ruskim seljacima, je prikazan krajem 1944. godine i dobio je Staljinovu nagradu. Drugi dio, u kome se prikazuju Ivanovi obračuni za boljarima, ali i njegova sve veća okrutnost i paranoja, su, pak, od režimskih cenzora prepoznati kao implicitna kritika Staljinovih metoda vladavine. Zbog toga je drugi dio filma završio u bunkeru, te je prikazan tek na Staljinove smrti 1958. godine. Treći dio je, pak, spriječila Ejzenštejnova smrt.

Usprkos toga, Ivan Grozni se smatra jednim od najvažnijih i najzanimljivijih Ejzenštejnovih filmova. Drugi dio također sadrži nekoliko sekvenci snimljenih u boji, što je bio prvi takav slučaj u historiji sovjetske kinematografije. Godine 1962. je ušao u izbor 10 najboljih filmova svih vremena u prestižnoj anketi britanskog filmskog časopisa *Sight & Sound*.

## Vanjske veze

* *Ivan the Terrible part I* na sajtu IMDb
* *Ivan the Terrible part II* na sajtu IMDb
* *Ivan the Terrible part I* na Rotten Tomatoes-u (`en`)
* *Ivan the Terrible part II* na Rotten Tomatoes-u (`en`)
* *Ivan the Terrible part I and II* Arhivirano 2013-12-02 na Wayback Machine-u at official Mosfilm site with English subtitles
* Criterion Collection essay by J. Hoberman Arhivirano 2008-10-02 na Wayback Machine-u
* *Senses of Cinema* article on *Ivan the Terrible I* and *II*
* *Part I* na Google Video
* *Part II* na Google Video
# La terra trema

| La terra trema |
| --- |
| scena iz filma |
| Režija | Luchino Visconti |
| Producent | Salvo D'Angelo |
| Scenario | Antonio Pietrangeli Luchino Visconti |
| Predložak | *Il Malavoglia*; autor: Giovanni Verga |
| Naracija | Luchino Visconti |
| Uloge | Antonio Arcidiacono Giuseppe Arcidiacono |
| Muzika | Willy Ferrero |
| Fotografija | Aldo Graziati |
| Montaža | Mario Serandrei |
| Premijera | 2. septembra 1948 (1948-09-02) |
| Trajanje | 165 min. |
| Zemlja |  Italija |
| Jezik | sicilijanski italijanski |

La terra trema (srpskohrvatski: *Zemlja drhti*) je italijanski crno-bijeli igrani film snimljen 1948. u režiji Luchina Viscontija, koji se smatra jednim od najpoznatijih ostvarenja italijanskog neorealizma.

Film je originalno bio zamišljen kao dokumentarac o životu siromašnih ribara, i trebao poslužiti u svrhe propagande Komunističke partije pred izbore 1948. godine. Tokom produkcije je Visconti odlučio da ga pretvori u modernu adaptaciju klasičnog verističkog romana *Il Malavoglia* Giovannija Verge. Radnja je smještena u sicilijansko ribarsko selo Aci Trezza, i prikazuje kako tradicionalne ribare eksploatiraju pripadnici viših klasa.

*La terra trema* se odlikovala nastojanjem za što većom autentičnosti. Kao i drugi predstavnici neorealizma, Visconti je odlučio umjesto profesionalnih glumaca koristiti naturščike, odnosno autentične sicilijanske ribare. Oni u filmu govore sicilijanskim dijalektom, a s obzirom da je on bio teško razumljiv ostatku Italije, Visconti je bio prisiljen nadosnimiti voiceover naraciju na italijanskom.

Premijerno je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je dobio Međunarodnu nagradu, ali i duboko podijelio kritičare. Dio ljevičarskih kritičara ga je napao zbog "formalizma", odnosno skretanja sa načela socrealizma. Godine 1962. je, pak, u prestižnoj anketi časopisa *Sight & Sound* ušao među deset najboljih filmova svih vremena.

## Uloge

* Antonio Arcidiacono ... 'Ntoni
* Giuseppe Arcidiacono ... Cola
* Venera Bonaccorso ... La vecchia che ride
* Nicola Castorino ... Nicola
* Rosa Catalano ... Rosa
* Rosa Costanzo ... Nedda
* Alfio Fichera ... Michele
* Carmela Fichera ... La baronessa

## Vanjske veze

* *La Terra Trema* na sajtu IMDb
* *La Terra Trema* na Rotten Tomatoes-u (`en`)
* *La Terra Trema* titles and beginning of film na YouTubeu
# Smultronstället

*Za ostale upotrebe, pogledajte Divlje jagode.*

| Smultronstället |
| --- |
|  |
| Režija | Ingmar Bergman |
| Producent | Allan Ekelund |
| Scenario | Ingmar Bergman |
| Uloge | Victor Sjöström Bibi Andersson Ingrid Thulin Gunnar Björnstrand |
| Muzika | Erik Nordgren |
| Fotografija | Gunnar Fischer |
| Montaža | Oscar Rosander |
| Distribucija | Svensk Filmindustri |
| Premijera | 1957. |
| Trajanje | 91 min. |
| Zemlja |  Švedska |
| Jezik | švedski |
| *Smultronstället* na Internet Movie Database |

Divlje jagode (šve. *Smultronstället*; eng. *Wild Strawberries*) je film Ingmara Bergmana iz 1957. Govori o ostarjelom profesoru koji, putujući na dodjelu počasne doktorske titule, ponovno proživljava prošle događaje i preispituje vlastite životne odluke.

## Radnja

Isak Borg je liječnik i profesor koji u svojoj 78. godini putuje na svečanost gdje će dobiti počasnu doktorsku titulu. Na putu ga prati snaha, a upoznaje i mnoge druge ljude i njihove životne probleme. Cijelo vrijeme progone ga vizije o vlastitoj smrti i prošlim događajima iz života. Sjeća se svih propuštenih prilika, razočarenja i loših odluka koje su ga dovele do osamljenosti i nezadovoljstva. Putem uviđa svoje pogreške i nastoji popraviti odnose s bližnjima.

## Zanimljivosti

* Bergman je napisao scenarij za *Divlje jagode* za vrijeme boravka u bolnici.
* Film je snimljen iste godine kada i Sedmi pečat. U početnoj sceni Isak na trenutak zastane gledajući na šahovsku tablu u svojoj radnoj sobi.

## Nagrade

* Nominacija za Oscara (najbolji strani film)
* 2 nominacije za BAFTA-u (najbolji strani film, glavni glumac Victor Sjöström)
* Osvojen Zlatni globus (najbolji strani film)

## Vanjske veze

* *Smultronstället* na sajtu IMDb
* Criterion Collection essay by Peter Cowie
* In depth review of film Arhivirano 2006-11-20 na Wayback Machine-u
# Sedam samuraja

*Za ostale upotrebe, pogledajte Sedam samuraja (razvrstavanje).*

| Sedam samuraja |
| --- |
| Režija | Akira Kurosawa |
| Producent | Sojiro Motoki |
| Scenario | Akira Kurosawa Shinobu Hashimoto Hideo Oguni |
| Uloge | Takashi Shimura Toshirō Mifune |
| Muzika | Fumio Hayasaka |
| Fotografija | Asakazu Nakai |
| Montaža | Akira Kurosawa |
| Distribucija | Toho (Japan) Columbia Pictures (SAD) |
| Premijera | 26. aprila 1954 (1954-04-26) |
| Trajanje | 207 min. |
| Zemlja |  Japan |
| Jezik | japanski |
| Budžet | 500.000 $ |

Sedam samuraja (japanski: 七人の侍, *, Shichinin no Samurai?) je japanski pustolovni (jidai geki) film snimljen 1954. u režiji Akira Kurosawe. Radnja je smještena u Japan 1587. godine, odnosno u Sengoku period kada su zemlju pustošile vojske međusobno zaraćenih feudalnih klanova te razbojničke bande. Naslovni protagonisti su sedmorica siromašnih samuraja bez gospodara (ronina), koje stanovnici jednog sela unajmljuju kako bi ih pokušali zaštititi od bande koja ih pljačka svake godine.

Sedam samuraja se smatra najpoznatijim i najpopularnijim od svih Kurosawinih filmova, a često se navodi i kao najuticajniji od svih filmova japanske kinematografije. To se prvenstveno odnosi na brojne remakeove na Zapadu i drugdje, a od kojih je najpoznatija vestern-verzija Sedmorica veličanstvenih iz 1960. godine.

## Kratak sadržaj

Glavna tema filma Akire Kurosava su čast i dužnost u vreme kada tradicionalne vrednosti bivaju degradirane. Glavni samuraj Kambei (Takaši Šimura) prerušen je u monaha nadajući se da će tako moći da spasi kidnapovanu farmerovu kćerku.

Impresionirani njegovom nesebičnošću i hrabrošću grupa farmera moli ga da odbrani njihovo selo od bandita. Kambei pristaje na to bez obzira što je to poduhvat u kom će ostati bez materijalne nadoknade i koji nije naročito častan. Uskoro njemu će se u ovom poduhvatu pridružiti još dvoje ljudi: mladi samuraj Kacuširo (Isao Kimura), koji ubrzo postaje Kambeijev učenik, i naprasiti Kikučio (Toširo Mifune), koji se predstavlja kao samuraj ali se ispostavlja da se radi o sinu jednog od farmera. Kambei okuplja još četiri samuraja, među kojima je i Kijuzo (Seidži Mijaguči), vrhunski mačevalac. Dok banditi vrebaju iz prikrajka, ova sedmorica ljudi konsolidovaće odbranu i organizovati seljane, što prethodi velikoj bespoštednoj borbi za konačnu odbranu sela od napadača.

## Vanjske veze

* *Sedam samuraja* na sajtu IMDb
* *Seven Samurai* na Box Office Mojo-u
* *Seven Samurai* na Metacriticu
* *Seven Samurai* na Rotten Tomatoes-u (`en`)
* Roger Ebert on *Seven Samurai* Arhivirano 2006-02-16 na Wayback Machine-u
* Criterion Collection essay by Philip Kemp
* Criterion Collection essay by Kenneth Turan
* Criterion Collection essay by Peggy Chiao
* Criterion Collection essay by David Ehrenstein
* *Seven Samurai*mrtav link*]* (`ja`) at the Japanese Movie Database
* *Seven Samurai Arhivirano 2014-05-08 na Wayback Machine-u* at DVD Verdict
# Singin' in the Rain

*Za ostale upotrebe, pogledajte Singin' in the Rain (razvrstavanje).*

| Singin' in the Rain |
| --- |
| Kino-poster |
| Režija | Gene Kelly Stanley Donen |
| Producent | Arthur Freed |
| Scenario | Betty Comden Adolph Green |
| Uloge | Gene Kelly Donald O'Connor Debbie Reynolds Jean Hagen Millard Mitchell |
| Muzika | Nacio Herb Brown *(muzika)* Arthur Freed *(tekst)* |
| Fotografija | Harold Rosson |
| Montaža | Adrienne Fazan |
| Distribucija | Metro-Goldwyn-Mayer |
| Premijera | 27. marta 1952 (1952-03-27) |
| Trajanje | 103 min. |
| Zemlja |  Sjedinjene Države |
| Jezik | engleski |
| Budžet | 2,540.000 $ |
| Bruto prihod | 7,200.000 $ |

Trajanje: 4 minute i 9 sekundi.4:09Trailer
Singin' in the Rain (na prostoru bivše Jugoslavije poznat pod naslovom Pjevajmo na kiši) je američki filmski mjuzikl snimljen 1952. u režiji Stanleya Donena. Glavnu ulogu tumači poznati plesač Gene Kelly, koji je također režirao i plesne scene. Radnja je smještena u Hollywood na kraju 1920-ih i početkom 1930-ih, te na humorističan način prikazuje transformaciju filmske industrije izazvanu napuštanjem nijemih radi zvučnih filmova.

Iako nije bio veliki hit nakon premijere, stekao je veliki ugled među kritičarima, a kasnije i kult-status među filmofilima. Donald O'Connor je nastup u filmu nagrađen Zlatnim globusom. Godine 2006. ga je najboljim mjuziklom svih vremena, a 2007. 5. najboljim američkim filmom uopće.

Film, kao i naslovna pjesma, su postali predmetom brojnih referenci u popularnoj kulturi, od kojih je možda najpoznatija ona u Kubrickovom filmu *A Clockwork Orange*.

## Reference

## Vanjske veze

* *Singin' in the Rain* na sajtu IMDb
* *Singin' in the Rain* na Rotten Tomatoes-u (`en`)
* *Singin' in the Rain* na filmskoj bazi podataka TCM
* Roger Ebert's review Arhivirano 2012-09-25 na Wayback Machine-u
* Very detailed review from filmsite.org
* 100 Greatest Film Musicals
* *Singin' in the Rain: The Making of an American Masterpiece* (A book with the complete history of this classic movie.)
* (`fr`) Movie photos and lobby posters
* Speaking vs. Dancing in the Rain: An essay on the importance of the "completely unrelated" 14-minute ballet sequence Arhivirano 2012-07-22 na Wayback Machine-u
* Literature on Singin' in the Rain
# Tokijska priča

| 東京物語 |
| --- |
| kino-poster |
| Režija | Yasujirō Ozu |
| Producent | Takeshi Yamamoto |
| Scenario | Kōgo Noda Yasujirō Ozu |
| Uloge | Chishū Ryū Chieko Higashiyama Setsuko Hara |
| Muzika | Kojun Saitō |
| Fotografija | Yūharu Atsuta |
| Montaža | Yoshiyasu Hamamura |
| Studio | Shochiku |
| Premijera | 3. novembra 1953 (1953-11-03) |
| Trajanje | 136 min. |
| Zemlja |  Japan |
| Jezik | japanski |

Tokijska priča (japanski: 東京物語, *, Tōkyō Monogatari*?) je japanski crno-bijeli film snimljen 1953. u režiji Yasujiroa Ozua, a koji se smatra najboljim djelom njegove filmografije, odnosno jednim od najznačajnijih filmskih ostvarenja 20. vijeka.

Po žanru je drama, a protagonisti, koje tumače Chishū Ryū i Chieko Higashiyama su ostarjeli bračni par iz provincije koji dolazi u Tokyo posjetiti svoju odraslu djecu. Radnja prikazuje kako ona, zaokupljena svojim svakodnevnim životima, za njih ne pokazuju dovoljno brige, za razliku od bivše snahe (čiji lik tumači Setsuko Hara), a kojoj je muž poginuo u ratu. *Tokijska priča* se isticala elegičnim tonom, odmjerenim i nenametljivim stilom; scenarist Kogo Noda, je, pak, priznao da mu je kao inspiracija poslužio klasični hollywoodski film *Make Way for Tomorrow* iz 1937. godine. Usprkos toga je stekao veliki ugled, te je 1992. ušao u prestižni izbor najboljih filmova svih vremena prema anketi časopisa *Sight & Sound*.

Godine 2013. je snimljen remake pod naslovom *Tokijska porodica* u režiji Yojija Yamade.

## Uloge

* Chishū Ryū ... Shūkichi Hirayama
* Chieko Higashiyama ... Tomi Hirayama
* Setsuko Hara ... Noriko Hirayama
* Haruko Sugimura ... Shige Kaneko
* Sō Yamamura ... Kōichi Hirayama
* Kuniko Miyake ... Fumiko Hirayama
* Kyōko Kagawa ... Kyōko Hirayama
* Eijirō Tōno ... Sanpei Numata
* Nobuo Nakamura ... Kurazō Kaneko
* Shirō Ōsaka ... Keizō Hirayama
* Hisao Toake ... Osamu Hattori
* Teruko Nagaoka ... Yone Hattori
* Mutsuko Sakura ... mušterija u restoranu Oden
* Toyo Takahashi ... susjed Shūkichija Hirayame (naveden kao Toyoko Takahashi)
* Tōru Abe ... zaposlenik željeznice
* Sachiko Mitani ... Norikin susjed
* Zen Murase ... Minoru Hirayama, Kōichijev sin
* Mitsuhiro Mori ... Isamu Hirayama, Kōichijev sin
* Junko Anami ... pomoćnica u kozmetičkom salonu
* Ryōko Mizuki ... mušterija u salonu
* Yoshiko Togawa ... mušterija u salonu
* Kazuhiro Itokawa ... student
* Keijirō Morozumi ... policijski agent
* Tsutomu Nijima ... šef u Norikinom uredu
* Shōzō Suzuki ... Norikin kolega
* Yoshiko Tashiro ... hotelska sobarica
* Haruko Chichibu ... hotelska sobarica
* Takashi Miki ... pjevač
* Binnosuke Nagao ... ljekar kod Onomichija

## Reference

## Literatura

* Desser, David (1997). *Ozu's Tokyo story*. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 0-521-48435-9.

## Vanjske veze

* *Tokyo Story* na sajtu IMDb
* *Tokyo Story* na Rotten Tomatoes-u (`en`)