Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Italijanska Socijalna Republika

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|

|  |
| --- |
| **Talijanska Socijalna Republika** Repubblica Sociale Italiana
 |
| Marionetska država Velikoga Njemačkog Reicha |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ←   | **1943. – 1945.** |   → |

 |
|

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Zastava
 | Grb
 |

 |
| Lokacija Talijanske Socijalne Republike |
| **Glavni grad** | Rim (*de iure*) Salò (*de facto*)
 |
| **Jezik/ci** | talijanski
 |
| **Religija** | nije definirano
 |
| **Vlada** | Diktatura
 |
| **Duce** |
|  • 1943. – 1945.
 | Benito Mussolini
 |
| **Historija** | Drugi svjetski rat
 |
|  • Operacija Hrast
 | 12. 9. 1943.
 |
|  • Ukinuta
 | 25. 4. 1945.
 |

 |

**Italijanska Socijalna Republika** (italijanski: *Republica Sociale Italiana* ili *RSI*) je bila marionetska država koju je vodio Benito Musolini. RSI je nastala u severnoj Italiji, ali je zavisila od Vermahta. Država je bila još poznata kao **Salska Republika** (italijanski: *Repubblica di Salò*) jer je ministar inostranih poslova RSI-a (Musolini) boravio u Salou – malom gradiću kod jezera Garda. Italijanska Socijalna Republika je bila drugi i zadnji predstavnik fašizma u Italiji.

## Stvaranje RSI-a

Nakon savezničkog iskrcavanja na Siciliji, Veliko fašističko veće je na predlog Dina Grandija, izglasalo nepoverenje Musoliniju. Sledeći dan kralj Italije Vitorio Emanuele III je otpustio Musolinija iz vladajućeg kabineta sa naredbom da se uhapsi. U ovo vreme u monarhiji je porastao broj fašističkih članova vlade i Italijana kojima je dosadio rat koji su počeli da gube. Nova vlada započela je tajne pregovore sa Saveznicima o kapitulaciji Italije i prelasku na stranu Saveznika. Ovo bi značilo i objava rata Nemačkoj.

Kada su Nemci u Italiji uvideli šta se dešava poslali su najbolje jedinice Vermahta sa ciljem očuvanja pro-nemačke vlade. To je bila prepreka savezničkom napredovanju kroz Italiju, što je uticalo na Italiju. Dok se novi predsednik vlade Bodoljo kleo na slepu odanost Nemačkoj, poslanici Italijanske vlade podpisali su kapitulaciju i razoružanje.

## Galerija

* RSI vojnik sa monogramom "**M**"
* Vojna parada 10° Flotile "*MAS*".
* Musolini sa nemačkim oficirma u Salou.
* Nemački general sa dobrovoljcima RSI.
* RSI natpis "Smrt Badolju!Smrt izdajnicima!".
* Memorijalna bista vojnicima RSI u Koltanu.
* Musolini pregleda bunker u blizini ratnog fronta u Senigaliji.
# Republikanska fašistička partija

| **Republikanska fašistička partijaPartito Fascista Repubblicano |
| --- |
| Lider
 | Benito Musolini
 |
|  |
|  |
| Osnovana
 | 13. septembar 1943.
 |
| Raspuštena
 | 28. april 1945.
 |
| Prethodne stranke
 | Nacionalna fašistička partija
 |
| Naslednik
 | Italijanski socijalni pokret-Nacionalna desnica
 |
| Sedište
 | Milan, Italija
 |
| Država
 |  Italija
 |
| Zvanične novine
 | Narod Italije
 |
|  |
| Ideologija
 | Fašizam Socijalizam Republikanizam Korporativizam
 |
| **Politička pozicija** | Ekstremna desnica Treći put
 |
|  |
| Boje
 | crna
 |

**Republikanska fašistička partija** (italijanski: *Partito Fascista Repubblicano*, *PFR*), poznatija kao **Fašistička partija**, bila je politička stranka u Italiji od 1943. do 1945. godine.

Nastala je severnoj Italiji, koju su, nakon italijanske kapitualcije u Drugom svetskom ratu, okupirale nemačke snage Vermaht. Benito Musolini, prvi i poslednjni vođa partije, je partiju stvorio na temeljima fašizma Nacionalne fašističke partije, ali je za razliku od ideje odanosti kralju Vitoriu Emanuelu III, sada kao partijsku ideologiju uveo republikanizam, odnosno ukidanje monarhije i prelazak u republiku.
# Michel Simon

| Michel Simon |
| --- |
| Simon u traileru za film *The Train* (1964) |
| Biografske informacije |
| Rođenje | François Joseph Simon 9. aprila 1895. Geneva, Švicarska |
| Smrt | 30. maja 1975. (dob: 80) Bry-sur-Marne, Francuska |
| Djeca | François Simon |
| Znamenite uloge |
| Boudu u *Boudu spašen iz vode* |
|  |
|

| Nagrade |
| --- |
| **Srebrni medvjed za najboljeg glumca** 1967 *Le Vieil Homme et l'Enfant* |

 |
|  |

**Michel Simon** (rođen kao François Joseph Simon; 9. april 1895 - 30. maj 1975) bio je švicarski glumac koji je ostvario dugu, plodnu i uspješnu karijeru u Francuskoj, i koji je najpoznatiji po nastupima u nekim od najznačajnijih filmova predratne francuske kinematografije, a među kojima se posebno ističe naslovni lik filma *Boudu spašen iz vode*.

## Vanjske veze

* Michel Simon na sajtu IMDb
* Michel Simon na Allmovieu
* Michel Simon at Hollywood.com
* Michel Simon at Find A Grave
* Michel Simon Arhivirano 2012-10-25 na Wayback Machine-u at Films de France
* Musée Michel-Simon
* *Vidéo :* Michel Simon Arhivirano 2010-08-05 na Wayback Machine-u, dossier des archives de la Télévision suisse romande.
# Dita Parlo

**Dita Parlo** (4. septembar 1906 - 13. decembar 1971) bila je njemačka filmska glumica, koja je uživala veliku popularnost u međuratnom periodu, a koja je danas poznata po nastupima u nekim od najznačajnijih ostvarenja francuske kinematografije 1930-ih.

Rodila se kao Grethe Gerda Kornstädt u Stettinu (današnji Szczeczin u Poljskoj). Karijeru je započela pred kraj nijeme ere, a popularnost brzo stekla nastupom u filmu *Heimkehr*. Njena popularnost se proširila i izvan njemačkih granica, a posebno u Francuskoj, gdje je nastupila u filmovima kao *L'Atalante* i *La Grande Illusion*. Na karijeru joj je značajno uticao Drugi svjetski rat zbog koga se vratila u domovinu, i nakon koga je snimila tek dva filma.

Bila je gotovo zaboravljena sve dok joj 1992. Madonna nije odala počast uzevši njeno ime kao vlastiti alter ego u knjizi *Sex* i albumu *Erotica*. Izvođačica Dita von Tiesse je vlastito umjetničko ime uzela upravo prema njoj.

## Filmografija

* *Secrets of the Orient* (1928)
* 1928 *Heimkehr*
* 1928 *Die Dame mit der Maske*
* 1928 *Ungarische Rhapsodie*
* 1929 *Manolesu - Der König der Hochstapler*
* 1929 *Melody of the Heart*
* 1930 *Kismet* (njemačka verzija koju je proizveo Warner Brothers)
* 1930 *Au bonheur des dames*
* 1931 *Die heilige Flamme*
* 1931 *Menschen hinter Gittern*
* 1931 *Tropical Nights*
* 1931 *Honor of the Family*
* 1931 *Tänzerinnen für Süd-Amerika gesucht*
* 1931 *Wir schalten um auf Hollywood*
* 1933 *Rapt*
* 1933 *Mr. Broadway* (američki film, ul. Ed Sullivan)
* 1934 *L'Atalante*
* 1937 *Mademoiselle Docteur*
* 1937 *La Grande Illusion*
* 1937 *Under Secret Orders* (engleska verzija *Mademoiselle Docteur*)
* 1938 *L'affaire du courrier de Lyon*
* 1938 *Ultimatum*
* 1938 *La rue sans joie*
* 1938 *Paix sur le Rhin*
* 1938 *L'inconnue de Monte Carlo*
* 1940 *Cristobal's Gold*
* 1950 *Justice est faite*
* 1965 *La dame de pique*

## Vanjske veze

* Dita Parlo na sajtu IMDb
* Dita Parlo na Find a Grave
* Dita Parlo na filmportal.de (`de`)
* Dita Parlo na: *Virtual History* (`de`)
* Photograph and brief biography of Dita Parlo
* Virtual History - Tobacco cards
# Maurice Jaubert

**Maurice Jaubert** (Nica, 3. januar 1900 - Baccarat, 19. jun 1940) bio je francuski kompozitor, poznat kao jedan od prvih koji je slavu stekao komponirajući muziku za film.

Rodio se u porodici advokata te je, nastojeći slijediti tradiciju, neko vrijeme studirao pravo prije nego što se posvetio muzici. Prije muzike za film je komponirao muziku za teatar. 1920-ih je došao u doticaj s nekim od najistaknutijih francuskih sineasta svog vremena, kao što su Rene Clair, ali je najveće uspjehe imao 1930-ih kada je pisao muziku za filmove režisera kao što su Jean Vigo, Julien Duvivier i Marcel Carne. Nakon izbijanja drugog svjetskog rata je stupio u francusku vojsku. U proljeće 1940. je ranjen kod Azeraillesa je ranjen, te je od zadobivenih rana umro u vojnoj bolnici u Baccaratu.

François Truffaut mu je odao počast, tako da je 1970-ih koristio njegove kompozicije kao soudntrack svojih filmova.

## Vanjske veze

* bio & filmography
* non-film compositions
* 1985 documentary by François Porcile
# Šlep

| Šlep
 |
| --- |
| Šlepovi na Temzi u LondonuŠlepovi na Temzi u Londonu
 |
|  |

**Šlep** (od njemačkog: *Schleppe* = vući) ili prevedeno **teglenica**, ponegdje i **barža** (od francuskog *barge*) je plovilo niskog gaza pravokutne forme bez vlastitog pogona, kog vuče (tegli, šlepa) tegljač da bi plovio. Služi za prijevoz tereta rijekama i kanalima, a rjeđe i morem.

## Karakteristike

Riječni šlep može biti zatvoren ili otvoren, a služi za transport kojekakvih tereta po unutrašnjim plovnim putevima.

Nosivost im je od 600 do 10 000 tona (i više), najčešće imaju kormilo, opremu za vezanje i stambeni prostor za mornare. Teretni prostor može biti jednodjelni ili višedjelni kao što je to slučaj kod šlepova koji prevoze tekućine (šlep-tanker). Najstariji šlepovi bili su izgrađeni od drva - **dereglija**, njih je vukla stoka, a često i ljudi, kao burlaci u Rusiji.

Rjepin: Burlaci na Volgi
Od kraja 18. vijeka grade se mješovito od željeza i drva a tegle ih parobrodi, a danas se grade od čelika.

Tradicionalno ih se nazivalo prema namjeni, tako su *uljarice* (tanker) transportirali [[nafta|naftu, ulje, benzin, vodu, vino, melasu i ostale tekućine, *drvarice* drvo, a *pjeskare* (pletne) pijesak i šljunak jaružan iz riječnog korita. Kod tog tipa šlepa postoji specijalna vrsta - *klapet* (senker), njemu se dno moglo otvoriti i tako je istresao teret.

Zatvoreni tip šlepa - *nagibaljka* s bočnim tankovima, koristila se kod hidrotehničkih radova; puštanjm vode u tankove s jedne strane -šlep bi se toliko nagnuo da je sav teret kliznuo u vodu.

Nekad je svaka rijeka imala svoj tip teglenica. Otkako su rijeke međusobno povezane kanalima, razvijen je unificirani tip, kod kojih veličina zavisi o dimenzijama ustava kroz koje moraju proći i o dubini vode u riječnom koritu.

Morske teglenice najčešće se koriste po lukama. Otvoreni tip lučkog šlepa bez palube koristi se za transport ugljena ili
nekog drugog rasutog tereta po luci. Zatvorena morska teglenica (*peniša* ili *maona*) služi za skladištenje robe po luci, ali kojiput i za transport robe morem.

Rijeke i jezera dugo su igrali veliku ulogu u prijevozu rasutih tereta, kao što je ugljen u Njemačkoj, Nizozemskoj, Francuskoj, Belgiji, Kanadi i Sjedinjenim Američkim Državama.

Troškovi transporta šlepovima zavisili su od broja koji je mogao vući jedan tegljač, a to pak zavisilo o dimenzijama plovnog puta. Tako se po američkim rijekama Ohaju, Tennessee i gornjem Mississippiju moglo tegliti i do 20 - 25 šlepova, a u donjem Mississippiju 25 - 35 šlepova. Svaki šlep je imao kapacitet do 1500 tona. Kako su vodni putovi obično bili kružni, transport i isporuka bio je spor, ali vrlo ekonomičan.

## Reference

## Vanjske veze

* *Barge* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)
# Medeni mjesec

*Za ostale upotrebe, pogledajte Medeni mjesec (razvrstavanje).*
**Bračno putovanje** ili **medeni mjesec** kako se još naziva je tradicionalno vrijeme kada mladenci putuju sami i slave svoje vjenčanje i veliki životni prijelaz u intimi, romantici i privatnosti. Danas je bračno putovanje povezuje sa egzotičnim mjestima, romantičnim zalascima sunca, intimom, luksuznim hotelima i svime ostalim što vas može razmaziti i učiniti Vaš odmor ljepšim i opuštenijim.

Jedno rano upućivanje na medeni mjesec je u Ponovljenom zakonu 24:5 "Kada je muškarac nedavno oženjen, on ne treba ići na vojne ekspedicije, niti će se bilo koja javna dužnost njemu nametnuti. On će biti oslobođen na jednu godinu za dobro svoje obitelji, i donijeti radost supruzi u braku."

U zapadnoj kulturi, običaj da mladenci idu na odmor zajedno je nastao početkom 19. stoljeća u Velikoj Britaniji, koncept posuđen iz indijskog elita, iz Indijskog potkontinenta. Parovi bi u "svadbenu turneju", ponekad u pratnji prijatelja ili obitelji, krenuli u posjet rodbini koja nije u mogućnosti da prisustvuju vjenčanju. Praksa se uskoro proširila na europski kontinent, a bio je poznat kao voyage ŕ la façon croate (stil putovanja) u Francuskoj od 1820-ih on.

Bračno putovanje u modernom smislu (tj. čisto odmor putovanje koje provodi bračni par) postalo je široko rasprostranjeno u Belle époque, kao jedan od prvih primjera modernog masovnog turizma. Najpopularnija odredišta za bračno putovanje bila je francuska rivijera i Italija, a posebno turistička mjesta i romantični gradovi kao što su Rim, Verona ili Venecija. Tipično bračno putovanje bi počelo u noći nakon vjenčanja. Međutim, u 21. stoljeću, mnogi parovi ne ostavljaju uzvanike i goste već putuju dok jedan do tri dana nakon svečanosti i prijema.

## Reference
# Zéro de conduite

*Za ostale upotrebe, pogledajte Zéro de conduite (razvrstavanje).*

| Zéro de conduite |
| --- |
| Režija | Jean Vigo |
| Producent | Jean Vigo |
| Scenario | Jean Vigo |
| Uloge | Jean Dasté |
| Muzika | Maurice Jaubert |
| Fotografija | Boris Kaufman |
| Montaža | Jean Vigo |
| Distribucija | Gaumont |
| Premijera | 7. aprila 1933 (1933-04-07) |
| Trajanje | 41 min. |
| Zemlja |  Francuska |
| Jezik | francuski |
| Budžet | 200.000 ₣ |

Zéro de conduite (srpskohrvatski: *Nula iz vladanja*) je francuski crno-bijeli film snimljen 1933. u režiji Jeana Vigoa. Radnja, djelomično inspirirana Vigoovim životnim iskustvima, je smještena u internat za dječake i prikazuje kako njihove učeničke psine eskaliraju u otvorenu pobunu protiv opresivnih nastavnika i drugih institucija društva. Film, koji se često naziva jednim od najeksplicitnijih primjera promocije anarhizma u historiji filma je nakon premijere izazvao duboko podijeljene kritike, prije nego što ga je francuska vlada, pod obrazloženjem da je "antifrancuski", dala službeno zabraniti. Zabrana je skinuta tek 1946. godine, godinama iza Vigove smrti, te je nakon toga stekao veliki ugled među kritičarima.

François Truffaut je navodio *Zéro de conduite* kao uzor za svoj znameniti film *400 udaraca*, slično kao i britanski sineast Lindsay Anderson za svoj film *If...*

## Uloge

* Gérard de Bédarieux — Tabard
* Louis Lefebvre — Caussat
* Gilbert Pruchon — Colin
* Coco Golstein — Bruel
* Jean Dasté — Surveillant Huguet
* Robert le Flon — Surveillant Pète-Sec
* Du Verron — Surveillant-Général Bec-de-Gaz (kao du Verron)
* Delphin — Principal du Collège
* Léon Larive — Professeur (kao Larive)
* Madame Émile — Mère Haricot (kao Mme. Emile)
* Louis de Gonzague — Préfet (kao Louis de Gonzague-Frick)
* Raphaël Diligent — Pompier (kao Rafa Diligent)

## Reference

## Vanjske veze

* *Zero for Conduct* na sajtu IMDb
* "Zéro de conduite: Rude Freedom" by B. Kite. Criterion Collection Essay
* *Zéro de conduite (English subtitles)* dostupan kao besplatni download na Internet Archive
* Watch the film Arhivirano 2008-03-21 na Wayback Machine-u on Google Video
# À propos de Nice

| À propos de Nice |
| --- |
| Režija | Jean Vigo |
| Scenario | Jean Vigo |
| Fotografija | Boris Kaufman |
| Premijera | 28. maja 1930 (1930-05-28) |
| Trajanje | 25 min. |
| Zemlja |  Francuska |
| Jezik | nijemi |

À propos de Nice (srpskohrvatski: *Povodom Nice*) je francuski crno-bijeli nijemi dokumentarni film snimljen u režiji Jeana Vigoa, poznat kao njegov prvijenac. Film prikazuje život u gradu Nica na Francuskoj rivijeri, s posebnim naglaskom na kontrast između bogataša koji se dosađuju i troše novac u kockarnicama, te siromaha koji se svakodnevno bore za preživljavanje. Vigu je stvaranju filma pomogao znameniti direktor fotografije Boris Kaufman, brat Dzige Vertov.

## Vanjske veze

* *À propos de Nice* na sajtu IMDb
* Watch *À propos de Nice* on the Internet Archive
* Polito, Robert. „À propos de Jean and Boris”. The Criterion Collection. Pristupljeno 17 April 2012.
* À propos de Nice (1930) na YouTubeu
# Taris, roi de l'eau

| Taris, roi de l'eau |
| --- |
| Režija | Jean Vigo |
| Scenario | Jean Vigo |
| Uloge | Jean Taris |
| Fotografija | Boris Kaufman |
| Montaža | Jean Vigo |
| Premijera | 1931 (1931) |
| Trajanje | 9 min. |
| Zemlja |  Francuska |
| Jezik | francuski |

Taris, roi de l'eau (srpskohrvatski: *Taris, kralj vode*), također poznat i kao La natation par Jean Taris, champion de France (srpskohrvatski: *Plivanje Jeana Tarisa, prvaka Francuske*) ili Taris, champion de natation (srpskohrvatski: *Taris, prvak plivanja*) je francuski kratki crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1931. u režiji Jeana Vigoa. U njemu se prikazuju atletske vještine francuskog plivačkog prvaka i olimpijca Jeana Tarisa. Iako napravljen u komercijalne svrhe, Taris je postao zanimljiv historičarima filma zbog inovativnih tehnika snimanja, posebno kod podvodne fotografije, odnosno prikaza muškog tijela koji je poslužio kao uzor Leni Riefenstahl za njenu *Olympiju*.

## Vanjske veze

* *Jean Taris, Swimming Champion* na sajtu IMDb
# Sight & Sound

| *Sight & Sound* |
| --- |
| Učestalost | mjesečnik |
| Izdavač | British Film Institute |
| Godina osnivanja | 1932 |
| Zemlja |  Ujedinjeno Kraljevstvo |
| Jezik | engleski |
| Website | www.bfi.org.uk/sightandsound/ |
| ISSN | 0037-4806 |

Sight & Sound (srpskohrvatski: *Slika i zvuk*) je britanski filmski časopis koji izlazi od 1932. godine, a koga od 1934. izdaje Britanski filmski institut (BFI), poznat kao jedna od najuglednijih publikacija takve vrste u svijetu. Tokom najvećeg dijela postojanja je izlazio kao tromjesečnik, da bi se od 1991. godine, nakon spajanja sa BFI-jevom stručnom publikacijom Monthly Film Bulletin, izdavao kao mjesečnik. *Sight & Sound* je najpoznatiji po anketi o najboljem filmu svih vremena, koju od 1952. godine provodi svakih deset godina, a koja se smatra jednom od najrelevantnijih izbora takve vrste u svijetu filma.

## Vanjske veze

* Sight & Sound official website
# Britanski filmski institut

Zgrada BFI-a
**Britanski filmski institut** (engleski *British Film Institute*), poznat i kao **BFI**, britanska je neprofitna organizacija osnovana 1933. Prema kraljevskoj povelji, cilj joj je promocija razvoja filmske i televizijske umjetnosti u Ujedinjenom Kraljevstvu, odnosno da one budu zabilješka suvremenog života i običaja, kao i promocija obrazovanja o filmu i televiziji općenito, kao i njihov utjecaj na društvo kako bi isti postali svojevrsna kulturna baština te države.

Obavljaju razne aktivnosti, kao što su filmski festivali, produkcija TV emisija, održavanje filmske arhive i publikacija filmskog časopisa *Sight & Sound*.

## Reference

## Vanjske veze

* www.bfi.org.uk
# Kradljivci bicikla

| Ladri di biciclette |
| --- |
| originalni kino-poster |
| Režija | Vittorio De Sica |
| Producent | Vittorio De Sica (ko-producenti: Ercole Graziadei, Sergio Bernardi, Grof Cicogna) |
| Scenario | Vittorio De Sica Cesare Zavattini Suso Cecchi d'Amico Gerardo Guerrieri Oreste Biancoli Adolfo Franci **sinopsis**: Luigi Bartolini |
| Uloge | Lamberto Maggiorani Enzo Staiola Lianella Carell Vittorio Antonucci |
| Muzika | Alessandro Cicognini |
| Fotografija | Carlo Montuori |
| Montaža | Eraldo Da Roma |
| Studio | PDS Produzioni De Sica |
| Distribucija | Ente Nazionale Industrie Cinematografiche |
| Premijera | 24. novembra 1948 (1948-11-24) |
| Trajanje | 93 min. |
| Zemlja |  Italija |
| Jezik | italijanski |
| Budžet | 133.000 $ |

**Kradljivci bicikla** (tal. *Ladri di biciclette*), je talijanski film kojeg je režirao Vittorio De Sica 1948. Film *Kradljivci bicikla* se smatra jednim od najpoznatijih filmova fimlske povijesti, i najpoznatiji je igrani film talijanskog neorealizma.

## Radnja

Radnja filma odvija se u Rimu poslije Drugog svjetskog rata.

Film obrađuje priču o Antoniu Ricciu, nezaposlenom radniku kojem je ponuđen posao lijepljenja plakata u poslijeratnoj Italiji. Preduvijet dobivanja posla je posjedovanje bicikla, tako da njegova supruga Maria odnosi stvari uz spavaće sobe, koje su bile njen miraz, u zalagaonici da bi dobila potreban novac za kupovinu bicikla. Antonio je presretan jer će napokon dobiti prijeko potreban posao. Dok je lijepio plakate netko mu je ukrao bicikl i on se upućuje sa svojim sinom Brunom u potragu za kradljivcem, kada nije dobio potrebnu pomoć od policije.

## Nagrade

Film je nagrađen Oscarom za najbolji strani film 1949.

## Uloge

* Lamberto Maggiorani - Antonio Ricci
* Enzo Staiola - Bruno
* Lianella Carell - Maria
* Gino Saltamerenda - Baiocco
* Vittorio Antonucci - lopov
* Giulio Chiari
* Elena Altieri
* Carlo Jachino
* Michele Sakara - sekretarica karitativne organizacije
* Emma Druetti
* Fausto Guerzoni

## Reference

## Vanjske veze

* IMDb - Ladri di biciclette
# Louisiana Story

| Louisiana Story |
| --- |
| Režija | Robert J. Flaherty |
| Producent | Robert J. Flaherty |
| Scenario | Robert J. Flaherty Frances H. Flaherty |
| Uloge | Joseph Boudreaux Lionel Le Blanc E. Bienvenu Frank Hardy |
| Muzika | Virgil Thomson |
| Fotografija | Richard Leacock |
| Montaža | Helen van Dongen |
| Distribucija | Lopert Films |
| Premijera | 28. septembra 1948 (1948-09-28) |
| Trajanje | 78 min. |
| Jezik | engleski francuski |

Louisiana Story (srpskohrvatski: *Priča o Louisiani*) je američki crno-bijeli igrani film (često pogrešno navođen kao dokumentarni) snimljen 1948. u režiji Roberta J. Flahertyja. Radnja je smještena u močvare (*bayous*) na jugu američke države Louisiane, a protagonist, koga tumači Joseph Boudreax je cajunski dječak čiji će se idilični život promijeniti nakon što se u njegovom susjedtvu otvori naftna bušotina. Flaherty je film snimio po narudžbi naftne kompanije Standard Oil kako bi propagirao njene aktivnosti. Usprkos toga, kritičari su izuzetno hvalili njegovu vještinu u prikazivanju netaknute prirode i ruralnog života. Muzika Virgila Thomsona je bila prva filmka muzika nagrađena Pulitzerovom nagradom.

## Vanjske veze

* *Louisiana Story* na sajtu IMDb
* *Louisiana Story* na Rotten Tomatoes-u (`en`)
* *Louisiana Story* dostupan kao besplatni download na Internet Archive
* Patricia A. Suchy and James V. Catano, "Revisiting Flaherty's *Louisiana Story*", *Southern Spaces* (27 April 2010)