Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Bellingshausenovo more

Mapa poluostrva Antarktika sa označenom lokacijom mora (dole levo).
**Bellingshausenovo more** je polarno more u južnom delu Tihog okeana, uz zapadnu obalu Antarktičkog poluostrva, između ostrva Aleksandra Prvog (en. *Alexander I Island*) i ostrva Thurston, uz Antarktički kontinent. Dobilo je ime po ruskom moreplovcu Fabianu Gottliebu von Bellingshausenu, koji ga je prvi otkrio prilikom svog uspešnog oplovljavanja Antarktika 1821. godine. Bellingshausen je u ovom moru otkrio i imenovao dva ostrva imenima ruskih careva, Aleksandra Prvog i Petra Prvog.
# Davisovo more

Položaj Davisovog mora
**Davisovo more** je more koje se prostire uz obalu Istočnog Antarktika između Zapadnog shelfskog lednika na zapadu i Shackletonovog shelfskog lednika na istoku, ili između 82° i 96° istočne geografske dužine. Istočno se nalazi Mawsonovo more, a na zapadu More kooperacije.

Prema *Velikoj sovjetskoj enciklopediji*, more se prostire između 87 i 98° istočne geografske dužine a duboko je do 1.300 metara. Površina mora je 21.000 km2.

More zapljuskuje obale Zemlje princeze Elizabeth, cara Wilhelma II i kraljice Mary, svi sektori koji pripadaju australijskoj antarktičkoj teritoriji.

Oko 55 km od obale Zemlje kraljice Mary je Drygalski Island. Ruska Mirny stanica je izgrađena na obali zemlje kraljice Mary 1956. godine.

More je otkriveno tokom australijske antarktičke ekspedicije (1911-1914) sa Aurore. Sir Douglas Mawson je more nazvao po kapetanu J. K. Davisu, gospodaru Aurore i drugom čovjeku po rangu u ekspediciji.

## Reference
# Drakeov prolaz

**Drakeov prolaz**, **Drejkov prolaz** ili **Mar de Hoces** (**Hocesko more**)je vodeno područje između južnog vrha Južne Amerike, rt Horn, Čile i otočne skupine Južnog Shetlanda na Antartici.

Drakeov prolaz spoja Skošansko more, jugozapadni dio Atlantskog oceana, s jugoistočnim dijelom Tihog oceana, te se prema jugu proteže u Južni ocean.

Prolaz je nazvan prema engleskom gusaru Sir Francisu Drakeu, kojeg je nakon prolaza kroz Mageljanov prolaz u rujnu 1578. nevrijeme otpuhalo daleko na jug i koji je prvi pretpostavio veliko područje otvorenog mora koje povezuje Pacifik i Atlantik.

Pola stoljeća ranije, španjolski moreplovac Francisco de Hoces je 1525. prolazeći kroz Mageljanov tjesnac pronašao ovaj prolaz, te je u španjolskom govornom području prolaz nazivan i **Mar de Hoces**, što bi se moglo prevesti kao Hocesovo more.

Willem Schouten je prvi plovio Drakeovim prolazom 1616. brodom *Eendracht*, te je na tom putovanju krajnjem rtu Južne Amerike nadjenuo ime rt Hornu.

## Povezano

* Francis Drake
* Mageljanov prolaz

## Vanjske veze

* National Oceanography Centre, Southampton page of the important and complex bathymetry of the Passage Arhivirano 2010-07-02 na Wayback Machine-u
* A personal story describing crossing the Passage Arhivirano 2013-10-07 na Wayback Machine-u
* A NASA image of an eddy in the Passage Arhivirano 2007-12-11 na Wayback Machine-u
* Larger-scale images of the passage from the US Navy (Rain, ice edge and wind images) Arhivirano 2004-10-23 na Wayback Machine-u
# D'Urvilleovo more

Položaj D'Urvilleovog mora
**D'Urvilleovo more** je more koje se prostire uz obalu Antarktika i čini dio Južnog okeana. Nalazi se između 136. i 148. stepena istočne geografske dužine tj. između Somovljevog i Mawsonovog mora a zapljuskuje obale Zemlje Adélie, francuske teritorije na Antarktiku. More je nazvano u čast francuskog pomorca i istraživača Julesa Dumont d'Urvillea, koji je tokom ekspedicije na Antarktik (1839-40) plovio vodama ovog mora.

## Katakteristike

U 2009. godini južni magnetni pol se nalazio u ovom moru. More je u južnom dijelu duboko oko 500 metara dok dubina na sjeveru mora iznosi do 3610 metara. Salinitet iznosi 33,7 do 33,8 promila. D'Urvilleovo more je stanište kolonija carskih pingvina (Adelie). Vode mora su bogate sitnom ribom, školjkama i planktonima.
# Kosmonautsko more

Položaj mora kosmonauta unutar Antarktičkog pojasa
**More kosmonauta** je predloženi naziv za more unutar Južnog okeana, između Obale princa Olava i Enderbijeve zemlje na Antarktiku. Nalazi se između 30. i 50. stepena istočne geografske dužine.

Prema tom prijedlogu, more bi obuhvatalo površinu od 699.000 km2 i graničilo bi sa dva druga mora također predložena od strane Međunarodne hidrografske organizacije, njenim nacrtom iz 2002. godine, Kooperacijskim morem na istoku i Riiser-Larsenovim morem na zapadu.

## Naziv

Ovo more je imenovano 1962. godine od strane sovjetske antarktičke ekspedicije u čast prvih svjetskih astronauta. Ime se prvi put pojavilo kao ruski prijedlog Međunarodnoj hidrografskoj organizaciji u nacrtu iz 2002. godine. Ovaj nacrt nikada nije odobren od strane IHO-a (ili bilo koje druge organizacije) a na snazi ostaje dokument iz 1953. godine.

Vodeći geografski autoriteti ne koriste ovaj naziv mora niti je naziv zastupljen u atlasima, uključujući i 10. izdanje svjetskog atlasa američkog *National Geographic Society* iz 2014. godine kao i 12. izdanje britanskog Timesa *Atlas of the World*. Ali sovjetska i novija ruska izdanja atlasa koriste mape s ovim nazivom.

Voda je ovdje tokom cijele godine uglavnom pokrivena ledom.

## Reference
# More kooperacije

Položaj Kooperacijskog mora unutar Antarktičkog pojasa
**Kooperacijsko more** je more unutar Južnog okeana, između Enderby zemlje (čija se istočna granica nalazi na 59° 34'E) i Zapadnog ledenog grebena (85° E ), u blizini obale MacRobertson zemlje i Zemlje princeze Elizabete.

Prostire se na površini od 258.000 km2. Omeđeno je Davisovim morem na istoku i morem kosmonauta na zapadu.

Kooperacijsko more je imenovano 1962. godine od strane sovjetske antarktičke ekspedicije u čast međunarodne naučne suradnje na Antarktiku. Ime se prvi put pojavilo kao prijedlog za Međunarodnu hidrografsku organizaciju (IHO) u nacrtu IHO-a 2002. godine. Ovaj nacrt nikada nije odobren od strane IHO-a (ili bilo koje druge organizacije) a na snazi ostaje dokument (koji ne sadrži naziv mora) iz 1953. godine.

Vodeći geografski autoriteti ne koriste ovaj naziv niti je naziv zastupljen u atlasima, uključujući i 10. izdanje svjetskog atlasa američkog *National Geographic Society* iz 2014. godine kao i 12. izdanje britanskog Times Atlas of the Worlda. Ali ruska izdanja atlasa koriste mape s ovim nazivom.

Davisova stanica se nalazi na samoj obali mora.

## Reference
# More kralja Haakona VII

Položaj mora kralja Haakona
**More kralja Haakona** je more koje čini krak Južnog okeana. Nalazi se duž obale istočnog dijela Antarktika. Nazvano je u čast prvog norveškog kralja Haakona VII, nakon što se Norveška odvojila od Švedske.

## Hidrografija

S međunarodne tačke gledišta, more kralja Haakon VII se nalazi između Weddellovog i Lazarevljevog mora, što znači da se proteže duž obale princeze Marthe, od Cape Norvegia na 12°18' zapadne geografske dužine, najistočnije tačka Weddellovog mora do Fimbul glečera u blizini nultog meridijana na 0° 0', koji se smatra zapadnom granicom Lazarevljevog mora.

S norveškog aspekta, koja ne priznaje postojanje Lazarevljevog mora, more kralja Haakona VII se proteže duž cijele Obale kraljice Maud, tj. između 20° zapadne i 45° istočne geografske dužine i proteže se na oko 10.090 km, od glečera Stancomb-Wills do glečera Shinnan.

## Reference
# Lazarevljevo more

Položaj Lazarevljevog mora unutar Antarktičkog pojasa
**Lazarevljevo more** je rubno more unutar Južnog okeana. Nalazi se između mora kralja Haakona VII na zapadu i Riiser-Larsenovog mora na istoku ili između nultog i 14. meridijana istočne geografske dužine.

Dubina mora je uglavnom oko 3.000 metara dok maksimalna dubina prelazi i 4.500 metara. Prostire se na površini od 929.000 km2.

Sjeverno od mora je Južni okean dok se na južnoj strani nalazi antarktički region Zemlja kraljice Maud, odnosno obala princeze Astrid.

Nazvano je u čast ruskog admirala i istraživača Mihaila Lazareva.

## Reference
# Mawsonovo more

Položaj Mawsonvog mora unutar Antarktičkog pojasa
**Mawsonovo more** je more unutar Južnog okeana. Nalazi se duž obale
Zemlje kraljice Marije, na istočnoj strani obali Antarktika. Zapadno se nalazi Davisovo a istočno D'Urvilleovo more.

Dva veća glečera u Mawsonovom moru su: Scott i Denmanov glečer. Topljenjem Denmanovog glečera unutar Mawsonovog mora dovodi do povremene pojave ledenog ostrva Pobeda.

Nazvano je u čast australijskog istraživača Antarktika Douglasa Mawsona.

## Historija

Zemlja kraljice Marije, čije obale zapljuskuje Mawsonovo more, je otkrivena i istražena februara 1912. godine od strane članova australijske antarktičke ekspedicije (1911-1914). Zemlja je nazvana prema kraljici Ujedinjenog Kraljevstva Mariji a more prema vođi ekspedicije Douglasu Mawsonu.

## Reference
# Riiser-Larsenovo more

Riiser-Larsenovo more
**Riiser-Larsenovo more** (engleski: *Riiser-Larsen Sea*) je rubno more u Južnom okeanu. Smješteno je između mora Lazarev i mora kosmonauta. Dubina doseže i do 3.000 metara. Tokom cijele godine prekriveno je ledom. Prostire se na površini od 1.138.000 km².

More je ime dobilo po norveškom istraživaču Hjalmaru Riiser-Larsenu (1890-1965).

## Reference
# Somovljevo more

Somovljevo more
**Somovljevo more** je more u Južnom okeanu smješteno sjeverno od najistočnijeg dijela Antarktika.

Somovljevo more ima površinu od 1.150.000 km2, a najveća dubina mora iznosi 3.000 metara.

Somovljevo more je dobilo ime po ruskom istraživači Mihailu Somovu koji je između 1955. i 1957. godine predvodio prvu sovjetsku ekspediciju na Antarktik.

## Reference
# Galilejsko jezero

| Galilejsko jezero  |
| --- |
| Galilejsko jezero, satelitski snimak |
| Lokacija |
| Države |  Izrael  Sirija |

**Galilejsko jezero** (hebr. ‏ים כנרת‎ – *jam kineret* = "more Kineret" (prim. *kineret* na hebr. znači "violinica"), arap. بحيرة طبريا‎ – *buhajrat tabarija*, ili بحر الطبريين‎ – *bahr at-tabarijajin* = "jezero Tiberijadsko"), naziva se još *Galilejsko more*, *Kineretsko more*, *Tiberijadsko jezero* i *Genezaretsko jezero*, najveće je slatkovodno jezero na teritoriju Izraela.

Naziv *Galilejsko* dobilo je po pokrajini Galileji u kojoj se nalazi. *Genezaret* je njegovo starije ime prema gradu koji je postojao uz njegovu obalu, a *Tiverijadsko* se nazivalo od 1. veka po gradu Tiverijadi. Kineret je njegovo današnje službeno ime.

## Geografija

Galilejsko jezero dugo je 21, a široko oko 13 kilometara. Površina mu je 166 kvadratnih kilometara. Duboko je 48 metara. Nalazi se 212 metara ispod nivoa mora, što ga čini drugim najnižim na svetu (na prvom je mestu Mrtvo more). U njega se na severu uliva i na jugu iz njega izvire reka Jordan koja se kasnije uliva u Mrtvo more.

## Historija

### Antika

Na severoistoku jezera pronađeni su ostaci biblijskog grada Kineret, koji naučnici datiraju u srednje i pozno bronzano doba. Galilejsko jezero leži na drevnom rimskom putu *via maris*, koji je povezivao Egipat sa severnijim rimskim provincijama.

### Rimsko carstvo

Galilejsko jezero spominje se u delima istoričara Josifa Flavija, ali i u Jevanđeljima, jer je Hristos uz njega delovao: tu je hodao po vodi, pozvao 5 apostola (Andriju, Petra, Jakova, Jovana i Mateja), nahranio pet hiljada ljudi, a na brdu iznad njega je održao besedu na gori.

### Novije doba

Početkom 20. veka Jevreji su počeli doseljivanje na jezero, vidi cionizam, 1909. osnovan je prvi kibuc.

1947. osnovana je država Izrael koja je obuhvatala i galilejsko jezero.

1948. severoistočnu obalu zauzela je Sirija.

1967. Izrael ga je celog zauzeo, kao i Golansku visoravan uz istočnu obalu jezera. Sirija i do danas zahteva severoistočnu obalu jezera. Na obalama je smešteno više kibuca koji se bave turizmom i poljoprivredom (npr. uzgoj banana). Po njemu dnevno plovi oko 230 brodova, a turizam je jako razvijen.

Galilejsko jezero, panorama

## Vanjske veze

* World Lakes Database entry: Galilejsko jezero Arhivirano 2008-12-27 na Wayback Machine-u
* Bibleplaces.com: Fotografije galilejskog jezera
# Titan (mjesec)

Epimetej i Titan sa Saturnovim prstenovima
**Titan** je prirodni satelit planeta Saturna. Kruži oko Saturna na udaljenosti od 1 221 830 km. Titanov promjer je 5150 km. Nazvan je po divovima iz grčke mitologije, koji su djeca Urana i Zemlje.

## Istraživanje Titana

Christiaan Huygens je 1655. godine otkrio Titana. Voyager 2 je snimio Titana, ali nije mogao vidjeti njegovu površinu. 2004. je letjelica Cassini stigla u orbitu oko Saturna, a manja sonda Huygens se spustila u Titanovu atmosferu početkom 2005. Sonda je otkrila jezera metana i kiše na Titanu. Svemirski teleskop Hubble je infracrvenom svjetlošću proučio Titana, a Cassini je to učinio radarom.

## Opis Titana

Titan je Saturnov najveći satelit. Uvijek mu pokazuje istu stranu. Njegova rotacija traje 16 dana, a isto toliko mu treba da se okrene oko Saturna. Titan je jedini mjesec s gustom atmosferom. Veći je od patuljastog planeta Plutona. Po svojim je svojstvima sličan velikim Jupiterovim satelitima Ganimedu, Kalistu i Neptunovom Tritonu. Građen je od leda i stijenja, te je teži i gušći od ostalih Saturnovih mjeseca. Nema magnetsko polje. U atmosferi ima najviše dušika, a gusti oblaci slični smogu ne propuštaju svjetlost na površinu. Na Titanovoj površini vladaju temperature od 95 K (-178 °C), oko 4 K iznad trojne točke metana. Vjetrove na Titanu pokreću plimne sile Saturna. Na Titanu ima mora i kontinenata, a jedan kontinent je nazvan Xanadu.Na Titanu padaju metanske kise.

## Galerija

* Titan, Voyager 2
* Titan, Cassini
* Saturn viđen s Titana, umjetnička fotografija
# Framov prolaz

| Framov moreuz  |
| --- |
|  |
| **Lokacija** | Severni ledeni okean
 |
| **Prosječna dubina** | 2000 m
 |
| **Najveća dubina** | 5570 m
 |
| **Obalne države** | Grenland i Norveška
 |

**Framov moreuz** je moreuz koji spaja Severni ledeni okean s Grenlandskim morem i najvažnija je veza Arktičkog okeana s ostatkom Svetskog mora. Obuhvata akvatoriju između ostrva Grenlanda na zapadu i Svalbarda na istoku.

Ime je dobio po norveškom istraživačkom brodu Fram (*Napred*) koji je bio deo ekspedicije koja je istraživala ove vode u periodu od 1893. do 1912. godine. Ekspediciju su predvodili Fridtjof Nansen, Otto Sverdrup, Oscar Wisting i Roald Amundsen.

Najveći deo godine Framov moreuz je prekriven do 1 metra debelim naslagama leda koje se povremeno tope za kratkih leta. Oko 90% ledenih santi koje iz Arktičkog okeana plove ka jugu prolaze kroz Framov prolaz.

U proteklom veku temperatura vode na površini porasla je za 1,9 °C tako da je sada za oko 1,4 °C viša nego tokom poslednjeg srednjovekovnog zatopljenja.

## Vanjske veze

* Dnevni satelitski snimci
* Renate Volkmann: Planktic foraminifers in the outer Laptev Sea and the Fram Strait - modern distribution and ecology
# Lincolnovo more

| Lincolnovo more  |
| --- |
|  |
| **Lokacija** | Severni ledeni okean
 |
| **Prosječna dubina** | 100 do 300 m
 |
| **Obalne države** | Kanada; Grenland
 |

**Lincolnovo more** je ivično more Severnog ledenog okeana. Obuhvata akvatoriju između rta Kolumbija na ostrvu Ellesmere (Kanada) na zapadu i rta Morris Jesup na Grenlandu na istoku. Istočno je Wandelovo more.

Tokom cele godine prekriveno je naslagama leda čija moćnost prelazi 15 metara (najveće na Arktiku). Prosečna dubina varira između 100 i 300 metara. Njegove vode i led su preko Robesonovog moreuza povezani sa Naresovim prolazom na jugu (moreuzom Baffinovog zaliva).

Ime je dobilo po američkom ratnom sekretaru i advokatu Robertu Lincolnu koji je finansirao polarnu ekspediciju predvođenu Adolphusom Greelyjem 1881/84. Jedino naseljeno mesto na njegovim obalama je polarna istraživačka stanica Alert u Nunavutu.

Lincolnovo more je trenutno predmet graničnog spora između Kanade i Danske (odnosno Grenlanda). Sporna je dužina morske granice od oko 200 km oko malenog ostrvca Hans na koji obe države polažu pravo.

## Vanjske veze

* "Limits of Oceans and Seas, 3rd edition". Arhivirano 2011-10-08 na Wayback Machine-u International Hydrographic Organization. 1953.
* "Canada, Denmark start talks to resolve border dispute". Arhivirano 2013-05-12 na Wayback Machine-u Edmonton Journal. 2010.
# More Gustava Adolfa

| More Gustava Adolfa  |
| --- |
| Položaj mora (tamno plavo) na karti dela Kanadskog arktičkog arhipelaga
 |
| **Lokacija** | Severni ledeni okean
 |
| **Obalne države** | Kanada
 |

**More Gustava Adolfa** je relativno mala akvatorija Severnog ledenog okeana smeštena između ostrva Borden i Mackenzie King na zapadu i ostrva Ellef Ringnes na istoku te ostrva Lougheed na jugu. Na severu je otvoreno ka Arktičkom okeanu.

Područje je otkrio norveški polarni istraživač Otto Sverdrup 1902. godine i nazvao ga u čast tadašnjeg švedskog prestolonaslednika princa Gustava VI.

## Povezano

* Kanadski arktički arhipelag

## Vanjske veze

* Položaj mora na karti Kanadskog kartografskog društva.
* Otto Neumann, Sverdrup (1959). Arctic adventures: Adapted from New land: four years in the Arctic regions. Longmans. pp. 215.
# Pečorsko more

Lokacija Pečorskog mora
**Pečorsko more** se nalazi na severozapadu Rusije, u jugoistočnom delu Barentsovog mora. Zapadna granica ovog mora je ostrvo Kolgijev, istočna granica je ostrvo Vajgač sa poluostrvom Jugorski, a na severu se prostire do ostrva Nova Zemlja. Pečarsko more je relativno plitko, prosečna dubina iznosi svega 6 metara, a najdublja tačka je na 210 m. Glavna pritoka je reka Pečora.

## Historija

Susedno Barentsovo more, nekada se zvalo Murmansko more, u periodu kada je Pečorsko već uveliko imalo svoje sadašnje ime.

Pečorsko more je služilo kao početna tačka istraživanja dosadašnjih nepoznatih ledenih mora koja ce pružaju na istoku. Prvo zabeleženo putovanje preko Pečorskog mora i kroz Jugorski moreuz je obavila posada ruskog istraživačkog broda Uleb iz Nižnjeg Novogoroda. Ulebovovo uplovljavanje u Karsko more je zabeleženo 1032. godine.

Ruski 'Pomori', priobalni stanovnici obala Belog mora, su istraživali ovo more i obale Nove Zemlje od XI veka. Prva arktička brodska linija, od Belog mora do reke Ob i Jenisejskog zaliva počela je da radi u drugoj polovini XVI veka. Ova linija je otvorila put do sibirskih bogatstava i radila je do 1619. godine, kada je bila zatvorena iz vojnih i političkih razloga, zbog straha od prodora Evropljana u Sibir.

## Ekologija

Ribarstvo Barentsovog mora, posebno bakalara, je od velike važnosti za Norvešku i Rusiju. Postoji raznovrsnost bentičke faune na dnu Pečorskog mora. Takođe, tamo postoje jasna genetska populacija polarnih medveda povezanih sa Barentsovim morem. Takozvane Karskaja grupe beluga kitova migriraju u Pečorsko more za simljenje. Razne vrste kao, na primer, morževi su u velikoj opasnosti od mogućeg zagađenja.

## Povezano

* Barentsovo more
* Belo more
* Severni ledeni okean

## Reference
# Wandelovo more

| Wandelovo more  |
| --- |
| Položaj Wandelovog mora na karti
 |
| **Lokacija** | Severni ledeni okean
 |
| **Obalne države** | Grenland
 |

**Wandelovo more** je ivično more Severnog ledenog okeana i prostire se između severoistočnih obala Grenlanda i ostrva Svalbard. Na jugu je preko Framovog moreuza povezano sa Grenladskim morem. Duž obala Grenlanda prostire se između rta Morris Jesup na zapadu, odakle se dalje nastavlja Lincolnovo more i Severoistočnog rta na jugu. Uprkos velikoj geografskoj širini njegove obale su slobodne od leda u kratkom periodu tokom godine za razliku od akvatorija severnije i zapadnije koje su pod večitim ledom.
# Alboransko more

Karta Alboranskog mora.
**Alboransko more** je najzapadniji dio Sredozemnog mora i nalazi se između Španjolske na sjeveru i Maroka odnosno Alžira na jugu. Gibraltarski tjesnac, koji se nalazi na zapadnom kraju Alboranskog mora, spaja Sredozemno more s Atlantskim oceanom.

Prosječna mu dubina iznosi 445 m, dok najveća dubina iznosi 1.500 m.

Površinske struje Alboranskog mora teku na istok, donoseći vodu Atlantika u Sredozemno more, dok dubinska strujanja teku na zapad, noseći slaniju vodu Sredozemnog mora u Atlantik. Česta poslijedica ovakvog strujanja vode je kružni tok vode u Alboranskom moru. Kao prijelazna zona između dva mora sadrži mješavinu vrsta specifičnih i za Sredozemlje i za Atlantik. Alboransko more stanište je najveće populacije dobrih dupina u zapadnom Sredozemnom moru, a ujedno je dom poslijednje populacije obalnog dupina u Sredozemlju, te predstavlja najznačajniji prostor u Europi na kojem se glavate želve hrane.

Alboransko more sadrži nekoliko malih otoka, uključujući Isla de Alborán. Većina njih, uključujući one bliže marokanskoj obali nadzire Španjolska.

## Vanjske veze

Sestrinski projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala o temi: **Alboransko more** |
# Argentinsko more

Argentinsko more
**Argentinsko more** (špan.: Mar Argentino) je more unutar epikontinentalnog pojasa argentinskog kopna.

## Geografija

Argentinsko more se nalazi u južnom dijelu Atlantskog okeana, uz jugoistočnu obalu Argentine. Prostire se od sjevera i to približno od geografske širine grada Montevidea, Urugvaj, na jug do Tierra del Fuegoa koji se nalazi oko 800 km sjeverno od Antarktika. Površinu je od oko 1.000.000 km², te je jedno od najvećih svjetskih mora. Prosječna dubina mora je oko 1.205 metara a najveća dubina je 7296 metara. Salinitet mora je oko 35%.

Argentinsko more se progresivno širi prema jugu, u suprotnosti se sužava kontinentalna masa. Morska platforma ima niz platoa koji se spuštaju prema istoku kao velike terase ili stepenice. Zbog svojih stepenica u obliku platoa, argentinsko more je morfološki slično andskoj Patagoniji. Falklandska ostrva se nalaze unutar epikontinentalnog pojasa argentinskog mora.

## Biodiverzitet

Argentinac more je jedno od mora sa najvišom temperaturom na svijetu. U moru se miješa hladna Folklandska struje sa juga, koja dolazi od Antarktika, i topla mosrka struja koja dolazi sa sjevera, od Brazila.

Argentinsko more ima 12 područja utvrđena kao mjesta velike biološke raznolikosti. Postoje dva međunarodna zaštićena područja, jedno nacionalno i osamnaest pokrajinski.

U Argentinskom more ima planktona, algi, rakovi, sardine i inćuna. Oni služe kao hrana naprednijoj fauni, kao što su pingvini, kormorani, morski psi, kitovi, morski lavovi i morski slonovi.

## Povezano

* Atlantski okean

## Reference
# Balearsko more

Mapa Balearskog mora
**Balearsko more** ili Iberijsko more, je ustvari deo Sredozemnog mora blizu Balearskih ostrva.

## Granice

Internacionalna Hidrografska organizacija je definisala Balearsko more u sledećim granicama:

* Između Balearskih ostrva sa južne i španske obale sa severne strane
* na jugozapadu linijom od grebena San Antonio u Španiji do Cabo Berberije na Balearskim ostrvima
* na severoistoku linijom od Minorce do San Sebastiana u Španiji

## Reference
# Botničko more

Položaj Botnijskog mora
**Botnijsko more** (švedski: Bottenhavet, finski: Selkämeri) je more koje razdvaja Botnijski zaliv na sjeveru od Baltičkog mora koje se nalazi južno. More se nalazi između Švedske na zapadu, Finske na istoku i Ålandskog i Arhipelaškog mora na jugu. Površina ovog mora je oko 79.000 km2. Najveći primorski gradovi, od juga ka sjeveru, su Rauma i Pori u Finskoj i Gävle i Sundsvall u Švedskoj. Gradovi Umeå i Vaasa leže na krajnjem sjeveru, u blizini Botnijskog zaliva.
# Danski prolaz

Položaj Danskog prolaza
**Danski prolaz** (danski: Danmarksstrædet; islandski: Grænlandssund) je morski prolaz koji se nalazi između ostrva Island na jugoistoku i Grenlanda na sjeverozapadu.

Povezuje Grenlandsko more, koje je produžetak Arktičkog okeana sa Irmingerovim morem koje je dio Atlantskog okeana. Prolaz je dužine od oko 480 km a na najširem dijelu je širok oko 290 km. Najveći svjetski podvodni vodopad teče niz zapadnu stranu Danskog prolaza i poznat je kao katarakta danskog prolaza.

Tokom Drugog svjetskog rata, dana 24. maja 1941. godine dogodila se pomorska bitka u danskom prolazu kada je njemački bojni brod Bismarck potopio britanski bojni brod HMS Hood, koji je eksplodirao i tom prilikom su preživjela samo trojica od 1418 članova posade. Osim toga i brod HMS Princ od Walesa je ozbiljno oštećen tokom bitke. Bismarck je ušao u Atlantik preko ovog moreuza, ali oštećenja zadobijena u borbi, u kombinaciji s britanskim avionskim napadima dovela su do njegovog potonuća tri dana kasnije.

## Reference