Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Kolumbija (superkontinent)

**Columbia** (ili *Hudsonland*) je naziv za superkontinent za koga se smatra da je postojao od prije otprilike 1,8 do prije otprilike 1,5 milijardi godina u paleoproterozojskoj eri. Vjerojatno se sastojao od Laurentije, Baltice, Ukrajine, Amazonije, Australije, te, moguće, Sibira, Sjeverne Kine i Kalaharija.
# Atlantida

Mapa koja pokazuje moguću lokaciju Atlantide, iz *Atlantis:The Antediluvian World*, Ignacijusa Donelija
**Atlantida** je mitski otok, o čijem samom postojanju i mjestu postojanja se još ništa ne zna. Prvi put Atlantidu je spomenuo drevni grčki filozof Platon, koji govori da je ona bila razorena prirodnom katastrofom (vjerojatno strašnim zemljotresom ili velikom poplavom), prije više od 9.000 godina prije Platonovog vremena. U dijelu *Kriton* Platon opisuje rat između Atlanta i ostatka tadašnjeg svijeta i kaže da se dogodio prije 9.000 godina. Podatak se odnosi na rat, a ne na katastrofu, koja je prouzrokavala potonuće otoka iako je taj rat prekinula prirodna katastrofa. Spominju ju i Prokl (412 - 485. pne.), Strabon (25. godina ne.), Plinije Stariji (79. god. n.e.), Diodor Sicilski i mnogi drugi.

## Mitologija

Prema Platonu Atlantida je bila lijep velik otok, velika kao Libija i Azija zajedno, i nalazilo se s one strane Heraklovih stupova (Gibraltar). To je bila plodna i bogata zemlja, koja je davala dvije žetve godišnje. Stanovništvo se bavilo zemljoradnjom, stočarstvom, i zanatima. Kopali su i topili rude. Najcijenjeniji metal je bilo zlato, koga je bilo u izobilju i jedan metal orihalk koji se mogao naći svuda po otoku.

U sredini otoka nalazila su se dva izvora: jedan s hladnom i jedan s toplom vodom. Oko njih su stanovnici izgradili bazene za kupanje od kojih su neki bili pokriveni. Postojalo je više gradova i tri pristaništa. Zemljom je upravljao Atlant, div, uz pomoć 10 careva. Sastajali su se svakih 6 godina i donosili zakone i sudili. Stanovništvo je uživalo u sreći i bogatstvu sve dok njihovi carevi, nisu zaratili. Vojsku ostatka svijeta su predvodili Jelini, a na njihovom čelu su bili Atenjani. U strahovitoj bici Grci su pobijedili. U jeku najžešćih bitaka zatutnjli su strašni zemljotresi i Atlantida je potonula u more, što je uzrokovao Posejdon.Atlantida podseca na Pompeju.

## Vanjske veze

* Atlantida na Panthenon Arhivirano 2007-01-24 na Wayback Machine-u
* Atlantida - kolevka čovečanstva Arhivirano 2006-02-03 na Wayback Machine-u
# Hiperborejci

Mapa iz 1597. godine
U gornjem desnom uglu **Hyper BoreiHiperborejci** (grčki: Hyperboreioi, latinski: *Hyperborei*) su mitski narod sa dalekog severa gde sunce nikada ne zalazi.

## Mitologija

Kao što i iz imena proizilazi, prestonica ovog naroda se nalazila iznad zemlje boga severa Boreja - (Hyper Borei). Neki od antičkih autora - Eratosten i Plinije, su smatrali da ova zemlja zaista postoji, ali ih je većina taj narod prepuštala svetu mitova.

Hiperborejci su bili narod koji nije znao za ratove i koji je živeo srećno u izobilju, poštenju i mudrosti. Hiperborejci nisu imali nikakve muđusobne sukobe i rasprave. Njihovo životno doba je bilo više od hiljadu godina, a ako bi neko odlučio da i pre toga okonča svoj život, bila bi priređivana posebna svečanost, pri kojoj bi izabranik skakao sa visoke stene u more.

Kako je u zemlji Hiperborejaca vladao večni mir i neprestano je sijalo sunce, sam bog Apolon je, s jeseni, dolazio u zemlju Hiperborejaca da tu provede zimu. Početkom proleća, Apolon bi napuštao Hiperborej i vraćao se na kolima koja su vukli labudovi nazad u Delfe.

## Napomene

## Izvori

* V. Zamarovski, *Junaci antičkih mitova*, *Leksikon grčke i rimske mitologije*, Zagreb 1985, str. 149.

## Vanjske veze

Hiperborej
# Terra Australis

Karta svijeta Oroncia Finea (1536).
**Terra Australis** ili **Terra Australis Incognita** (latinski: *nepoznata južna zemlja*) je bio teoretski kontinent koji se pojavljivao na europskim mapama od 15. do 18. vijeka.

Ovaj pojam je uveo Aristotel. Njegove ideje je kasnije proširio Ptolomej u 1. stoljeću, koji je vjerovao da je Indijski ocean na jugu zatvoren kopnom i da se kopno na sjevernoj hemisferi trebalo uravnotežiti kopnom na južnoj hemisferi. Tijekom renesanse, Ptolomej je bio glavni izvor za europske kartografe, pa se novo kopno počelo pojavljivati na njihovim mapama. Iako su geografska otkrića Magellana i Francisa Drakea ponekad smanjivala područje u kom bi se kontinent mogao pronaći, kartografi su zadržali Aristotelovo mišljenje. Znanstvenici su dokazivali njegovo postojanje navodeći kao argumente da bi tamo trebalo da postoji velika kopnena masa kao kontrateža poznatom kopnu na sjeveru. Obično je to kopno prikazivano kao kopno oko Južnog pola, ali mnogo veće od stvarnog Antarktika, prostirući se daleko na sjever - posebno u Pacifik. Novi Zeland, koji je Europljanin Abel Tasman prvi ugledao put ugledao 1642., je smatran od nekih kao dio tog kontinenta, kao i Afrika i Australija.

Mapa koja pokazuje kopno docrtano olovkom pod imenom *Terra Australis Incognita*, na mjestu gdje se nalazi Antarktika. Na dnu mape se vide nekompletni Novi Zeland i Nova Nizozemska (Australija). Ideju o Terri Australis su konačno ispravili Matthew Flinders i James Cook.

Cook je oplovio Novi Zeland, dokazavši da on ne može biti dio velikog kontinenta. Na svom drugom putovanju on je oplovio Zemlju na vrlo velikoj južnoj geografskoj širini, prešavši na nekim mjestima polarni krug, dokazavši da potencijalni južni kontinent mora ležati u hladnim polarnim krajevima. On se nije mogao nastavljati u područja sa umjerenom klimom, kao što se mislilo ranije.

Flinders je zapovijedao ekspedicijom koja je istraživala obalu Australije 1801. u smjeru suprotnom od kazaljke na satu, prošavši Veliki koraljni greben kroz ono što se danas naziva Flindersov prolaz i ispitavši Karpenterijski zaljev na sheveru. Njegov brod se nasukao na neoznačen greben, ali se ipak vratio u Australiju.
# Indijski potkontinent

Indijski potkontinent
Satelitski snimak
**Indijski potkontinent** se može smatrati velikim poluostrvom Azije, koje se se u obliku trougla prostire duboko na jug ka Indijskom okeanu. Potkontinentom se naziva zbog toga što je nekada bio sastavni deo Gondvane, koji se odvojio i spojio sa Azijom. Većinu ovog potkontinenta zauzima visoravan Dekan, visine oko 500 metara. Na severu ove visoravi je planina Vinđa, a na istoku i zapadu su planine Istočni i Zapadni Gati. Zapadni Gati doistižu visinu od 2.700 metara nadmorske visine. Na krajnjem jugu poluostrva je rt Komorin. Na zapadu, obala prema Arapskom moru obuhvata obalu Konkani i Malabarsku obalu. Na istoku je Bengalski zaliv.

## Povezano

* Južna Azija
# Željezna garda

| **Željezna gardaGarda de fier |
| --- |
|  |
|  |
| Lider
 | Corneliu Zelea Codreanu (1927. - 1938) Horia Sima (1938. - 1941.) |
|  |
|  |
| Osnovana
 | 24. jul 1927.
 |
| Naslednik
 | raspuštena
 |
| Sedište
 | Bukurešt, Kraljevina Rumunjska
 |
|  |
| Ideologija
 | Klerikalni fašizam, antisemitizam
 |
|  |

**Željezna garda** (rumunjski: *Garda de fier*), bila je rumunjska fašistička organizacija koja je između 1930. - 1941. bila glavna društvena i politička organizacija u Kraljevini Rumunjskoj.

## Historija pokreta

Nukleus pokreta bila je organizacija **Legija Arhanđela Mihaela** (*Legiunea Arhanghelul Mihail*) koju je 1927 osnovao Corneliu Zelea Codreanu, kao pokret koji se pozivao na obnovu zemlje u duhu kršćanstva i rasne čistoće, što je bila mješavina teškog antisemitizma i mističnog nacionalizma.

Parada Željezne garde u Bukureštu 1939.
Organizaciju su vrlo brzo nazvali Legija ili Legionarski pokret, Codreanu je 1930. osnovao vojno krilo pokreta Željeznu gardu, pa se to ime udomaćilo za čitav pokret. Legija je odlukom vlade zabranjena u decembru 1933. ali je obnovljena pod imenom **Sve za domovinu** (Totul Pentru Ţară) i procvjetala uz podršku kralja Carola II. Ponovno je zabranjena 1938. kad je kralj proglasio osobnu diktaturu i zabranio rad svih političkih partija.

Rad joj je ponovno dozvoljen nakon kraljeve abdikacije 1940. Tad su ušli u vladu generala Iona Antonescua, ali kako Gardijski ministri nisu bili u stanju riješiti nagomilane ekonomske i socijalne probleme i osigurati podršku masa za njegov režim on ih se uz pomoć vojske rješio u januaru 1941.

To je bio i kraj Željezne garde na rumunjskoj političkoj sceni.

## Reference

## Vanjske veze

* *Iron Guard* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)
# Alexandre Stavisky

*Za ostale upotrebe, pogledajte Stavisky (razvrstavanje).*

| Alexandre Stavisky |
| --- |
| Alexandre Stavisky godine 1926. |
| Rođenje | Aleksandar Staviski Oleksandr Staviski (1886-novembra-20)20. novembra 1886. Kijev, Rusko Carstvo (danas Ukrajina)  |
| Smrt | 8. januara 1934. (dob: 47) Chamonix, Francuska |
| Uzrok smrti | samoubistvo vatrenim oružjem (službena verzija) |
| Počivalište | Père Lachaise |
| Zanimanje | financijer |
| Poznat/a po | aferi Stavisky |
| Vjeroispovijest | judaizam |

**Serge Alexandre Stavisky** (20. novembar 1886 - 8. januar 1934) bio je francuski poslovni čovjek, poznat po masovnoj pronevjeri, odnosno aferi Stavisky, skandalu koji je značajno oslabio Treću republiku u međuratnom periodu.

Rodio se u jevrejskoj porodici u današnjoj Ukrajini, a u Francusku je emigrirao zajedno sa roditeljima, gdje je 1910. godine dobio i državljanstvo. Bavio se nizom poslova prije nego što je u gradu Bayonne otvorio niz zalagaonica, a potom počeo izdavati lažne vrijednosne papire. Iako je 1927. godine suđen za prevaru, uspio se ne samo probiti, nego i zadržati povjerenje pripadnika francuskog otmjenog društva, odnosno političkog establišmenta. Nakon šest godina je, suočen sa izglednom osudom, započeo bijeg. Pronađen je 8. januara u Chamonixu sa ranom od metka u glavi; prema rezultatima službene istrage počinio je samoubistvo, ali su se u javnosti odmah javile špekulacije da je zapravo ubijen, odnosno "ušutkan" kako na suđenju ne bi kompromitirao svoje moćne i uticajne zaštitnike. Na pariškim ulicima su odmah izbile demonstracije, te je premijer Camille Chautemps bio prisiljen dati ostavku. Skandal je na kraju doveo i do masovnog krvoprolića na pariškim ulicama.

Godine 1974. je o njemu snimljen biografski film *Stavisky...*, u kome je njegov lik tumačio Jean-Paul Belmondo.
# Ramón Grau

| Ramón Grau
 |
| --- |
|  |
|

---

6. predsjednik Kube
 |
| Mandat 10. rujna 1933. – 15. siječnja 1934.
 |
| Prethodnik
 | Carlos Manuel de Céspedes
 |
| Nasljednik
 | Carlos Hevia
 |
|

---

10. predsjednik Kube
 |
| Mandat 10. listopada 1944. – 10. listopada 1948.
 |
| Prethodnik
 | Fulgencio Batista
 |
| Nasljednik
 | Carlos Prío Socarrás
 |
|

---

 |
| Rođenje
 | 13. rujna 1881.  La Palma, Kuba (tada  Španjolska Kuba) |
| Smrt
 | 28. srpnja 1969.  Havana, Kuba
 |
| Politička stranka
 | Partido Auténtico
 |
| Zanimanje
 | liječnik, političar
 |

**Ramón Grau San Martín** (La Palma, 13. rujna 1881. – Havana, 28. srpnja 1969.) bio je kubanski liječnik i političar, najpoznatiji po tome što je u dva navrata bio predsjednik Kube. Ako isključimo Carlosa Piedru, koji je bio vršitelj dužnosti predsjednika, Grau je posljednji kubanski predsjednik rođen za vrijeme španjolske kolonijalne uprave. U anglofonoj literaturi se njegovo ime ponekad navodi kao Raymond Grau San Martin.

Sin bogatog plantažera duhana, Grau je prema očevim željama trebao nastaviti obiteljski posao, međutim se odlučio posvetiti medicini. Upisao je medicinu na Univerzitetu u Havani te je 1908. godine dobio diplomu. Nakon studija odlazi u Europu kako bi produbio svoje znanje, a na Kubu se vraća 1921. godine, postavši profesor fiziologije u Havani.

Tokom 20-ih godina, Grau se pridružio studentskom pokretu protiv diktatora Gerarda Machada, zbog čega je 1931. godine bio u zatvoru. Nakon puštanja iz zatvora odlazi u egzil u Sjedinjene Države.

Nakon pobjede narodnog pokreta protiv Machada 1933. godine, Grau je izvorno postao jedan od članova vladajuće Pentarhije; dana 10. rujna iste godine, nakon žestoke debate, izabran je za predsjednika Kube. Grauova vlada je ukinula kubanski ustav iz 1901. godine, a s njime i sporni Plattov amandman, što je dovelo do toga da Sjedinjene Države odbiju priznati njegovu vladu. Nakon svoje "stodnevne vlade", Grau je 15. siječnja 1934. godine prisiljen na ostavku od strane Fulgencija Batiste, koji je ranije već održavao tajne razgovore s političkom opozicijom. Nedugo nakon ostavke, Grau je osnovao stranku Partido Auténtico.

I dalje aktivno sudjelujući u političkim zbivanjima, Grau je bio jedan od najzaslužnijih za donošenje ustava 1940. godine. Iste godine gubi na predsjedničkim izborima od Batiste, međutim je četiri godine kasnije porazio Batistinog odabranog nasljednika, Carlosa Zayasa, postavši tako po drugi put predsjednik. Grau je izdržao na vlasti do kraja svog mandata 1948. godine, međutim je njegova vladavima propatila zbog korupcijskih afera i odvajanja jednog krila njegove stranke, koje je vodio Eduardo Chibás. Nakon isteka mandata, mjesto je prepustio svom štićeniku, Carlosu Príju, te se povukao iz javnog života. Ponovo se pojavio 1952. kako bi se usprotivio Batistinom puču te je bio kandidat na predsjedničkim izborima 1954. i 1958., ali se u oba navrata povukao dan prije samih izbora, pozivajući se na državno namještanje izbora.

Nakon uspjeha Castrove revolucije 1959. godine, povukao se iz javnog života i živio u Havani. Umro je u svom domu, 28. srpnja 1969. godine.
# Njemačko-poljski pakt o nenapadanju

Nemački ambasador Hans Adolf fon Moltke, poljski vođa Jozef Pilsudski, nemački minister propagande Jozef Gebels i poljski ministar spoljsnih poslova Jozef Bek na sastanku u Varšavi 15. juna 1934, petmeseci po potpisivanju pakta.
**Nemačko-poljski pakt o nenapadanju** (njemački: *Deutsch-polnischer Nichtangriffspakte*) je bio dogovor između nacističke Nemačke i Poljske maršala Jozefa Pilsudskog sklopljen 26. januara 1934. koji je smirio tenzije između Poljske i Nemačke. Prema odredbama pakta, obe države su se obavezale da će rešiti svoje probleme pregovorima i izbegavanjem vojnih sukoba u periodu od deset godina. Sporazum je normalizovao odnose između Poljske i Nemačke, koji su prethodno bili zategnuti zbog pograničnih sporova usled teritorijalnih ustupaka po odredbama Versajskog mira. Kao posledica ovog sporazuma, Nemačka je de fakto priznala poljske granice i rešila da okonča ekonomski iscrpljujući carinski rat koji je postojao između dve tržave u tokom jedne decenije. Sporazum je bio simbol slabljenja francuskog sistema saveza u istočnoj Evropi stvorenih sa ciljem da se obuzda jačanje Nemačke.

Odnosi između poljske države nastale nakon Prvog svetskog rata i Nemačke su bili loši. Nemačka je zahtevala povratak teritorija predatih Poljskoj posle rata i od sredine 1920-ih vodila je carinski spor sa svojim susedom. Pogoršanje ekonomske situacije sa pojavom Velike depresije i političke krize u Nemačkoj produbili su tenzije između dve zemlje. U Nemačkoj su političke stranke sve češće koristile revizionističku propagandu na izborima, ali je Poljska odbila da vrati teritorije da bi ih umirila. Hitlerov dolazak na vlast je privremeno povećao tenzije, ali sa poljske tačke gledišta, to je bila promena koja bi omogućila sporazum sa Nemačkom o normalizaciji odnosa i izbegavanju sukoba, jer je za razliku od prethodnih vlada Hitler imao druge prioritete za rešavanje. Njegovo interesovanje da učvrsti vlast u Nemačkoj i pokušati da proširi svoju kontrolu nad Austrijom pogodovali su Pilsudskom, koji je zauzvrat želeo da poboljša odnose sa Nemačkom zbog unapređivanje bilateralne trgovine i izbegavanja ustupake koje je nametala Francuska, spremna da udovolji Nemačkoj na račun Poljske. Slabljenje francusko- poljskog saveza Pilsudski konačno odlučio da potraži sporazum sa Hitlerom kombinacijom javnih pretnji i tajnih pregovora koji su urodili plodom potpisivanjem Pakta o nenapadanju 1934 .

Pakt je doprineo poboljšnju odnosa između dve države sve do okončanja Minhenske krize u jesen 1938, posle čega je Hitler u zimu i proleće 1939. ponovo zatražio teritorijalne ustupke. Hitler je jednostrano odbacio pakt 28. aprila 1939.
# Nikola Uzunović

| Nikola Uzunović |
| --- |
| Nikola Uzunović |
| Rođenje | (1873-maja-03)3. maja 1873. Niš  |
| Smrt | 19. jula 1954. (dob: 81) Beograd |

**Nikola Uzunović** (3. maj 1873. Niš — 19. jul 1954. Beograd) je bio srpski i jugoslovenski političar. U dva navrata bio je predsednik Vlade Kraljevine Jugoslavije. Od 8. aprila 1926. do 17. aprila 1927. i od 27. januara 1934. do 22. decembra 1934. godine.

Bio je predsednik opštine Niš, sudija, predsednik prvostepenog suda i načelnik okruga. Godine 1904. je izabran za odbornika Niške opštine, a posle osam meseci, prvi put je izabran za narodnog poslanika kao kandidat Radikalne stranke.

Nikola Uzunović je bio i sekretar Kasacionog suda u Beogradu.

Posle Prvog svetskog rata ponovo je izabran za narodnog poslanika. Između 1924. i 1936. godine njemu je sedam puta poveravan mandat za sastav vlade Jugoslavije.

Uručen mu je 20. februara 1927. godine Orden Polonija Reztituta I stepena a dodelio ga mu je poljski predsednik.

Za vreme šestojanuarske diktature bio je jedan od osnivača i prvi šef Jugoslovenske radikalne seljačke demokratije.

Jedini muški naslednik nekada bogate porodice Uzunović je glumac Tanasije Uzunović, unuk Nikolinog brata.

## Reference

## Povezano

* Spisak predsednika vlada Jugoslavije
* Spisak ministara finansija Jugoslavije
* Ministarski savet Kraljevine Jugoslavije

## Vanjske veze

* Istorijski arhiv Niš - biografija Arhivirano 2011-02-26 na Wayback Machine-u
* Velika drama unuka slavnog pretka („Ilustrovana Politika“, 13. april 2002.)
# Kriza 6. februara 1934.

Prikaz demonstracija na *Place de la Concorde* od 7. veljače 1934. godine.
**Kriza 6. veljače 1934.** (francuski: *Crise du 6 février 1934*) godine je naziv za antiparlamentarnu uličnu demonstraciju u Parizu koju je organizirao ultradesničarski blok, a koja je ubrzo kulminirala bunom na *Place de la Concorde*, nedaleko od zgrade Narodne skupštine. Bila je do jedna od velikih političkih kriza Treće Republike koja je u svijesti francuskog naroda, posebice ljevice, ostala urezana kao pokušaj fašističkog državnog udara u Francuskoj.

Kriza je izbila u periodu kada je Francuska bila pogođena Velikom depresijom, koja se u toj zemlji javila nešto kasnije nego u ostalima - 1931. godine. Došlo je do serije financijskih skandala, poput afere Marthe Hanau, Oustricove afere i afere Stavisky. Potonja je poslužila kao direktni katalizator, posebice nakon što je njezin glavni lik, Alexandre Stavisky, umro pod sumnjivim okolnostima. Vlada Camillea Chautempsa je pala, no i njegov nasljednik, Édouard Daladier, našao se u problemima. Od 9. siječnja 1934., u Parizu je organizirano čak 13 demonstracija od strane radikalne desnice, a istima su dominirale fašističke ideje poput ksenofobije i antisemitizma. Masoni su također bili meta napada. Iako je Stavisky bio katalizator, konačni povod za masovne demonstracije koje su izbile 6. veljače bila je smjena policijskog prefekta Jeana Chiappea, koji je bio deklarirani desničar.

Ultradesničarska organizacija *Action Française* bila je najzaslužnija za pokretanje i vođenje demonstracija koje su izbile u utorak, 6. veljače. Policija i straža uspjela je obraniti strateški važan most Concorde, iako su bili meta raznoraznih projektila. Nemiri su trajali do nekih 2:30 u srijedu ujutro, 7. veljače. Ubijeno je 16, a ranjeno oko 2,000 ljudi, mahom članova *Action Française*.

Pobuna je imala cijelu seriju posljedica. Kao reakcija na jačanje radikalne desnice u Francuskoj, dolazi do osnivanja serije antifašističkih organizacija poput *Comité de vigilance des intellectuels antifascistes*. Također, izrazito popularni premijer, Édouard Daladier, bio je prisiljen dati ostavku, a zamijenio ga je konzervativni Gaston Doumergue, koji je uspio smiriti situaciju, ali ne i stabilizirati istu. Bio je ovo prvi put u historiji Francuske da je vlada pala zbog uličnih demonstracija.

Vrijeme je pokazalo kako profašističke demonstracije ipak nisu bile dio veće fašističke zavjere i kako dugoročna opasnost ipak nije bila prisutna, što je posljedica serije faktora. Ipak, desnica u Francuskoj se dodatno radikalizirala i, iako većih incidenata nije bilo, Francuska se sve do početka Drugog svjetskog rata nalazila u periodu stalne političke nestabilnosti koji je kulminirao podjelom zemlje nakon njemačke okupacije i osnivanja profašističkog režima u Vichyju.
# César Augusto Sandino

| César Augusto Sandino |
| --- |
| Augustov foto portret |
| Rođenje | 18. maj 1895. Niquinohomo  |
| Smrt | 21. februar 1934. Managua |
| Nacionalnost | Nikaragvanac |
| Zanimanje | političar |
| Poznat/a po | revolucionar, gerilac |

**César Augusto Sandino** rođen kao *Augusto Nicolás Calderón Sandino* (Niquinohomo, 18. maj 1895. -Managua, 21. februar 1934.) bio je nikaragvanski revolucionar i vođa pobune protiv američke okupacije Nikaragve 1927.-1933.

Sandino je kao lider nikaragvanskih gerilaca izrastao u jednu od najkontroverznijih ličnosti centralnoameričke historije 20. vijeka.
U Nikaragvi je postao narodni heroj, koji je svoje ime dao Sandinistima, revolucionarnom pokretu koji je vladao Nikaragvom od 1979. do 1990. godine.

## Biografija

Sandino je prvi put pročuo širom zemlje 1926., kada je uzeo oružje u ruke u znak podrške zahtjevu potpredsjednika Juana Bautiste Sacase da on dobije mandat za predsjednika.

Nakon intervencije Američkih marinaca 1927., Sandino se povukao sa nekoliko stotina ljudi u planine sjeverne Nikaragve, u kojima je uspješno ratovao i izbjegavao da ga zarobe marinci i Nacionalna garda Nikaragve. To mu je donjelo popularnost širom Latinske Amerike i izavalo val antiamerikanizma.

Njegova borba je nakraju rezultirala promjenem američke vanjske politike predsjednika Franklina D. Roosevelta, prema Latinskoj Americi nazvanoj *Politika dobrog susjedstva*.

Nakon povlačenja marinaca u januaru 1933. i inauguracije Sacase za predsjednika, Sandino je pozvan da se sastane sa Anastasiom Somozom, komandantom Nacionalne garde Nikaragve, na prividnu mirovnu konferenciju, ali su ga pripadnici Nacionalne garde umjesto toga oteli i ubili.

## Izvori

## Vanjske veze

*César Augusto Sandino* (na portalu Encyclopaedia Britannica)
# André Breton

André Breton
**André Breton** (Tinchebray (Orne), 19. februar 1896. - Pariz, 28. septembar 1966.) je bio francuski pjesnik i kritičar.

Glavni je teoretičar nadrealizma, koji je ustrajao na prvotnoj liniji, raskrstivši s većinom svojih negdašnjih prijatelja.

Prvu zbirku pjesama *Brdo smjernosti* objavio je 1919. godine, a iste je osnovao s Louis Aragonom i Philippe Soupaltom reviju *Litterature*, u kojoj je 1921. štampan njegov glasoviti nadrealistički tekst *Magnetički prostori*, pisan zajedno sa Soupaltom. Godine 1924. objavio je prvi nadrealistički manifest. Ograđuje se 1936. godine od marksističke struje u pokretu, a 1941. godine sklanja se u Ameriku, nakon što je Petainova cenzura zabranila njegovu *Antologiju crnog humora*. U Pariz se vraća 1946. godine, a sljedeće organizira međunarodnu izložbu nadrealizma.

## Djela

* Nadja
* Luda ljubav
* Magična umjetnost
* Izgubljeni koraci

## Vanjske veze

* André Breton's workshop
* The Manifesto of Surrealism (1924) Arhivirano 2010-08-01 na Wayback Machine-u
* André Breton's *Nadja*

Wikiizvor
Francuski Wikiizvor ima originalni tekst vezan uz ovaj članak:
André Breton
# Mandžukuo

Mapa države Mandžukuo
**Mandžukuo** je naziv marionetske države stvorene pod patronatom Japana na području istorijske regije Mandžurija u Kini, tokom japanske okupacije Kine. Postojala je od 1932. do 1945. godine, a glavni grad države je bio Čangčun. U ovoj državi su većinu stanovnika činili Kinezi, dok su etnički Mandžurci bili manjina. Porazom Japana u Drugom svetskom ratu, Mandžukuo prestaje da postoji i ova teritorija ponovo postaje deo Kine.Jedini car mandzakua je bio bivsi kineski car iz dinastije Qing Py yi.
# Fašistička Italija

*Za ostale upotrebe, pogledajte Italija (razvrstavanje).*
**"Fašistička Italija"** se odnosi na Italiju pod vladavinom Benita Musolinija i italijanskog fašizma. To se odnosi na dve države:

* Kraljevina Italija (od 1922 do 1943), pod vlašću Nacionalne fašističke partije
* Italijanska Socijalna Republika (marionetska tvorevina Nacističke Nemačke od 1943 do 1945), pod vlašću Republikanske fašističke partije