Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Richard Chamberlain

| Richard Chamberlain |
| --- |
| glumac |
| Chamberlain 1982 |
| Biografske informacije |
| Rođenje | George Richard Chamberlain 31. marta 1934.  (1934-03-31) Beverly Hills, SAD |
| Partner | Martin Rabbett (1970-) |
| Profesionalne informacije |
| Zanimanje | glumac |
| Opus |
| Djelatni period | 1960– |
|  |
|

| Nagrade |
| --- |
| **Najbolja muška TV zvezda** 1963 *Doktor Kilder* **Najbolji glumac u TV seriji** 1981 *Šogun* **Najbolji glumac u mini-seriji** 1984 *Ptice umiru pevajući* |

 |
|  |

**Ričard Čejmberlen** (engleski: *Richard Chamberlain*) je američki glumac, rođen 31. marta 1934. u Beverli Hilsu (Kalifornija). Umro u Vajmanalu 29. marta 2025.

## Rani život

Džordž Ričard Čejmberlen je rođen na Beverli Hilsu, u Kaliforniji kao dete Else i (rođene Metjuz) i Čarlsa Čejmberlena, koji je bio prodavac. Čejmberlenov otac je bio dobro poznat unutar Anonimnih alkoholičara jer je putovao godinama govoreći na na A. A. konvencijama. Čejmberlen je diplomirao 1952. godine u Beverli Hils gimnaziji, a kasnije otišao na Pomona koledž.

## Kasnije godine

Od 1990ih godina Čejmberlen se uglavnom pojavljuje u televizijskim filmovima i kao gost-zvezda u serijama poput The Drew Carey Show i Vil i Grejs. Godine 2006. pojavio se u gostujućoj ulozi u četvrtoj sezoni serije Reži me. Godine 2007. pojavljuje se u gostujućoj ulozi u seriji Očajne domaćice kao Glen Vingfild, očuh Linet Skavo. 2008 i 2009 pojavljuje se kao Kralj Artur u Monti Pajtonovom Spamalotu.

## Privatni život

Čejmberlen živi na Havajima od sredine '70 sa njegovim partnerom, producentom i režiserom Martinom Rabetom (rastavljeni su). Rabet i Čejmberlen glumili su zajedno u Allan Quatermain and the Lost City of Gold u kojem su bili braća.

## Reference

## Vanjske veze

* Richard Chamberlain na sajtu IMDb
* Richard Chamberlain na Internet Broadway Database (`en`)
* Richard Chamberlain na Internet Off-Broadway Database
* Richard Chamberlain Arhivirano 2005-03-09 na Wayback Machine-u in the *glbtq Encyclopaedia*
* Richard Chamberlain Tribute Arhivirano 2014-12-18 na Wayback Machine-u
* Richard Chamberlain Online
* Richard Chamberlain, Actor and Beyond, the most complete and regularly updated biogra Arhivirano 2021-03-04 na Wayback Machine-u
# Muharem Pervić

| Muharem Pervić |
| --- |
| Biografske informacije |
| Rođenje | (1934-aprila-11)11. aprila 1934. Ključ, Kraljevina Jugoslavija |
| Smrt | 29. jula 2011. (dob: 77) Beograd, Srbija |
| Supružnik | Lidija Pilipenko Slavica |
| Djeca | 3 (uključujući Igor Pervić) |
| Obrazovanje |
| Zanimanje | književnik, kritičar, scenarist |

**Muharem Pervić** (Ključ, 11. april 1934 – Beograd, 29. jul 2011) je bio srpski esejista, književni i pozorišni kritičar.

## Biografija

Osnovnu školu je završio u Starom Bečeju, gimnaziju u Zrenjaninu, a diplomirao je na katedri za Opštu književnost u Beogradu. Kao student bio je glavni urednik lista „Student“ i predsednik Univerzitetskog odbora Saveza studenata Beogradskog univerziteta.

Od 1958. Pervić bio je glavni urednik književnog časopisa „Delo”, u kome je promovisao radove tada mladih, kasnije uglednih srpskih pisaca, pesnika i teoretičara književnosti.

Drugi deo života i rada proveo je kao glavni urednik Kulturno-umetničkog programa televizije Beograd.

Jedinstvena je ličnost u srpskoj novijoj kulturnoj istoriji i jedan je od najznačajnijih kritičara u periodu od Drugog svetskog rata do danas. Književnu kritiku i eseje objavljivao je u “Politici“ i “Ninu“, a pozorišnom kritikom i teorijom bavi se od 1958. godine. Kritiku je pretvorio u oblik pozorišnog eseja. Kao književni i pozorišni kritičar učestvovao je u radu brojnih žirija i bio predsednik žirija za izbor dvanaest najboljih srpskih pisaca od 1945. do 1985. godine.

Bio je jedan od priređivača prvog izdanja sabranih dela Ive Andrića i autor više studija i knjiga o jeziku, poetici, pozorištu, književnosti, filozofiji, kao i televizijske serije o posleratnom kulturnom i umetničkom život - „Kako se kalio čelik i ostalo”.

Njegov sin iz braka sa balerinom Lidijom Pilipenko je glumac Igor Pervić, dok je u drugom braku sa producentom Slavicom dobio sinove Nikolu i Miloša.

Umro je u Beogradu 29.jula 2011. godine.

## Objavljene knjige

* Tradicija i kritika (1977, *Nagrada Đorđe Jovanovoić*),
* Pripovedanje i mišljenje (1978),
* Premijera (1978),
* Svitak po svitak (1988),
* Volja za promenom (1995, *Sterijina nagrada*),
* Glumac i njegova braća (2002),
* Volšebna Kovačnica (2004),
* Jezik sa sedam kora (2004),
* Bravo majstore! (2006).
* Dođe mi da poludim (2010)

## Scenario

* Film "Bekstva", zajedno sa Radošem Novakovićem (1968)

## Izvori

* Radomir Putnik: "Muharem Pervić" u knjizi *Zapisi o ljudima*, Radio televizija Srbije, Beograd, 2012, str 181 – 185;

## Značajnije nagrade

* Nagrada Đorđe Jovanović 1977. godine za knjigu „Tradicija i kritika”
* Sterijina nagrada 1995. godine za naslov „Volja za promenom”
* Povelja za životno delo Udruženja književnika Srbije 2005. godine
* Nagrada Fonda „Todor Manojlović“ za moderni umetnički senzibilitet 2007. godine
* Tanjugova nagrada „Zlatno pero” za najbolju pozorišnu kritiku o predstavama 41. Bitefa 2007. godine

## Vanjske veze

* Intervju sa Muharemom Pervićem
* Intervju sa Muharemom Pervićem, Politika, 25. juli 2010.
# Georgij Paro

| Georgij Paro |
| --- |
|  |
| Rođenje | 12 april 1934 Čačak  |
| Smrt | 4 maj 2018 Zagreb |
| Državljanstvo | Hrvatska, Jugoslavija |
| Zanimanje | upravnik televizije, filmski režiser, pozorišni režiser, univerzitetski profesor, scenarist |

**Georgij Paro** (Čačak, 12. travnja 1934. - Zagreb, 4. svibnja 2018.) bio je hrvatski kazališni redatelj.

## Životopis

Georgij Paro rodio se u srpskoj općini Čačak 12. travnja 1934. Na Filozofskom fakultetu u Zagrebu završio je studij filozofije i anglistike, a na Akademiji dramskih umjetnosti završio je kazališnu režiju. Zajedno s Kostom Spaićem, Božidarom Violićem te Dinom Radojevićem, pripadao je postgavelijanskom naraštaju redatelje. Tijekom 1970-ih traga za kazalištim mitom te za novim kazalištnim prostorom. Bio je jedan od vrsnih redatelja Krležinih djela, a ističu mu se ambijetalne prredstave s Dubrovačkih ljetnih igara. Adaptirao je razne prozna djela, oživljavao djela hrvatske kazališne baštine te režirao moderna dramska djela (djela Ranka Marinkovića, Marijana Matkovića i Slavka Kolara).
Radio je na Radio Zagrebu, Zora filmu, Zagrebačkom HNK-u, gdje je bio i indendant, te Kazalištu Komedija. bio je redoviti profesor na Akademiji Dramskih umjetnosti u Zagrebu, umjetnički ravnatelj Dubrovačkih ljetnih igara te Jadran filma. Dobitnik je Nagrade Vladimir Nazor za životo djelo 2007. godine. Umro je u Zagrebu 4. svibnja 2018. godine.

## Izvori

## Vanjske veze

* Georgij Paro na sajtu IMDb
# Dejan Mijač

| Dejan Mijač |
| --- |
|  |
| Rođenje | 17. aprila 1934.  (1934-04-17) |

**Dejan Mijač** je bio jedan od najznačajnijih srpskih pozorišnih reditelja. Rođen je 17. 4. 1934. godine u Bijeljini u Bosni i Hercegovini, Republika Srpska, a umro 5.4.2022. u Beogradu. Režiju je studirao na Akademiji za pozorišnu umetnost u Beogradu.

Bio je reditelj Narodnog pozorišta, Tuzla i Srpskog narodnog pozorišta u Novom Sadu. Bio je profesor režije na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu.

Režirao je na mnogim scenama u bivšoj Jugoslaviji, a posebno u Novom Sadu (oko 40 režija), Beogradu, Zagrebu, Somboru i Nišu.

## Predstave

* *Pokondirena tikva*, Jovan Sterija Popović (Srpsko narodno pozorište), 1974.
* *Ženidba i udadba*, Jovan Sterija Popović (Narodno pozorište, Sombor), 1976.
* *Pučina*, (Jugoslovensko dramsko pozorište), 1978.
* *Putujuće pozorište Šopalović*, Ljubomir Simović (Jugoslovensko dramsko pozorište), 1986.
* Nagrada za *Sistematsko scensko istraživanje dramskog dela Jovana Sterije Popovića*, 1987.
* *Čudo u Šarganu*, Ljubomir Simović (Atelje 212), 2002.
* Skakavci, Biljana Srbljanović (Jugoslovensko dramsko pozorište), 2006.

## Nagrade

* Statueta Joakim Vujić, nagrada Knjaževsko-srpskog teatra *iz Kragujevca, 1989.*
* *Nagrada za naročite zasluge za unapređenje pozorišne umetnosti*, 1990.
# Zvonimir Skerl

| Zvonimir Skerl |
| --- |
| Lični podaci |
| Ime po rođenju | Zvonimir Skerl |
| Datum rođenja | 21. svibnja 1934. |
| Mjesto rođenja | Zagreb |
| Datum smrti | 22. siječnja 2009. |
| Zanimanje | dirigent, tekstopisac, skladatelj, aranžer, pijanist, trombonist |
| Muzički rad |
| Žanr | jazz, narodna glazba |
| Instrument | glasovir, trombon |

**Zvonimir Skerl** (Zagreb, 21. svibnja 1934. - Beograd, 22. siječnja 2009.) je bio vrhunski jazzer, skladatelj, dirigent, pijanist, trombonist i glazbeni aranžer, vođa „Big benda“ „Radio televizije Beograd“. Rođenjem je Zagrepčanin. U Beograd je došao 1960. i zasnovao obitelj sa Julkom Bajloni, sa kojom ima troje djece i tri unuka.

Jedno je od ključnih imena jazz scene u Srbiji. Zabavni orkestar Radio Beograda osnovan 1948. godine prerasti će 1954., kada ga budu napustili gudači, u Džez orkestar Radio Beograda. Godinama poslije Zvonimir Skerl je, zajedno s Vojislavom Simićem, imao značajnu ulogu u vođenju tog orkestra. Bio je šef-dirigent tog orkestra u razdoblju 1984.-1999. kada se povlači s javne scene. Skerl je bio jedan od autora koji su se istakli pisanjem glazbe za male sastave ili velike orkestre.

Najveći osobni doprinos maestro Zvonimir Skerl jugoslavenskoj i srpskoj zabavnoj i pop glazbi dao je kao aranžer i producent ogromnog broja pjesama različitih autora, od kojih su mnogi postali hitovi i evergrini. Aranžerski rukopis karakteriziraju mu bogatstvo zvuka i boja, istodobno 'prozračnost' i pjevnost. Jedan je od najboljih aranžera u zabavnoj i pop glazbi u tadašnjoj Jugoslaviji i, vjerojatno, najbolji u Srbiji, posebice '70.-ih i u prvoj polovini '80.-ih godina. Kao aranžer dao je vizuru najvećem broju pjesama srpskog hitmejkera Aleksandra Ace Koraća. Pjesme s aranžerskim potpisom Zvonimira Skerla, raznih autora melodije i stihova, lansirali su mnogi od najistaknutijih imena tadašnje jugoslavenske muzičke scene, primjerice Nada Knežević, Beti Đorđević, Lola Novaković, Boba Stefanović, Dalibor Brun, Bisera Veletanlić, Ivica Šerfezi, Dragan Antić, Maja Odžaklievska, Doris Dragović i mnogi drugi.

Zaslužan je i za narodnu glazbu. Napisao je nekoliko nezaboravnih i nenadiđenih aranžmana za pjesme Tome Zdravkovića, od kojih su najpoznatije „Dotako sam dno života“ i „Za Ljiljanu“.

U tri navrata (1974, 1982. i 1992.) dirigirao je orkestrima na Natjecanjima za pjesmu Eurovizije.

Zvonimir Skerl nosilac je posebnog priznanja Ministarstva kulture Republike Srbije, za vrhunski doprinos kulturi zemlje.

Hrvatskoj i srpskoj javnosti ostao je malo poznat.

Pojavio se na TV-filmu Sastanak muzičara - Jam session (1968.) i dokumentarnom filmu Uvek truba - od buđenja do povečerja (1974).

## Diskografija

* Jazz Orkestar radio-televizije Beograd Sa Gostima (PGP RTB 1978, kompozicije A1 i C1 napisao je Zvonimir Skerl)
* Džez Orkestar RTB\* / Revijski Orkestar RTB ‎– Po šumama i gorama (PGP RTB 1980, kompozicije A1, A3, A5, B1, B3, B5, B6 aranžirao i dirigovao Zvonimir Skerl)
* Zvonimir Skerl: Blues (LP, PGP RTB 1983)

## Izvor

* Znaju li Hrvati ko je Jozo Penava?
* Discogs
* Diskografija
* IMDb
* RTS
* Vreme
* [1] Arhivirano 2019-09-07 na Wayback Machine-u
# Robert Moog

| Robert Moog |
| --- |
|  |
| Rođenje | (1934-maja-23)23. maja 1934. New York, SAD  |
| Smrt | 21. augusta 2005. (dob: 71)  |
| Nacionalnost | američka |
| *Alma mater* | njujorški Queens College (B.S., Physics, 1957) Columbia University (B.S.E.E.) Cornell University (Ph.D., Engineering Physics, 1965)  |
| Zanimanje | izumitelj, poduzetnik |
| Poznat/a po | pionirskom radu na elektronskoj muzici, pronalasku Moogovog sintesajzera |
| Suprug/a | Shirleigh Moog (vj. 1958; tri kćeri, jedan sin) Ileana Grams (1996-njegova smrt, 1 kćer) |

**Robert Artur „Bob“ Mug** (engleski: *Robert Arthur "Bob" Moog*; 23. maj 1934 — 21. avgust 2005), osnivač kompanije *Moog Music*, bio je američki pionir elektronske muzike. Najpoznatiji je kao izumitelj Mug sintisajzera. Mug sintisajzeri bili su jedni od prvih široko rasprostranjenih elektronskih muzičkih instrumenata.

## Izvori

## Vanjske veze

* Bob Mug Arhivirano 2010-06-30 na Wayback Machine-u — zvanični veb-sajt
* Fondacija za elektronsku muziku - Bob Mug
* Moog Music — zvanični veb-sajt
* Slike Roberta Muga
# Aleksej Leonov

| Aleksej Leonov |
| --- |
|  |
| Kosmonaut Sovjetskog Saveza , prvi čovek koji je „šetao svemirom“ |
| Puno ime | Aleksej Arkipovič Leonov |
| Datum rođenja | (1934-maja-30)30. maja 1934. |
| Mesto rođenja | Listvjanka, Zapadnosibirski kraj, Sovjetski Savez |
| Datum smrti | 11. oktobra 2019. |
| Mesto smrti | Moskva, Rusija |
| Državljanstvo | sovjetsko, rusko |
| Zanimanje | pilot, kosmonaut |
| Status | penzionisan |
| Čin | general-major, vazduhoplovstvo SSSR |
| Vreme u svemiru | 7 dana 0 sati 32 minuta |
| Svemirske šetnje | 1 (12 minuta 9 sekundi) |
| Misije | Voshod 2, Sojuz 19/ASTP |
| Odlikovanja |  * Orden Lenjina (2)
 |

**Aleksej Arkipovič Leonov** (ruski: Алексе́й Архи́пович Лео́нов; 30. maj 1934 — 11. oktobar 2019) bio je ruski kosmonaut i general vazduhoplovstva koji je 18. marta 1965. postao prvi čovek koji je boravio u otvorenom svemiru.

Aleksej Leonov (prvi sleva, gornji red) sa drugim sovjetskim kosmonautima: Germanom Titovim, Valerijem Bikovskim, Borisom Jegorovim, Pavelom Popovičem, Vladimirom Komarovim, Jurijem Gagarinom, Valentinom Tereškovom, Andrijanom Nikolajevim, Konstantinom Feoktisovim i Pavelom Beljajevim u Zvezdanom Gradu.
Izabran je u prvoj grupi od dvadeset kosmonauta 1960. godine. Njegova svemirska šetnja trebalo je da se odigra tokom misije Vostok 11, ali je otkazana. Uspešno se prošetao svemirom tokom misije Voshod 2. U otvorenom svemiru proveo je 12 minuta. Leonov je trebalo da bude prvi Sovjet koji se iskrcao na Mesec, ali ta misija je otkazana.

Aleksej Leonov za vreme misije Apolo-Sojuz.
Od 1976. do 1982. bio je komandant tima kosmonauta i jedan od rukovodilaca Trening centra za kosmonaute Jurij Gagarin. Penzionisan je 1991. godine.

Leonov je poznat i kao umetnik. Objavio je više knjiga i albuma, koje je zajedno sa Andrejem Sokolovom ukrasio umetničkim slikama svemirskih prostranstava.

Umro je 11. oktobra 2019. godine pod nepoznatim okolnostima.

## Reference

## Vanjske veze

* Video prve šetnje svemirom Arhivirano 2016-03-03 na Wayback Machine-u
* Misija Voshod 2
* Naučno-fantastične slike Leonova i Sokolova. Galerija. (`ru`)
* "I could see Armstrong bouncing on the moon" – Alexey Leonov
* Alekseй Leonov: kosmonavt-hudožnik (*Jutjub*)
# Rada Đuričin

| Rada Đuričin |
| --- |
| Rada Đuričin u predstavi *Jasmin na stranputici* u Isabel Bader Theatre u Torontu |
| Biografske informacije |
| Rođenje | 31. maj 1934. godine Vršac,  Kraljevina Jugoslavija |
| Smrt | 4. septembar 2024. godine Beograd,  Srbija |

**Rada Đuričin**, (31. maj 1934. u Vršcu - 4. septembar 2024. u Beogradu) bila je srpska glumica.

Diplomirala je 1958. na Fakultetu dramskih umetnosti i 1961. na Filozofskom fakultetu u Beogradu.

Debitovala je na sceni Narodnog pozorišta u Beogradu 1958. glavnom ulogom u predstavi *Dnevnik Ane Frank*. Član je ansambla JDP-a od 1959.

## Uloge

|  |
| --- |
| **Filmografija glumca Rade Đuričin** |
| God. | Naziv | Uloga
 |
| 1959. | Osma vrata | Zena u crnini
 |
| 1959. | Dnevnik Ane Frank | Ana Frank
 |
| 1960. | Eks Gertrude Sulc |  |
| 1960. | Rođendan u studiju |  |
| 1965. | Ono more |  |
| 1965. | Daktilografi (TV) | Silvija
 |
| 1965. | Dani iskušenja |  |
| 1967. | Nikad se ne zna |  |
| 1967. | Honorarni kralj |  |
| 1967. | Braća i sestre (TV) | sestra Agnes
 |
| 1967. | Dvadesetpeti sat | Juliška
 |
| 1967. | Letovi koji se pamte |  |
| 1967. | Bomba u 10 i 10 | Pija
 |
| 1968. | Stan | Ona
 |
| 1968. | Naši sinovi |  |
| 1968. | Unakrsna vatra |  |
| 1968. | Slepi miš |  |
| 1969. | Golubovici |  |
| 1969. | Obična priča |  |
| 1969. | Frak iz Abacije |  |
| 1969. | Čudesan svet Horasa Forda |  |
| 1970. | Deset zapovesti | Sneska, Bokcetova kci
 |
| 1970. | The Twelve Chairs |  |
| 1970. | Selo bez seljaka |  |
| 1972. | Zločin i kazna | Avdotja Romanovna Raskoljnikova
 |
| 1972. | Buba u uhu | Rejmond Sandebiz
 |
| 1974. | Parlog |  |
| 1975. | Sunce te čuva |  |
| 1976. | Pohvala svetu |  |
| 1976. | Vuci i ovce |  |
| 1977. | Vasa Železnova |  |
| 1977. | Kako upokojiti vampira | Valja
 |
| 1980. | Vruć vetar | sudija
 |
| 1982. | Mačor na usijanom limenom krovu | Pajina bivša žena
 |
| 1983. | Majka Vukosava piše govor |  |
| 1985. | Kraj vikenda |  |
| 1986. | Neozbiljni Branislav Nušić | tužilac
 |
| 1987. | I to se zove sreća | Vera
 |
| 1988. | Roman o Londonu |  |
| 1988. | The Fortunate Pilgrim | Tereza
 |
| 1989. | Iskušavanje đavola | Jelkina majka
 |
| 1989. | Najbolji | Mejrina majka
 |
| 1989. | Bunker Palace Hôtel |  |
| 1990. | Jastuk groba mog |  |
| 1990. | Razgovor na onom svetu između Makijavelija i Monteskejea | Nikolo Makijaveli
 |
| 1996. | Gospođa Kolontaj | Aleksandra Mihajlovna Kolontaj
 |
| 1997. | Kabare 011 |  |
| 1997. | Balkanska pravila | monahinja
 |
| 1999. | Desanka | Desanka Maksimović
 |
| 2001. | Budi fin |  |
| 2004. | Jesen stiže, dunjo moja | Savina majka
 |
| 2005. | Idealne veze | gospođa Kazimirović
 |
| 2006. | Sinovci | Vukašinova majka
 |
| 2007. | Konji vrani |  |
| 2007. | Naša mala klinika |  |
| 2007-2008. | Vratiće se rode | Marinina majka
 |
| 2008. | Selo gori, a baba se češlja | Živka
 |
| 2008. | Hitna pomoć |  |

## Vanjske veze

* Rada Đuričin na sajtu IMDb
* Rada Đuričin na PORT.rs (`sh`)
# Ivica Bednjanec

Ivica Bednjanec potpisuje svoj strip na CRŠ-u 2008. u Zagrebu (u pozadini je kadar iz *Kradljivca bicikla* iz serijala *Osmoškolci*)
Ivica i Darko Bednjanec na CRŠ-u 2008. u Zagrebu (u pozadini je naslovnica strip-albuma *Jasna i osmoškolci*)
**Ivica Bednjanec** (Zagreb, 1. lipnja 1934. g. - Zagreb, 15. veljače 2011. g.) je bio hrvatski crtač stripa, pjesnik, humorist i scenarist, najpoznatiji po stripovima koji su izlazili u školskom časopisu *Modra lasta*.

## Nagrade

* 1984. "Pulcinella" u Napulju, "Andrija" u Ljubljani
* 1988. Grand Prix u Vinkovcima
* 1997. Nagrada za životno djelo na Salonu stripa u Vinkovcima.
* 2006. Nagrada za životno djelo ULUPUH-a

Odlikovan je redom Danice hrvatske

## Objavljeni strip albumi

* "Nježni sport" Mladost, Zagreb 1980.
* "Osmoškolci" Privlačica, Vinkovci 1987.
* "Jasna i osmoškolci" Bubigraf, Zagreb 1994.
* "Durica" Školska knjiga, Zagreb 2003. ISBN 953-0-60206-5
* "Genije" CRŠ, Zagreb 2008. ISBN 978-953-974-23-8-4

## Izvori

*

## Vanjske veze

* Interview s Ivicom Bednjancem na stranicama vjesnik.com Arhivirano 2008-09-22 na Wayback Machine-u
* Interview s Ivicom Bednjancem na stranicama nacional.hr
* Ulupuh, sekcije članova, Ivica Bednjanec (životopis i bibliografija) Arhivirano 2017-08-26 na Wayback Machine-u
# Albert II od Belgije

Albert II. Belgijski
**Albert II od Belgije** (6.6. 1934. u dvorcu Stivenberg kod Brisela - ) je kralj Belgijanaca od 1993-94, a nakon toga samo kralj Belgije.

Mlađi je sin Leopolda III i Astrid od Švedske. Kada je imao godinu dana majka mu je poginula u automobilskoj nesreći. Presto je preuzeo nakon smrti starijeg brata 1993. koji nije imao dece,a koji je za testamentarno za svog naslednika postavio princa Filipa.

Član je kraljevske loze Saks-Koburg-Gota koja vlada Belgijom od njenog nastanka. U srodstvu je sa Elizabetom II.

Oženjen je Paolom Rufo di Kalabrija. Sa njom ima troje dece: prestolonaslednika princa Filipa, princezu Astrid i princa Lorensa.

## Vanjske veze
# Alois Mock

| Alois Mock |
| --- |
| Alojz Mok |
| Rođenje | 10 juni 1934 Euratsfeld  |
| Smrt | 1 juni 2017 Beč |
| Državljanstvo | Austrija |
| Zanimanje | diplomat, pravnik, političar, Ministar vanjskih poslova |
| Suprug/a | Edith Mock |

**Alojz Mok** (nem. **Alois Mock** [ˈaːlɔɪ̯s mɔk]; Euratsfeld, 10. juna 1934. – Beč, 1. juna 2017.), austrijski političar i član hrišćansko-konzervativne austrijske narodne stranke (ÖVP), poznat po tome što je služio kao ministar spoljnih poslova od 1987. do 1995. te igrao važnu ulogu u događajima kao što su kraj te priključenje Austrije Evropskoj uniji. Na prostoru bivše Jugoslavije je poznat po ulozi u njenom raspadu, odnosno kao jedan od najvatrenijih pobornika brzog priznanja nezavisnosti Slovenije, Hrvatske i BiH.

## Biografija

Bista Aloisa Mocka u Sarajevu
Rođen je u Euracfeldu (*Euratsfeld*) u južnom delu Austrije. Završio je Pravni fakultet u Beču, a nakon toga i međunarodno pravo u Bolonji i Briselu. U Beču, postao je član Rimokatoličkog studentskog udruženja "*K.A.V. Norica Wien*".

Od 1961. do 1966. godine, Alojz Mok je bio savetnik kancelara Jozefa Klausa za "*OECD*" u Parizu. 1966. godine, Alojz je postao sekretar kabineta Klausa i od 1969. do 1970. godine je bio najmlađi ministar za obrazovanje u austrijskoj istoriji.

Posle parlamentarnih izbora u Austriji 1971. godine, kada je Socijal-demokratska partija Austrije (SPÖ) osvojila većinu, Alojz je postao član parlamenta i gradonačelnik Euracfelda. Od 1971. do 1978. godine, Alojz je bio vođa ÖAAB, najvažnije grupacije ÖVP. Od 1978. do 1987. godine, bio je vođa parlamentarne partije i od 1979. godine zvaničnik federalne partije.

1979. godine, Mok je postao predsednik Evropske Demokratske Unije. Nakon izbora 1986. godine, od 1987. do 1989. godine, Alojz je bio austrijski vice-kancelar vlade Franca Vranickija (*Franz Vranitzky*). Bio je na poziciji ministra spoljašnjih poslova od 1987. do 1995. godine i pomogao je Austriji da uđe u Evropsku uniju. Postao je jedan od najpopularnijih političara u Austriji.

Jula 1989. godine, presekao je žicu "*Gvozdene Zavese*" između Austrije i tada komunističke Mađarske, zajedno sa svojim mađarskim kolegom Đulom Hornom.

Za vreme raspada SFRJ je dao snažnu podršku Nemačkoj i njenom ministru spoljnih poslova Genšeru, u odluci da se brzo priznaju Slovenija i Hrvatska, a što je na kraju početkom 1992. prihvatila i tadašnja Evropska ekonomska zajednica. Zbog toga uživa veliku popularnost u Sloveniji i Hrvatskoj, a na Braču mu je zajedno sa Genscherom i Ivanom Pavlom II podignut spomenik.

1999. godine je otišao u penziju zbog Parkinsonove bolesti.

## Vanjske veze

* The Global Panel Foundation Arhivirano 2017-05-10 na Wayback Machine-u
# Smiljka Bencet-Jagarić

| Smiljka Bencet-Jagarić |
| --- |
| Biografske informacije |
| Rođenje | Smiljka Bencet 11. juna 1934.  (1934-06-11) Novi Sad, Kraljevina Jugoslavija |
| Supružnik | Vladimir Jagarić |
| Znamenite uloge |
| Regica u Gruntovčanima |

**Smiljka Bencet-Jagarić** (Novi Sad, 11. lipnja 1934.) je hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica.

## Biografija

Rođena kao Smiljka Bencet. Supruga poznatog hrvatskog planinara, kazališnog glumca i redatelja Vladimira Jagarića.
U Zagrebu završila Zemaljsku glumačku školu, glumila u varaždinskom HNK-u, pa u kazalištima u Bjelovaru i Karlovcu te u splitskom HNK-u. Od 1965. je u Zagrebu koji je od tad njeno stalno boravište. Glumila je u kazalištu Komedija sve do umirovljenja 1991. godine.

Odigrala je 131 ulogu u više od 3 tisuće predstava. U kazalištu je poznata po ulogama Ann Boleyn, Cesarčeve Tonke i Petronile Brezovačkog.
Najpoznatija joj je televizijska uloga Regice u Gruntovčanima i Mejašima, koja je obilježila njenu karijeru. Do uloge je došla igrom slučaja. Glumica za koju je ta uloga bila predviđena Nela Eržišnik razboljela se, zbog čega je trebalo naći zamjenu. Šermentovi su se sjetili Smiljke Bencet-Jagarić i nazvali ju u 11 navečer. Na suprugov savjet prihvatila je ulogu.

## Filmografija

### Televizijske uloge

* "Policijske priče" (2011.)
* "Stipe u gostima" kao kumica (2010.)
* "Bibin svijet" kao gospođa Štefica (2006.)
* "Odmori se, zaslužio si: Božićni specijal" kao spremačica (2005.)
* "Naša kućica, naša slobodica" (1999.)
* "Dirigenti i mužikaši" kao Kata Barulek (1990.)
* "Inspektor Vinko" kao Maca (1984.-1985.)
* "Nepokoreni grad" (1982.)
* "Punom parom" kao kućna pomoćnica Štefica (1980.)
* "Gruntovčani" kao Regica Katalenić (1975.)
* "U registraturi" kao Jeluša (1974.)
* "Mejaši" kao Regica Katalenić (1970.)

### Filmske uloge

* "Orao" kao čistačica (1990.)
* "Tečaj plivanja" (1988.)
* "Vlakom prema jugu" kao susjeda (1981.)
* "Kuća" kao Mara (1975.)
* "Kolinje" kao Regica (1970.)

## Izvori

## Vanjske veze

* Smiljka Bencet-Jagarić na sajtu IMDb