# Generalna kapetanija Venezuela

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|

|  |
| --- |
| **Generalna kapetanija VenezuelaCapitanía General de Venezuela* |
| Generalna kapetanija
 |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ←   | **1777. – 1821.** |   → |

 |
|

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Zastava
 | Grb
 |

 |
| Lokacija Generalne kapetanije VenezueleMapa Venezuele iz 1810. godine |
| **Glavni grad** | Caracas
 |
| **Jezik/ci** | španjolski jezik
 |
| **Religija** | katolicizam
 |
| **Vlada** | Monarhija (generalna kapetanija)
 |
| **Kralj** |
|  • 1777. – 1788.
 | Carlos III. (prvi) |
|  • 1813. – 1821.
 | Fernando VIII. (zadnji) |
| **Generalni kapetan** |
|  • 1777. – 1782.
 | Luis de Unzaga (prvi) |
|  • 1821. – 1823.
 | Francisco Morales (zadnji) |
| **Historija** |  |
|  • Kraljevska povelja
 | 8. rujna 1777.
 |
|  • Dekret o audijenciji
 | 13. lipnja 1786.
 |
|  • Vrhovna hunta
 | 1810. – 1811.
 |
|  • Deklaracija nezavisnosti | 5. srpnja 1811.
 |
|  • Prva Republika  | 1811. – 1812.
 |
|  • Druga Republika
 | 1813. – 1814.
 |
|  • Treća Republika  | 1817. – 1819.
 |
|  • Dio Velike Kolumbije
 | 1821.
 |
| **Danas dio** |  Venezuela  Gvajana
 |

 |

**Generalna kapetanija Venezuela** (španjolski: *Capitanía General de Venezuela*) bila je kolonijalna jedinica Španjolskog Imperija stvorena Kraljevskim dekretom od 8. rujna 1777. godine s ciljem pružanja veće autonomije provincijama Venezuele, koje su dotad bile pod upravom Nove Granade i Kraljevske audijencije u Santo Domingu. Kao i u slučaju svih ranijih pružanja autonomije, ovaj potez bio je posljedica konsolidiranja španjolske vlasti i pružanja ustupaka domaćem stanovništvu, koje je postajalo sve više revoltirano, a proveden je u sklopu serije burbonskih reformi u XVIII. vijeku.

Orijentiranjem provincije Maracaibo prema Caracasu, vlast u Venezueli je postepeno centralizirana, a onda i unificirana tako da je Venezuela dobila samostalnu političku, vojnu, sudsku i financijsku strukturu; Venezuela je *de facto* postala vicekraljevstvo, iako je *de iure* imala drugačiji administrativni status. Kraljevskim dekretom iz 1786. godine, Venezuela je dobila i vlastitu audijenciju sa središtem u Caracasu.

Nakon što je 1808. godine Joseph Bonaparte imenovam španjolskim kraljem, većina latinoameričkih kolonija nije htjela priznati novu vlast. Godine 1810., civilna uprava u Caracasu prisilila je Bonaparteovog generalnog kapetana, Vicentea Emparána, na ostavku i formirala Vrhovnu huntu, što je ujedno bio i uvod u Venezuelanski rat za nezavisnost. Uslijedila je i deklaracija nezavisnosti, no unatoč činjenici da su pobunjenici podržavali Burbonce, Madridu se nije svidjela činjenica da Venezuela kroz turbulentne događaje nastoji ostvariti nezavisnost. Uz čak tri nepriznate venezuelanske republike, španjolska vlast se donekle konsolidirala kada je Juan Domingo de Monteverde preuzeo kontrolu, međutim domaćem stanovništvu nije se svidjela činjenica da je isti pokušao vladati diktatorski. Kraljevska audijencija je nastavila djelovati u Caracasu, međutim rat za nezavisnost je i dalje bio u tijeku i to je dovelo do konačnog odvajanja Venezuele od Španjolskog Imperija tokom 1821. godine, kada je generalna kapetanija ukinuta i postala je dio Velike Kolumbije, kao samostalni departman; ta je promjena priznata tek 1823. godine.

Potpuna nezavisnost Venezuele uslijedila je tokom 1830. godine.