Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Mihailo Marković

| Mihailo Marković |
| --- |
| Mihailo Marković |

Akademik **Mihailo Marković** (Beograd 24. 2. 1923. — Beograd 7. 2. 2010.) bio je jedan od najznačajnijih srpskih filozofa XX veka, marksisitičko humanističke orijentacije.

## Karijera

Mihailo Marković je bio redovni član Srpske akademije nauka i umetnosti (SANU), a mnoge od njegovih knjiga, kao što su Dijalektička teorija značenja (1961) i Filozofski osnovi nauke (1981), spadaju u svetsku filozofsku baštinu.

Doktorirao je 1957. godine u Londonu. Predavao je na više univerziteta u Evropi, Kanadi i SAD.

Mihailo Marković bio je predsednik Jugoslovenskog udruženja za filozofiju, dekan Filozofskog fakulteta u Beogradu i upravnik Instituta za filozofiju beogradskog Filozofskog fakulteta, jedan od organizatora Korčulanske letnje škole u 1960-tim, član Saveta znamenitog filozofskog časopisa „Praksis” i mnogih drugih stručnih časopisa.

## Politička karijera

Tokom 1960-tih Marković je postao jedan od glavnih kritičara Josipa Broza Tita i Saveza komunista Jugoslavije, učesnik i strateg demonstracija 1968. na Beogradskom univerzitetu. U januaru 1975. je iz političkih razloga suspendovan na Filozofskom fakultetu i potom postao jedan od poznatijih disidenata. 1980-tih bio je jedan od autora Memoranduma SANU o poziciji srpskog naroda u jugoslovenskoj federaciji. Početkom rata u Hrvatskoj je javno istupao tražeći izmenu međurepubličkih granica:

> ... primarni je srpski nacionalni interes da Republika Srbija tako vodi strategiju odbrane srpskog naroda u Hrvatskoj da pred svetom ne bude s valjanim razlozima optužena da učestvuje u agresiji protiv Republike Hrvatske (...). U našem je interesu u sadašnjoj fazi raspleta jugoslovenske krize da insistiramo na Jugoslaviji (bez Slovenije i Hrvatske), a ne na ’velikoj Srbiji’ (...). Ta nova državna granica mora u Hrvatskoj ići linijom razgraničenja srpskog i hrvatskog naroda. JNA treba da posedne tu novu granicu.
>
>

Marković je tvrdio da su zahvaljujući "borbi srpskog naroda i JNA oslobođene teritorije u Hrvatskoj na kojima kao većinski narod žive Srbi", a poznat je i po čuvenoj tvrdnji da “Srbija nije bila u ratu“.

Mihailo Marković je bio jedan od osnivača Socijalističke partije Srbije (SPS) i autor programskih načela SPS, važio je za ideologa partije dok novembra 1995. nije bio isključen iz SPS. Razlog za isključenje bilo je njegovo suprostavljanje osnivanju Jugoslovenske levice (JUL) stranke kojom je rukovodila Mira Marković. Posle toga nije ima zapaženiji politički angažman, a u novembru 2004. bio je svedok odbrane na suđenju Slobodanu Miloševiću u Haškom tribunalu.

## Bibliografija

Objavio je knjige:

* Filozofski osnovi nauke
* Dijalektička teorija značenja
* Formalizam u savremenoj logici
* Determinizam i sloboda
* Kritička društvena nauka
* Humanistički smisao društvene teorije
* Etika i politika

Niz njegovih dela preveden je u inostranstvu.

## Reference

## Vanjske veze
# Ljubomir Tadić

*Za ostale upotrebe, pogledajte Ljubomir Tadić (razvrstavanje).*

| Ljubomir Tadić |
| --- |
| Biografske informacije |
| Rođenje | (1925-maja-14)14. maja 1925. Smriječno, Kraljevina SHS |
| Smrt | 31. decembra 2013. (dob: 88) Beograd, Srbija |

**Ljubomir Tadić** (Smriječno, 14. maj 1925 — Beograd, 31. decembar 2013) bio je profesor filozofije, akademik i član SANU.

## Biografija

Rođen je 14. maja 1925. godine u selu Smriječno, kod Plužina u Crnoj Gori. Njegov otac Pavle bio je poručnik crnogorske vojske.

Osnovnu školu je završio u rodnom mestu. Pošto je u međuvremenu izbio Drugi svetski rat, prekinuo je školovanje i 1941. sa 16 godina otišao u partizane. Nosilac Partizanske spomenice 1941. Tokom rata više članova njegove porodice je ubijeno.

Gimnaziju je završio u Sarajevu 1946. godine, a pravo je studirao u Sarajevu i Beogradu. Diplomirao je 1952, a doktorirao 1959. godine.

Karijeru je počeo 1954. godine kao asistent na Pravnom fakultetu u Sarajevu, a ubrzo je postao i vanredni profesor. Godine 1962. postao je viši savetnik i Institutu društvenih nauka u Beogradu.

Godine 1968. bio je jedan od predvodnika studentskog protesta, a 1974. je zbog „nepodobnosti“ udaljen sa fakulteta.Jedan od osnivača Instituta za filozofiju i društvenu teoriju Univerziteta u Beogradu.

Od 1985. je bio dopisni, a od 1994. redovni član Srpske akademije nauka i umetnosti. Uz dr Dragoljuba Mićunovića jedan je od visokih intelektualaca koji su učestvovali u obnovi Demokratske stranke u decembru 1989. godine.

Ljubomir Tadić je bio član Senata Republike Srpske od 1996. godine.

Aktivno se zalagao za očuvanje državnog zajedništva Srbije i Crne Gore u okviru nekadašnje Savezne Republike Jugoslavije (1992-2003), a potom i u okviru Državne zajednice Srbije i Crne Gore (2003-2006). Početkom 2001. godine, izabran je za predsednika *Odbora za odbranu jednakih prava državljana Crne Gore*, a početkom 2005. godine postao je predsednik ogranka *Pokreta za evropsku državnu zajednicu Srbije i Crne Gore* u Srbiji.

Godine 2006. izdao je prvi od šest tomova svoje knjige *„Filozofija prava“*.

Umro je u Beogradu u noći 30/31. decembra 2013. godine. Sahranjen je 4. januara 2014. na Novom groblju u Beogradu.

Ljubomir Tadić je imao ćerku Vjeru i sina Borisa Tadića, bivšeg predsednika Srbije. Supruga mu je bila Nevenka Tadić.

Jedan je od ljudi kojima je Dobrica Ćosić posvetio poglavlje u svom romanu *Prijatelji*.

## Reference

## Literatura

* Markuš, Jovan B., ur. (2007). *Bijela knjiga: Referendum u Crnoj Gori 2006: Zbornik dokumenata*. Podgorica: Narodna misao.
* Ćupić, Drago, ur. (2001). *Za zajedničku državu Srbije i Crne Gore*. Beograd: Odbor za odbranu jednakih prava državljana Crne Gore.

## Vanjske veze

* Biografija na sajtu SANU
* Dnevni list Danas, Beton, Bulevar zvezda - Tadić, Ljubomir
# Trivo Inđić

| Trivo Inđić |
| --- |
|  |
| Rođenje | (1938-**Nedostaje neophodni parametar 1, *mjesec*!**-00)[[. **Nedostaje neophodni parametar 1, *mjesec*!**]] 1938. Lušci Palanka, Jugoslavija  |
| Smrt | 10. maja 2020. (dob: **Greška izraza: Nedostaje operator za and**)  |
| Nacionalnost | Srbin |
| Zanimanje | sociolog, političar |
| Poznat/a po | politički savetnik bivšeg Predsednika Srbije |

**Trivo Inđić** (Lušci Palanka, 1938 – 10. maja 2020), srpski sociolog, političar i diplomata. Od 2004. do 2011. bio je savetnik predsednika Srbije Borisa Tadića.

## Život

Rođen je u mestu Lušci Palanka u Bosanskoj Krajini (sadašnja Bosna i Hercegovina) 1938. godine. Diplomirani je pravnik, magistar socioloških nauka. Pripadao je disidentskoj grupi „Praksis“, zbog čega je 1975. izbačen sa Filozofskog fakulteta Beogradskog univerziteta sa još sedmoro profesora (Ljubomir Tadić, Nebojša Popov, Zagorka Golubović, Miladin Životić, Dragoljub Mićunović, Svetozar Stojanović i Mihailo Marković).

Radio je kao sociolog - istraživač u Zavodu za proučavanje kulturnog razvoja, u Institutu za međunarodnu politiku i privredu i u Institutu za evropske studije u Beogradu. Bio je pomočnik saveznog ministra za prosvetu i kulturu SR Jugoslavije od 1992. do 1994. godine i ambasador SR Jugoslavije/Srbije i Crne Gore u Španiji od 2001. do 2004. godine. Bio je i politički savetnik predsednika Republike Srbije od 2004. do 2012. godine. Bio je predsednik Nacionalne komisije za UNESCO od 2010. do 2012. godine, koju je napustio nezadovoljan statusom komisije.

## Radovi

Objavio je više radova iz sociologije, socialne teorije i međunarodnih odnosa, kao i knjige:

* *Savremena Španija* (1982)
* *Uspon masa* (1985)
* *Tržište dela likovne umetnosti* (1986)
* *Nacionalismos en Yugoslavia: antecedentes y problemas actuales* (1993)
* *Za novo prosvetiteljstvo* (1997)
* *Balkan - mogućnosti regionalnog sistema bezbednosti* (projekat: Evropska kolektivna bezbednost nakon Mastrihta) (1999)
* *Tehnologija i kulturni identitet* (2009)

Uređivao je časopise *Vidici*, *Gledišta*, *Sociološki pregled*, *Kultura*, *Pravo i društvo* kao i ediciju za političku filozofiju „Libertas“ izdavačke kuće „Filip Višnjić“ u Beogradu.

## Reference
# Dragoljub Mićunović

| Dragoljub Mićunović |
| --- |
| Dragoljub Mićunović u Narodnoj skupštini |
| Rođenje | 14. jul 1930.  |

**Dragoljub Mićunović** (Merdare kraj Kuršumlije, 14. 7. 1930.- 26. 5. 2026.) bio je srpski političar.

Mićunović je rođen u porodici činovnika Kraljevine Jugoslavije koju je aprilski rat 1941. zatekao u Skoplju. Zbog toga se kao dijete morao preseliti u Srbiju.

Nakon drugog svjetskog rata je dvije godine proveo na Golom otoku kao politički zatvorenik. Nakon izlaska je dovršio obrazovanje i postao asistent na Filozofskom fakultetu Beogradskog univerziteta. Tamo se priključio Praxisovoj školi. Sa Univerziteta je izbačen godine 1975.

U jesen 1989. godine, u predvečerje prvih višestranačkih izbora je, kao jedan od najuglednijih antikomunističkih disidenata, postao članom Osnivačkog odbora Demokratske stranke iz koga je proizašla Demokratska stranka osnovana 1990. godine. Mićunović je postao prvi vođa te stranke, a na izborima 1990. je izabran u Narodnu skupštinu. Kao član srpske delegacije je ušao u posljednji saziv Vijeća republika i pokrajina jugoslavenske savezne skupštine.

Mićunović je nakon toga izabiran na svim izborima za Vijeće građana Savezne skupštine SRJ.

Godine 1994. su ga pristaše Zorana Đinđića smijenile s mjesta čelnika stranke. Ispočetka se povukao u sektor nevladinih organizacija da bi 1996. osnovao stranku Demokratski centar. Mićunović je sve vrijeme vladavine Slobodana Miloševića surađivao s drugim strankama opozicije, a nakon petooktobarskih promjena je postao predsjednik Vijeća građana Skupštine SRJ.

Godine 2003. je, prestankom postojanja SRJ, postao predsjednik Skupštine kratkotrajne Državne zajednice Srbije i Crne Gore. Iste se godine ponovno priključio Demokratskoj stranci i bio poražen na predsjedničkim izborima od Tomislava Nikolića (koji su poništeni zbog nedovoljnog odziva).

## Vanjske veze
# Nebojša Popov

|  |
| --- |
| **Nebojša Popov** |
|  |
|  |
| Rođenje
 | (1939-septembra-20)20. septembra 1939. Petrovgrad, Kraljevina Jugoslavija (današnji Zrenjanin u Srbiji)
 |
| Smrt
 | 7. aprila 2016. (dob: 76) Zrenjanin, Srbija
 |
| Polje
 | socilogija
 |

**Nebojša Popov** (Petrovgrad, Kraljevina Jugoslavija, 20. septembar 1939 — Zrenjanin, Srbija, 7. april 2016) bio je srpski sociolog.

## Život

Rođen je 1939. godine u Petrovgradu. Od 1958. živeo je u Beogradu. Diplomirao je na Pravnom fakultetu u Beogradu, a doktorirao na Filozofskom fakultetu u Zagrebu 1976. Po završetku studija zaposlio se na Radničkom Univerzitetu “Đuro Salaj”, gde se do 1969. godine bavio obrazovanjem radnika.
Potom prelazi na Filozofski fakultet u Beogradu, gde radi kao asistent na predmetu Opšta sociologija i tu ostaje do 1975. godine, kada je udaljen s Fakulteta zajedno s još sedmoro nastavnika.

Posle petogodišnjeg čekanja na berzi rada, Nebojša Popov je 1981. postavljen za v.d. upravnika Centra za filozofiju i društvenu teoriju, u kome se zapošljavaju izbačeni profesori Filozofskog fakulteta. Centar potom postaje samostalan Institut za filozofiju i društvenu teoriju Univerziteta u Beogradu, u kome je Popov proveo najveći deo svog radnog veka.

Godine 1982. bio je inicijator obnavljanja Jugoslovenskog udruženja za sociologiju (JUS) i bio jedan od njegovih poslednjih predsednika.
U časopisu Praxis jedno vreme je bio sekretar redakcije i više godina član Upravnog odbora Korčulanske ljetne škole. Godine 1974. su obe institucije − Praxis i Koručulanska škola − ukinute pod pritiskom vlasti.

## Bibliografija

1. *Contra fatum : [slučaj grupe profesora Filozofskog fakulteta u Beogradu : 1968-1988]*, 1989;
2. *Sukobi: društveni sukobi – izazov sociologiji*, 1990;
3. *Jugoslavija pod naponom promena : [dvanaest ogleda : (1968-1990)]*, 1990;
4. *Sloboda i nasilje, razgovor o časopisu Praxis i korčulanskoj letnjoj školi* (sa Milan Kangrga, Zagorka Golubović, Ivan Kuvačić, Božidar Jakšić, Ante Lešaja), 2003, ISBN 86-902945-1-1;
5. *Srpski populizam : Od marginale do dominantne pojave*, 1993;
6. *Republikanac*, 1994;
7. *Iskušavanja slobode : Srbija na prelazu vekova*, 2010;

## Reference
# Simbionistička oslobodilačka armija

**Združene savezne snage Simbionističke oslobodilačke armije** engleski: *United Federated Forces of the Symbionese Liberation Army* ili, skraćeno, **Simbionistička oslobodilačka armija** (engleski: *Symbionese Liberation Army*) je bila američka radikalno lijeva paravojna formacija koja je od 1973. do 1975. godine izvela niz terorističkih akcija. Najpoznatija od njih je bila otmica Patty Hearst, 19-godišnje studentice iz porodice novinskih magnata, a koja je za vrijeme zarobljeništva prihvatila njenu ideologiju i sudjelovala u nekoliko akcija. Jezgro SLA je uništeno u okršaju sa policijom 1974. godine, a preostali članovi pohvatani 1975. godine.

## Vanjske veze

* *Neverland: The Rise and Fall of the Symbionese Liberation Army* na sajtu IMDb Directed by Robert Stone, 2004
* "Guerrilla: The Taking of Patty Hearst" Arhivirano 2017-03-20 na Wayback Machine-u official web site for the PBS movie about SLA
* *The Symbionese Liberation Army*; House Committee on Internal Security report
* *The Other Parts Left out of the Patty Hearst Trial* by Paul Krassner
* *Death to the Fascist Insect,* a compilation of the writings and transcribed recordings of the Symbionese Liberation Army
# Patty Hearst

Pati Herst pljačka banku sa SLA.
**Pati Herst** (engleski: *Patty Hearst*, pravo ime *Patricia Hearst*, rođena 20. februara 1954. u San Francisku, Kalifornija, SAD), naslednica novinskog magnata Vilijema Randolfa Hersta, postala je poznata 1974. godine kada ju je kidnapovala teroristička grupa Simbiotička armija, *Symbionese Liberation Army* (SLA). Herstova je zatim prihvatila ideale za koje se SLA borila i zatim s grupom učestvovala u kriminalnim i terorističkim akcijama. Članovi SLA su pljačkali banke i prodavnice i ubijali ljude.

U septembru 1975. uhapšena je s drugim članovima SLA. Sledila je zatvorska kazna ali je ponovo puštena na slobodu 1979. Udata je za svog bivšeg telohranitelja i ima dve ćerke. Porodica živi u Konektikatu.
# Skylab

Svemirska stanica Skajlab
**Skajlab** (engleski: *Skylab*) je bila prva američka svemirska stanica. Lansirana je 14. maja 1974. sa Kenedijevog svemirskog centra.

Svemirska stanica je bila oštećena prilikom lansiranja kada se štit od mikrometeorita odvojio od radionice i otpao, ponevši za sobom jedan od dva glavna solarna panela i zaglavivši drugi solarni panel tako da se nije mogao otvoriti. Ovo je Skaljlabu oduzelu većinu električne energije potrebne za njegov rad, a takođe je uklonilo zaštitu od inztezivnog Sunčevog zagrevanja, pretivši da svemirsku stanicu učini neiskoristivom. Međutim, prva posada je uspela da spase Skajlab razvivši zamenski suncobran i oslobodivši zaglavljeni solarni panel. Ovo je bio prvi put da je popravka ove razmere vršena u svemiru.

Na njoj se nalazila laboratorija za izučavanje mikrogravitacije i izvršeno je nekoliko Sunčevih eksperimenata, među kojima i analiza mekih iks-zraka sa Sunca talasne dužine 6-49 angstrema. Skajlab je uleteo u atmosferu i sagoreo iznad Australije 11. jula 1979. Skajlab stanica je bila dizajnirana da posmatra Sunce na različitim talasnim dužinama. Služila je kao solarna opservatorija i bila je operativna samo jednu godinu (1973-1974).

## Literatura

* Richard A. Matzner (2001). *Dictionary of Geophysics, Astrophysics, and Astronomy*. CRC Press.

## Vanjske veze
# Republike i pokrajine SFR Jugoslavije

|  |
| --- |
| **SFRJ** |
|
Članak je dio serije:
**Politika i uprava SFRJ** |
|

---

 |
| * Ustav (1974)
* Zakon o udruženom radu (1976)
 |
| * Republike i pokrajine
* Društveno-političke zajednice SFRJ
	+ Zajednice opština
	+ Opštine
* Organizacija udruženog rada
* Samoupravna interesna zajednica
 |
| * Skupština SFRJ
	+ Savezno vijeće
	+ Vijeće republika i pokrajina
 |
| * Savezno izvršno vijeće
	+ Predsjednici
 |
| * Vrhovni sud Jugoslavije
 |
| * Ustavni sud Jugoslavije
 |
| * Društveno-političke organizacije
	+ SKJ
	+ SSRNJ
	+ SSOJ
	+ SSJ
	+ SUBNOR
 |
|  |
|

---

Druge države pogledaj • razgovor • uredi |

SFR Jugoslavija bila je složena država, to jest politička unija sastavljena od šest republika koje su ustavno definirane kao nacionalne države njenih *konstitutivnih naroda*: Crnogoraca, Hrvata, Makedonaca, Muslimana (od 1971.), Slovenaca i Srba. Srbija je, pak, sadržavala dva posebna entiteta – autonomne pokrajine Kosovo i Vojvodinu, koje su Ustavom iz 1974. godine stekle većinu ovlasti koje su pripadale republikama. Otada se za republike i pokrajine koristio zajednički naziv *savezne jedinice*.

## Popis saveznih jedinica

| Ime | Glavni grad | Zastava | Grb | Položaj |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Socijalistička Republika Bosna i Hercegovina
 | Sarajevo
 |  |  |  |
| Socijalistička Republika Crna Gora
 | Titograd\*
 |  |  |  |
| Socijalistička Republika Hrvatska
 | Zagreb
 |  |  |  |
| Socijalistička Republika Makedonija
 | Skopje
 |  |  |  |
| Socijalistička Republika Slovenija
 | Ljubljana
 |  |  |  |
| Socijalistička Republika Srbija
* Socijalistička Autonomna Pokrajina Kosovo
* Socijalistička Autonomna Pokrajina Vojvodina
 | Beograd
* Priština
* Novi Sad
 |  |  |  |

\* danas Podgorica.

## Historijat

Svih šest republika je formalno osnovano za vrijeme drugog svjetskog rata 1944. godine od strane političkih organizacija vezanih uz partizanski pokret. Godine 1945. su također osnovane Autonomna Pokrajina Vojvodina te Autonomna Kosovsko-Metohijska Oblast (AKMO). Međusobne granice među republikama, odnosno granice pokrajina su određene u periodu 1945–46. godine. 1946. su sve republike, u skladu sa tadašnjim saveznim ustavom koji je Jugoslaviju proglasio *federativnom narodnom* republikom, dobile naziv *Narodna Republika*. Godine 1953. je došlo do prve i jedine promjene republičkih granica – kada su teritorije razmijenili NR Bosna i Hecegovina i NR Crna Gora. Godine 1959. je dio teritorije Uže Srbije pripojen teritoriji AKMO. Godine 1963. su republike, u skladu s novim saveznim ustavom i novim nazivom savezne države, dobile naziv *Socijalistička*, isto kao i pokrajine, uključujući AKMO koji postaje Socijalistička autonomna pokrajina (SAP) Kosovo. Svi su ti nazivi zadržani do uvođenja višestranačja 1990. godine, kada republike svojim ustavima iz imena izbacuju pridjev »socijalistička«, dok su u Srbiji uvedeni nazivi AP Vojvodina te AP Kosovo i Metohija.

S tim su nazivima republike i pokrajine dočekale raspad SFRJ te ga zadržale sve do 2006. kada je i posljednja od njih – Crna Gora – stekla nezavisnost.

## Reference
# Varšavski pakt

Varšavski pakt
Karta članica Varšavskog pakta.
**Varšavski pakt** (ponekad nazivan i **Varšavski ugovor**; službeno naziv je bio *Sporazum o prijateljstvu, suradnji i međusobnoj pomoći*) je bio vojni savez država istočnog bloka, koje su ga organizirale kao odgovor na stvaranje Sjevernoatlantskog pakta na Zapadu godine 1949. Kao izgovor za stvaranje Varšavskog pakta je poslužilo ponovno naoružavanje Zapadne Njemačke i njeno primanje u NATO preko ratifikacije pariških sporazuma. Varšavski ugovor je sastavio Nikita Hruščov godine 1955 te je bio potpisan u Varšavi (po čemu je nazvan) 14. maja 1955.

## Članice

* SSSR
* Albanija (naknadno istupila iz ideoloških razloga)
* Bugarska
* Rumunjska
* Istočna Njemačka
* Mađarska
* Poljska
* Čehoslovačka

Sve komunističke države istočne Evrope su bile potpisnice, osim SFRJ. Članice pakta su se obvezale, da će jedna drugu potpomagati ukoliko ijedna bude napadnuta. Sporazum je također navodi da se odnosi među članicama temelje na međusobnom nemiješanje u unutrašnje poslove, odnosne poštovanju suvereniteta i nezavisnosti članica.

Te su odredbe samo godinu dana kasnije bile prekršene prilikom sovjetske invazije na Mađarsku i gušenja tamošnje antikomunističke pobune godine 1956.

Albanija je u Paktu prestala sudjelovati godine 1961. zbog sovjetsko-kineskog raskola, tokom koga je staljinistički režim Envera Hohxe podržavao NR Kinu. Iz Pakta je formalno izašla godine 1968.

Najveća vojna akcija u povijesti Pakta bila je sovjetska invazija na Čehoslovačku godine 1968. u svrhu gušenja tamošnjeg reformskog pokreta. U toj akciji su, uz sovjetske, sudjelovale i istočnonjemačke, mađarske, poljske i bugarske trupe. Rumunjska, iako članica Pakta, je u tome odbila sudjelovati. Opravdanje za invaziju je poznato kao Brežnjevljeva doktrina, odnosno teorija ograničenog suvereniteta, prema kojoj je SSSR sebi priskrbio pravo intervencije u slučajevima da neka od članica pokuša skrenuti sa "socijalističkog" puta.

Varšavski pakt nakon toga formalno nije sudjelovao u nijednom oružanom sukobu, iako su neke od država-članica imale manje kontingente savjetnike među sovjetskim trupama za vrijeme rata u Afganistanu.

U decembru 1988. je sovjetski vođa Mihail Gorbačov objavio kako su države-članice slobodne napustiti Pakt, ukoliko to žele. Priliku za to je dao pad Berlinskog zida godinu dana kasnije. 24.9. 1990. je vlada tadašnje Istočne Njemačke potpisala sporazum sa SSSR-om kojim njeno članstvo u Varšavskog Paktu prestaje ujedinjenjem Njemačke, koje se dogodilo 3.10..

Nakon toga su istim primjerom krenule i druge istočnoevropske države, u kojima su na vlast došle antikomunističke i antisovjetske vlade. U januaru 1991. su Čehoslovačka, Poljska i Mađarska objavila da će Pakt napustiti 1.7. 1991., a u februaru je isto objavila i Bugarska. Pakt je tog dana formalno prestao postojati.

## Vanjske veze

* Sovetika.ru - site about Soviet era
# U registraturi (TV serija)

| *U registraturi* |
| --- |
| Žanr | dramska mini-serija |
| Scenario | Joakim Marušić (po romanu Ante Kovačića) |
| Režija | Joakim Marušić |
| Nastupaju | Rade Šerbedžija Ljubica Jović Fabijan Šovagović Uglješa Kojadinović Mate Ergović Mirjana Majurec Rene Medvešek |
| Kompozitor(i) | Arsen Dedić |
| Zemlja porijekla |  Jugoslavija |
| Jezik/ci | hrvatski |
| Broj sezona | 1 |
| Broj epizoda | 9 |
| Produkcija |
| Montažer(i) | Katja Majer |
| Fotografija | Vojislav Lukić |
| Trajanje | cca. 60 min. po epizodi |
| Producentska kompanija/e | Radiotelevizija Zagreb |
| Emitiranje |
| Originalni kanal | JRT |
| Originalno prikazivanje | 17.2. 1974. – 14.4. 1974. |

U registraturi je jugoslavenska (hrvatska) mini-serija koju je godine 1974. na temelju istoimenog romana Ante Kovačića snimila Radiotelevizija Zagreb i originalno prikazala u okviru programa JRT-a. Radnja prati sudbinu Ivice Kičmanovića, naivnog seoskog djeteta koji dolazi u grad kako bi se obrazovao, ali susreće samo licemjerje i izopačnost, čija će i sama biti žrtva. Scenarij i režiju je potpisao Joakim Marušić, a ulogu Ivice Kičmanovića je tumačio Rade Šerbedžija. Uloga Laure kao jedne od rijetkih žena-negativaca u tadašnjoj televizijskoj produkciji je, pak, predstavljala vrhunac u glumačkoj karijeri Ljubice Jović.

## Glavne uloge

| Glumac/ica | Lik
 |
| --- | --- |
| Ljubica Jović | Laura
 |
| Rade Šerbedžija | Ivica Kičmanović
 |
| Fabijan Šovagović | Jožica Kičmanović - Zgubidan
 |
| Mate Ergović | Kanonik
 |
| Steva Krnjajić | Miha
 |
| Uglješa Kojadinović | Žorž Jurić
 |
| Josip Bobi Marotti | Illustrissimus
 |
| Mirjana Majurec | Anica
 |
| Đuro Utješanović | Ferkonja
 |
| Iva Marjanović | Ivičina majka
 |
| Vanja Drah | učitelj
 |
| Edo Peročević | mladi Mecena
 |
| Rajko Bundalo | Mate Zorković
 |
| Vlasta Knezović | Dora Zorković
 |
| Vladimir Obleščuk | Gavan Medonić
 |
| Jelisaveta Seka Sablić | Justa Medonić
 |

## Popis epizoda

1. Djetinjstvo
2. Grad
3. Mladić
4. Očekivanja
5. Illustrissimus
6. Povratak
7. Raskid
8. Kob
9. Krvava svadba

## Vanjske veze

* *U registraturi* na sajtu IMDb