Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Nukleinska kiselina

**Nukleinske kiseline** su krupni i složeni organski molekuli značajni za biologiju. Postoje dva tipa nukleinskih kiselina: dezoksiribonukleinska kiselina (DNK) i ribonukleinska kiselina (RNK). DNK je nosilac naslednih informacija u ćeliji, dok RNK učestvuju u prenošenju tih informacija i njihovom prevođenju u proteine.

Nukleinske kiseline su makromolekuli čiju jedinicu građe predstavljaju nukleotidi. Njih obrazuje:

* jedan pentozni šećer za koji je vezana
* fosfatna grupa i
* jedna azotna koja može biti:
	+ purinska : adenin ili guanin i
	+ primidinska baza : citozin, timin ili uracil.

Nukleotidi se međusobno povezuju u i na taj način, zahvaljujući fosfodiestarskoj vezi koja se uspostavlja između fosfata i šećera, formiraju lanac.

Osim u virusima, koji sadrže jednu ili drugu nukleinsku kiselinu (nikada obe), DNK i RNK se nalaze u svim vrstama organizama.

Nukleinske kiseline se najviše nalaze u jedru (lat. nucleus) pa su po tome i dobile naziv. Prvi ih je izolovao Fridrih Mišer 1872. godine. Nešto kasnije ustanovljeno je da se, osim u jedru, nalaze i u citoplazmi. Prema današnjim podacima poznato je da zasebne nukleinske kiseline sadrže i neke od ćelijskih organela, kakve su npr. mitohondrije i hloroplasti.

Prema građi su polimeri izgrađeni od monomera - nukleotida.

U izgradnji nukleotida koji formiraju DNK učesvuje pentozni šećer dezoksiriboza, purinske (izgrađene od jednog petočlanog prstena i jednog sestoclanog prstena) baze adenin i guanin ili pririmidinske(izgrađene iz jednog šestočlanog prstena) baze citozin i timini kiselinski ostatak
fosforne kiseline.

U izgradnji nukleotida koji formiraju RNK učesvuje pentozni šećer riboza, purinske (izgrađene od jednog petočlanog prstena i jednog sestoclanog prstena) baze adenin i guanin ili pririmidinske(izgrađene jednog šestočlanog prstena) baze uracil i citozini kiselinski ostatak fosforne kiseline.
# Prokariote

Ćelijska struktura bakterije, člana jednog od dva domena prokariota
Poređenja Eukariota i Prokariota
**Prokariotske ćelije** (grč. pro = pre; karyon = jedro; *pre jedra*) su male, jednostavne građe, opkoljene ćelijskim zidom i membranom, a nemaju jedro niti ćelijske organele, osim ribozoma. Njihov genetički materijal (DNK) se nalazi slobodan, u delu citoplazme koji se naziva nukleoid (*sličan jedru*, zato što nije odvojen membranom od ostalog dela citoplazme). DNK je u obliku prstena (kružna DNK), i najčešće jedna prokariotska ćelija ima jedan molekul DNK (jedan kromosom). Molekul DNK je vezan za proteine, ali ta veza nije tako čvrsta i stabilna kao kod eukariota. Nukleoid je veoma dinamična struktura, što je verovatno povezano sa time da se prokariotske ćelije dele na svakih 15-20 minuta. Razmnožavaju se prostom ćelijskom deobom (amitozom). Mitoza i mejoza kod njih ne postoje.

Pored toga što nema pravo, diferencirano jedro, prokariotska ćelija ne sadrži ni ćelijske organele, osim ribozoma u kojima se sintetišu proteini. Ribozomi prokariota su sitniji od eukariotskih i označavaju se kao 70S (S je koeficijent sedimentacije, tj. taloženja, koji određuje veličinu i oblik nekog molekula; naziva se još i Svedbergova konstanta). Iako je bez ćelijskih organela ova ćelija obavlja slične funkcije kao i eukariotska i to u određenim delovima ćelije. Ćelijsko disanje obavlja se pomoću niza enzima (respiratorni lanac enzima) koji su vezani za ćelijsku membranu. Osim toga za membranu je, najmanje na jednom mestu, vezana DNK, a vezani su i enzimi koji učestvuju u replikaciji i deobi. Da bi se ukupna površina membrane povećala, a time i intezitet procesa vezanih za nju, dolazi do obrazovanja uvrata membrane nazvanih mezozomi. Kod cijanobakterija, koje mogu da obavljaju fotosintezu, za uvrate membrane su vezani pigmenti i enzimi koji učestvuju u fotosintezi.

Ćelijski zid je jedinstven po sastavu jer sadrži muramijsku kiselinu (ili murein). Za razliku od biljaka eukariota, prokariotski ćelijski zid nikada ne sadrži celulozu. Prokariotskim organizmima pripadaju bakterije i modrozelene alge (cijanofite), dok su svi ostali organizmi, bilo jednoćelijski, bilo višećelijski, eukarioti.

## Reference

## Vanjske veze

* Prokaryote versus eukaryote, BioMineWiki Arhivirano 2012-10-25 na Wayback Machine-u
* The Taxonomic Outline of Bacteria and Archaea Arhivirano 2013-05-02 na Wayback Machine-u
* The Prokaryote-Eukaryote Dichotomy: Meanings and Mythology
* Quiz on prokaryote anatomy
* TOLWEB page on Eukaryote-Prokaryote phylogeny Arhivirano 2012-09-11 na Wayback Machine-u
# Zoologija

|  |
| --- |
| Serija članaka na temu:
**Zoologija**
 |
| **Grane zoologije** |
|
Antrozoologija • Apiologija
Araknologija • Cetologija
Konkologija • Entomologija
Etologija • Herpetologija
Ihtiologija • Kriptozoologija
Malakologija • Mamalogija
Mirmekologija • Neuroetologija
Ornitologija • Planktologija
Paleozoologija • Primatologija

 |
| **Poznati zoolozi** |
|
Georges Cuvier • Charles Darwin
William Kirby • Carolus Linnaeus
Konrad Lorenz • Thomas Say
Alfred Russel Wallace • više...

 |
| **Historija** |
|
Prije Darwina
Poslije Darwina

 |

**Zoologija** (od grčkog *zoon* "živo biće") je biološka disciplina koja se bavi proučavanjem životinja , odnosno, oblikom i građom tijela (morfologija, anatomija ) , životnim aktivnostima (psihologijom), razvojem i porijeklom (uključujući paleontologiju) , nasljednim odlikama (genetikom), odnosom s okolišem (ekologijom), rasprostranjenošću (zemljopisna rasprostranjenost) i ponašanjem životinja. Sistematiku životinja pogledaj pod sistematika životinjskog svijeta.

## Područja

* Opća zoologija (građa, život, razmnožavanje, razvoj)
* Posebna zoologija (obrađivanje zoološke raznovrsnosti)
* Sistematizacija (povijest vrste,razvrstavanje, kategorizacija)
* Morfologija (vanjska obilježja građe životinja)
* Anatomija (unutrašnja građa pojedine životinje)
* Fiziologija (životni procesi, funkcije organa )
* Biologija ponašanja (uzroci ponašanja)
* Embriologija (individualni razvoj)
* Zemljopisna rasprostranjenost
* Ekologija

## Zoolozi

Zoologijom se kao znanstvenom disciplinom bave **zoolozi**. Oni mogu svoj znanstveni rad obavljati kako u prirodi ili laboratoriju tako i u muzeju ili u zoološkom vrtu ili u kombinaciji nekih ili svih navedenih oblika rada. Većina zoologa su studirali biologiju . Međutim, zoologijom se danas bave i veterinari i šumari i geografi . Prije nego što su biologija odnosno zoologija i botanika postale samostalne znanstvene discipline, zoolozi i biolozi su završavali studij medicine .

**Poznati zoolozi Alfred Edmund Brehm
* Dian Fossey
* Jane Goodall
* Bernhard Grzimek
* Konrad Lorenz

Primjeri:

domaće životinje

* psi
* mačke
* hrčak

divlje životinje

* tigar
* puma
* medvjed
* vuk
* zebra
* ris
* crna udovica

životinje koje žive u moru

* ribe
* tuljani

gmazovi

* zmije
	+ piton
	+ kraljevska kobra
	+ udav
	+ anakonda
* gušteri
	+ bazilisk
	+ komodo varan
	+ varan
* krokodili
	+ krokodil
	+ aligator
* kornjače
	+ galapagoska kornjača
	+ golema želva
# Podvrsta

**Podvrstom** (engl. *subspecies*) se naročito u zoologiji i botanici označavaju grupe sličnih individua koje su s jedne strane u mogućnosti da se međusobno pare (što je jedan od važnih kriterija za razgraničavanje vrsta), ali ih se s druge strane u odnosu na drugu grupu može vrlo dobro i lako razgraničiti. Sistematičari stoga uvode pojam podvrste naročito kod vrsta koje imaju puno različitih oblika, pri čemu oštro razgraničenje ovih unutarspecifičnih jedinki nije uvijek moguće. Podvrste su prostorno ili vremenski uvijek međusobno udaljene, no kod križanja uvijek daju fertilne križance.

Podvrste su redovno zemljopisno ili ekološki međusobno povezane tako zvanim *prijelaznim populacijama*. Temelj za ovo prelaženje iz oblika u oblik je neprekidni proces stvaranja vrsta (vidi evolucija), kao što je to opisao Charles Darwin.

U biološkoj nomenklaturi podvrsta se označava troimeno. Tako na primjer za jednu podvrstu lava ime je *Panthera leo massaicus*.

## Povezano

* Vrsta
* Taksonomija

## Literatura
# Mikologija

**Mikologija** je biološka grana čiji su predmet istraživanja gljive. Ime potiče od grčkih reči mykes - gljiva, i logos - nauka. Mikologija je multidisciplinarna, jer proučava građu, metabolizam, biohemiju, ekologiju, evoluciju i sistematiku gljiva, oslaljajući se na metode i rezultate i drugih bioloških disciplina.

*Calocera viscosa*
## Istorija mikologije

Mikologija je dugo bila pod okriljem botanike, gljive su sve to vreme smatrane smatrane biljnim organizmima. Prisustvo hitina i specijalne karakteristike gljiva nisu bile dovoljno ubedljiv kontraargument stanovištu da su one biljke jer vode sesilan način života. Prvi mikolozi bili su Elias Magnus Fries, Christian Hendrik Persoon, Anton de Bary i Lewis David von Schweinitz. Razvoju mikologije naročito je zaslužan njihov veliki značaj kao parazita i eventualnog izvora novih antibiotika.

Kada se pomenu gljive ne sluti se kolika je raznovrsnost ovih oblika organizama koje možemo sresti na svakom koraku u svakodnevnom životu. Gljive ulepšavaju život ljudma, ali nekad mogu pokazati i svoju negativnu stranu.

Svoje mesto gljive imaju u biotehnoloskim procesima, gde posebno treba istaći ulugu kvasca. Hleb je mekan i vazdušast zahvaljujući aktivnosti kvasaca, oni su zaslužni i za postojanje mlečnih proizvoda, vina i piva.

## Vanjske veze

* Professional organisations
	+ MSA: Mycological Society of America (North America)
	+ British Mycological Society (United Kingdom)
	+ Centre for Research in Fungal Diversity (Hong Kong, China)
	+ Društvo Medicinskih Mikologa Srbije
* Amateur organisations
	+ North American Mycological Association
	+ Mycological Society of San Francisco
* Miscellaneous links
	+ The WWW Virtual Library: Mycology
	+ MykoWeb links page Arhivirano 2006-01-14 na Wayback Machine-u
	+ Mycological Glossary at the Illinois Mycological Association Arhivirano 2006-01-06 na Wayback Machine-u
# Botanika

**Botanika** je grana biologije koja se bavi naučnim proučavanjem biljaka. Ime potiče od grčke reči βοτανικός, botanikós - koji se odnosi na biljke ( βοτάνη, botánē - trava, biljka). U novije vreme često se označava i terminima „nauka o biljkama" i „biologija biljaka". Obuhvata više disciplina koje proučavaju izgled, građu, rast, razviće, reprodukciju, metabolizam, fiziologiju, oboljenja, ekologiju, srodnost i evolutivnu istoriju biljaka.

Biljka - predmet proučavanja botaničkih disciplina
Tradicionalno, botaničari su istraživali sve organizme koji nisu bili označeni kao životinje (na primer, svi oni koji vode sesilan način života, vrše fotosintezu). Napredak u poznavanju ovih „specijalnih" organizama, naročito mikroorganizama, doveo je do odvajanja zasebnih grana od botanike - u prvom redu mikrobiologije i mikologije. Još uvek je, međutim, široko rasprostranjena praksa opisivanja ovih ne-biljnih organizama u uvodnim kursevima botanike.

## Istorija botanike ukratko

Među prvim botaničkim radovima, napisanim oko 300.god. pne., su i dva velika Teofrastova dela - *Istorija biljaka* i *Uzroci biljaka* (tj. Priroda biljaka) - u kojima je opisao mnogo vrsta kao i njihovu primenu. Rimski lekar Dioskorides je dopunio Teofrastove spiskove biljaka i više pažnje posvetio upotrebi lekovitih biljaka. Ove knjige su tokom antičkih vremena bile najvažniji doprinos botanici, i na njih su se oslanjali istraživači i lekari i tokom Srednjeg veka. Sa „otkrićem" Novog Sveta, počinje i dalji razvoj botanike, jer su Evropljani došli u kontakt sa potpuno nepoznatim vrstama. Ključne tačke u razvoju botaničke misli su i Lineov sistem binomijalne nomenklature i pokušaj klasifikacije biljaka na osnovu građe cvetova, otkriće ćelije, Darvinovo uspostavljanje teorije evolucije, otkriće biljnih hormona, razviće genetike i molekularne biologije krajem 20. veka. Paralelno sa obogaćivanjem botaničkog znanja, došlo je i do značajnog unapređenja metodologije istraživanja, zahvaljujući razvoju tehnike i tehnologije.

## Metode istraživanja u botanici

Botanika se koristi kako posmatranjem, tako i komparativnim, istorijskim i eksperimentalnim metodama. Neke od ovih metoda su: sakupljanje i pohranjivanje biljnog materijala u herbarijume, posmatranje u prirodnim i veštačkim uslovima, eksperiment u prirodi i botaničkoj laboratoriji, matematička obrada dobijenih podataka.

## Botaničke discipline

* morfologija i anatomija biljaka
* sistematika biljaka
* biljna citologija
* biljna genetika
* fiziologija biljaka
* fitoekologija (ekologija biljaka)
* fitogeografija (biljna geografija)
* paleobotanika
* palinologija
# Međunarodni kodeks nomenklature algi, gljiva i biljaka

Linnaeusova bašta (Uppsala)
Naslovna strana *Species Plantarum*, 1753.
**Međunarodni kodeks nomenklature algi, gljiva i biljaka** (eng. *International Code of Nomenclature for Algae, Fungi, and Plants*: ICN), koji je izveden iz **Međunarodnog kodeksa botaničke nomenklature** (eng. *International Code of Botanical Nomenclature*: ICBN) je skup pravila i preporuka koje uređuju formalno obilježavanje botaničkih imena, odnosno taksonomskih rangova kod biljaka, gljiva i još nekih grupa organizama, koje se "tradicijski smatraju algama, gljivama ili biljkama".(Preambula, paragraf 8)

Prvobitno ime je promijenjeno na Međunarodnom botaničkom kongresu u Melbourneu, 2011., kao dio *Melburnskog koda* koji je zamijenio *Bečki kod* iz 2005. godine. Kao i prijašnji kodovi, stupio je na snagu nakon što ga je Kongres ratificirao, u subotu 23. juna 2011.). Međutim, dokumentacija kodeksa se ne uređuje tako brzo, već je bilo potrebno izvjesno vrijeme neko vrijeme za uređivanje finalnog oblika. Preliminarni tekstovi članaka s najznačajnijim promjenama objavljeni su u septembru 2011. godine.

Za uzgajane biljke postoji posebni kodeks, Međunarodni kodeks nomenklature gajenih biljaka (eng. *International Code of Nomenclature for Cultivated Plants (ICNCP, Cultivated Plant Code)*.

## Povezano

* Međunarodni kodeks zoološke nomenklature
* Taksonomija
* Taksonomski rang

## Reference

## Vanjske veze

Međunarodni kodeks nomenklature algi, gljiva i biljaka na Wikimedijinoj ostavi
# Tipska vrsta

**Tipska vrsta** (lat. *species typica*) u zoološkoj nomenklaturi je vrsta čije se ime smatra trajno taksonomski povezanim sa rodom ili podrodom, odnosno vrsta koja sadrži tipski biološki primjerak/(e) pripadajuće vrste. Sličan koncept upotrebljava se za nadrodovske rangove zvane tipski rod.

U botaničkoj nomenklaturi, ovi termini nemaju formalni status po kodesnoj nomenklaturi, ali se ponekad pozajmljuje iz zoološke nomenklature. U botanici, tipski rod je uzorak – primjerak (ili, rijetko, ilustracija), koji je ujedno i tipska vrsta. Vrsta koja ima taj tip može se nazvati tipskim rodom. Rangovi roda i porodice, koji su različite podgrupe ovih rangova, a i neka imena višeg ranga na osnovu imena roda, imaju takve tipove.

U bakteriologiji, za svaki rod označena je tipska vrsta.

Svaki imenovani rod ili podrod u zoologiji, bez obzira da li je ili ne trenutno priznat kao važeće ime, teoreijski je povezan s tipskom vrstom. U praksi, međutim, postoji zaostatak netipiziranih imena definiranih u starijim publikacijama, kada nije bilo potrebno da se navodi tip.

## Zoologija

Tipska vrsta je i koncept i praktični sistem koji se koristi u klasifikaciji i nomenklaturi (imenovanju) životinja. Vrijednost "tipske vrste" leži u činjenici da je "korijen" posebnog naziva roda. Kad god se takson koji sadrži više vrsta mora podijeliti u više od jednog roda, tipska vrsta automatski se dodjeljuje imenu originalnog taksona jednog od novih taksona, i to onom koji uključuje tipsku vrstu.

Termin "tipska vrsta" reguliran je u zoološkoj nomenklaturi u članu 42.3 Međunarodnog kodeksa zoološke nomenklature, koji defininira tipsku vrstu kao imenujući tip naziva roda ili podroda (imenujući naziv grupe, "tipska vrsta*)*

Tipska vrsta vezana je trajno za rod svojim formalnim imenom (generičko ime) davanjem samo jedne vrste unutar tog roda, za koji rod je trajno povezana (tj. rod mora uključivati vrstu ako nosi njeno ime). Naziv vrste zauzvrat je teorijski fiksan za tipski uzorak/primjerak.

Naprimjer, tipska vrste za puža roda *Monacha* je *Monacha cartusiana*. Taj rod sada se nalazi u porodici *Hygromiidae*. Tipski rod za nju je Hygromia.

Koncept tipske vrste u zoologiju uveo je Pierre André Latreille.

## Citiranje

U Međunarodnom kodeksu zoološke nomenklature navodi se da se obavezno mora citirati originalna (dvoimena) tipska vrsta. Član 67.1. *Astacus marinus* Fabricius, 1775 kasnije je bio označen kao tipska vrsta roda *Homarus*, koji joj je dao ime *Homarus marinus* (Fabricius, 1775). Međutim, tipska vrsta *Homarus* mora uvijek biti citirana upotrebom izvornog imena, tj. *Astacus marinus* Fabricius, 1775.

## Povezano

* Tipski rod
* Holotip
* Paratip
* Principi tipiziranja

## Reference
# Sekvenca nukleinskih kiselina

Serija kodona u delu iRNK molekula. Svaki kodon se sastoji od tri nukleotida i obično predstavlja jednu aminokiselinu.
**Sekvenca** ili *primarna struktura nukleinske kiseline* je kompozicija atoma koji sačinjavaju nukleinsku kiselinu i hemijskih veza koje povezuju te atome. Nukleinske kiseline, kao što su DNK i RNK, su nerazgranati polimeri, te je ova specifikcija ekvivalentna sa navođenjem sekvence nukleotida koji sačinjavaju molekul. Sekvenca se piše kao niz slova koja označavaju realne ili hipotetične nukleinske kiseline. Po konvenciji, primarna struktura DNK ili RNK molekula se piše od 5' kraja ka 3' kraju.

Biološka DNK sekvenca sadrži informaciju koja usmerava funkcije živih bića. U tom kontekstu se koristi termin *genetička sekvenca*. Sekvence mogu da se čitaju iz biološkog sirovog materijala primenom metoda za sekvenciranje DNK.

Nukleinske kiseline takođe poseduju sekundarnu i tercijarnu strukturu.

## Povezano

* Jednonukleotidni polimorfizam (SNP)

## Reference

## Vanjske veze

* Bibliografija osobina, šablona i korelacija DNK i proteina Arhivirano 2008-05-09 na Wayback Machine-u
# Međunarodni standardni serijski broj

ISSN kodiran u EAN-13 barkod sa varijantom sekvence 0 i izdanjem broj 5.
**ISSN** (engl. *Internacionalni standardni serijski broj*) je jedinstveni broj dug osam cifri koji se koristi za identifikaciju štampanih ili elektronskih periodičnih publikacija. Žurnali objavljeni u oba medija mogu da imaju dva ISSN broja, *print ISSN* (*p-ISSN*) i *elektronski ISSN* (*e-ISSN* ili *eISSN*). ISSN sistem je zasnovan kao ISO internacionalni standard 1971. i objavljen je kao ISO 3297 1975. godine. ISO podkomitet TC 46/SC 9 je odgovoran za standard.

## Format koda

Format ISSN koda je osmocifreni broj, podeljen crticom u dva četvorocifrena broja. Zadnja cifra, koja može da bude 0–9 ili X, je cifra za proveru. Na primer ISSN žurnala *Hearing Research* je 0378-5955.

Da bi se izračunala cifra za proveru, koristi se sledeći algoritam:

Izračuna se suma prvih sedam cifri ISSN broja pomnoženih njihovom pozicijom u broju, brojeći sa desna, drugim rečima 8, 7, 6, 5, 4, 3, i 2:
 WIKINIUM\_MATH\_PH\_0
 WIKINIUM\_MATH\_PH\_2
 WIKINIUM\_MATH\_PH\_4 .
Zatim se ona podeli po modulu sa 11 i utvrdi ostatak.
 WIKINIUM\_MATH\_PH\_6 .
Ako nema ostatka cifra za proveru je 0, inače se ostatak oduzme od 11 da bi se dobila cifra za proveru:
 WIKINIUM\_MATH\_PH\_8
Cifra za proveru je 5.
X velikim slovom u cifri za proveru označava 10.
## Poveznice

* ISBN

## Reference
# Bibcode

*Bibcode* je identifikar koji se koristi u više astronomskih sistema podataka za specificiranje referenci. Bibcode je razvijen i koristi se u SIMBAD i NASA/IPAC ekstragalaktičkoj bazi podataka (NED). U današnje vreme on ima i širu primenu, na primer, u NASA astrofizičkom sistemu podataka. Kod ima fiksnu dužinu od 19 slova ili brojeva sa sledećim formatom

YYYYJJJJJVVVVMPPPPA,
gde je YYYY četiri broja duga godina reference, a JJJJJ je kod koji označava gde je reference objavljena. U slučaju članaka u žurnalima, VVVV je broj toma, M je indikator sekcije žurnala gde je referenca objavljena (e.g., L je sekcija za pisama), PPPP je broj početne strane, i A je prvo slovo prezimena prvog autora. Tačke (.) se koriste za popunjavanje neiskorišćenih polja, tako da dužina koda bude fiksna. Ispunjavanje se vrši sa desna u kodu publikacije, a sa leva za broj toma i strane. Ovo su neki primeri koda:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Bibcode
 |  | Referenca
 |
| 1974AJ.....79..819H |  | Heintz, W. D. (1974). „Astrometric study of four visual binaries”. *The Astronomical Journal* **79**: 819–825. Bibcode 1974AJ.....79..819H. DOI:10.1086/111614.  |
| 1924MNRAS..84..308E |  | Eddington, A. S. (1924). „On the relation between the masses and luminosities of the stars”. *Monthly Notices of the Royal Astronomical Society* **84**: 308–332. Bibcode 1924MNRAS..84..308E.  |
| 1970ApJ...161L..77K |  | Kemp, J. C.; Swedlund, J. B.; Landstreet, J. D.; Angel, J. R. P. (1970). „Discovery of circularly polarized light from a white dwarf”. *The Astrophysical Journal Letters* **161**: L77–L79. Bibcode 1970ApJ...161L..77K. DOI:10.1086/180574.  |

## Povezano

* Digitalni identifikator objekta

## Reference
# Semantic Scholar

|  |
| --- |
| **Semantic Scholar** |
| Vrsta
 | Servis za pretraživanje znanstvenih radova
 |
| Osnovana
 | studeni 2015.–
 |
| Osnivač(i) | Alenov institut za umjetnu inteligenciju |
| Trenutno sjedište
 | Seattle
 |
| Web-stranica |  |

**Semantički znalac** (engleski: *Semantic Scholar* - [**S2CID**]) je pretraživač akademskih publikacija podržan umjetnom inteligencijom razvijen na Alenovom institutu za umjetnu inteligenciju i javno lansiran u studenom 2015. godine. On koristi napredak u obradi prirodnog jezika da osigura sažetke za znanstvene radove. Tim Semantičkog znalca aktivno istražuje upotrebu umjetne inteligencije u obradi prirodnog jezika, mašinskom učenju, interakciji čovjeka i kompjutera i pronalaženju informacija.

Semantički znalac je započeo kao baza podataka koja obuhvaća teme računarske znanosti, geoznanosti i neuroznanosti. Međutim, 2017. godine sistem je počeo da uključuje biomedicinsku literaturu u svoj sadržaj. Od studenog 2021. obuhvaća publikacije iz svih područja znanosti.

## Povezano

* Google Scholar
* Znanost
* ResearchGate
* ResearcherID
* Open Researcher and Contributor ID (ORCID)
* Social Science Research Network (SSRN)
* Hrvatska znanstvena bibliografija (CROSBI)
* Tko je tko u hrvatskoj znanosti
* Bibliografska baza podataka

## Reference

## Vanjske veze

* (`en`) Službena stranica Semantic Scholar