# Анґліцькый язык

| Анґліцькый язык |
| --- |
| *English, English language* |
| Высловность | /ˈɪŋɡlɪʃ/ |
| Region | (ник. май долув) |
| Native speakers | Як материнськый язык: 309–400 міліонув Як другый язык: 199–1,400 міліонув Ворохом: 500 млн–1.8 млрд |
| Языкова родина | Індоевропські* Ґерманьскы языкы
	+ Западноґерманські
		- Анґлофризькі
			* Анґліцькі
				+ **Анґліцькый язык**
 |
| Писомна сістема | Латинськый алфавіт (Анґліцькый варіант) |
| Офіціалный статус |
| Урядный язык в | 59 країны

---

 ОЗН  Европска Унія [[Файл:|22x20px|border |alt=Сполоченство Націй|link=Сполоченство Націй]] Сполоченство Націй CoE  НАТО NAFTA OAS OIC PIF UKUSA |
| Языковы коды |
| ISO 639-1 | `en` |
| ISO 639-2 | `eng` |
| ISO 639-3 | `eng` |
| Державы, де анґліцькый є языком булшины, зафарблені темносиньым; державы, де ун є офіційным, айбо не языком булшины — світлосиньым. |

EN (ISO 639-1)
**Анґлі́цькый, анґлі́йськый язы́к** (анґл. *English, English language*) є западноґерманськый язык, котрый постав у раннюй середньовічнуй Анґлії и наднесь є ґлобалнов лінґвов франков, третьым майпошыреным материнськым языком, головно вдяку світовому вливови Британської імперії, а пак Здружіня Націй тай Споєных штатув Америкы. Анґліцькый є майученым у світі другым языком и за другый язык го має булше людий як за материнськый.

Анґліцькый язык є офіційным авадь єдным из офіційных языкув у 57 суверенных державах тай 30 зависимых територіях. Анґліцькый є єдным из шести офіційных языкув Орґанізації Споєных Націй, єдным из 24 офіційных языкув Европської унії и активно ся хоснує у многых другых межинародных и реґіоналных орґанізаціях. Анґліцька бесіда є де факто лінґвов франков дипломації, наукы, технолоґії, межинародної торговлі, туризма, авіації, розважалної індустрії тай інтернета. Каталоґ світовых языкув Ethnologue шацовав, ож на 2021. рук у світі было булш ги 1.4 міліарда хосновачув анґліцького.

Староанґліцька бесіда ся появила з ґрупы западноґерманськых діалектув, котрыма приказовали анґлосаксоны. Ранні писані памняткы хосновали на письмо руны (футарк), а пак алфавіт на основі латинського про май довгі тексты. Пузньостароанґліцькый позычив часть ґраматикы тай основної лексикы из сіверноґерманського староскандінавського языка. У высокому середньовічу анґліцькый алфавіт повнустю замінив рунічный, а пуд норманськов властьов ся зачав період середньоанґліцького языка, котрый ся характеризує читавым вливом французькых діалектув и латины на лексику. Переход уд середньоанґліцького періода ид сучасному сохтує ся марковати Великым изсувом голосных. Хоть у сучаснуй анґліцькуй бесіді позычкы з латинського и другых романськых языкув чинят велику часть лексикы, анґліцькый має ґерманську ґраматику, фонолоґію тай основу кажджоденного лексикона.

Анґліцькый екзістує у діалектному контінуумі из скотсом; кроме того майбулше подабавут на нього нижньосаксонськый и фризькый.

Анґліцькый язык є плуріцентричный, што значит, ож ун має дакулько кодифікованых стандартных верзій и не є єдної націоналної власти, котра бы реґуловала стандарт хоснованя бесіды про вшыткых.

## Класифікація

Рукопис епічної поемы у староанґліцькому языкови „Беовулф“, складеної межи 975. и 1025. роками. Поема ся зачинат словами: *Hƿæt ƿē Gārde / na ingēar dagum þēod cyninga / þrym ge frunon ...*
Анґліцькый язык є членом індоевропської языкової файты, ґерманської ґрупы, западноґерманської голузкы. Має ворошні характеристикы: наприклад, діленя часослув (вербув) на силный и слабый клас, хоснованя модалных часослув тай звукові зміны праіндоевропськых приголосных подля законув Ґрімма тай Вернера — з німецькым, нідерландськым и шведськым языками позад ворошного походжіня уд єдного праязыка знамого ги праґерманськый.

## Література

* Baugh, Albert C.; Cable, Thomas (2002). *A History of the English Language* (5th ed.). Longman. ISBN 978-0-13-015166-7.
* Hogg, Richard M., ред. (1992). The Place of English in Germanic and Indo-European. *Cambridge History of the English Language*. **I: The Beginnings to 1066**. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-26474-7.
	+ Bammesberger, Alfred. The Place of English in Germanic and Indo-European. с. 26–66.
* König, Ekkehard; van der Auwera, Johan, ред.s (1994). *The Germanic Languages*. Routledge Language Family Descriptions. Routledge. ISBN 978-0-415-28079-2.
* Romaine, Suzanne, ред. (1999). *Cambridge History of the English Language*. **IV: 1776–1997**. Cambridge University Press. doi:10.1017/CHOL9780521264778.002. ISBN 978-0-521-26477-8.
* Svartvik, Jan; Leech, Geoffrey (2006). *English: One Tongue, Many Voices*. Palgrave Macmillan. ISBN 978-1-4039-1830-7.
* Trudgill, Peter; Hannah, Jean (2008). *International English: A Guide to the Varieties of Standard English* (5th ed.). London: Arnold. ISBN 978-0-340-97161-1.

## Референції