Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Pontifícia Universidade Católica de Minas Gerais

|  |
| --- |
| Pontifícia Universidade Católica de Minas Gerais |
|  |
|  |
|  |
| Motto | Conhecimento que transforma ('Kunnskap som omformar') |
| Grunnlagt | 1958 |
| Stad | Belo Horizonte |
| Nettstad |  |
|  Pontifícia Universidade Católica de Minas Gerais ﻿ / ﻿ |

**Pontifícia Universidade Católica de Minas Gerais** (**PUC-MG**) er eit universitet i Minas Gerais i Brasil. Det blei oppretta i 1958.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

* Offisiell nettstad
# Xiang Jiang

|  |
| --- |
| Xiang Jiang |
| kinesisk skrift 湘江, 湘水 eller 湘; pinyin *Xiāng Jiāng*, *Xiāng Shǔi* |
| elv |
|  Xiang-elva i Changsha.  |
| Munning | Dongtingsjøen |
|  Xiang Jiang ﻿ / ﻿ |
|  Kart med tilsigsområde og elveløp til Xiangjiang (skarpt gult)

 Kart med tilsigsområde og elveløp til Xiangjiang (skarpt gult)

 |
| **Wikimedia Commons:**  Xiang River |

**Xiang Jiang** er ei elv i det sørlege Kina. Ho renn frå Haiyangfjella i fylket Lingui i provinsen Guangxi og inn i Hunan. Elva er den største i Hunan, og renn ut i innsjøen Dongtingsjøen, som renn vidare til Chang Jiang. Ho er 856 km lang, 670 km i Hunan.

I følgje kinesisk folketru vert Xiang Jiang verna av to gudinner, Ehuang og Nüying. Dei var begge gift med den mytiske herskaren Shun. Etter at Shun døydde var dei ute av stand til å leve med sorga og tapet, og begge tok livet av seg på kvar sin stad ved elva. Folket i staten Chu, kjend fra Krigarrika-tida, dyrka desse elvegudinnene. Diktaren Qu Yuan skreiv et dikt om dei, *Xiang-fruene*, som er bevart.

### Storbyar ved elva

* Hengyang
* Zhuzhou
* Xiangtan
* Changsha

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «Xiang Jiang» frå Wikipedia på bokmål, den 25. mars 2011.*
# Dongtingsjøen

|  |
| --- |
| Dongtingsjøen |
| 洞庭湖, *dòng tíng hú* |
| innsjø |
|  |
| Tilsig | Yangtze, Xiang, Zi, Yuan, Li |
| Utløp | Yangtze |
| Areal | 2 820 km² |
|  Dongtingsjøen ﻿ / ﻿ |
| **Wikimedia Commons:**  Lake Dongting |

Kart over Dongtingsjøen, med dei største elvane som munnar ut i han
**Dongtingsjøen** er ein stor og grunn innsjø i den nordaustlege delen av provinsen Hunan i Kina. Han er basseng for Chang Jiang, storleiken på innsjøen varerier såleis mykje, avhengig av årstida. Provinsane Hubei og Hunan er kalla opp etter kvar dei ligg i høve til innsjøen. Hubei tyder «nord for sjøen» og Hunan tyder «sør for sjøen» på kinesisk.

På Han-dynastiet si tid var Dongtingsjøen den største innsjøen i Kina, men opp gjennom hundreåra har han skrumpa inn grunna landvinning for jordbruket. Han er no mindre enn Poyangsjøen, og rangert som den nest største innsjøen i Kina.

## Geografi

I perioden frå juli til september renn flaumvatn frå Chang Jiang ut i innsjøen. Han veks kraftig, og vidar seg ut frå normalt 2 820 km² til heilt opp i 20 000 km². Fire elvar munnar ut i Dongtingsjøen: Xiang Jiang, Zi Jiang, Yuan Jiang og Lishui. Dessutan munnar Xiao Jiang ut i Xiang Jiang tett ved Changsha, før Xiang Jiang munnar ut i innsjøen.

### Storbyar nær Dongtingtsjøen

* Yiyang
* Yueyang
* Changde

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «Dongtingsjøen» frå Wikipedia på bokmål, den 25. mars 2011.*

## Bakgrunnsstoff

 Commons har multimedium som gjeld: **Dongtingsjøen**
# Samla fødselstal

**Samla fødselstal** (**SFT**, bokmål *samlet fruktbarhetstall*) er eit omgrep som vert brukt innanfor demografien for å vise kor mange born kvar kvinne føder i løpet av livet. Det vert rekna ut ved å leggje saman gjennomsnittleg tal born som er fødde per kvinne på kvart alderstrinn eit visst år.

For at folkesetnaden i Noreg skal halde seg bør SFT liggje på 2,1.

## Bakgrunnsstoff

* Statistisk sentralbyrå
# Folkegrupper i Kina

Etnolingvistisk kart over Kina.
**Folkegrupper i Kina** er eit oversyn over større og mindre folkegrupper som lever i Kina, det vil seia i Folkerepublikken Kina og Republikken Kina (Taiwan). Han-kinesarar er den største folkgruppa, som omfattar rundt 1,2 milliardar menneske, knapt 92 % av innbyggjarane i Folkerepublikken Kina. Her opererer ein vidare med **55 nasjonale minoritetar**, som er offisielt anerkjende folkegrupper. Det er semje om at landet i alle fall har kring 15-20 etniske grupper som ikkje er offisielt anerkjende (til dømes sherpaer).

Det er semje om at den offisielle definisjon av nasjonale grupper i si tid var noko unøyaktig og dels uheldig, men så langt (2008) er det ikkje noko som tyder på noko offisiell revisjon av oversikta er å vente.

Minoritetsfolka utgjer samla godt over 100 millionar menneske i Kina. I 2010 utgjorde medlemmene av alle minoritetane til saman 8,49 % av innbyggjarane i Kina.

Dei tradisjonelle busetjingsområda deira dekker meir enn 60 % av territoriet til Folkerepublikken Kina. Berre 18 av dei nasjonale minoritetane har ei befolkning som overskrid milliongrensa.

Dei viktigare minoritetsfolka er, etter storregion:

* **Nord-Kina:** Mandsjuar, mongolar, evenkar, daur
* **Nordvest-Kina:** Uigurar, kasakar, kirgisarar
* Sørkina: Zhuang, miao, yi, dong, yao, bai, hani, naxi, tujia
* Den autonome regionen Tibet og Qinghai: Tibetanarar, salarar, tu.

## Kjelder

---

* *Denne artikkelen bygger på «Kinesiske nasjonaliteter» frå Wikipedia på bokmål, den 17. september 2009.*
# Tujia

Tujialandsby i Yichang i Hubei.
**Tujia** (kinesisk skrift 土家族, pinyin *tǔjiāzú*; endonym *bizika* 毕兹卡) er eit av dei 55 offentleg erkjende minoritetsfolka i Folkerepublikken Kina. Ifølgje folketeljinga i 2000 var det 5,75 millionar tujiaer i Kina, for det meste i Wulingfjella, i provinsane Hunan og Hubei, samt i tilstøytande område.

Tujiakulturen har under heile 1900-talet vore under sterkt press. Folket har i stor grad tilpassa seg den dominerande hankinesiske kulturen. Kanskje berre 20 000 til 30 000 tujiaer nyttar folkegruppas opphavlege talemål, dei hine talar kinesisk eller miaospråk.

Tujiane er kjende for sine songtradisjonar, si visedikting og for handdansen baishou. Denne selskapsdansen er kjend frå 1500-talet. Han nyttar seg av 70 ulike, rituelle gester som viser til ulike sider ved krigføring, landbruk, jakt, hoffliv og tradisjonelt levesett.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «Tujia» frå Wikipedia på bokmål, den 17. mars 2011.*
# Miao

Trommedans under ei framsyning
**Miáo** 苗 er namnet på ei folkegruppe frå Søraust-Asia. I Folkerepublikken Kina, der dei fleste av dei bur, kallast dei **Miáo**, i Vietnam **mèo** eller **h'mông**, Thailand **แม้ว** (**maew**) eller **ม้ง** (**mong**), og i Burma **mun lu-myo**. I Kina vert dei rekna til dei 55 offisielt anerkjende minoritetsfolka.

I Kina held dei til i provinsane Guizhou, Hunan, Yunnan, Sichuan, Guangxi, Hainan, Guangdong og Hubei. Frå Kina var det for fleire hundre år sidan ei utvandring sørover, til Søraust-Asia. Etter den kommunistiske maktovertakinga i Laos i 1975 flykta store grupper hmong/mong til ei rekkje vestlege land, særleg til USA, Frankrike og Australia.

Dei fleste miaofolk bur i Kina. Miaobefolkninga har ifølge offisielle tal vakse slik:

* 1953: 2 510 000
* 1964: 2 780 000
* 1982: 5 030 000
* 1990: 7 390 000

3 600 000 av dei, det vil seie halvparten, budde i Guizhou i 1990.

Det er også 2 millionar miaofolk utanfor Folkerepublikken Kina, særleg i Vietnam, Laos, Myanmar, Thailand, Taiwan, Kambodsja og på andre kontinent.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «Miao» frå Wikipedia på bokmål, den 16. september 2009.*

.
# Dongfolk

Dongfolk i festdrakt (i Liping)
Dongbru i Chenyang i Guangxi
**Dong** ( 侗族, pinyin *dòngzú*) er eitt av dei 55 offentleg anerkjende minoritetsfolka i Folkerepublikken Kina. Ifølge folketellinga i 2000 er det 2,5 millionar av dei i Kina, for det meste i Guangxi og Guizhou.

Dongfolk er kjende for sine særeigne overbygde bruer kalla «vind-og-regn-bruer» og sin kunstferdige fleirstemte song. Dei innvandra ca. tusen år f.Kr, frå det som i dag er Thailand og til Kina. Etterkvart som han-kinesarane ekspanderte vart dei seinare trengt sørover igjen.

## Bakgrunnsstoff

* The Dong ethnic minority (kinesisk regjeringsside)

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «Dong (folk)» frå bo, den 16. september 2009.*