# Badan Pemilih Amerika Syarikat

Undi pilihan raya, daripada 538, diperuntukkan kepada setiap negeri dan Daerah Columbia untuk pilihan raya presiden yang akan diadakan pada 2024 dan 2028 berdasarkan banci 2020; setiap bidang kuasa berhak mendapat sekurang-kurangnya 3.
Dalam pilihan raya presiden 2020 (diadakan menggunakan data banci 2010) Joe Biden menerima 306 (●) dan Donald Trump 232 (●) daripada keseluruhan 538 undi pemilih.

---

Di Maine (kanan atas) dan Nebraska (tengah), nombor bulat kecil menunjukkan daerah kongres. Ini adalah satu-satunya 2 negeri yang menggunakan kaedah daerah untuk beberapa pemilih yang diperuntukkan, bukannya undian blok parti yang lengkap.
Di Amerika Syarikat, **Badan Pemilih** ialah kumpulan pemilih presiden yang dibentuk setiap empat tahun semasa pilihan raya presiden untuk tujuan tunggal mengundi presiden dan naib presiden. Proses itu diterangkan dalam Perkara II Perlembagaan A.S.. Bilangan undi pilihan raya yang dimiliki oleh sesebuah negeri menyamai bilangan Senator (2) ditambah dengan bilangan Wakil Rakyat di Dewan Rakyat, yang terakhir bergantung kepada populasi Banci yang dilaporkan. Setiap negeri melantik pemilih menggunakan prosedur undang-undang yang ditentukan oleh badan perundangannya, sama dengan bilangan perwakilan kongresnya (wakil dan 2 senator) yang berjumlah 535 pemilih di 50 negeri. Pindaan 1961 memberikan tiga pemilih kepada Daerah persekutuan Columbia. Pemegang jawatan persekutuan, termasuk senator dan wakil rakyat, tidak boleh menjadi pemilih. Daripada 538 pemilih semasa, majoriti mudah 270 atau lebih undi pemilih diperlukan untuk memilih presiden dan naib presiden. Jika tiada calon mencapai majoriti di sana, pilihan raya kontinjen diadakan oleh Dewan Rakyat untuk memilih presiden dan oleh Senat untuk memilih naib presiden.

Negeri dan Daerah Columbia mengadakan undian popular di seluruh negeri atau seluruh daerah pada Hari Pilihan Raya pada bulan November untuk memilih pemilih berdasarkan cara mereka berjanji untuk mengundi presiden dan naib presiden, dengan beberapa undang-undang negeri melarang pemilih yang tidak setia. Semua negeri kecuali Maine dan Nebraska menggunakan pengundian blok parti, atau kaedah tiket umum, untuk memilih pemilih mereka, bermakna semua pemilih mereka pergi ke satu tiket yang menang. Maine dan Nebraska memilih seorang pemilih bagi setiap daerah kongres dan 2 pemilih untuk tiket dengan undian tertinggi di seluruh negeri. Para pemilih bertemu dan mengundi pada bulan Disember, dan pelantikan presiden dan naib presiden berlangsung pada bulan Januari.

Lebih banyak resolusi telah dikemukakan untuk meminda mekanisme Badan Pemilih daripada mana-mana bahagian lain dalam perlembagaan, Lebih banyak resolusi telah dikemukakan untuk meminda mekanisme Badan Pemilih daripada mana-mana bahagian lain dalam perlembagaan, dengan 1969–70 sebagai percubaan terdekat untuk memperbaharui Badan Pemilih.

Penyokong berpendapat bahawa ia memerlukan calon presiden mempunyai daya tarikan yang luas di seluruh negara untuk menang, manakala pengkritik berpendapat bahawa ia tidak mewakili kehendak popular negara. Sistem pemenang-ambil-semua, terutamanya dengan perwakilan yang tidak berkadar dengan populasi, tidak sejajar dengan prinsip "satu orang, satu undi". Pengkritik membantah ketidaksamaan bahawa, disebabkan pengagihan pemilih, rakyat individu di negeri dengan populasi yang lebih kecil mempunyai lebih banyak kuasa mengundi daripada di negeri yang lebih besar. Ini kerana bilangan pemilih yang dilantik oleh setiap negeri adalah sama dengan saiz perwakilan kongresnya, setiap negeri berhak mendapat sekurang-kurangnya tiga pemilih tanpa mengira penduduknya, dan pembahagian bilangan yang ditetapkan mengikut undang-undang yang lain hanya berkadar secara kasar. Peruntukan ini telah menyumbang kepada naib juara undi popular di seluruh negara yang dipilih sebagai presiden pada 1824, 1876, 1888, 2000, dan 2016. Di samping itu, pemilih yang tidak setia tidak boleh mengundi mengikut ikrar mereka. Bantahan selanjutnya ialah keadaan swing paling banyak mendapat perhatian daripada calon. Menjelang akhir abad ke-20, Badan Pemilih telah ditinggalkan oleh semua negara demokrasi lain di seluruh dunia yang memihak kepada pilihan raya langsung untuk presiden eksekutif.:215

## Prosedur

Delegasi Badan Pemilih New York mengundi Benjamin Harrison sebagai presiden. Dalam pilihan raya 1888, Harrison menjadi salah satu daripada lima presiden yang dipilih tanpa memenangi undi popular.
Perkara II, Seksyen 1, Fasal 2 Perlembagaan Amerika Syarikat mengarahkan setiap negeri untuk melantik bilangan pemilih yang sama dengan perwakilan kongres negeri itu (bilangan ahli Dewan Rakyat campur dua senator). Fasal yang sama memberi kuasa kepada setiap badan perundangan negeri untuk menentukan cara pemilih negeri itu dipilih tetapi melarang pemegang jawatan persekutuan daripada dinamakan sebagai pemilih. Berikutan hari pemilihan presiden negara pada hari Selasa pertama selepas Isnin pertama pada bulan November, setiap negeri, dan daerah persekutuan, memilih pemilihnya mengikut undang-undangnya. Selepas pilihan raya popular, negeri-negeri mengenal pasti dan merekodkan pemilih yang dilantik dalam Sijil Pengesahan, dan pemilih yang dilantik kemudiannya bertemu dalam bidang kuasa masing-masing dan menghasilkan Sijil Undi untuk calon mereka; kedua-dua sijil kemudiannya dihantar kepada Kongres untuk dibuka dan dikira.

Di 48 daripada 50 negeri, undang-undang negeri mewajibkan pemenang pluraliti undi popular di seluruh negeri menerima semua undi pilihan raya negeri itu. Di Maine dan Nebraska, dua undi pemilih diberikan dengan cara ini, manakala undi pemilih yang selebihnya diperuntukkan berdasarkan pluraliti undi di setiap daerah kongres mereka. Daerah persekutuan, Washington, D.C., memperuntukkan 3 undi pemilihnya kepada pemenang pilihan raya daerah tunggalnya. Negeri secara amnya menghendaki pemilih berjanji untuk mengundi tiket kemenangan negeri itu; untuk mengelakkan pemilih daripada menjadi pemilih yang tidak setia, kebanyakan negeri telah menerima pakai pelbagai undang-undang untuk menguatkuasakan ikrar pemilih.

Pemilih setiap negeri bertemu di ibu negeri masing-masing pada Selasa pertama selepas Rabu kedua Disember (antara 14 dan 20 Disember) untuk membuang undi. Keputusan dihantar kepada dan dikira oleh Kongres, di mana ia dijadualkan pada minggu pertama bulan Januari sebelum mesyuarat bersama Senat dan Dewan Rakyat, yang dipengerusikan oleh naib presiden semasa, sebagai presiden Senat. Sekiranya majoriti undi tidak diberikan untuk calon, pilihan raya kontinjen berlaku: Dewan mengadakan sesi pilihan raya presiden, di mana satu undi dibuat oleh setiap lima puluh negeri; Senat bertanggungjawab memilih naib presiden, dengan setiap senator mempunyai satu undi. Presiden dan naib presiden yang dipilih dilantik pada 20 Januari.

Sejak 1964, terdapat 538 pemilih. Negeri memilih 535 daripada pemilih, jumlah ini sepadan dengan jumlah agregat perwakilan kongres mereka. Tiga pemilih tambahan datang daripada Pindaan Dua Puluh Tiga, yang disahkan pada tahun 1961, dengan syarat bahawa daerah yang ditubuhkan menurut Perkara I, Seksyen 8, Fasal 17 sebagai kerusi kerajaan persekutuan (iaitu, Washington, D.C.) berhak mendapat yang sama bilangan pemilih sebagai negeri yang paling sedikit penduduknya.Dalam amalan, itu menyebabkan Washington D.C. berhak kepada tiga pemilih.

## Latar belakang

Badan Pemilih telah dipilih secara rasmi sebagai cara untuk memilih presiden menjelang akhir Konvensyen Perlembagaan kerana tekanan daripada negara hamba yang ingin meningkatkan kuasa mengundi mereka (kerana mereka boleh mengira hamba sebagai 3/5 orang apabila memperuntukkan pemilih) dan oleh negeri-negeri kecil yang meningkatkan kuasa mereka kerana sekurang-kurangnya tiga pemilih setiap negeri. Kompromi itu dicapai selepas cadangan lain, termasuk untuk mendapatkan pemilihan langsung untuk presiden (seperti yang dicadangkan oleh Hamilton antara lain), gagal mendapat daya tarikan di kalangan negara hamba. Levitsky dan Ziblatt menggambarkannya sebagai "bukan produk teori perlembagaan atau reka bentuk berpandangan jauh. Sebaliknya, ia diterima pakai secara lalai, selepas semua alternatif lain ditolak."

Konvensyen Perlembagaan pada tahun 1787 menggunakan Rancangan Virginia sebagai asas perbincangan, kerana cadangan Virginia adalah yang pertama. Pelan Virginia menyeru Kongres untuk memilih presiden. Perwakilan dari majoriti negeri bersetuju dengan cara pilihan raya ini. Selepas dibahaskan, bagaimanapun, perwakilan datang untuk menentang pencalonan oleh Kongres atas alasan ia boleh melanggar pengasingan kuasa. James Wilson kemudiannya membuat usul untuk pemilih bagi tujuan memilih presiden.

Kemudian dalam konvensyen itu, sebuah jawatankuasa dibentuk untuk menyusun pelbagai butiran termasuk cara pemilihan presiden, termasuk syor akhir untuk pemilih, sekumpulan orang yang dibahagikan antara negeri dalam jumlah yang sama dengan wakil mereka dalam Kongres (formula untuk yang telah diselesaikan dalam perdebatan panjang yang mengakibatkan Kompromi Connecticut dan Kompromi Tiga Perlima), tetapi dipilih oleh setiap negeri "dengan cara yang diarahkan oleh Badan Perundangannya". Ahli jawatankuasa Gouverneur Morris menjelaskan sebab-sebab perubahan itu; antara lain, terdapat kebimbangan "intrik" jika presiden dipilih oleh sekumpulan kecil lelaki yang bertemu secara kerap, serta kebimbangan terhadap kemerdekaan presiden jika beliau dipilih oleh Kongres.

Walau bagaimanapun, sebaik sahaja Badan Pemilih telah diputuskan, beberapa perwakilan (Mason, Butler, Morris, Wilson, dan Madison) secara terbuka mengiktiraf keupayaannya untuk melindungi proses pilihan raya daripada komplot, rasuah, tipu daya, dan puak. Beberapa perwakilan, termasuk James Wilson dan James Madison, memilih pemilihan popular eksekutif.Madison mengakui bahawa walaupun undi popular adalah ideal, ia akan menjadi sukar untuk mendapatkan konsensus mengenai cadangan itu memandangkan kelaziman perhambaan di Selatan:

> Terdapat satu kesukaran, namun bersifat serius untuk menghadiri pilihan segera oleh orang ramai. Hak mengundi adalah lebih meluas di Utara berbanding Negeri Selatan; dan yang terakhir tidak boleh mempunyai pengaruh dalam pilihan raya pada skor orang Negro. Penggantian pemilih menghilangkan kesukaran ini dan nampaknya pada keseluruhannya boleh dikenakan bantahan paling sedikit.
>
>

Konvensyen meluluskan cadangan Kolej Pemilih jawatankuasa itu, dengan pengubahsuaian kecil, pada 4 September 1787. Perwakilan dari negeri-negeri dengan populasi yang lebih kecil atau kawasan tanah yang terhad, seperti Connecticut, New Jersey dan Maryland, secara amnya mengutamakan Badan Pemilih dengan beberapa pertimbangan untuk negeri.. Pada kompromi yang memperuntukkan larian dalam kalangan lima calon teratas, negeri-negeri kecil menganggap bahawa Dewan Rakyat, dengan setiap perwakilan negeri membuang satu undi, akan memutuskan kebanyakan pilihan raya.

Dalam *The Federalist Papers*, James Madison menjelaskan pandangannya mengenai pemilihan presiden dan Perlembagaan. Dalam *Federalist No. 39*, Madison berhujah bahawa Perlembagaan direka bentuk untuk menjadi campuran kerajaan berasaskan negeri dan berasaskan penduduk. Kongres akan mempunyai dua dewan: Senat berasaskan negeri dan Dewan Rakyat berasaskan penduduk. Sementara itu, presiden akan dipilih oleh campuran dua mod.

Alexander Hamilton dalam Federalist No. 68, diterbitkan pada 12 Mac 1788, membentangkan apa yang beliau percayai sebagai kelebihan utama kepada Badan Pemilih. Para pemilih datang terus daripada rakyat dan mereka sahaja, untuk tujuan itu sahaja, dan untuk masa itu sahaja. Ini mengelakkan badan perundangan yang dikendalikan parti atau badan tetap yang boleh dipengaruhi oleh kepentingan asing sebelum setiap pilihan raya. Hamilton menjelaskan bahawa pilihan raya akan diadakan di antara semua negeri, jadi tiada rasuah di mana-mana negeri boleh mencemarkan "badan besar rakyat" dalam pemilihan mereka. Pilihan itu dibuat oleh majoriti Badan Pemilih, kerana peraturan majoriti adalah penting kepada prinsip kerajaan republik. Hamilton berhujah bahawa pemilih yang bermesyuarat di ibu negeri boleh mempunyai maklumat yang tidak tersedia kepada orang awam, pada masa sebelum telekomunikasi. Hamilton juga berhujah bahawa oleh kerana tiada pemegang jawatan persekutuan boleh menjadi pemilih, tiada seorang pun pemilih akan terikat kepada mana-mana calon presiden..

Pertimbangan lain ialah keputusan itu akan dibuat tanpa "kekacauan dan kekacauan", kerana ia akan menjadi keputusan yang luas dibuat serentak di pelbagai tempat di mana pembuat keputusan boleh berbincang secara munasabah, bukan di satu tempat di mana pembuat keputusan boleh diancam atau diugut. . Sekiranya Badan Pemilih tidak mencapai majoriti yang menentukan, maka Dewan Rakyat perlu memilih presiden daripada kalangan lima calon teratas, memastikan pemilihan pegawai pengetua yang mentadbir undang-undang akan mempunyai kedua-dua keupayaan dan budi pekerti yang baik. Hamilton juga bimbang tentang seseorang yang tidak layak tetapi mempunyai bakat untuk "intrik rendah, dan seni populariti kecil" mencapai jawatan tinggi.

Selain itu, dalam Federalist No. 10, James Madison berhujah menentang "majoriti yang berminat dan sombong" dan "kerosakan puak" dalam sistem pilihan raya. Beliau mendefinisikan puak sebagai "sebilangan rakyat sama ada berjumlah majoriti atau minoriti keseluruhannya, yang bersatu dan digerakkan oleh beberapa dorongan nafsu bersama, atau kepentingan, yang bertentangan dengan hak warganegara lain, atau kepada yang kekal dan kepentingan agregat masyarakat." Kerajaan republik (iaitu, demokrasi perwakilan, berbanding dengan demokrasi langsung) digabungkan dengan prinsip federalisme (dengan pengagihan hak pengundi dan pengasingan kuasa kerajaan), akan mengatasi puak. Madison selanjutnya membuat postulat dalam Federalist No. 10 bahawa semakin besar populasi dan keluasan Republik, semakin banyak kesukaran yang akan dihadapi oleh puak dalam mengatur kerana isu-isu seperti keratan rentas.

Walaupun Perlembagaan Amerika Syarikat merujuk kepada "Pemilih" dan "pemilih", frasa "Badan Pemilih (*Electoral College*)" atau mana-mana nama lain tidak digunakan untuk menggambarkan pemilih secara kolektif. Hanya pada awal abad ke-19 nama "Electoral College" mula digunakan secara umum sebagai sebutan kolektif untuk pemilih yang dipilih untuk membuang undi bagi presiden dan naib presiden. Frasa ini pertama kali ditulis ke dalam undang-undang persekutuan pada tahun 1845, dan hari ini istilah itu muncul dalam 3 U.S.C. § 4,dalam tajuk bahagian dan dalam teks sebagai "kolej pemilih".

## Sejarah

### Pelan asal

Perkara II, Seksyen 1, Fasal 3 Perlembagaan memperuntukkan rancangan asal di mana pemilih mengundi presiden. Di bawah rancangan asal, setiap pemilih membuang dua undi untuk presiden; pemilih tidak mengundi naib presiden. Sesiapa yang menerima majoriti undi daripada pemilih akan menjadi presiden, dengan orang yang menerima undian kedua terbanyak menjadi naib presiden.

Menurut Stanley Chang, rancangan asal Badan Pemilih adalah berdasarkan beberapa andaian dan jangkaan Penggubal Perlembagaan:

1. Pemilihan presiden harus mencerminkan "rasa rakyat" pada masa tertentu, bukan perintah puak dalam "badan yang telah ditubuhkan" seperti Kongres atau badan perundangan Negeri, dan bebas daripada pengaruh "kuasa asing".
2. Pilihan itu akan dibuat secara tegas dengan "ungkapan penuh dan adil kehendak orang ramai" tetapi juga mengekalkan "peluang sesedikit mungkin untuk huru-hara dan kacau-bilau".
3. Pemilih individu akan dipilih oleh rakyat berdasarkan daerah demi daerah. Mengundi untuk presiden akan merangkumi pengundi terluas yang dibenarkan di setiap negeri.
4. Setiap pemilih presiden akan menggunakan pertimbangan bebas semasa mengundi, berbincang dengan maklumat paling lengkap yang tersedia dalam sistem yang dari masa ke masa, cenderung untuk menghasilkan pentadbiran undang-undang yang diluluskan oleh Kongres dengan baik..
5. Calon tidak akan berpasangan pada tiket yang sama dengan penempatan yang diandaikan ke arah setiap pejabat presiden dan naib presiden.

Pakar pilihan raya, William C. Kimberling, mencerminkan niat asal seperti berikut:

> "Fungsi Kolej Pemilih dalam memilih presiden boleh diumpamakan seperti dalam Gereja Roman Katolik Kolej Kardinal memilih Pope. Idea asal adalah untuk individu yang paling berpengetahuan dan berpengetahuan dari setiap Negeri untuk memilih presiden berdasarkan semata-mata atas merit dan tanpa mengira Negeri asal atau parti politik."
>
>

Menurut Hakim Mahkamah Agung Robert H. Jackson, dalam pendapat yang berbeza, niat asal penggubal adalah bahawa pemilih tidak akan merasa terikat untuk menyokong mana-mana calon tertentu, tetapi akan mengundi hati nurani mereka, bebas daripada tekanan luar.

> "Tiada sesiapa yang setia kepada sejarah kita boleh menafikan bahawa rancangan itu pada asalnya memikirkan, apa yang tersirat dalam teksnya, bahawa pemilih akan menjadi ejen bebas, untuk melaksanakan pertimbangan bebas dan tidak memihak kepada lelaki yang paling layak untuk jawatan tertinggi Negara."
>
>

Sebagai menyokong pandangannya, Hakim Jackson memetik Federalist No. 68:

> 'Adalah wajar bahawa perasaan orang ramai harus beroperasi dalam pilihan orang yang kepadanya amanah yang sangat penting harus diberi kepercayaan. Tujuan ini akan dijawab dengan melakukan hak untuk membuatnya, bukan kepada mana-mana badan yang telah ditetapkan, tetapi kepada lelaki yang dipilih oleh rakyat untuk tujuan khas, dan pada konjunktur tertentu... Ia adalah sama diingini, bahawa pilihan raya segera hendaklah dibuat oleh orang yang paling berkebolehan untuk menganalisis kualiti yang disesuaikan dengan stesen, dan bertindak dalam keadaan yang menguntungkan untuk pertimbangan, dan kepada gabungan yang bijak semua sebab dan dorongan yang sesuai untuk mengawal pilihan mereka. Sebilangan kecil orang, yang dipilih oleh rakan-rakan mereka dari massa umum, berkemungkinan besar memiliki maklumat dan kebijaksanaan yang diperlukan untuk penyiasatan yang rumit itu.'
>
>

Dr Randall Calvert, Profesor Hal Ehwal Awam dan Sains Politik Eagleton di Universiti Washington di St. Louis, menyatakan, "Pada pembingkaian pertimbangan yang lebih penting ialah pemilih, yang diharapkan lebih berpengetahuan dan bertanggungjawab, akan benar-benar membuat pilihan."

Dr Randall Calvert, Profesor Hal Ehwal Awam dan Sains Politik Eagleton di Universiti Washington di St. Louis, menyatakan, "Pada pembingkaian pertimbangan yang lebih penting ialah pemilih, yang diharapkan lebih berpengetahuan dan bertanggungjawab, akan benar-benar membuat pilihan. "

Pakar perlembagaan, Dr. Michael Signer, menjelaskan bahawa Badan Pemilih itu direka "untuk menyediakan mekanisme di mana pemimpin yang bijak, bertimbang rasa dan negarawan boleh berbincang mengenai pemenang undi popular dan, jika perlu, pilih calon lain yang tidak meletakkan nilai Perlembagaan. dan amalan berisiko." Robert Schlesinger, menulis untuk Berita A.S. dan Laporan Dunia, juga menyatakan, "Konsep asal Kolej Pemilih, dengan kata lain, adalah sekumpulan lelaki yang boleh berfungsi sebagai pemeriksa ke atas pengundi besar yang tidak berpengetahuan."

#### Pecahan dan semakan

Di sebalik penegasan Hamilton bahawa pemilih akan dipilih melalui pilihan raya besar-besaran, pada mulanya, badan perundangan negeri memilih pemilih di kebanyakan negeri.. Negeri secara beransur-ansur berubah kepada pemilihan melalui pilihan raya popular. Pada tahun 1824, terdapat enam negeri di mana pemilih masih dilantik secara perundangan. Menjelang tahun 1832, hanya Carolina Selatan yang belum beralih. Sejak 1864, pemilih di setiap negeri telah dipilih berdasarkan pilihan raya popular yang diadakan pada Hari Pilihan Raya. Pilihan raya popular untuk pemilih bermakna presiden dan naib presiden berkuat kuasa dipilih melalui pemilihan tidak langsung oleh rakyat.

#### Kemunculan parti dan kempen

Penggubal Perlembagaan tidak menjangkakan parti politik. Sememangnya Ucapan Perpisahan George Washington pada tahun 1796 termasuk rayuan mendesak untuk mengelakkan pihak tersebut. Penggubal juga tidak menjangkakan calon "bertanding" untuk presiden. Walau bagaimanapun, dalam tempoh beberapa tahun selepas ratifikasi Perlembagaan, kedua-dua fenomena menjadi ciri kekal landskap politik Amerika Syarikat.

Kemunculan parti politik dan kempen pilihan raya yang diselaraskan secara nasional tidak lama lagi merumitkan perkara dalam pilihan raya 1796 dan 1800. Pada 1796, calon Parti Federalist John Adams memenangi pilihan raya presiden. Penamat di tempat kedua ialah calon Parti Demokrat-Republik Thomas Jefferson, lawan Federalis, yang menjadi naib presiden. Ini menyebabkan presiden dan naib presiden terdiri daripada parti politik yang berbeza.

Pada tahun 1800, Parti Demokratik-Republik sekali lagi mencalonkan Jefferson sebagai presiden dan juga sekali lagi mencalonkan Aaron Burr sebagai naib presiden. Selepas pemilih mengundi, Jefferson dan Burr terikat dengan satu sama lain dengan 73 undi pemilih setiap satu. Memandangkan undi tidak membezakan antara undi untuk presiden dan undi untuk naib presiden, setiap undi yang dibuat untuk Burr secara teknikal dikira sebagai undi untuknya menjadi presiden, walaupun Jefferson jelas menjadi pilihan pertama partinya. Tidak mempunyai pemenang yang jelas mengikut piawaian perlembagaan, pilihan raya terpaksa diputuskan oleh Dewan Rakyat menurut peruntukan pilihan raya luar jangka Perlembagaan.

Setelah kalah dalam pertandingan presiden, wakil Parti Federalis dalam sesi Rumah itik tempang merebut peluang untuk memalukan pembangkang mereka dengan cuba memilih Burr berbanding Jefferson. Dewan menemui jalan buntu untuk 35 undi kerana kedua-dua calon tidak menerima undi majoriti yang diperlukan perwakilan negeri dalam Dewan (Undi sembilan negeri diperlukan untuk pilihan raya yang muktamad.). Pada undian ke-36, Wakil tunggal Delaware, James A. Bayard, memaklumkan bahawa dia berhasrat untuk memecahkan kebuntuan kerana bimbang kegagalan berbuat demikian boleh membahayakan masa depan Kesatuan. Bayard dan Federalis lain dari Carolina Selatan, Maryland, dan Vermont berkecuali, memecahkan kebuntuan dan memberikan Jefferson majoriti.

Menjawab masalah daripada pilihan raya tersebut, Kongres mencadangkan pada 9 Disember 1803, dan tiga perempat daripada negeri yang disahkan pada 15 Jun 1804, Pindaan Kedua Belas. Bermula dengan pilihan raya 1804, pindaan itu memerlukan pemilih membuang undi berasingan untuk presiden dan naib presiden, menggantikan sistem yang digariskan dalam Perkara II, Seksyen 1, Fasal 3.

### Evolusi daripada pengundi tidak berikrar kepada pengundi berikrar

Beberapa Bapa Pengasas berharap setiap pemilih akan dipilih oleh rakyat sesebuah daerah dan pemilih itu bebas untuk menganalisis dan berbincang mengenai siapa yang paling sesuai untuk menjadi presiden.

Dalam Federalist No. 68 Alexander Hamilton menggambarkan pandangan Bapa Pengasas tentang bagaimana pemilih akan dipilih:

> Sebilangan kecil orang, yang dipilih oleh rakan-rakan mereka dari massa umum, berkemungkinan besar memiliki maklumat dan kebijaksanaan yang diperlukan untuk [tugas] yang rumit... Mereka, [penggubal perlembagaan], tidak membuat pelantikan Presiden bergantung kepada mana-mana badan lelaki yang sedia ada [iaitu. Pemilih berjanji untuk mengundi satu cara atau yang lain], yang mungkin diusik terlebih dahulu untuk melacurkan undi mereka [iaitu, diberitahu cara mengundi]; tetapi mereka telah merujuknya pada peringkat pertama kepada tindakan segera rakyat Amerika, yang akan dilakukan dalam pemilihan orang [Pemilih ke Kolej Pilihan Raya] untuk tujuan sementara dan tunggal membuat pelantikan. Dan mereka telah MENGECUALIKAN daripada kelayakan kepada amanah ini, semua mereka yang dari situasi mungkin disyaki terlalu berbakti kepada Presiden dalam jawatan [dengan kata lain, tiada siapa boleh menjadi Pemilih yang prejudis terhadap presiden]... Oleh itu tanpa merosakkan badan rakyat, ejen-ejen segera dalam pilihan raya sekurang-kurangnya akan menjalankan tugas tanpa sebarang berat sebelah yang jahat [Pemilih tidak boleh datang ke Kolej Pilihan Raya dengan berat sebelah]. Kewujudan sementara mereka, dan keadaan mereka yang terpisah [tidak berat sebelah], sudah diambil perhatian, memberikan prospek yang memuaskan untuk meneruskannya, hingga ke penghujungnya."
>
>

Walau bagaimanapun, apabila pemilih diikrarkan untuk mengundi calon tertentu, senarai pemilih yang dipilih oleh negeri bukan lagi ejen bebas, pemikir bebas, atau wakil rakyat. Mereka menjadi, seperti yang ditulis oleh Hakim Robert H. Jackson, "petugas parti sukarela dan bukan entiti intelektual." Menurut Hamilton, menulis pada tahun 1788, pemilihan presiden harus "dibuat oleh lelaki yang paling mampu menganalisis kualiti yang disesuaikan dengan stesen [presiden]." Hamilton menyatakan bahawa pemilih perlu menganalisis senarai bakal presiden dan memilih yang terbaik. Dia juga menggunakan istilah "sengaja." Pada pendapat 2020 Mahkamah Agung A.S., Mahkamah juga memetik pandangan John Jay bahawa pilihan pemilih akan mencerminkan “kebijaksanaan dan kebijaksanaan.” Menggambarkan niat asal ini, laporan Senat A.S. pada tahun 1826 mengkritik evolusi sistem:

> Adalah menjadi hasrat Perlembagaan bahawa pemilih-pemilih ini harus menjadi satu badan bebas manusia, yang dipilih oleh rakyat daripada kalangan mereka sendiri, kerana kebijaksanaan, kebaikan, dan maklumat yang unggul; dan bahawa badan pilihan ini harus dibiarkan membuat pilihan raya mengikut *kehendak mereka sendiri*, tanpa sedikit pun kawalan daripada badan rakyat. Bahawa hasrat ini telah gagal dari matlamatnya dalam setiap pilihan raya, adalah fakta yang terkenal sejagat yang tiada siapa boleh mempertikaikannya. Pemilih, oleh itu, tidak menjawab reka bentuk institusi mereka. Mereka bukanlah badan bebas dan watak-watak unggul yang mereka inginkan. Mereka tidak dibiarkan untuk menjalankan pertimbangan mereka sendiri: sebaliknya, mereka memberikan undi mereka, atau mengikat diri mereka untuk memberikannya, mengikut kehendak pengundi mereka. Mereka telah merosot menjadi ejen semata-mata, dalam kes yang tidak memerlukan agensi, dan di mana ejen mesti tidak berguna...
>
>

Pada tahun 1833, Hakim Mahkamah Agung Joseph Story memperincikan betapa teruknya niat penggubal Proses Pilihan Raya telah "ditumbangkan":

> Pandangan penggubal perlembagaan sama sekali tidak kecewa sama sekali berkaitan dengan kebebasan pemilih di Badan Pemilih. Adalah terkenal, bahawa pemilih kini dipilih sepenuhnya dengan merujuk kepada calon tertentu, dan secara senyap berikrar untuk mengundi mereka. Tidak, pada beberapa keadaan pemilih secara terbuka berjanji untuk mengundi orang tertentu; dan dengan itu, pada hakikatnya, keseluruhan asas sistem, yang dibina dengan begitu rumit, digulingkan.
>
>

Kisah diperhatikan bahawa jika seorang pemilih melakukan apa yang diharapkan oleh penggubal Perlembagaan, dia akan dianggap tidak bermoral:

> Jadi, tiada apa yang tinggal kepada pemilih selepas pilihan mereka, tetapi untuk mendaftarkan undi, yang sudah diikrarkan; dan pelaksanaan penghakiman bebas akan dianggap, sebagai rampasan politik, tidak bermaruah kepada individu, dan penipuan ke atas konstituennya.
>
>

### Evolusi kepada tiket umum

Perkara II, Seksyen 1, Fasal 2 Perlembagaan menyatakan:

> Setiap Negeri hendaklah melantik, mengikut apa-apa Cara yang diarahkan oleh Badan Perundangannya, Bilangan Pemilih, sama dengan keseluruhan Bilangan Senator dan Wakil yang Negeri itu berhak dalam Kongres: tetapi tiada Senator atau Wakil, atau Orang yang memegang Pejabat Amanah atau Keuntungan di bawah Amerika Syarikat, hendaklah dilantik sebagai Pemilih.
>
>

Menurut Hamilton, Madison dan lain-lain, tujuan asalnya ialah ini akan berlaku mengikut daerah. Rancangan daerah kali terakhir dijalankan di Michigan pada tahun 1892. Sebagai contoh, di Massachusetts pada tahun 1820, peraturan menyatakan "rakyat hendaklah mengundi melalui undi, yang akan ditetapkan siapa yang diundi sebagai Pemilih untuk daerah itu." Dalam erti kata lain, nama calon presiden tiada dalam undian. Sebaliknya, rakyat mengundi pemilih tempatan mereka.

Beberapa pemimpin negeri mula menggunakan strategi bahawa calon presiden partisan kegemaran di kalangan rakyat di negeri mereka akan mempunyai peluang yang lebih baik jika semua pemilih yang dipilih oleh negeri mereka pasti akan mengundi dengan cara yang sama — "tiket umum" pemilih berikrar kepada calon parti. Sebaik sahaja satu negeri mengambil strategi itu, yang lain berasa terdorong untuk mengikutinya untuk bersaing untuk mendapatkan pengaruh terkuat dalam pilihan raya.

Apabila James Madison dan Alexander Hamilton, dua daripada arkitek terpenting Badan Pemilih, melihat strategi ini diambil oleh beberapa negeri, mereka membantah keras. Madison berkata apabila Perlembagaan ditulis, semua pengarangnya menganggap pemilih individu akan dipilih di daerah mereka, dan tidak dapat dibayangkan bahawa "tiket am" pemilih yang ditentukan oleh sesebuah negeri akan menggantikan konsep itu. Madison menulis kepada George Hay:

> Mod daerah kebanyakannya, jika tidak secara eksklusif dilihat apabila Perlembagaan dirangka dan diterima pakai; & telah ditukar dengan tiket umum [bertahun-tahun kemudian].
>
>

Setiap kerajaan negeri bebas untuk mempunyai rancangan sendiri untuk memilih pemilihnya, dan Perlembagaan tidak secara eksplisit menghendaki negeri memilih pemilih mereka secara popular. Walau bagaimanapun, Federalist No. 68, setakat yang mencerminkan niat pengasas, menyatakan bahawa Pemilih akan "dipilih oleh rakan senegara mereka daripada massa umum," dan berkenaan dengan memilih Pemilih, "mereka [penggubal] telah merujuk ia pada peringkat pertama kepada tindakan segera rakyat Amerika." Beberapa kaedah untuk memilih pemilih diterangkan di bawah.

Madison dan Hamilton sangat kecewa dengan trend "tiket am" sehingga mereka menganjurkan pindaan perlembagaan untuk menghalang apa-apa selain rancangan daerah. Hamilton merangka pindaan kepada Perlembagaan yang mewajibkan rancangan daerah untuk memilih pemilih. Walau bagaimanapun, kematian Hamilton sebelum waktunya dalam pertarungan dengan Aaron Burr pada tahun 1804 menghalangnya daripada memajukan pembaharuan yang dicadangkannya lebih jauh. "Pemilihan Pemilih Presiden mengikut daerah, adalah satu pindaan yang sangat wajar untuk dibawa ke hadapan," kata Madison kepada George Hay pada tahun 1823. Madison juga merangka pindaan perlembagaan yang akan memastikan pelan "daerah" asal penggubal. Jefferson bersetuju dengan Hamilton dan Madison berkata, "semua bersetuju bahawa pilihan raya mengikut daerah adalah yang terbaik." Jefferson menjelaskan kepada wartawan Madison mengapa dia meragui pindaan itu disahkan: "negeri-negeri kini begitu banyak sehingga saya putus asa untuk melihat satu lagi pindaan perlembagaan."

### Evolusi rancangan pemilihan

Pada tahun 1789, undi popular secara besar-besaran, kaedah pemenang-ambil-semua, bermula dengan Pennsylvania dan Maryland. Massachusetts, Virginia dan Delaware menggunakan rancangan daerah melalui undi popular, dan badan perundangan negeri memilih di lima negeri lain yang mengambil bahagian dalam pilihan raya (Connecticut, Georgia, New Hampshire, New Jersey dan Carolina Selatan). New York, North Carolina dan Rhode Island tidak menyertai pilihan raya. Badan perundangan New York buntu dan berkecuali; North Carolina dan Rhode Island belum lagi meratifikasi Perlembagaan.

Menjelang 1800, Virginia dan Rhode Island mengundi secara umum; Kentucky, Maryland, dan Carolina Utara mengundi secara popular mengikut daerah; dan sebelas negeri yang diundi oleh badan perundangan negeri. Bermula pada tahun 1804 terdapat trend yang pasti ke arah sistem pemenang-ambil-semua untuk undi popular di seluruh negeri.

Menjelang 1832, hanya Carolina Selatan secara perundangan memilih pemilihnya, dan ia meninggalkan kaedah itu selepas 1860. Maryland adalah satu-satunya negeri yang menggunakan rancangan daerah, dan dari tahun 1836 rancangan daerah tidak lagi digunakan sehingga abad ke-20, walaupun Michigan menggunakan rancangan daerah untuk tahun 1892 sahaja. Negeri yang menggunakan undi popular mengikut daerah telah memasukkan sepuluh negeri dari semua wilayah di negara ini.

Sejak 1836, pengundian popular pemenang-ambil-semua di seluruh negeri untuk pemilih telah menjadi amalan yang hampir universal. Pada masa ini, Maine (sejak 1972) dan Nebraska (sejak 1992) menggunakan rancangan daerah, dengan dua pemilih umum ditugaskan untuk menyokong pemenang undi popular di seluruh negeri.

### Korelasi antara undi popular dan undi Badan Pemilih

Sejak pertengahan abad ke-19, apabila semua pemilih telah dipilih secara popular, Badan Pemilih telah memilih calon yang menerima undi popular terbanyak (walaupun tidak semestinya majoriti) di seluruh negara, kecuali dalam empat pilihan raya: 1876, 1888, 2000, dan 2016 . Kes juga telah dibuat bahawa ia berlaku pada tahun 1960. Pada tahun 1824, apabila terdapat enam negeri di mana pemilih dilantik secara perundangan, bukannya dipilih secara popular, undi popular negara yang sebenar tidak pasti. Para pemilih pada tahun 1824 gagal memilih calon yang menang, maka perkara itu diputuskan oleh Dewan Perwakilan Rakyat.

### Fasal tiga perlima dan peranan perhambaan

Selepas anggaran awal yang dipersetujui dalam Perlembagaan asal, pembahagian semula Kolej Kongres dan Elektoral dibuat mengikut bancian sepuluh tahun untuk mencerminkan perubahan populasi, diubah suai dengan mengira tiga perlima hamba. Atas dasar ini selepas bancian pertama, Badan Pemilih masih memberikan orang bebas negeri yang memiliki hamba (tetapi tidak pernah menjadi hamba) kuasa tambahan (Pemilih) berdasarkan kiraan orang yang tidak diberi hak ini, dalam pilihan presiden A.S.

Pada Konvensyen Perlembagaan, komposisi kolej, secara teori, berjumlah 49 undi untuk negeri utara (dalam proses menghapuskan perhambaan) dan 42 untuk negara pegangan hamba (termasuk Delaware). Sekiranya berlaku, pilihan raya presiden pertama (iaitu 1788) kekurangan undi dan pemilih untuk Rhode Island (3) dan North Carolina (7) yang tidak disahkan dan New York (8) yang dilaporkan terlambat; majoriti Utara ialah 38 hingga 35. Untuk dua dekad akan datang, klausa tiga perlima membawa kepada pemilih negeri bebas tanah Utara berjumlah 8% dan 11% lebih banyak daripada negeri Selatan. Yang terakhir telah, dalam kompromi, melepaskan mengira dua perlima daripada hamba mereka dan, selepas 1810, telah melebihi 15.4% hingga 23.2%.

Manakala ahli Dewan untuk negeri Selatan telah dirangsang oleh purata ​1⁄3, a free-soil majority in the college maintained over this early republic and Antebellum period. Para sarjana selanjutnya menyimpulkan bahawa klausa tiga perlima mempunyai impak yang rendah pada perkadaran keratan dan kekuatan puak, sehingga menafikan Utara sebagai majoriti besar, seperti inisiatif persekutuan Utara untuk menghapuskan perhambaan. Kerusi yang diperoleh Selatan daripada "bonus hamba" itu diagihkan secara sama rata antara parti. Dalam Sistem Parti Pertama (1795–1823), Parti Republikan Jefferson memperoleh 1.1 peratus lebih pengikut daripada bonus hamba, manakala Federalis kehilangan bahagian yang sama. Pada Sistem Pihak Kedua (1823–1837) Jacksonians yang baru muncul memperoleh hanya 0.7% lebih kerusi, berbanding pembangkang kehilangan 1.6%.

Peraturan kiraan hamba tiga perlima dikaitkan dengan tiga atau empat hasil, 1792–1860:

* Klausa itu, setelah mengurangkan kuasa Selatan, membawa kepada kemenangan John Adams pada 1796 ke atas Thomas Jefferson.
* Pada tahun 1800, ahli sejarah Garry Wills berpendapat, kemenangan Jefferson ke atas Adams adalah disebabkan oleh pengiraan bonus hamba di Badan Pemilih kerana Adams akan menang jika undi rakyat digunakan untuk setiap negeri.. Pada tahun 1824, pemilihan presiden telah diluluskan kepada Dewan Perwakilan, dan John Quincy Adams dipilih berbanding Andrew Jackson, yang memenangi lebih sedikit undi rakyat. Kemudian Jackson menang pada tahun 1828, tetapi akan kalah jika kolej itu adalah pembahagian warganegara sahaja. Para sarjana menyimpulkan bahawa dalam perlumbaan 1828, Jackson mendapat manfaat material daripada klausa Tiga perlima dengan memberikan margin kemenangannya..
* Pada tahun 1824, pemilihan presiden telah diluluskan kepada Dewan Perwakilan, dan John Quincy Adams dipilih berbanding Andrew Jackson, yang memenangi lebih sedikit undi rakyat. Kemudian Jackson menang pada tahun 1828, tetapi akan kalah jika kolej itu adalah pembahagian warganegara sahaja. Para sarjana menyimpulkan bahawa dalam perlumbaan 1828, Jackson mendapat manfaat material daripada klausa Tiga perlima dengan memberikan margin kemenangannya.

Kemenangan pertama "Jeffersonian" dan "Jacksonian" adalah sangat penting kerana ia membawa kepada majoriti parti yang berterusan dalam beberapa Kongres dan era parti presiden.

Selain Perlembagaan yang melarang Kongres daripada mengawal selia perdagangan hamba asing atau domestik sebelum 1808 dan kewajipan ke atas negara untuk memulangkan "orang yang ditahan untuk berkhidmat" yang melarikan diri,sarjana undang-undang Akhil Reed Amar berhujah bahawa kolej itu pada asalnya dianjurkan oleh pemegang hamba sebagai benteng untuk menyokong perhambaan. Dalam pembahagian Kongres yang disediakan dalam teks Perlembagaan dengan anggaran Kompromi Tiga Perlimanya, "Virginia muncul sebagai pemenang besar [dengan] lebih daripada satu perempat daripada [undi] yang diperlukan untuk memenangi pilihan raya pada pusingan pertama [untuk Washington's pilihan raya presiden pertama pada tahun 1788]." Berikutan bancian Amerika Syarikat pada 1790, negeri yang paling ramai penduduknya ialah Virginia, dengan 39.1% hamba, atau 292,315 dikira tiga perlima, untuk menghasilkan jumlah yang dikira sebanyak 175,389 untuk pembahagian kongres. "Negeri "bebas" Pennsylvania mempunyai 10% lebih orang bebas daripada Virginia tetapi mendapat 20% kurang undi pilihan raya." Pennsylvania membahagikan lapan kepada tujuh untuk Jefferson, memihak kepada Jefferson dengan majoriti 53% di negeri dengan 0.1% populasi hamba. Ahli sejarah Eric Foner bersetuju Kompromi Tiga Perlima Perlembagaan memberi perlindungan kepada perhambaan.

Penyokong Kolej telah memberikan banyak hujah balas terhadap tuduhan bahawa ia mempertahankan perhambaan. Abraham Lincoln, presiden yang membantu menghapuskan perhambaan, memenangi majoriti Kolej pada tahun 1860 walaupun memenangi 39.8% undi rakyat. Ini, bagaimanapun, adalah pluraliti jelas undi popular dibahagikan antara empat calon utama.

Benner menyatakan bahawa margin kemenangan pertama Jefferson akan menjadi lebih luas sekiranya seluruh populasi hamba dikira berdasarkan per kapita. Beliau juga menyatakan bahawa beberapa pengkritik yang paling lantang terhadap undi popular negara pada konvensyen perlembagaan adalah perwakilan dari negara bebas, termasuk Gouverneur Morris dari Pennsylvania, yang mengisytiharkan bahawa sistem sedemikian akan membawa kepada "kejahatan besar komplot dan rasuah," dan Elbridge Gerry dari Massachusetts, yang menggelar undi popular negara "secara radikal". Perwakilan Oliver Ellsworth dan Roger Sherman dari Connecticut, sebuah negeri yang telah menerima pakai undang-undang pembebasan secara beransur-ansur tiga tahun sebelumnya, juga mengkritik undi popular negara. Pandangan yang sama ialah Charles Cotesworth Pinckney, ahli Parti Federalis Adams, calon presiden pada tahun 1800. Dia berasal dari Carolina Selatan dan merupakan pemegang hamba. Pada tahun 1824, Andrew Jackson, seorang pemegang hamba dari Tennessee, juga dikalahkan oleh John Quincy Adams, seorang pengkritik perhambaan yang kuat.

### Pindaan keempat belas

Seksyen 2 Pindaan Keempat Belas menghendaki perwakilan sesebuah negeri di Dewan Rakyat dikurangkan jika negeri itu menafikan hak untuk mengundi kepada mana-mana warganegara lelaki berumur 21 tahun ke atas, melainkan atas dasar "penyertaan dalam pemberontakan, atau jenayah lain". Pengurangan itu adalah berkadar dengan orang-orang yang dinafikan undi. Pindaan ini merujuk kepada "hak untuk mengundi pada mana-mana pilihan raya untuk pilihan pemilih untuk Presiden dan Naib Presiden Amerika Syarikat" (antara pilihan raya lain). Ia adalah satu-satunya bahagian Perlembagaan yang pada masa ini merujuk kepada pemilih yang dipilih melalui undi popular.

Pada 8 Mei 1866, semasa perbahasan mengenai Pindaan Keempat Belas, Thaddeus Stevens, pemimpin Republikan di Dewan Perwakilan, menyampaikan ucapan mengenai niat pindaan itu. Mengenai Seksyen 2, katanya:

> Bahagian kedua saya anggap paling penting dalam artikel itu. Ia membetulkan asas perwakilan dalam Kongres. Jika mana-mana Negeri mengecualikan mana-mana warganegara lelaki dewasanya daripada francais elektif, atau meringkaskan hak itu, dia akan kehilangan haknya untuk mewakili dalam perkadaran yang sama. Kesan peruntukan ini adalah sama ada untuk memaksa Negara memberikan hak mengundi sejagat atau mengurangkan kuasa mereka untuk mengekalkan mereka selama-lamanya dalam minoriti yang tidak mempunyai harapan dalam Kerajaan negara, baik perundangan mahupun eksekutif.
>
>

Undang-undang persekutuan (2 U.S.C. § 6) melaksanakan mandat Seksyen 2.

### Mesyuarat pemilih

Kes sijil undi kolej pemilih yang mengesahkan keputusan pilihan raya AS 2020, selepas ia dikeluarkan daripada Dewan Dewan oleh kakitangan kongres semasa serangan Capitol Amerika Syarikat pada 6 Januari
Perkara II, Seksyen 1, Fasal 4 Perlembagaan memberi kuasa kepada Kongres untuk menetapkan hari di mana pemilih akan mengundi, yang mestilah hari yang sama di seluruh Amerika Syarikat. Dan kedua-dua Perkara II, Seksyen 1, Fasal 3 dan Pindaan Kedua Belas yang menggantikannya menyatakan bahawa "Presiden Dewan Negara hendaklah, di hadapan Dewan Negara dan Dewan Rakyat, membuka semua sijil dan undi akan dikira. "

IPada tahun 1887, Kongres meluluskan Akta Pengiraan Pilihan Raya, yang kini dikodkan dalam Tajuk 3, Bab 1 Kod Amerika Syarikat, menetapkan prosedur khusus untuk pengiraan undi pemilih. Undang-undang itu diluluskan sebagai tindak balas kepada pilihan raya presiden 1876 yang dipertikaikan, di mana beberapa negeri mengemukakan senarai pemilih yang bersaing. Di antara peruntukannya, undang-undang menetapkan tarikh akhir yang mesti dipenuhi oleh negeri-negeri semasa memilih pemilih mereka, menyelesaikan pertikaian, dan apabila mereka mesti membuang undi pemilih mereka.

Dari 1948 hingga 2022, tarikh yang ditetapkan oleh Kongres untuk mesyuarat Badan Pemilih adalah "pada hari Isnin pertama selepas Rabu kedua pada Disember berikutnya berikutan pelantikan mereka". Sehingga 2022, dengan meluluskan "S.4573 - Akta Pembaharuan Kiraan Pilihan Raya dan Peralihan Presiden 2022", ini ditukar kepada "pada Selasa pertama selepas Rabu kedua pada Disember berikutnya berikutan pelantikan mereka".

Perkara II, Seksyen 1, Fasal 2, membatalkan kelayakan semua pegawai persekutuan yang dipilih dan dilantik daripada menjadi pemilih. Pejabat Daftar Persekutuan bertanggungjawab mentadbir Badan Pemilih.

Selepas undian, setiap negeri menghantar kepada Kongres rekod disahkan undi pilihan raya mereka, yang dipanggil Sijil Undi. Sijil ini dibuka semasa sesi bersama Kongres, yang diadakan pada 6 Januari melainkan jika tarikh lain ditentukan oleh undang-undang, dan dibacakan dengan kuat oleh penyandang naib presiden, bertindak atas kapasitinya sebagai presiden Senat. Jika mana-mana orang menerima majoriti mutlak undi pilihan raya, orang itu diisytiharkan sebagai pemenang.Jika terdapat seri, atau jika tiada calon untuk salah satu atau kedua-dua jawatan menerima majoriti mutlak, maka pilihan jatuh kepada Kongres dalam prosedur yang dikenali sebagai pilihan raya kontinjen.

## Mekanisme moden

Selepas pilihan raya popular pada bulan November, Sijil Pengesahan negeri secara rasmi mengumumkan pemilih negeri untuk Badan Pemilih. Ahli Badan Pemilih yang dilantik kemudian bertemu di ibu negeri pada Disember untuk membuang undi.
### Ringkasan

Walaupun agregat undi popular negara dikira oleh pegawai negeri, organisasi media dan Suruhanjaya Pilihan Raya Persekutuan, rakyat hanya memilih presiden dan naib presiden secara tidak langsung. Presiden dan naib presiden Amerika Syarikat dipilih oleh Badan Pemilih, yang terdiri daripada 538 pemilih dari lima puluh negeri dan Pemilih Washington, D.C. dipilih mengikut negeri, seperti yang ditentukan oleh undang-undang setiap negeri. Sejak pilihan raya 1824, majoriti negeri telah memilih pemilih presiden mereka berdasarkan keputusan pemenang-ambil-semua dalam undian popular seluruh negeri pada Hari Pilihan Raya. Setakat 2020, Maine dan Nebraska adalah pengecualian kerana kedua-duanya menggunakan kaedah daerah kongres, Maine sejak 1972 dan di Nebraska sejak 1992. Di kebanyakan negeri, undi popular menyenaraikan nama calon presiden dan naib presiden (yang bertanding atas tiket). Barisan pemilih yang mewakili tiket yang menang akan mengundi untuk dua pejabat tersebut. Pemilih dicalonkan oleh parti dan, biasanya, mereka mengundi untuk tiket yang dijanjikan. Banyak negeri memerlukan pemilih mengundi calon yang diikrarkan pemilih, tetapi sesetengah "pemilih yang tidak setia" telah mengundi calon lain atau mengelak daripada mengundi. Calon mesti menerima majoriti mutlak undi pilihan raya (pada masa ini 270) untuk memenangi jawatan presiden atau naib presiden. Jika tiada calon menerima majoriti dalam pilihan raya untuk presiden atau naib presiden, pemilihan ditentukan melalui prosedur luar jangka yang ditetapkan oleh Pindaan Kedua Belas. Dalam keadaan sedemikian, Dewan memilih salah satu daripada tiga pemenang undi pilihan raya presiden teratas sebagai presiden, manakala Senat memilih salah satu daripada dua pemenang undi pilihan raya naib presiden teratas sebagai naib presiden.

### Pemilih

#### Pembahagian

Populasi setiap undi pilihan raya untuk setiap negeri dan Washington, D.C. (bancian 2020). Seorang pemilih tunggal boleh mewakili lebih daripada 700,000 orang atau di bawah 200,000.
Bilangan pemilih sesebuah negeri sama dengan bilangan wakil ditambah dua pemilih untuk senator yang dimiliki oleh negeri itu dalam Kongres Amerika Syarikat. Setiap negeri berhak mendapat sekurang-kurangnya seorang wakil, baki bilangan wakil bagi setiap negeri dibahagikan berdasarkan populasi masing-masing, ditentukan setiap sepuluh tahun oleh bancian Amerika Syarikat. Ringkasnya, 153 pemilih dibahagikan sama rata antara negeri dan Daerah Columbia (3 setiap satu), dan baki 385 ditugaskan melalui pembahagian antara negeri.

Di bawah Pindaan Kedua Puluh Tiga, Washington, D.C., diperuntukkan seberapa ramai pemilih jika ia adalah sebuah negeri tetapi tidak lebih banyak pemilih daripada negeri yang paling sedikit penduduknya. Oleh kerana negeri yang paling sedikit penduduknya (Wyoming, mengikut banci 2020) mempunyai tiga pemilih, D.C. tidak boleh mempunyai lebih daripada tiga pemilih. Walaupun D.C. adalah sebuah negeri, penduduknya akan melayakkannya kepada tiga pemilih sahaja. Berdasarkan populasi bagi setiap undi pilihan raya, D.C. mempunyai perwakilan Badan Pemilih per kapita tertinggi ketiga, selepas Wyoming dan Vermont.

Pada masa ini, terdapat 538 pemilih, berdasarkan 435 wakil, 100 senator dari lima puluh negeri dan tiga pemilih dari Washington, D.C. Enam negeri yang mempunyai pemilih terbanyak ialah California (54), Texas (40), Florida (30), New York (28), Illinois (19), dan Pennsylvania (19). District of Columbia dan enam negeri yang paling sedikit penduduknya—Alaska, Delaware, Dakota Utara, Dakota Selatan, Vermont dan Wyoming—masing-masing mempunyai tiga pemilih.

#### Pencalonan

Kebiasaan membenarkan parti politik yang diiktiraf memilih barisan bakal pemilih berkembang lebih awal. Dalam amalan kontemporari, setiap tiket presiden-naib presiden mempunyai senarai calon pemilih yang berkaitan. Kemudian pada Hari Pilihan Raya, pengundi memilih tiket dan dengan itu memilih pemilih yang berkaitan.

Calon pemilih dicalonkan oleh bahagian negeri parti politik berorientasikan kebangsaan dalam beberapa bulan sebelum Hari Pilihan Raya. Di sesetengah negeri, pemilih dicalonkan oleh pengundi dalam pemilihan utama sama seperti calon presiden yang lain dicalonkan. Di beberapa negeri, seperti Oklahoma, Virginia, dan Carolina Utara, pemilih dicalonkan dalam konvensyen parti. Di Pennsylvania, jawatankuasa kempen setiap calon menamakan calon Badan Pemilih masing-masing (percubaan untuk menghalang pengundi yang tidak setia). Berbeza mengikut negeri, pemilih juga boleh dipilih oleh badan perundangan negeri atau dilantik oleh parti itu sendiri.

#### Proses pemilihan

Perkara II, Bahagian 1, Fasal 2 Perlembagaan menghendaki setiap badan perundangan negeri menentukan cara pemilih untuk negeri itu dipilih, tetapi ia membatalkan kelayakan mana-mana orang yang memegang Pejabat Amanah atau Keuntungan di bawah Amerika Syarikat, daripada menjadi pemilih. Di bawah Seksyen 3 Pindaan Keempat Belas, mana-mana orang yang telah bersumpah untuk menyokong Perlembagaan Amerika Syarikat untuk memegang sama ada jawatan negeri atau persekutuan, dan kemudiannya memberontak terhadap Amerika Syarikat secara langsung atau dengan memberi bantuan kepada mereka yang berbuat demikian, adalah hilang kelayakan menjadi pemilih. Walau bagaimanapun, Kongres boleh menghapuskan kehilangan kelayakan ini dengan undi dua pertiga di setiap dewan.

Semua negeri pada masa ini memilih pemilih presiden melalui undi popular. Sehingga 2020, lapan negeri namakan pemilih dalam undi. Selalunya, "undi pendek" digunakan; undian pendek memaparkan nama calon presiden dan naib presiden, bukannya nama bakal pemilih. Sesetengah negeri menyokong pengundian untuk calon yang menulis masuk; mereka yang melakukannya mungkin memerlukan prapendaftaran pencalonan bertulis, dengan penetapan pemilih dilakukan pada masa itu. Sejak 1992, semua kecuali dua negeri telah mengikuti pemenang mengambil semua kaedah memperuntukkan pemilih di mana setiap orang yang dinamakan pada senarai untuk tiket memenangi undi popular seluruh negeri dinamakan sebagai pemilih presiden. Maine dan Nebraska adalah satu-satunya negeri yang tidak menggunakan kaedah ini. Di negeri tersebut, pemenang undi popular di setiap daerah kongresnya dianugerahkan seorang pemilih, dan pemenang undi seluruh negeri kemudiannya dianugerahkan dua pemilih yang tinggal di negeri itu.. Kaedah ini telah digunakan di Maine sejak 1972 dan di Nebraska sejak 1992. Mahkamah Agung sebelum ini mengekalkan kuasa bagi sesebuah negeri untuk memilih pemilih berdasarkan daerah kongres, dengan berpegang bahawa negeri mempunyai kuasa pleno untuk memutuskan bagaimana pemilih dilantik dalam McPherson v . Blacker, 146 A.S. 1 (1892).

Hari Selasa selepas Isnin pertama pada bulan November telah ditetapkan sebagai hari untuk mengadakan pilihan raya persekutuan, yang dipanggil Hari Pilihan Raya. Selepas pilihan raya, setiap negeri menyediakan tujuh Sijil Penentuan, masing-masing menyenaraikan calon presiden dan timbalan presiden, pemilih yang diikrarkan, dan jumlah undi yang diterima setiap pencalonan.. Satu sijil dihantar, sebaik sahaja selepas Hari Pilihan Raya, kepada Arkib Negara di Washington. Sijil Pengesahan diberi mandat untuk membawa meterai negeri dan tandatangan gabenor (atau datuk bandar D.C.).

#### Mesyuarat

Apabila pemilih negeri bertemu pada bulan Disember, mereka membuang undi dan merekodkan undi mereka pada Sijil Pengundian, yang kemudiannya dihantar ke Kongres A.S. (Sijil yang ditunjukkan adalah dari pilihan raya 1876.)

| Media luar |
| --- |
| Gambar |
|  A 2020 Pennsylvania elector holds a ballot for Joe Biden (Nama Biden ditulis tangan pada baris kosong). *Reuters*. 14 Disember 2020. |
|  Penutupan undian Kolej Pilihan Raya Georgia 2020 untuk Kamala Harris (menggunakan format yang nama Harris disemak pada kad pracetak). *The New Yorker*. 18 Disember 2020. |
| Video |
|  2020 California State Electoral College meeting, YouTube video. *Reuters*. 14 Disember, 2020. |

Badan Pemilih tidak pernah bertemu sebagai satu badan. Pemilih bermesyuarat di ibu negeri masing-masing (pemilih untuk Daerah Columbia bermesyuarat dalam Daerah) pada hari yang sama (ditetapkan oleh Kongres sebagai hari Selasa selepas Rabu kedua pada bulan Disember) pada masa itu mereka membuang undi pilihan raya mereka pada undi berasingan untuk presiden dan naib presiden.

Walaupun prosedur di setiap negeri berbeza sedikit, pemilih secara amnya mengikuti siri langkah yang sama, dan Kongres mempunyai kuasa perlembagaan untuk mengawal selia prosedur yang diikuti oleh negeri-negeri itu. Mesyuarat dibuka oleh pegawai pensijilan pilihan raya—selalunya setiausaha negeri itu negeri atau yang setaraf dengannya—yang membaca perakuan kepastian. Dokumen ini menyatakan siapa yang dipilih untuk membuang undi. Kehadiran pemilih diambil dan sebarang kekosongan jawatan dicatat secara bertulis. Langkah seterusnya ialah pemilihan presiden atau pengerusi mesyuarat, kadangkala juga dengan naib pengerusi. Pemilih kadangkala memilih setiausaha, selalunya bukan pemilih, untuk mengambil minit mesyuarat. Di banyak negeri, pegawai politik memberikan ucapan ringkas pada ketika ini dalam prosiding.

Apabila tiba masa pengundian, pemilih memilih satu atau dua orang untuk bertindak sebagai juruwang. Sesetengah negeri memperuntukkan penempatan dalam penamaan calon untuk menerima undi pemilih (calon presiden parti politik pemilih). Setiap pemilih menyerahkan undi bertulis dengan nama calon presiden. Format undi berbeza antara negeri: di New Jersey sebagai contoh, pemilih membuang undi dengan menyemak nama calon pada kad pracetak; di North Carolina, pemilih menulis nama calon pada kad kosong. Juruwang mengira undi dan mengumumkan keputusannya. Langkah seterusnya ialah pemutus undi untuk naib presiden, yang mengikut corak yang sama.

Di bawah Akta Pengiraan Pilihan Raya (dikemas kini dan dikodkan dalam 3 U.S.C. § 9), setiap pemilih negeri mesti melengkapkan enam sijil undi. Setiap Sijil Undi (atau Sijil Undi) mesti ditandatangani oleh semua pemilih dan sijil kepastian mesti dilampirkan pada setiap sijil undi. Setiap Sijil Undi mesti memasukkan nama mereka yang menerima undi pilihan raya sama ada untuk jawatan presiden atau naib presiden. Pemilih memperakui Sijil Undi, dan salinan sijil tersebut kemudiannya dihantar mengikut cara berikut:

* Satu dihantar melalui surat berdaftar kepada Presiden Senat (yang biasanya merupakan penyandang naib presiden Amerika Syarikat);
* Dua dihantar melalui mel berdaftar kepada Arkib Amerika Syarikat;
* Dua dihantar kepada setiausaha negara; dan
* Seorang dihantar kepada ketua hakim mahkamah daerah Amerika Syarikat tempat pemilih tersebut bertemu.

Seorang kakitangan Presiden Dewan Negara mengumpul sijil undi semasa mereka tiba dan menyediakannya untuk sesi bersama Kongres. Sijil disusun—tidak dibuka—dalam susunan abjad dan diletakkan dalam dua kotak mahogani khas. Alabama melalui Missouri (termasuk Daerah Columbia) diletakkan dalam satu kotak dan Montana melalui Wyoming diletakkan di dalam kotak yang lain. Sebelum tahun 1950, pejabat Setiausaha Negara menyelia pensijilan, tetapi sejak itu Pejabat Daftar Persekutuan di pejabat Arkib menyemaknya untuk memastikan dokumen yang dihantar ke arkib dan Kongres sepadan dan semua formaliti telah diikuti, kadangkala memerlukan negeri untuk membetulkan dokumen.

#### Pemilih yang tidak setia

Seorang pemilih mengundi untuk setiap jawatan, tetapi sekurang-kurangnya satu daripada undi ini (presiden atau naib presiden) mesti dibuat untuk seseorang yang bukan pemastautin negeri yang sama dengan pemilih itu. "Pemilih yang tidak setia" ialah orang yang tidak memberikan undi pilihan raya untuk calon parti yang diikrarkan oleh pemilih itu untuk mengundi. Pemilih yang tidak setia agak jarang berlaku kerana pemilih pada umumnya dipilih di kalangan mereka yang sudah komited secara peribadi kepada parti dan calon parti. Tiga puluh tiga negeri serta Daerah Columbia mempunyai undang-undang terhadap pemilih yang tidak setia, yang pertama kali dikuatkuasakan selepas pilihan raya 2016, di mana sepuluh pemilih mengundi atau cuba mengundi bertentangan dengan ikrar mereka. Pemilih yang tidak setia tidak pernah mengubah keputusan pemilihan presiden AS. Secara keseluruhan, 23,529 pemilih telah mengambil bahagian dalam Badan Pemilih setakat pilihan raya 2016; hanya 165 pemilih telah membuang undi untuk seseorang selain daripada calon parti mereka. Daripada kumpulan itu, 71 berbuat demikian kerana penama telah meninggal dunia – 63 pemilih Parti Demokrat pada 1872, apabila calon presiden Horace Greeley meninggal dunia; dan lapan pemilih Parti Republikan pada tahun 1912, apabila calon naib presiden James S. Sherman meninggal dunia.

Walaupun pemilih yang tidak setia tidak pernah mengubah keputusan mana-mana pilihan raya presiden, terdapat dua keadaan di mana pilihan raya naib presiden telah dipengaruhi oleh pemilih yang tidak setia:

* Dalam pilihan raya 1796, 18 pemilih berikrar untuk tiket Parti Federalis membuang undi pertama mereka seperti yang diikrarkan untuk John Adams, memilihnya sebagai presiden, tetapi tidak membuang undi kedua mereka untuk pasangannya Thomas Pinckney. Akibatnya, Adams memperoleh 71 undi pilihan raya, Jefferson menerima 68, dan Pinckney menerima 59, bermakna Jefferson, bukannya Pinckney, menjadi naib presiden.
* Dalam pilihan raya 1836, 23 pemilih Virginia, yang telah berjanji kepada Richard Mentor Johnson, sebaliknya mengundi untuk bekas Senator A.S. William Smith, yang menyebabkan Johnson kekurangan satu undi daripada majoriti yang diperlukan untuk dipilih. Selaras dengan Pindaan Kedua Belas, pilihan raya kontinjen telah diadakan di Senat antara dua penerima undi pilihan raya teratas, Johnson dan Francis Granger, untuk naib presiden, dengan Johnson dipilih pada undi pertama.

Beberapa sarjana perlembagaan berhujah bahawa sekatan negeri akan dihapuskan jika dicabar berdasarkan Perkara II dan Pindaan Kedua Belas. Walau bagaimanapun, Mahkamah Agung Amerika Syarikat telah secara konsisten memutuskan bahawa sekatan negeri dibenarkan di bawah Perlembagaan. Dalam Ray lwn Blair, 343 A.S. 214 (1952), Mahkamah memutuskan memihak kepada undang-undang negeri yang memerlukan pemilih berikrar untuk mengundi calon yang menang, serta memecat pemilih yang enggan berikrar. Seperti yang dinyatakan dalam keputusan itu, pemilih bertindak sebagai petugas negeri, bukan kerajaan persekutuan. Dalam Chiafalo lwn Washington, 591 U.S. \_\_\_ (2020), dan kes yang berkaitan, Mahkamah memutuskan bahawa pemilih mesti mengundi mengikut undang-undang negeri mereka. Pemilih yang tidak setia juga mungkin menghadapi kecaman daripada parti politik mereka, kerana mereka biasanya dipilih berdasarkan kesetiaan parti yang mereka anggap.

### Sidang bersama Kongres

| Video luar |
| --- |
|  A joint session of Congress confirms the 2020 electoral college results, YouTube video. Global News. January 6, 2021. |

Pindaan Kedua Belas mewajibkan Kongres berhimpun dalam sesi bersama untuk mengira undi pemilih dan mengisytiharkan pemenang pilihan raya. Sesi itu lazimnya perlu diadakan pada 6 Januari dalam tahun kalendar sejurus selepas mesyuarat pemilih presiden. Sejak Pindaan Kedua Puluh, Kongres bersama yang baru dipilih mengisytiharkan pemenang pilihan raya; semua pilihan raya sebelum 1936 ditentukan oleh Dewan yang akan keluar.

Pejabat Daftar Persekutuan dipertanggungjawabkan untuk mentadbir Badan Pemilih. Mesyuarat diadakan pada pukul 1 ptg. dalam dewan Dewan Rakyat A.S. Naib presiden yang bersidang dijangka mempengerusikan, tetapi dalam beberapa kes presiden pro tempore Senat telah mempengerusikan prosiding. Naib presiden dan speaker Dewan duduk di podium, dengan naib presiden duduk di sebelah kanan speaker Dewan. Halaman Senat membawa masuk dua kotak mahogani yang mengandungi undi diperakui setiap negeri dan meletakkannya di atas meja di hadapan senator dan wakil rakyat. Setiap dewan melantik dua juruwang untuk mengira undi (biasanya seorang ahli setiap parti politik). Bahagian sijil undi yang berkaitan dibaca untuk setiap negeri, dalam susunan abjad.

Sebelum pindaan kepada undang-undang pada 2022, ahli Kongres boleh membantah pengiraan undi mana-mana negeri, dengan syarat bantahan dikemukakan secara bertulis dan ditandatangani oleh sekurang-kurangnya seorang ahli setiap dewan Kongres. Pada tahun 2022, bilangan ahli yang diperlukan untuk membuat bantahan telah dinaikkan kepada satu perlima daripada setiap rumah. Bantahan yang dibuat dengan sewajarnya diikuti dengan penggantungan sidang bersama dan dengan perbahasan dan undian berasingan di setiap dewan Kongres; selepas kedua-dua dewan berbincang mengenai bantahan tersebut, sesi bersama disambung semula.

Sijil undi negeri boleh ditolak hanya jika kedua-dua dewan Kongres mengundi untuk menerima bantahan melalui majoriti mudah, bermakna undi dari negeri berkenaan tidak dikira. Undi individu juga boleh ditolak, dan juga tidak dikira.

Jika tiada bantahan atau semua bantahan ditolak, pegawai pengerusi hanya memasukkan undi negeri, seperti yang diisytiharkan dalam sijil undi, dalam pengiraan rasmi.

Selepas sijil dari semua negeri dibaca dan undi masing-masing dikira, pegawai pengerusi hanya mengumumkan keadaan akhir undi. Pengumuman ini mengakhiri sesi bersama dan merasmikan pengiktirafan presiden terpilih dan naib presiden terpilih. Para senator kemudian bertolak dari dewan Dewan. Pengiraan akhir dicetak dalam jurnal Senat dan Dewan.

#### Bantahan dan penolakan sejarah

Bantahan terhadap pengiraan undi pilihan raya jarang dibangkitkan, walaupun ia telah berlaku beberapa kali.

* Pada tahun 1864, semua undi dari Louisiana dan Tennessee telah ditolak kerana Perang Saudara Amerika.
* Pada tahun 1872, semua undi dari Arkansas dan Louisiana ditambah tiga daripada sebelas undi pilihan raya dari Georgia telah ditolak, disebabkan dakwaan penipuan pilihan raya, dan kerana menyerahkan undi untuk calon yang telah meninggal dunia..
* Selepas krisis pilihan raya 1876, di mana di beberapa negeri didakwa terdapat dua kerajaan negeri yang bersaing, dan dengan itu senarai pemilih yang bersaing, Kongres menerima pakai Akta Kiraan Pilihan Raya untuk mengatur prosedur bantahan.
* Semasa pengiraan undi pada 2001 selepas pilihan raya presiden yang hampir 2000 antara Gabenor George W. Bush dari Texas dan Naib Presiden Al Gore. Pilihan raya itu telah menimbulkan kontroversi, dan keputusannya diputuskan oleh kes mahkamah Bush lwn Gore. Gore, yang sebagai naib presiden dikehendaki mempengerusikan kekalahan Badan Pemilih sendiri (dengan lima undi pilihan raya), menafikan bantahan, yang kesemuanya dibangkitkan oleh wakil rakyat dan akan memihak kepada pencalonannya, selepas tiada senator bersetuju untuk membantah bersama.
* Bantahan telah dibangkitkan dalam pengiraan undi pada pilihan raya 2004, mendakwa penindasan pengundi dan penyelewengan mesin di Ohio, dan pada kesempatan itu seorang wakil rakyat dan seorang senator membantah, mengikut protokol yang dimandatkan oleh Akta Pengiraan Pilihan Raya. Sesi bersama telah digantung seperti yang digariskan dalam protokol ini, dan bantahan telah segera dilupuskan dan ditolak oleh kedua-dua dewan Kongres.
* Sebelas bantahan telah dibangkitkan semasa pengiraan undi untuk pilihan raya 2016, semuanya oleh pelbagai wakil Demokrat. Memandangkan tiada senator menyertai wakil dalam sebarang bantahan, semua bantahan telah disekat oleh Naib Presiden Joe Biden.
* Pada pilihan raya 2020, terdapat dua bantahan, dan prosiding telah diganggu oleh serangan terhadap Capitol A.S. oleh penyokong Presiden Donald Trump yang akan keluar. Bantahan terhadap undian dari Arizona dan Pennsylvania masing-masing dibangkitkan oleh ahli Dewan dan senator, dan mencetuskan perdebatan berasingan di setiap dewan, tetapi telah dikalahkan dengan baik.[1] Beberapa ahli Dewan membangkitkan bantahan terhadap undian dari Georgia, Michigan, Nevada, dan Wisconsin, tetapi mereka tidak dapat bergerak ke hadapan kerana tiada senator menyertai bantahan tersebut.

### Luar jangka

#### Pilihan raya presiden kontinjen mengikut Dewan

Jika tiada calon presiden menerima majoriti mutlak undi pilihan raya (sejak 1964, 270 daripada 538 undi pilihan raya), maka Pindaan Kedua Belas memerlukan Dewan Rakyat untuk bersidang dengan segera untuk memilih presiden. Dalam acara ini, Dewan Rakyat dihadkan untuk memilih antara tiga calon yang mendapat undi pilihan raya terbanyak untuk presiden. Setiap perwakilan negeri mengundi secara blok—setiap perwakilan mempunyai satu undi; Daerah Columbia tidak boleh mengundi. Calon mesti menerima majoriti mutlak undi perwakilan negeri (iaitu, dari 1959 (iaitu kali terakhir negeri baharu diterima masuk ke kesatuan), sekurang-kurangnya 26 undi) untuk calon itu menjadi presiden yang dipilih. Selain itu, perwakilan daripada sekurang-kurangnya dua pertiga daripada semua negeri mesti hadir untuk pengundian berlangsung. Dewan terus mengundi sehingga ia memilih presiden.

Dewan Perwakilan telah dikehendaki memilih presiden hanya dua kali: pada tahun 1801 di bawah Perkara II, Seksyen 1, Fasal 3; dan pada tahun 1825 di bawah Pindaan Kedua Belas.

#### Pemilihan naib presiden kontinjen oleh Senat

Jika tiada calon naib presiden menerima majoriti mutlak undi pilihan raya, maka Senat mesti bersidang untuk memilih naib presiden. Dewan Negara terhad kepada memilih daripada dua calon yang mendapat undian pilihan raya terbanyak untuk naib presiden. Biasanya ini bermakna dua calon, kurang satu daripada bilangan calon yang ada dalam undi Dewan. Walau bagaimanapun, teks itu ditulis sedemikian rupa sehingga semua calon dengan undi pilihan raya terbanyak dan kedua layak untuk pilihan raya Senat—jumlah ini secara teorinya boleh lebih besar daripada dua. Senat mengundi dalam cara biasa dalam kes ini (iaitu, undi dibuang secara individu oleh setiap senator, bukan oleh perwakilan negeri). Bagaimanapun, dua pertiga daripada senator mesti hadir untuk pengundian berlangsung.

Selain itu, Pindaan Kedua Belas menyatakan "majoriti daripada keseluruhan bilangan" senator (kini 51 daripada 100) adalah perlu untuk pilihan raya. Selanjutnya, bahasa yang memerlukan majoriti mutlak undi Senat menghalang naib presiden yang bersidang daripada memecahkan sebarang seri yang mungkin berlaku, walaupun beberapa ahli akademik dan wartawan telah membuat spekulasi sebaliknya.

Satu-satunya masa Senat memilih naib presiden adalah pada tahun 1837. Dalam keadaan itu, Senat menerima pakai panggilan mengikut abjad dan mengundi dengan lantang. Peraturan itu selanjutnya menyatakan, "[Saya] jika majoriti daripada bilangan senator akan mengundi sama ada Richard M. Johnson atau Francis Granger tersebut, dia akan diisytiharkan oleh pegawai pengerusi Senat yang dipilih secara perlembagaan Naib Presiden Amerika Syarikat"; Senat memilih Johnson.

#### Pilihanraya buntu

Seksyen 3 Pindaan Kedua Puluh menyatakan bahawa jika Dewan Rakyat tidak memilih presiden yang dipilih tepat pada masanya untuk perasmian (tengah hari EST pada 20 Januari), maka naib presiden yang dipilih menjadi pemangku presiden sehingga Dewan memilih presiden. Seksyen 3 juga menyatakan bahawa Kongres boleh memperuntukkan secara berkanun mengenai siapa yang akan menjadi pemangku presiden jika tiada presiden dipilih mahupun naib presiden dipilih pada masa untuk perasmian. Di bawah Akta Penggantian Presiden 1947, Speaker Dewan akan menjadi pemangku presiden sehingga sama ada Dewan memilih presiden atau Senat memilih naib presiden. Kedua-dua situasi ini tidak pernah timbul sehingga hari ini.

#### Kesinambungan pemerintahan dan peralihan kuasa secara aman

Dalam *Federalist No. 68*, Alexander Hamilton berhujah bahawa satu kebimbangan yang menyebabkan Konvensyen Perlembagaan mewujudkan Badan Pemilih adalah untuk memastikan peralihan kuasa dan kesinambungan kerajaan secara aman semasa peralihan antara pentadbiran presiden. Walaupun menyedari bahawa soalan itu tidak dikemukakan dalam kes itu, Mahkamah Agung A.S. menyatakan dalam pendapat majoriti dalam Chiafalo lwn Washington (2020) bahawa "tiada apa-apa dalam pendapat ini harus diambil untuk membenarkan Negara mengikat pemilih kepada calon yang telah mati. " selepas menyatakan bahawa lebih daripada satu pertiga daripada undi pemilih tidak setia terkumpul dalam sejarah pilihan raya presiden A.S. telah dibuang semasa pilihan raya presiden 1872 apabila calon Parti Republikan Liberal dan Parti Demokrat Horace Greeley meninggal dunia selepas pengundian diadakan dan penjadualan undi disempurnakan oleh negeri tetapi sebelum Badan Pemilih membuang undinya, dan mengakui kebimbangan para pempetisyen tentang potensi pergolakan yang boleh menyebabkan kematian calon presiden antara hari Pilihan Raya dan mesyuarat Badan Pemilih.Pada tahun 1872, Greeley telah membawa undi popular di 6 negeri (Georgia, Kentucky, Maryland, Missouri, Tennessee, dan Texas) dan mempunyai 66 undi pemilih yang dijanjikan kepadanya, tetapi selepas kematiannya pada 29 November 1872, 63 daripada pemilih berjanji kepadanya mengundi tanpa setia manakala 3 undi (dari Georgia) yang kekal diikrarkan kepadanya telah ditolak pada pengiraan undi Electoral College pada 12 Februari 1873, atas alasan dia telah meninggal dunia.

Bagaimanapun, pasangan wakil rakyat Greeley, B. Gratz Brown, masih menerima 3 undi pilihan raya dari Georgia untuk naib presiden yang ditolak untuk Greeley, yang menjadikan jumlah undi pilihan raya Brown untuk naib presiden kepada 47 kerana dia masih menerima kesemua 28 undi pilihan raya dari Maryland, Tennessee, dan Texas serta 16 undi pilihan raya lain dari Georgia, Kentucky dan Missouri secara keseluruhan (manakala 19 pemilih lain dari negeri-negeri terakhir mengundi dengan tidak setia untuk naib presiden). Semasa peralihan presiden selepas pilihan raya presiden 1860, Abraham Lincoln terpaksa tiba di Washington, D.C. dengan menyamar dan dengan jadual kereta api yang diubah selepas Agensi Detektif Kebangsaan Pinkerton menemui bukti yang mencadangkan plot pemisahan untuk membunuh Lincoln akan dicuba di Baltimore. Semasa peralihan presiden selepas pilihan raya presiden 1928, kumpulan anarkis Argentina merancang untuk membunuh Herbert Hoover semasa Hoover sedang dalam perjalanan melalui Amerika Tengah dan Selatan dan menyeberangi Andes dari Chile dengan kereta api, tetapi telah dihalang kerana perancang telah ditangkap sebelum percubaan dibuat..

Semasa peralihan presiden selepas pilihan raya presiden 1932, Giuseppe Zangara cuba membunuh Franklin D. Roosevelt dengan tembakan semasa Roosevelt memberi ucapan dadakan di dalam kereta di Miami, tetapi sebaliknya membunuh Datuk Bandar Chicago Anton Cermak (yang juga penumpang dalam kereta itu. ) dan mencederakan 5 orang yang melihat. Semasa peralihan presiden selepas pilihan raya presiden 1960, Richard Paul Pavlick merancang untuk membunuh John F. Kennedy semasa Kennedy bercuti di Palm Beach, Florida, dengan meletupkan kereta sarat dinamit tempat Kennedy tinggal, tetapi Pavlick menangguhkan percubaannya dan kemudiannya ditangkap dan dimasukkan ke hospital mental. Semasa peralihan presiden selepas pilihan raya presiden 2008, Barack Obama telah menjadi sasaran dalam insiden keselamatan berasingan oleh rancangan pembunuhan dan ancaman bunuh, selepas plot pembunuhan di Denver semasa Konvensyen Nasional Demokratik 2008 dan plot pembunuhan di Tennessee semasa pilihan raya telah dihalang. Semasa peralihan presiden selepas pilihan raya presiden 2020, akibat desakan palsu bekas presiden Donald Trump bahawa beliau telah memenangi pilihan raya, Pentadbiran Perkhidmatan Am tidak mengisytiharkan Biden sebagai pemenang sehingga 23 November. Serangan seterusnya ke atas Capitol Amerika Syarikat pada 6 Januari menyebabkan kelewatan dalam pengiraan undi pilihan raya untuk mengesahkan kemenangan Joe Biden dalam pilihan raya 2020, tetapi akhirnya tidak berjaya menghalang pengiraan daripada berlaku.

Disahkan pada tahun 1933, Seksyen 3 Pindaan ke-20 menghendaki bahawa jika seorang Presiden yang dipilih meninggal dunia sebelum Hari Perasmian bahawa Naib Presiden yang dipilih menjadi President. Akhil Amar telah menyatakan bahawa teks eksplisit Pindaan ke-20 tidak menyatakan bila calon-calon tiket presiden yang menang secara rasmi menjadi Presiden-pilihan dan Naib Presiden-pilihan, dan bahawa teks Artikel II, Bahagian I dan Pindaan ke-12 mencadangkan bahawa calon presiden dan naib presiden hanya dipilih secara rasmi selepas pengiraan undi Badan Pemilih. Sebaliknya, laporan 2020 yang dikeluarkan oleh Perkhidmatan Penyelidikan Kongres (CRS) menyatakan bahawa keseimbangan pendapat ilmiah telah membuat kesimpulan bahawa tiket presiden yang menang dipilih secara rasmi sebaik sahaja majoriti undi pilihan raya yang mereka terima dibuang mengikut jawatankuasa Dewan 1932. laporan mengenai Pindaan ke-20.

Jika kekosongan tiket presiden berlaku sebelum Hari Pilihan Raya—seperti pada tahun 1912 apabila calon Republikan untuk Naib Presiden James S. Sherman meninggal dunia kurang daripada seminggu sebelum pilihan raya dan digantikan oleh Nicholas Murray Butler pada mesyuarat Badan Pemilih, dan pada tahun 1972 apabila Calon Demokrat untuk Naib Presiden Thomas Eagleton menarik balik pencalonannya kurang daripada tiga minggu selepas Konvensyen Nasional Demokratik dan digantikan oleh Sargent Shriver—peraturan dalaman parti politik memohon untuk mengisi kekosongan jawatan.Jika kekosongan tiket presiden berlaku antara hari Pilihan Raya dan mesyuarat Badan Pemilih, laporan CRS 2020 menyatakan bahawa kebanyakan pengulas undang-undang telah mencadangkan bahawa parti politik masih akan mematuhi peraturan dalaman mereka untuk mengisi kekosongan itu. Walau bagaimanapun, pada tahun 1872, Jawatankuasa Kebangsaan Demokratik tidak bermesyuarat untuk menamakan pengganti Horace Greeley, dan laporan CRS 2020 menyatakan bahawa pemilih presiden mungkin berhujah bahawa mereka dibenarkan mengundi secara tidak setia jika berlaku kekosongan antara Hari Pilihan Raya dan mesyuarat Badan Pemilih sejak mereka diikrarkan untuk mengundi calon tertentu.

Di bawah Klausa Penggantian Presiden Perkara II, Bahagian I, Kongres diberi kuasa untuk "mengikut Undang-undang memperuntukkan Kes Pemecatan, Kematian, Peletakan Jawatan atau Ketidakupayaan, kedua-dua Presiden dan Naib Presiden, mengisytiharkan Pegawai yang akan bertindak sebagai Presiden. , dan Pegawai tersebut hendaklah bertindak sewajarnya, sehingga Hilang Upaya itu disingkirkan, atau seorang Presiden akan dipilih." Menurut Klausa Penggantian Presiden, Kongres Amerika Syarikat ke-2 meluluskan Akta Penggantian Presiden 1792 yang memerlukan pemilihan khas oleh Kolej Pemilih dalam kes dua kekosongan jawatan dalam Presiden dan Naib Presiden. Walaupun terdapat kekosongan jawatan Naib Presiden dari 1792 hingga 1886, keperluan khas pilihan raya akan dimansuhkan dengan Akta Penggantian Presiden 1792 yang lain oleh Kongres Amerika Syarikat ke-49 dalam meluluskan Akta Penggantian Presiden 1886.

Dalam satu perutusan khas kepada Kongres Amerika Syarikat ke-80 yang meminta semakan Akta Penggantian Presiden 1886, Presiden Harry S. Truman mencadangkan memulihkan pilihan raya khas untuk dua kekosongan jawatan dalam Presiden dan Naib Presiden, dan sementara kebanyakan cadangan Truman dimasukkan dalam versi akhir Akta Penggantian Presiden 1947, pemulihan pilihan raya khas untuk dua kekosongan tidak. Bersama enam cadangan lain berkaitan penggantian presiden, Suruhanjaya Kesinambungan Kerajaan mengesyorkan memulihkan pemilihan khas untuk presiden sekiranya berlaku dua kekosongan jawatan dalam Presiden dan Naib Presiden disebabkan oleh serangan pengganas yang dahsyat atau serangan nuklear sebahagiannya kerana semua ahli barisan penggantian presiden tinggal dan bekerja di Washington, D.C. Di bawah Pindaan Ke-12, pemilih presiden masih dikehendaki bertemu dan membuang undi mereka untuk presiden dan naib presiden dalam negeri masing-masing. Selain itu, CRS telah menyatakan dalam laporan berasingan yang dikeluarkan pada 2020 bahawa ahli barisan penggantian presiden selepas naib presiden hanya menjadi pemangku presiden di bawah Klausa Penggantian Presiden dan Seksyen 3 Pindaan Ke-20 dan bukannya berjaya sepenuhnya kepada Presidensi.

### Pengagihan undi pilihan raya semasa

Undi Pilihan raya (UP) peruntukan untuk pilihan raya presiden 2024 dan 2028.
Penanda segi tiga (▲▼) menunjukkan keuntungan atau kerugian berikutan bancian 2020.| UP x Negeri | Negeri |
| --- | --- |
| **54** × 1 = 54 | ▼California |
| **40** × 1 = 40 | ▲▲Texas |
| **30** × 1 = 30 | ▲Florida |
| **28** × 1 = 28 | ▼New York |
| **19** × 2 = 38 | ▼Illinois, ▼Pennsylvania |
| **17** × 1 = 17 | ▼Ohio |
| **16** × 2 = 32 | Georgia, ▲North Carolina |
| **15** × 1 = 15 | ▼Michigan |
| **14** × 1 = 14 | New Jersey |
| **13** × 1 = 13 | Virginia |
| **12** × 1 = 12 | Washington |
| **11** × 4 = 44 | Arizona, Indiana, Massachusetts, Tennessee |
| **10** × 5 = 50 | ▲Colorado, Maryland, Minnesota, Missouri, Wisconsin |
| **9** × 2 = 18 | Alabama, South Carolina |
| **8** × 3 = 24 | Kentucky, Louisiana, ▲Oregon |
| **7** × 2 = 14 | Connecticut, Oklahoma |
| **6** × 6 = 36 | Arkansas, Iowa, Kansas, Mississippi, Nevada, Utah |
| **5** × 2 = 10 | Nebraska\*\*, New Mexico |
| **4** × 7 = 28 | Hawaii, Idaho, Maine\*\*, ▲Montana, New Hampshire, Rhode Island, ▼West Virginia |
| **3** × 7 = 21 | Alaska, Delaware, District of Columbia\*, North Dakota, South Dakota, Vermont, Wyoming |
| = 538 | Total electors |

*\* Pindaan Kedua Puluh Tiga memberikan DC bilangan pemilih yang sama dengan negeri yang paling sedikit penduduknya. Ini selalu tiga.* *\*\* Empat pemilih Maine dan lima pemilih Nebraska diedarkan menggunakan kaedah daerah Kongres.*
## Jadual kronologi

Number of presidential electors by state and year| Tahun pilihan raya | 1788–1800 | 1804–1900 | 1904–2000 | 2004– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| '88 | '92 | '96
'00 | '04
'08 | '12 | '16 | '20 | '24
'28 | '32 | '36
'40 | '44 | '48 | '52
'56 | '60 | '64 | '68 | '72 | '76
'80 | '84
'88 | '92 | '96
'00 | '04 | '08 | '12
'16
'20
'24
'28 | '32
'36
'40 | '44
'48 | '52
'56 | '60 | '64
'68 | '72
'76
'80 | '84
'88 | '92
'96
'00 | '04
'08 | '12
'16
'20 | '24
'28 |
| # | Jumlah | 81 | 135 | 138 | 176 | 218 | 221 | 235 | 261 | 288 | 294 | 275 | 290 | 296 | 303 | 234
*251* | 294 | 366 | 369 | 401 | 444 | 447 | 476 | 483 | 531 | 537 | 538 |
|  | Negeri |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 22 | Alabama |  |  |  |  |  |  | 3 | 5 | 7 | 7 | 9 | 9 | 9 | 9 | 0 | 8 | 10 | 10 | 10 | 11 | 11 | 11 | 11 | **12** | 11 | 11 | 11 | 11 | 10 | 9 | 9 | 9 | 9 | 9 | 9 |
| 49 | Alaska |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** |
| 48 | Arizona |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 4 | 4 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 10 | **11** | **11** |
| 25 | Arkansas |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 3 | 4 | 4 | 0 | 5 | 6 | 6 | 7 | 8 | 8 | **9** | **9** | **9** | **9** | **9** | 8 | 8 | 6 | 6 | 6 | 6 | 6 | 6 | 6 |
| 31 | California |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 4 | 4 | 5 | 5 | 6 | 6 | 8 | 9 | 9 | 10 | 10 | 13 | 22 | 25 | 32 | 32 | 40 | 45 | 47 | 54 | **55** | **55** | 54 |
| 38 | Colorado |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 4 | 4 | 5 | 5 | 6 | 6 | 6 | 6 | 6 | 6 | 7 | 8 | 8 | 9 | 9 | **10** |
| 5 | Connecticut | 7 | **9** | **9** | **9** | **9** | **9** | **9** | 8 | 8 | 8 | 6 | 6 | 6 | 6 | 6 | 6 | 6 | 6 | 6 | 6 | 6 | 7 | 7 | 7 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 7 | 7 | 7 |
| – | D.C. |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** |
| 1 | Delaware | 3 | 3 | 3 | 3 | **4** | **4** | **4** | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 |
| 27 | Florida |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 3 | 0 | 3 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 5 | 5 | 6 | 7 | 8 | 10 | 10 | 14 | 17 | 21 | 25 | 27 | 29 | **30** |
| 4 | Georgia | 5 | 4 | 4 | 6 | 8 | 8 | 8 | 9 | 11 | 11 | 10 | 10 | 10 | 10 | 0 | 9 | 11 | 11 | 12 | 13 | 13 | 13 | 13 | 14 | 12 | 12 | 12 | 12 | 12 | 12 | 12 | 13 | 15 | **16** | **16** |
| 50 | Hawaii |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 3 | **4** | **4** | **4** | **4** | **4** | **4** | **4** |
| 43 | Idaho |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 3 | 3 | **4** | **4** | **4** | **4** | **4** | **4** | **4** | **4** | **4** | **4** | **4** | **4** |
| 21 | Illinois |  |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 5 | 5 | 9 | 9 | 11 | 11 | 16 | 16 | 21 | 21 | 22 | 24 | 24 | 27 | 27 | **29** | **29** | 28 | 27 | 27 | 26 | 26 | 24 | 22 | 21 | 20 | 19 |
| 19 | Indiana |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 5 | 9 | 9 | 12 | 12 | 13 | 13 | 13 | 13 | **15** | **15** | **15** | **15** | **15** | **15** | **15** | **15** | 14 | 13 | 13 | 13 | 13 | 13 | 12 | 12 | 11 | 11 | 11 |
| 29 | Iowa |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 4 | 4 | 4 | 8 | 8 | 11 | 11 | **13** | **13** | **13** | **13** | **13** | **13** | 11 | 10 | 10 | 10 | 9 | 8 | 8 | 7 | 7 | 6 | 6 |
| 34 | Kansas |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 5 | 5 | 9 | **10** | **10** | **10** | **10** | **10** | 9 | 8 | 8 | 8 | 7 | 7 | 7 | 6 | 6 | 6 | 6 |
| 15 | Kentucky |  | 4 | 4 | 8 | 12 | 12 | 12 | 14 | **15** | **15** | 12 | 12 | 12 | 12 | 11 | 11 | 12 | 12 | 13 | 13 | 13 | 13 | 13 | 13 | 11 | 11 | 10 | 10 | 9 | 9 | 9 | 8 | 8 | 8 | 8 |
| 18 | Louisiana |  |  |  |  | 3 | 3 | 3 | 5 | 5 | 5 | 6 | 6 | 6 | 6 | *7* | 7 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 9 | 9 | **10** | **10** | **10** | **10** | **10** | **10** | **10** | **10** | 9 | 9 | 8 | 8 |
| 23 | Maine |  |  |  |  |  |  | 9 | 9 | **10** | **10** | 9 | 9 | 8 | 8 | 7 | 7 | 7 | 7 | 6 | 6 | 6 | 6 | 6 | 6 | 5 | 5 | 5 | 5 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 |
| 7 | Maryland | 8 | 10 | 10 | **11** | **11** | **11** | **11** | **11** | 10 | 10 | 8 | 8 | 8 | 8 | 7 | 7 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 9 | 9 | 10 | 10 | 10 | 10 | 10 | 10 | 10 |
| 6 | Massachusetts | 10 | 16 | 16 | 19 | **22** | **22** | 15 | 15 | 14 | 14 | 12 | 12 | 13 | 13 | 12 | 12 | 13 | 13 | 14 | 15 | 15 | 16 | 16 | 18 | 17 | 16 | 16 | 16 | 14 | 14 | 13 | 12 | 12 | 11 | 11 |
| 26 | Michigan |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 3 | 5 | 5 | 6 | 6 | 8 | 8 | 11 | 11 | 13 | 14 | 14 | 14 | 14 | 15 | 19 | 19 | 20 | 20 | **21** | **21** | 20 | 18 | 17 | 16 | 15 |
| 32 | Minnesota |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 4 | 4 | 4 | 5 | 5 | 7 | 9 | 9 | 11 | 11 | **12** | 11 | 11 | 11 | 11 | 10 | 10 | 10 | 10 | 10 | 10 | 10 |
| 20 | Mississippi |  |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 4 | 4 | 6 | 6 | 7 | 7 | 0 | 0 | 8 | 8 | 9 | 9 | 9 | **10** | **10** | **10** | 9 | 9 | 8 | 8 | 7 | 7 | 7 | 7 | 6 | 6 | 6 |
| 24 | Missouri |  |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 4 | 4 | 7 | 7 | 9 | 9 | 11 | 11 | 15 | 15 | 16 | 17 | 17 | **18** | **18** | **18** | 15 | 15 | 13 | 13 | 12 | 12 | 11 | 11 | 11 | 10 | 10 |
| 41 | Montana |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 3 | 3 | **4** | **4** | **4** | **4** | **4** | **4** | **4** | **4** | 3 | 3 | 3 | **4** |
| 37 | Nebraska |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 3 | 5 | **8** | **8** | **8** | **8** | **8** | 7 | 6 | 6 | 6 | 5 | 5 | 5 | 5 | 5 | 5 | 5 |
| 36 | Nevada |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 4 | 4 | 5 | **6** | **6** |
| 9 | New Hampshire | 5 | 6 | 6 | 7 | **8** | **8** | **8** | **8** | 7 | 7 | 6 | 6 | 5 | 5 | 5 | 5 | 5 | 5 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 |
| 3 | New Jersey | 6 | 7 | 7 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 7 | 7 | 7 | 7 | 7 | 7 | 9 | 9 | 9 | 10 | 10 | 12 | 12 | 14 | 16 | 16 | 16 | 16 | **17** | **17** | 16 | 15 | 15 | 14 | 14 |
| 47 | New Mexico |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | **5** | **5** | **5** | **5** | **5** |
| 11 | New York | 8 | 12 | 12 | 19 | 29 | 29 | 29 | 36 | 42 | 42 | 36 | 36 | 35 | 35 | 33 | 33 | 35 | 35 | 36 | 36 | 36 | 39 | 39 | 45 | **47** | **47** | 45 | 45 | 43 | 41 | 36 | 33 | 31 | 29 | 28 |
| 12 | North Carolina |  | 12 | 12 | 14 | 15 | 15 | 15 | 15 | 15 | 15 | 11 | 11 | 10 | 10 | 0 | 9 | 10 | 10 | 11 | 11 | 11 | 12 | 12 | 12 | 13 | 14 | 14 | 14 | 13 | 13 | 13 | 14 | 15 | 15 | **16** |
| 39 | North Dakota |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 4 | 4 | **5** | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 |
| 17 | Ohio |  |  |  | 3 | 8 | 8 | 8 | 16 | 21 | 21 | 23 | 23 | 23 | 23 | 21 | 21 | 22 | 22 | 23 | 23 | 23 | 23 | 23 | 24 | **26** | 25 | 25 | 25 | **26** | 25 | 23 | 21 | 20 | 18 | 17 |
| 46 | Oklahoma |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 7 | 10 | **11** | 10 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 7 | 7 | 7 |
| 33 | Oregon |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 4 | 4 | 4 | 4 | 5 | 5 | 6 | 6 | 6 | 6 | 6 | 7 | 7 | 7 | 7 | **8** |
| 2 | Pennsylvania | 10 | 15 | 15 | 20 | 25 | 25 | 25 | 28 | 30 | 30 | 26 | 26 | 27 | 27 | 26 | 26 | 29 | 29 | 30 | 32 | 32 | 34 | 34 | **38** | 36 | 35 | 32 | 32 | 29 | 27 | 25 | 23 | 21 | 20 | 19 |
| 13 | Rhode Island |  | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | **5** | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 |
| 8 | South Carolina | 7 | 8 | 8 | 10 | **11** | **11** | **11** | **11** | **11** | **11** | 9 | 9 | 8 | 8 | 0 | 6 | 7 | 7 | 9 | 9 | 9 | 9 | 9 | 9 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 8 | 9 | 9 |
| 40 | South Dakota |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 4 | 4 | 4 | 4 | **5** | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 |
| 16 | Tennessee |  |  | 3 | 5 | 8 | 8 | 8 | 11 | **15** | **15** | 13 | 13 | 12 | 12 | *10* | 10 | 12 | 12 | 12 | 12 | 12 | 12 | 12 | 12 | 11 | 12 | 11 | 11 | 11 | 10 | 11 | 11 | 11 | 11 | 11 |
| 28 | Texas |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 4 | 4 | 4 | 0 | 0 | 8 | 8 | 13 | 15 | 15 | 18 | 18 | 20 | 23 | 23 | 24 | 24 | 25 | 26 | 29 | 32 | 34 | 38 | **40** |
| 45 | Utah |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 3 | 3 | 3 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 5 | 5 | 5 | **6** | **6** |
| 14 | Vermont |  | 4 | 4 | 6 | 8 | **8** | **8** | 7 | 7 | 7 | 6 | 6 | 5 | 5 | 5 | 5 | 5 | 5 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 4 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 | 3 |
| 10 | Virginia | 12 | 21 | 21 | 24 | **25** | **25** | **25** | 24 | 23 | 23 | 17 | 17 | 15 | 15 | 0 | 0 | 11 | 11 | 12 | 12 | 12 | 12 | 12 | 12 | 11 | 11 | 12 | 12 | 12 | 12 | 12 | 13 | 13 | 13 | 13 |
| 42 | Washington |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 4 | 4 | 5 | 5 | 7 | 8 | 8 | 9 | 9 | 9 | 9 | 10 | 11 | 11 | **12** | **12** |
| 35 | West Virginia |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 5 | 5 | 5 | 5 | 6 | 6 | 6 | 7 | 7 | **8** | **8** | **8** | **8** | **8** | 7 | 6 | 6 | 5 | 5 | 5 | 4 |
| 30 | Wisconsin |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | 4 | 5 | 5 | 8 | 8 | 10 | 10 | 11 | 12 | 12 | **13** | **13** | **13** | 12 | 12 | 12 | 12 | 12 | 11 | 11 | 11 | 10 | 10 | 10 |
| 44 | Wyoming |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** | **3** |
| # | Total | 81 | 135 | 138 | 176 | 218 | 221 | 235 | 261 | 288 | 294 | 275 | 290 | 296 | 303 | 234
*251* | 294 | 366 | 369 | 401 | 444 | 447 | 476 | 483 | 531 | 537 | 538 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

Source: Presidential Elections 1789–2000 at Psephos (Adam Carr's Election Archive)

Nota: Pada tahun 1788, 1792, 1796, dan 1800, setiap pemilih membuang dua undi untuk presiden.

Kartogram ini menunjukkan bilangan pemilih dari setiap negeri untuk pilihan raya presiden 2012, 2016 dan 2020. Berikutan bancian 2010, New York dan Ohio kehilangan dua undi pilihan raya, 8 negeri kehilangan satu, 6 negeri mendapat satu, Florida mendapat dua, dan Texas memperoleh empat.
## Kaedah alternatif memilih pemilih

Kaedah pemilihan pemilih presiden, mengikut negeri, 1789–1832| Tahun |  | AL | CT | DE | GA | IL |  | IN | KY | LA | ME | MD |  | MA | MS | MO | NH | NJ |  | NY | NC | OH | PA | RI |  | SC | TN | VT | VA |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1789 |  | – | L | D | L | – |  | – | – | – | – | A |  | H | – | – | H | L |  | – | – | – | A | – |  | L | – | – | D |
| 1792 |  | – | L | L | L | – |  | – | D | – | – | A |  | H | – | – | H | L |  | L | L | – | A | L |  | L | – | L | D |
| 1796 |  | – | L | L | A | – |  | – | D | – | – | D |  | H | – | – | H | L |  | L | D | – | A | L |  | L | H | L | D |
| 1800 |  | – | L | L | L | – |  | – | D | – | – | D |  | L | – | – | L | L |  | L | D | – | L | A |  | L | H | L | A |
| 1804 |  | – | L | L | L | – |  | – | D | – | – | D |  | D | – | – | A | A |  | L | D | A | A | A |  | L | D | L | A |
| 1808 |  | – | L | L | L | – |  | – | D | – | – | D |  | L | – | – | A | A |  | L | D | A | A | A |  | L | D | L | A |
| 1812 |  | – | L | L | L | – |  | – | D | L | – | D |  | D | – | – | A | L |  | L | L | A | A | A |  | L | D | L | A |
| 1816 |  | – | L | L | L | – |  | L | D | L | – | D |  | L | – | – | A | A |  | L | A | A | A | A |  | L | D | L | A |
| 1820 |  | L | A | L | L | D |  | L | D | L | D | D |  | D | A | L | A | A |  | L | A | A | A | A |  | L | D | L | A |
| 1824 |  | A | A | L | L | D |  | A | D | L | D | D |  | A | A | D | A | A |  | L | A | A | A | A |  | L | D | L | A |
| 1828 |  | A | A | L | A | A |  | A | A | A | D | D |  | A | A | A | A | A |  | D | A | A | A | A |  | L | D | A | A |
| 1832 |  | A | A | A | A | A |  | A | A | A | A | D |  | A | A | A | A | A |  | A | A | A | A | A |  | L | A | A | A |
| Year |  | AL | CT | DE | GA | IL |  | IN | KY | LA | ME | MD |  | MA | MS | MO | NH | NJ |  | NY | NC | OH | PA | RI |  | SC | TN | VT | VA |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Key | A | undi popular, secara **A**m | D | pen**D**aerahan undi popular | L | Pemilihan **L**egislatif | H | Sistem **H**ibrid |

Sebelum kemunculan "undi pendek" pada awal abad ke-20 (seperti yang diterangkan dalam proses Pemilihan) cara yang paling biasa untuk memilih pemilih presiden adalah melalui tiket umum. Tiket umum agak serupa dengan sistem semasa dan sering keliru dengannya. Dalam tiket umum, pengundi membuang undi untuk individu yang bertanding sebagai pemilih presiden (sementara dalam undian pendek, pengundi membuang undi untuk keseluruhan pemilih). Dalam tiket umum, kanvas negeri akan melaporkan bilangan undi yang diberikan untuk setiap calon pemilih, satu proses yang rumit di negeri seperti New York dengan berbilang jawatan untuk diisi. Kedua-dua tiket umum dan undian pendek sering dianggap sebagai undian besar-besaran atau pemenang-mengambil-semua. Undi pendek telah diterima pakai oleh pelbagai negeri pada masa yang berbeza; ia telah diterima pakai untuk digunakan oleh North Carolina dan Ohio pada tahun 1932. Alabama masih menggunakan tiket umum selewat-lewatnya pada tahun 1960 dan merupakan salah satu negeri terakhir yang beralih kepada undi pendek.

Persoalan sejauh mana perlembagaan negeri boleh mengekang pilihan badan perundangan tentang kaedah memilih pemilih telah disentuh dalam dua kes Mahkamah Agung A.S. Dalam McPherson lwn Blacker, 146 A.S. 1 (1892), Mahkamah memetik Perkara II, Seksyen 1, Klausa 2 yang menyatakan bahawa pemilih negeri dipilih "dengan cara yang diarahkan oleh badan perundangan" dan menulis perkataan ini "beroperasi sebagai had ke atas negara berkenaan dengan sebarang percubaan untuk mengehadkan kuasa perundangan". Dalam Bush lwn Palm Beach County Canvassing Board, 531 A.S. 70 (2000), keputusan Mahkamah Agung Florida telah dikosongkan (tidak diterbalikkan) berdasarkan McPherson. Sebaliknya, tiga hakim yang tidak bersetuju dalam Bush lwn Gore, 531 U.S. 98 (2000), menulis: "[Tiada] apa-apa dalam Perkara II Perlembagaan Persekutuan membebaskan badan perundangan negeri daripada kekangan dalam Perlembagaan Negeri yang mewujudkannya." Penyelidikan meluas mengenai kaedah alternatif peruntukan pilihan raya telah dijalankan oleh Collin Welke, Dylan Shearer, dan Riley Wagie pada 2019.

### Pelantikan oleh badan perundangan negeri

Dalam pilihan raya presiden yang terawal, pilihan perundangan negeri adalah kaedah yang paling biasa untuk memilih pemilih. Majoriti badan perundangan negeri memilih pemilih presiden pada tahun 1792 (9 daripada 15) dan 1800 (10 daripada 16), dan separuh daripada mereka berbuat demikian pada tahun 1812. Malah dalam pilihan raya 1824, satu perempat daripada dewan undangan negeri (6 daripada 24) memilih pemilih. (Dalam pilihan raya itu, Andrew Jackson kalah walaupun mempunyai kepelbagaian undi popular dan bilangan undi pilihan raya yang mewakili mereka; namun, memandangkan enam negeri tidak mengadakan pilihan raya popular untuk undi pilihan raya mereka, ungkapan penuh undi popular secara nasional tidak dapat diketahui.) Sesetengah badan perundangan negeri hanya memilih pemilih, manakala negeri lain menggunakan kaedah hibrid di mana badan perundangan negeri memilih daripada kumpulan pemilih yang dipilih melalui undi popular. Menjelang 1828, dengan kebangkitan demokrasi Jackson, hanya Delaware dan Carolina Selatan yang menggunakan pilihan perundangan. Delaware menamatkan amalannya pada pilihan raya berikut (1832), manakala Carolina Selatan terus menggunakan kaedah itu sehingga ia berpisah daripada Kesatuan pada Disember 1860. Carolina Selatan menggunakan undi popular buat kali pertama dalam pilihan raya 1868.

Tidak termasuk South Carolina, pelantikan perundangan hanya digunakan dalam empat situasi selepas 1832:

* Pada tahun 1848, statut Massachusetts menganugerahkan undi pemilih negeri kepada pemenang undi popular secara besar-besaran, tetapi hanya jika calon itu memenangi majoriti mutlak. Apabila undi tidak menghasilkan pemenang antara parti Demokrat, Free Soil dan Whig, badan perundangan negeri memilih pemilih, memberikan kesemua 12 undi pilihan raya kepada Whig (yang telah memenangi kepelbagaian undi di negeri itu).
* Pada tahun 1864, Nevada, setelah menyertai Kesatuan hanya beberapa hari sebelum Hari Pilihan Raya, tidak mempunyai pilihan selain melantik secara perundangan.
* Pada tahun 1868, negeri Florida yang baru dibina semula secara perundangan melantik pemilihnya, setelah diterima semula terlalu lewat untuk mengadakan pilihan raya.
* Akhirnya, pada tahun 1876, badan perundangan negeri Colorado yang baru diterima masuk menggunakan pilihan perundangan kerana kekurangan masa dan wang untuk mengadakan pilihan raya popular.

Pelantikan perundangan telah disifatkan sebagai kemungkinan dalam pilihan raya 2000. Sekiranya pengiraan semula diteruskan, badan perundangan Florida bersedia untuk melantik barisan pemilih Republikan untuk mengelakkan ketinggalan tarikh akhir pelabuhan selamat persekutuan untuk memilih pemilih.

Perlembagaan memberi setiap badan perundangan negeri kuasa untuk memutuskan cara pemilih negerinya dipilih dan ia boleh menjadi lebih mudah dan lebih murah bagi badan perundangan negeri untuk hanya melantik senarai pemilih daripada mencipta rangka kerja perundangan untuk mengadakan pilihan raya untuk menentukan pemilih. Seperti yang dinyatakan di atas, kedua-dua situasi di mana pilihan perundangan telah digunakan sejak Perang Saudara kedua-duanya adalah kerana tidak ada masa atau wang yang cukup untuk membuat persediaan untuk pilihan raya. Walau bagaimanapun, pelantikan oleh badan perundangan negeri boleh membawa kesan negatif: badan perundangan dwikameral boleh menemui jalan buntu dengan lebih mudah berbanding pengundi. Inilah yang berlaku kepada New York pada 1789 apabila badan perundangan gagal melantik mana-mana pemilih.

### Daerah pilihan raya

Kaedah lain yang digunakan pada awal sejarah A.S. ialah membahagikan negeri kepada daerah pilihan raya. Dengan kaedah ini, pengundi di setiap daerah akan membuang undi mereka untuk pengundi yang mereka sokong dan pemenang di setiap daerah akan menjadi pemilih. Ini serupa dengan bagaimana negeri-negeri pada masa ini dipisahkan menjadi daerah kongres. Namun, perbezaan itu berpunca daripada fakta bahawa setiap negeri sentiasa mempunyai dua daerah pilihan raya lebih banyak daripada daerah kongres. Seperti daerah kongres, lebih-lebih lagi, kaedah ini terdedah kepada 'gerrymandering'.

### Kaedah daerah Kongres

Unjuran keputusan pilihan raya presiden Amerika Syarikat 2020 menggunakan salah satu kaedah daerah Kongres.
Terdapat dua versi kaedah daerah kongres: satu telah dilaksanakan di Maine dan Nebraska; satu lagi digunakan di New York pada tahun 1828 dan dicadangkan untuk digunakan di Virginia. Di bawah kaedah yang dilaksanakan, satu undi pemilih pergi mengikut kepelbagaian undi popular setiap daerah kongres (untuk Dewan Perwakilan A.S.); dan dua bagi setiap undi popular di seluruh negeri. Ini boleh mengakibatkan perkadaran yang lebih besar. Tetapi ia boleh memberikan keputusan yang serupa dengan negeri-negeri pemenang-mengambil-semua, seperti pada tahun 1992, apabila George H. W. Bush memenangi kesemua lima undi pilihan raya Nebraska dengan pluraliti yang jelas pada 47% undi; dalam sistem yang benar-benar berkadar, dia akan menerima tiga dan Bill Clinton dan Ross Perot masing-masing akan menerima satu.

Pada tahun 2013, cadangan Virginia telah dibentangkan. Seperti kaedah daerah kongres yang lain, ini akan mengagihkan undi pilihan raya berdasarkan pemenang undi popular dalam setiap 11 daerah kongres Virginia; dua undi pilihan raya seluruh negeri akan diberikan berdasarkan calon mana yang memenangi daerah kongres terbanyak. Kaedah yang sama telah digunakan di New York pada tahun 1828: dua pemilih besar telah dipilih oleh pemilih yang dipilih di daerah.

Kaedah daerah kongres lebih berkemungkinan timbul daripada alternatif lain kepada kaedah pemenang-mengambil-seluruh-negeri, memandangkan penentangan kedua-dua pihak utama untuk membatalkan jawatan terlebih dahulu. Undang-undang negeri sudah memadai untuk menggunakan kaedah ini. Penyokong kaedah itu percaya sistem itu menggalakkan peratusan keluar mengundi yang lebih tinggi atau memberi insentif kepada calon, untuk melawat dan merayu ke beberapa negeri yang dianggap selamat, secara keseluruhan, untuk satu parti. Sistem pemenang-ambil-semua mengabaikan beribu-ribu undi; di California Demokratik terdapat daerah Republikan, di Texas Republikan terdapat daerah Demokrat. Oleh kerana calon mempunyai insentif untuk berkempen di daerah berdaya saing, dengan rancangan daerah, calon mempunyai insentif untuk berkempen secara aktif di lebih tiga puluh negeri berbanding kira-kira tujuh negeri "swing". Penentang sistem itu, bagaimanapun, berpendapat bahawa calon mungkin hanya menghabiskan masa di daerah medan pertempuran tertentu dan bukannya di seluruh negeri dan kes pergaduhan boleh menjadi lebih teruk apabila parti politik cuba menarik seberapa banyak daerah selamat yang mereka boleh.

Tidak seperti perbandingan daerah kongres yang mudah, bonus undi popular rancangan daerah dalam pilihan raya 2008 akan memberikan Obama 56% daripada Badan Pemilih berbanding 68% yang dia menang; ia "akan lebih dekat menghampiri peratusan undi popular yang dimenangi[53%]". Walau bagaimanapun, rancangan daerah itu akan memberikan Obama 49% daripada Badan Pemilih pada tahun 2012, dan akan memberikan Romney kemenangan dalam Badan Pemilih walaupun Obama memenangi undi popular hampir 4% (51.1–47.2) berbanding Romney.

#### Perlaksanaan

Daripada 44 negeri berbilang daerah yang mempunyai 517 undi pemilih mengikut kaedah itu, hanya Maine (4 EV) dan Nebraska (5 EV) yang menggunakannya. Maine mula menggunakan kaedah daerah kongres pada pilihan raya 1972. Nebraska telah menggunakan kaedah daerah kongres sejak pilihan raya 1992. Michigan menggunakan sistem untuk pilihan raya presiden 1892, dan beberapa negeri lain menggunakan pelbagai bentuk rancangan daerah sebelum 1840: Virginia, Delaware, Maryland, Kentucky, North Carolina, Massachusetts, Illinois, Maine, Missouri, dan New York.

Kaedah daerah kongres membolehkan negeri berpeluang untuk memecah undi pilihan rayanya antara berbilang calon. Sebelum 2008, baik Maine mahupun Nebraska tidak pernah membelah undi pilihan raya mereka. Nebraska membahagikan undi pilihan rayanya buat kali pertama pada 2008, memberikan John McCain pemilih seluruh negeri dan dua daerah kongres, manakala Barack Obama memenangi undi pilihan raya daerah kongres ke-2 Nebraska. Berikutan perpecahan 2008, beberapa Republikan Nebraska berusaha untuk membuang kaedah daerah kongres dan kembali kepada sistem pemenang-ambil-semua. Pada Januari 2010, rang undang-undang telah diperkenalkan di badan perundangan Nebraska untuk kembali kepada sistem pemenang-ambil-semua; rang undang-undang itu mati dalam jawatankuasa pada Mac 2011. Republikan telah meluluskan rang undang-undang pada tahun 1995 dan 1997 untuk melakukan perkara yang sama, yang telah diveto oleh Gabenor Demokrat Ben Nelson.

#### Pengangkatan terbengkalai baru-baru ini di negeri lain

Pada tahun 2010, Republikan di Pennsylvania, yang mengawal kedua-dua dewan perundangan dan juga jawatan gabenor, mengemukakan rancangan untuk menukar sistem pemenang-ambil-semua negeri kepada sistem kaedah daerah kongres. Pennsylvania telah mengundi calon Demokrat dalam lima pilihan raya presiden sebelum ini, jadi ini dilihat sebagai percubaan untuk mengambil undi pilihan raya Demokrat. Demokrat Barack Obama memenangi Pennsylvania pada 2008 dengan 55% undiannya. Rancangan daerah itu akan memberikannya 11 daripada 21 undi pilihan rayanya, 52.4% yang lebih hampir kepada peratusan undi popular. Rancangan itu kemudiannya kehilangan sokongan. Republikan lain, termasuk wakil negeri Michigan Pete Lund, Pengerusi RNC Reince Priebus, dan Gabenor Wisconsin Scott Walker, telah mengapungkan idea yang sama.

### Undi berkadar

Dalam sistem perkadaran, pemilih akan dipilih mengikut perkadaran undi yang diberikan untuk calon atau parti mereka, dan bukannya dipilih oleh undi pluraliti seluruh negeri..

## Kesan dan penerimaan

Penyelidikan Gary Bugh mengenai perbahasan kongres mengenai cadangan pindaan perlembagaan untuk memansuhkan Badan Pemilih mendedahkan penentang reformasi sering merayu kepada tradisi dan keutamaan untuk pilihan raya tidak langsung, manakala penyokong reformasi sering memperjuangkan sistem satu orang, satu undi yang lebih adil.. Badan Pemilih telah dibatalkan oleh semua negara demokrasi lain di seluruh dunia demi pemilihan langsung untuk presiden eksekutif.

Pengkritik berpendapat bahawa Badan Pemilih kurang demokratik berbanding undi popular langsung nasional dan tertakluk kepada manipulasi kerana pengundi yang tidak setia; bahawa sistem itu bertentangan dengan demokrasi yang memperjuangkan standard "satu orang, satu undi"; dan mungkin terdapat pilihan raya di mana seorang calon memenangi undi popular negara tetapi seorang lagi memenangi undi pilihan raya, seperti dalam pilihan raya 2000 dan 2016. Rakyat individu di negeri kurang penduduk dengan 5% daripada Badan Pemilih mempunyai secara proporsional lebih banyak kuasa mengundi berbanding negeri yang lebih ramai penduduk, dan calon boleh menang dengan memberi tumpuan kepada beberapa "negeri swing" sahaja.

### Undian ~40%

Data pengundian abad ke-21 menunjukkan bahawa majoriti rakyat Amerika secara konsisten menyokong undi popular secara langsung untuk pilihan raya presiden. Populariti Badan Pemilih telah berlegar antara 35% dan 44%.

### Perbezaan dengan undi popular

Grafik ini menunjukkan cara pemenang undi popular masih boleh kalah dalam sistem Badan Pemilih yang serupa dengan Badan Pemilih A.S.
Graf bar undi popular dalam pilihan raya presiden (sehingga 2020). Bintang hitam menandakan lima kes di mana pemenang tidak mempunyai kepelbagaian undi popular. Petak hitam menandakan dua kes di mana undi pemilih menghasilkan seri, atau pemenang tidak mempunyai majoriti undi pemilih. Satu H menandakan setiap dua kes di mana pilihan raya telah diputuskan oleh Dewan; satu S menandakan satu kes di mana pilihan raya telah dimuktamadkan oleh Mahkamah Agung.
Penentang Badan Pemilih mendakwa hasil sedemikian tidak mengikut logik konsep normatif bagaimana sistem demokrasi harus berfungsi. Satu pandangan ialah Badan Pemilih melanggar prinsip kesaksamaan politik, kerana pilihan raya presiden tidak diputuskan oleh prinsip satu undi satu orang.

Walaupun ramai yang menganggap undi popular negara yang diperhatikan di bawah sistem Badan Pemilih akan mencerminkan undi popular yang diperhatikan di bawah sistem Undi Popular Nasional, penyokong berpendapat bahawa tidak semestinya berlaku kerana setiap institusi pilihan raya menghasilkan insentif yang berbeza untuk, dan pilihan strategi oleh, kempen presiden.

#### Pilihan raya yang ketara

Pilihan raya 1876, 1888, 2000, dan 2016 menghasilkan pemenang Badan Pemilih yang tidak menerima sekurang-kurangnya pluraliti undi popular di seluruh negara. Pada tahun 1824, terdapat enam negeri di mana pemilih dilantik secara perundangan, dan bukannya dipilih secara popular, jadi tidak pasti apakah undi popular negara jika semua pemilih presiden telah dipilih secara popular. Apabila tiada calon presiden menerima majoriti undi pilihan raya pada tahun 1824, pilihan raya telah diputuskan oleh Dewan Rakyat dan oleh itu boleh dianggap berbeza daripada empat pilihan raya terakhir di mana semua negeri mempunyai pemilihan popular pemilih.. Undi popular negara yang sebenar juga tidak pasti dalam pilihan raya 1960, dan pluraliti untuk pemenang bergantung pada cara undi untuk pemilih Alabama diperuntukkan.

**Pilihan raya di mana undi popular dan keputusan badan pemilih pilihan raya berbeza 1800: Jefferson menang dengan 61.4% undi popular; Adams mempunyai 38.6%\*
* 1824: Adams menang dengan 30.9% undi popular; Jackson mempunyai 41.4%\*
* 1836 (hanya untuk naib presiden): Johnson menang dengan 63.5% undi popular; Granger mempunyai 30.8%\*
* 1876: Tilden (D) menerima 50.9% undi, Hayes (R) menerima 47.9%
* 1888: Cleveland (D) menerima 48.6% undi, Harrison (R) menerima 47.8%
* 2000: Gore (D) menerima 48.4% undi, Bush (R) menerima 47.9%
* 2016: Clinton (D) menerima 48.2% undi, Trump (R) menerima 46.1%

*\*Penjumlahan undi popular ini adalah separa kerana beberapa negeri masih menggunakan badan perundangan mereka untuk memilih pemilih bukan undi popular. Dalam kedua-dua pilihan raya, sebuah Badan Pemilih yang terikat telah menyerahkan pertandingan itu kepada Kongres untuk membuat keputusan.*

### Memihak kepada negeri ayunan terbesar

Peta ini menunjukkan jumlah perhatian yang diberikan kepada setiap negeri oleh kempen Bush dan Kerry (digabungkan) semasa lima minggu terakhir pilihan raya 2004: setiap tangan melambai (peta ungu) mewakili lawatan daripada calon presiden atau naib presiden; setiap tanda dolar (peta hijau) mewakili satu juta dolar yang dibelanjakan untuk pengiklanan TV.
Badan Pemilih menggalakkan pejuang politik untuk memberi tumpuan kepada beberapa negeri yang dipanggil swing sambil mengabaikan seluruh negara. Negeri-negeri berpenduduk ramai di mana keputusan pengundian sebelum pilihan raya tidak menunjukkan kegemaran yang jelas dibanjiri dengan lawatan kempen, pengiklanan televisyen tepu, usaha keluar-undi oleh penganjur parti, dan perdebatan, manakala empat daripada lima pengundi dalam pilihan raya nasional adalah " diabaikan sama sekali", menurut satu penilaian. Memandangkan kebanyakan negeri menggunakan pengaturan pemenang-ambil-semua di mana calon dengan undi terbanyak di negeri itu menerima semua undi pilihan raya negeri itu, terdapat insentif yang jelas untuk memberi tumpuan hampir secara eksklusif pada beberapa negeri utama yang belum membuat keputusan.

### Tidak semua undi dikira sama

Setiap negeri mendapat sekurang-kurangnya tiga undi pemilih, tanpa mengira populasi, yang semakin memberikan negeri berpenduduk rendah lebih banyak pemilih bagi setiap pengundi (atau lebih banyak kuasa mengundi). Sebagai contoh, undi pilihan raya mewakili hampir empat kali lebih ramai orang di California berbanding di Wyoming. Secara purata, pengundi di sepuluh negeri yang paling kurang penduduknya mempunyai 2.5 lebih ramai pemilih bagi setiap orang berbanding dengan pengundi di sepuluh negeri yang paling ramai penduduknya.

Pada tahun 1968, John F. Banzhaf III membangunkan indeks kuasa Banzhaf (BPI) yang berpendapat bahawa seorang pengundi di negeri New York mempunyai, secara purata, 3.3 kali lebih banyak kuasa mengundi dalam pilihan raya presiden berbanding purata pengundi di luar New York. Mark Livingston menggunakan kaedah yang sama dan menganggarkan bahawa pengundi individu di negeri terbesar (berdasarkan bancian 1990) mempunyai 3.3 kali lebih kuasa individu untuk memilih presiden berbanding pengundi Montana. Walau bagaimanapun, yang lain berhujah bahawa kaedah Banzhaf mengabaikan susunan demografi negeri-negeri dan kerana menganggap undian seperti wang syiling bebas. Pengkritik kaedah Banzhaf mengatakan model berasaskan empirikal yang digunakan untuk menganalisis Badan Pemilih secara konsisten mendapati bahawa negeri berpenduduk jarang mendapat manfaat daripada undi penduduk mereka dikira lebih daripada undi mereka yang tinggal di negeri yang lebih ramai penduduk..

### Menurunkan peratusan keluar mengundi

Kecuali di negeri-negeri swing yang bersaing ketat, peratusan keluar mengundi tidak menjejaskan keputusan pilihan raya kerana penguasaan parti politik yang berakar umbi di kebanyakan negeri. Badan Pemilih mengurangkan kelebihan yang mungkin diperoleh parti politik atau kempen untuk menggalakkan pengundi keluar, kecuali di negeri-negeri swing tersebut. Sekiranya pilihan raya presiden diputuskan oleh undi popular negara, sebaliknya, kempen dan parti akan mempunyai insentif yang kuat untuk berusaha meningkatkan peratusan keluar mengundi di mana-mana sahaja. Individu juga akan mempunyai insentif yang lebih kuat untuk memujuk rakan dan jiran mereka untuk keluar mengundi. Perbezaan peratusan keluar mengundi antara negeri swing dan bukan swing state di bawah sistem Badan Pemilih semasa mencadangkan bahawa menggantikan Badan Pemilih dengan pilihan raya terus melalui undi popular berkemungkinan akan meningkatkan jumlah keluar mengundi dan penyertaan dengan ketara.

### Mengaburkan kehilangan hak dalam negeri

Mengikut kritikan ini, Badan Pemilih mengurangkan pilihan raya kepada kiraan pemilih semata-mata untuk negeri tertentu, dan, akibatnya, ia mengaburkan sebarang masalah pengundian dalam negeri tertentu. Contohnya, jika negeri tertentu menyekat beberapa kumpulan daripada mengundi, mungkin melalui kaedah penindasan pengundi seperti mengenakan ujian membaca, cukai undian, keperluan pendaftaran atau melucutkan hak kumpulan tertentu secara sah (seperti wanita atau orang kulit berwarna), maka mengundi di dalam negeri itu akan dikurangkan, tetapi memandangkan kiraan pilihan raya negeri adalah sama, kehilangan hak tidak mempunyai kesan ke atas kuasa pilihan raya keseluruhannya. Pengkritik berpendapat bahawa kehilangan hak tersebut tidak dihukum oleh Badan Pemilih. Hujah yang berkaitan ialah Badan Pemilih mungkin mempunyai kesan melembapkan ke atas peratusan keluar mengundi: tiada insentif bagi negeri-negeri untuk mendekati lebih ramai rakyatnya untuk memasukkan mereka dalam pilihan raya kerana kiraan pilihan raya negeri itu kekal dalam apa jua keadaan. Menurut pandangan ini, jika pilihan raya adalah melalui undi popular, maka negeri akan terdorong untuk memasukkan lebih ramai rakyat dalam pilihan raya memandangkan negeri itu akan mempunyai lebih banyak pengaruh politik di peringkat nasional. Pengkritik berpendapat bahawa sistem Badan Pemilih melindungi negeri daripada publisiti negatif serta kemungkinan penalti persekutuan kerana kehilangan hak subkumpulan rakyat.

Sarjana undang-undang Akhil Amar dan Vikram Amar telah berhujah bahawa kompromi Badan Pemilih yang asal telah digubal sebahagiannya kerana ia membolehkan negeri-negeri Selatan kehilangan hak terhadap populasi hamba mereka.Ia membenarkan negeri-negeri Selatan melucut hak sejumlah besar hamba sambil membenarkan negeri-negeri ini mengekalkan pengaruh politik dan menghalang penguasaan Utara dalam persekutuan dengan menggunakan Kompromi Tiga-Perlima. Mereka menyatakan bahawa James Madison percaya persoalan mengira hamba telah memberikan cabaran yang serius, tetapi bahawa "penggantian pemilih mengelakkan kesukaran ini dan nampaknya pada keseluruhannya bertanggungjawab terhadap bantahan yang paling sedikit." Akhil dan Vikram Amar menambah:

> Sistem pengasas juga menggalakkan kehilangan hak wanita yang berterusan. Dalam sistem pilihan raya nasional secara langsung, mana-mana negeri yang memberi wanita undi secara automatik akan menggandakan pengaruh nasionalnya. Di bawah Kolej Pilihan Raya, bagaimanapun, sesebuah negeri tidak mempunyai insentif sedemikian untuk meningkatkan francais; seperti hamba, yang penting ialah berapa ramai wanita yang tinggal di sesebuah negeri, bukan berapa ramai yang diberi kuasa ... negeri yang mempunyai peratusan keluar mengundi yang rendah mendapat jumlah undi yang sama seperti ia mempunyai peratusan keluar mengundi yang tinggi. Sebaliknya, sistem pilihan raya langsung yang direka dengan baik boleh mendorong negeri untuk keluar undi.
>
>

Selepas Pindaan Ketiga Belas memansuhkan perhambaan, pengundi kulit putih di negeri Selatan mendapat manfaat daripada penghapusan Kompromi Tiga Perlima kerana dengan semua bekas hamba dikira sebagai satu orang, bukannya 3/5, negeri Selatan meningkatkan bahagian pemilih mereka dalam Badan Pemilih. Negeri-negeri selatan juga menggubal undang-undang yang menyekat akses kepada pengundian oleh bekas hamba, dengan itu meningkatkan berat undi pilihan oleh kulit putih selatan.

Minoriti cenderung tidak seimbang di negeri yang tidak berdaya saing, mengurangkan kesan mereka terhadap pilihan raya keseluruhan dan lebih mewakili pengundi kulit putih yang cenderung tinggal di negeri ayunan yang memutuskan pilihan raya.

### Orang Amerika di wilayah A.S. tidak boleh mengundi

Kira-kira empat juta rakyat Amerika di Puerto Rico, Kepulauan Mariana Utara, Kepulauan Virgin A.S., Samoa Amerika dan Guam, tidak mempunyai undi dalam pilihan raya presiden. Hanya negeri A.S. (setiap Perkara II, Seksyen 1, Fasal 2) dan Washington, D.C. (setiap Pindaan Dua Puluh Tiga) berhak kepada pemilih. Oleh itu, pelbagai sarjana menyimpulkan bahawa proses pilihan raya nasional A.S. tidak demokratik sepenuhnya. Guam telah mengadakan pemilihan yang tidak mengikat untuk presiden sejak 1980-an untuk menarik perhatian kepada fakta ini. Parti Demokrat dan Republikan, serta pihak ketiga yang lain, bagaimanapun, telah membolehkan orang di wilayah A.S. mengundi dalam pemilihan presiden parti..

### Kelemahan pihak ketiga

Dalam amalan, cara pemenang-mengambil-semua memperuntukkan pemilih negeri secara amnya mengurangkan kepentingan parti kecil.

### Federalisme dan kuasa negeri

Separuh penduduk A.S. tinggal di 143 daerah bandar / pinggir bandar daripada 3,143 daerah atau daerah yang setara (Tinjauan Komuniti Amerika 2019).
Selama bertahun-tahun awal dalam sejarah negara, sehingga Era Jacksonian (1830-an), banyak negeri melantik pemilih mereka melalui undian badan perundangan negeri, dan penyokong berhujah bahawa, pada akhirnya, pemilihan presiden masih perlu turun ke bawah. keputusan setiap negeri, atau sifat persekutuan Amerika Syarikat akan memberi laluan kepada satu kerajaan besar-besaran, berpusat, sehingga merugikan Negara.

Dalam bukunya A More Perfect Constitution pada tahun 2007, Profesor Larry Sabato lebih suka memperuntukkan Badan Pemilih (dan kerusi Senat) dalam perkadaran yang lebih ketat kepada penduduk sambil mengekalkan Badan Pemilih untuk faedah negeri-negeri yang berpenduduk ringan dan untuk mengukuhkan peranan negeri-negeri dalam federalisme.

Profesor Kolej Undang-undang Universiti Willamette, Norman R. Williams telah berhujah bahawa perwakilan Konvensyen Perlembagaan memilih Badan Pemilih untuk memilih Presiden sebahagian besarnya sebagai reaksi kepada pengalaman semasa tempoh Konfederasi di mana gabenor negeri sering dipilih oleh badan perundangan negeri dan mahu kerajaan persekutuan baharu mempunyai cabang eksekutif yang bebas secara efektif daripada cabang perundangan. Sebagai contoh, Alexander Hamilton berhujah bahawa Badan Pemilih akan menghalang, berat sebelah jahat, campur tangan asing dan tipu daya domestik dalam pilihan raya presiden dengan tidak membenarkan ahli Kongres atau mana-mana pegawai Amerika Syarikat untuk berkhidmat sebagai pemilih.

## Usaha untuk memansuhkan atau reformasi

Lebih banyak resolusi telah dikemukakan untuk meminda mekanisme Badan Pemilih A.S. berbanding mana-mana bahagian lain dalam perlembagaan. Sejak 1800, lebih 700 cadangan untuk memperbaharui atau menghapuskan sistem telah diperkenalkan di Kongres. Penyokong cadangan ini berhujah bahawa sistem Badan Pemilih tidak menyediakan pilihan raya demokratik secara langsung, memberi kelebihan kepada negeri yang kurang penduduk, dan membenarkan calon memenangi jawatan presiden tanpa memenangi undi terbanyak. Tiada satu pun daripada cadangan ini telah mendapat kelulusan dua pertiga Kongres dan tiga perempat daripada negeri yang diperlukan untuk meminda Perlembagaan. Ziblatt dan Levitsky berhujah bahawa Amerika mempunyai perlembagaan yang paling sukar untuk dipinda, itulah sebabnya usaha pembaharuan hanya terhenti di Amerika.

### 1969–1970: Pindaan Bayh–Celler

Yang paling hampir Amerika Syarikat telah datang untuk memansuhkan Badan Pemilih berlaku semasa Kongres ke-91 (1969–1971). Pilihan raya 1968 menyebabkan Richard Nixon menerima 301 undi pemilih (56% daripada pemilih), Hubert Humphrey 191 (35.5%), dan George Wallace 46 (8.5%) dengan 13.5% undi popular. Bagaimanapun, Nixon hanya menerima 511,944 undian lebih popular daripada Humphrey, 43.5% hingga 42.9%, kurang daripada 1% daripada jumlah keseluruhan negara.

Wakil Emanuel Celler (D–New York), pengerusi Jawatankuasa Kehakiman Dewan, menjawab kebimbangan orang ramai mengenai perbezaan antara undi popular dan undi pilihan raya dengan memperkenalkan Resolusi Bersama Dewan 681, cadangan pindaan Perlembagaan yang akan menggantikan Badan Pemilih dengan sistem pluraliti yang lebih mudah berdasarkan undi popular negara. Dengan sistem ini, pasangan calon (bertanding jawatan presiden dan naib presiden) yang mendapat undian tertinggi akan memenangi jawatan presiden dan naib presiden dengan syarat mereka memenangi sekurang-kurangnya 40% undi popular negara. Jika tiada pasangan yang menerima 40% undi popular, pilihan raya larian akan diadakan di mana pilihan presiden dan naib presiden akan dibuat daripada dua pasangan orang yang telah menerima jumlah undian tertinggi dalam pilihan raya pertama.

Pada 29 April 1969, Jawatankuasa Kehakiman Dewan mengundi 28 berbanding 6 untuk meluluskan cadangan itu. Perbahasan cadangan itu sebelum Dewan Rakyat penuh berakhir pada 11 September 1969 dan akhirnya diluluskan dengan sokongan dwipartisan pada 18 September 1969, dengan undian 339 hingga 70.

Pada 30 September 1969, Presiden Nixon memberikan pengesahannya untuk menerima pakai cadangan itu, menggalakkan Senat meluluskan versi cadangannya, yang telah ditaja sebagai Resolusi Bersama Senat 1 oleh Senator Birch Bayh (D–Indiana).

Pada 8 Oktober 1969, New York Times melaporkan bahawa 30 badan perundangan negeri "sama ada pasti atau mungkin meluluskan pindaan perlembagaan yang merangkumi rancangan pilihan raya langsung jika ia lulus ujian Kongres terakhirnya di Senat." Ratifikasi 38 badan perundangan negeri mungkin diperlukan untuk diterima pakai. Akhbar itu juga melaporkan bahawa enam negeri lain masih belum menyatakan pilihan, enam cenderung ke arah pembangkang, dan lapan menentang keras.

Pada 14 Ogos 1970, Jawatankuasa Kehakiman Senat menghantar laporannya yang menyokong kelulusan cadangan itu kepada Senat penuh. Jawatankuasa Kehakiman telah meluluskan cadangan itu dengan undian 11 berbanding 6. Enam ahli yang menentang rancangan itu, senator Demokrat James Eastland dari Mississippi, John Little McClellan dari Arkansas, dan Sam Ervin dari North Carolina, bersama-sama senator Republikan Roman Hruska dari Nebraska, Hiram Fong dari Hawaii, dan Strom Thurmond dari South Carolina, semuanya berhujah bahawa walaupun sistem sekarang mempunyai potensi kelemahan, ia telah berfungsi dengan baik sepanjang tahun. Senator Bayh menyatakan bahawa penyokong langkah itu adalah kira-kira sedozen undi yang kurang daripada 67 undi yang diperlukan untuk cadangan meluluskan Senat penuh. Dia menyeru Presiden Nixon untuk cuba memujuk senator Republikan yang belum membuat keputusan untuk menyokong cadangan itu. Bagaimanapun, Nixon, walaupun tidak mengingkari sokongannya sebelum ini, memilih untuk tidak membuat sebarang rayuan peribadi selanjutnya untuk menyokong cadangan itu.l.

Pada 8 September 1970, Senat mula membahaskan secara terbuka cadangan itu, dan cadangan itu dengan cepat diselesaikan. Penentang utama cadangan itu kebanyakannya adalah senator Selatan dan konservatif dari negeri-negeri kecil, kedua-dua Demokrat dan Republikan, yang berhujah bahawa memansuhkan Badan Pemilih akan mengurangkan pengaruh politik negeri mereka. Pada 17 September 1970, usul untuk cloture, yang akan menamatkan filibuster, menerima 54 undian kepada 36 untuk cloture, gagal menerima undi majoriti dua pertiga senator yang diperlukan ketika itu. Usul kedua untuk penutupan pada 29 September 1970, juga gagal, dengan 53 hingga 34. Selepas itu, ketua majoriti Senat, Mike Mansfield dari Montana, berpindah untuk mengetepikan cadangan itu supaya Senat dapat menangani urusan lain.. Bagaimanapun, cadangan itu tidak pernah dipertimbangkan lagi dan mati apabila Kongres ke-91 berakhir pada 3 Januari 1971.

### Cadangan Carter

Pada 22 Mac 1977, Presiden Jimmy Carter menulis surat pembaharuan kepada Kongres yang juga termasuk ungkapannya untuk memansuhkan Badan Pemilih. Surat itu dibaca sebahagiannya:

> Syor keempat saya ialah Kongres menerima pakai pindaan Perlembagaan untuk memperuntukkan pemilihan presiden secara langsung. Pindaan sedemikian, yang akan memansuhkan Kolej Pilihan Raya, akan memastikan calon yang dipilih oleh pengundi benar-benar menjadi Presiden. Di bawah Kolej Pilihan Raya, selalu ada kemungkinan bahawa pemenang undi popular tidak akan dipilih. Ini telah berlaku dalam tiga pilihan raya, 1824, 1876, dan 1888. Dalam pilihan raya yang lalu, keputusan itu mungkin telah diubah oleh peralihan kecil undi di Ohio dan Hawaii, walaupun terdapat perbezaan undi popular sebanyak 1.7 juta. Saya tidak mengesyorkan pindaan Perlembagaan dengan mudah. Saya fikir proses pindaan mesti dikhaskan untuk isu yang mengatasi kepentingan kerajaan. Tetapi kaedah kita memilih Presiden kita adalah isu sedemikian. Saya tidak akan mencadangkan pindaan pilihan raya langsung yang khusus. Saya lebih suka membenarkan Kongres meneruskan kerjanya tanpa gangguan cadangan baharu.
>
>

Program yang dicadangkan oleh Presiden Carter untuk pembaharuan Badan Pemilih adalah sangat liberal untuk presiden moden pada masa ini, dan dalam beberapa aspek pakej, ia melampaui jangkaan asal. Akhbar seperti The New York Times melihat cadangan Presiden Carter pada masa itu sebagai "kejutan sederhana" kerana petunjuk Carter bahawa beliau akan berminat untuk hanya menghapuskan pemilih tetapi mengekalkan sistem undi pilihan raya dalam bentuk yang diubah suai.

Reaksi akhbar terhadap cadangan Carter terdiri daripada beberapa editorial yang memuji cadangan itu kepada editorial lain, seperti di Chicago Tribune, mengkritik presiden kerana mencadangkan penamatan Badan Pemilih.

Dalam surat kepada The New York Times, Wakil Jonathan B. Bingham (D-New York) menekankan bahaya "mekanisme Badan Pemilih yang cacat dan ketinggalan zaman" dengan menggariskan bagaimana peralihan kurang daripada 10,000 undi di dua negeri utama akan telah membawa kepada Presiden Gerald Ford memenangi pilihan raya 1976 walaupun Jimmy Carter mendapat margin 1.7 juta undi di seluruh negara.

### Cadangan baru-baru ini untuk dimansuhkan

Sejak 3 Januari 2019, resolusi bersama telah dibuat mencadangkan pindaan perlembagaan yang akan menggantikan Badan Pemilih dengan pemilihan popular presiden dan naib presiden. Tidak seperti pindaan Bayh–Celler, dengan ambang 40% untuk pilihan raya, cadangan ini tidak memerlukan calon mencapai peratusan undi tertentu untuk dipilih.

### Kompak Antara Negeri Undi Popular Nasional

Sehingga April 2024, tujuh belas negeri ditambah dengan Daerah Columbia telah menyertai National Popular Vote Interstate Compact. Mereka yang menyertai kompak akan, bertindak bersama-sama jika dan apabila mencerminkan majoriti pemilih (sekurang-kurangnya 270), berjanji pemilih mereka kepada pemenang undi popular negara. Perjanjian itu menggunakan Perkara II, Seksyen 1, Fasal 2 Perlembagaan, yang memberikan setiap badan perundangan negeri kuasa pleno untuk menentukan cara ia memilih pemilih..

Sesetengah sarjana telah mencadangkan bahawa Perkara I, Seksyen 10, Fasal 3 Perlembagaan memerlukan persetujuan kongres sebelum perjanjian itu boleh dikuatkuasakan; oleh itu, sebarang percubaan pelaksanaan kompak tanpa persetujuan kongres boleh menghadapi cabaran mahkamah terhadap perlembagaannya. Yang lain telah mencadangkan bahawa kesahihan perjanjian itu diperkukuh oleh Chiafalo lwn Washington, di mana Mahkamah Agung mengekalkan kuasa negeri untuk menguatkuasakan ikrar pemilih.

Lapan belas penganut pakatan itu mempunyai 209 pemilih, iaitu 77% daripada 270 yang diperlukan untuk ia berkuat kuasa, atau dianggap wajar.

### Litigasi berdasarkan pindaan ke-14

Telah dihujahkan bahawa Klausa Perlindungan Sama rata bagi Pindaan Keempat Belas Perlembagaan Amerika Syarikat menghalang pembahagian pemilih yang menang-mengambil-semua oleh negeri; mengikut hujah ini, undi parti yang kalah dibuang sepenuhnya, seterusnya membawa kepada kedudukan yang tidak sama rata antara pengundi yang berbeza di negeri yang sama. Saman telah difailkan untuk tujuan ini di California, Massachusetts, Texas dan Carolina Selatan, walaupun semuanya tidak berjaya.

## Nota

## Rujukan

## Karya-karya dipetik

* Beeman, Richard (2010). *Plain, Honest Men: The Making of the American Constitution*. Random House. ISBN 9780812976847.
* Neale, Thomas H. (October 9, 2020). Presidential Elections: Vacancies in Major-Party Candidacies and the Position of President-Elect (Laporan). Congressional Research Service. Dicapai pada July 5, 2023.
* Neale, Thomas H. (July 14, 2020). Presidential Succession: Perspectives and Contemporary Issues for Congress (Laporan). Congressional Research Service. Dicapai pada July 19, 2023.
* Preserving Our Institutions: The Continuity of the Presidency (PDF) (Laporan). Continuity of Government Commission. June 2009. Dicapai pada May 18, 2023.
* Final Report of the Select Committee to Investigate the January 6th Attack on the United States Capitol (PDF) (Laporan). United States Government Publishing Office|U.S. Government Publishing Office. December 22, 2022. Dicapai pada July 7, 2023.
* Report on the Electoral Count Act of 1887: Proposals for Reform (PDF) (Laporan). United States House Committee on House Administration. 2022. Diarkibkan daripada yang asal (PDF) pada May 18, 2023. Dicapai pada May 18, 2023.
* Report On The Investigation Into Russian Interference In The 2016 Presidential Election, Volume I of II (PDF) (Laporan). United States Department of Justice. June 19, 2020. Dicapai pada July 1, 2023.
* Report On The Investigation Into Russian Interference In The 2016 Presidential Election, Volume II of II (PDF) (Laporan). United States Department of Justice. June 19, 2020. Dicapai pada July 1, 2023.
* Report on Russian Active Measures Campaigns and Interference in the 2016 U.S. Election, Volume 1: Russian Efforts Against Election Infrastructure with Additional Views (PDF) (Laporan). United States Senate Select Committee on Intelligence. July 25, 2019. Dicapai pada June 21, 2023.
* Report on Russian Active Measures Campaigns and Interference in the 2016 U.S. Election, Volume 2: Russia's Use of Social Media with Additional Views (PDF) (Laporan). United States Senate Select Committee on Intelligence. October 8, 2019. Dicapai pada June 23, 2023.
* Report on Russian Active Measures Campaigns and Interference in the 2016 U.S. Election, Volume 5: Counterintelligence Threats and Vulnerabilities (PDF) (Laporan). United States Senate Select Committee on Intelligence. August 18, 2020. Dicapai pada June 23, 2023.
* Rossiter, Clinton, penyunting (2003). *The Federalist Papers*. Signet Classics. ISBN 9780451528810.
* Rybicki, Elizabeth; Whitaker, L. Paige (December 8, 2020). Counting Electoral Votes: An Overview of Procedures at the Joint Session, Including Objections by Members of Congress (Laporan). Congressional Research Service. Dicapai pada July 5, 2023.
* "Third Session of the 42nd Congress". *United States Senate Journal*. Library of Congress. **68**: 334–346. February 12, 1873. Dicapai pada July 1, 2023.

## Bacaan lanjut

* Eric Foner, "The Corrupt Bargain" (review of Alexander Keyssar, *Why Do We Still Have the Electoral College?*, Harvard, 2020, 544 pp., ISBN 978-0674660151; and Jesse Wegman, *Let the People Pick the President: The Case for Abolishing the Electoral College*, St Martin's Press, 2020, 304 pp., ISBN 978-1250221971), *London Review of Books*, vol. 42, no. 10 (May 21, 2020), pp. 3, 5–6. Foner membuat kesimpulan (hlm. 6): "Berakar umbi dalam ketidakpercayaan rakyat biasa dan, seperti banyak ciri lain dalam kehidupan Amerika, dalam institusi perhambaan, Badan Pemilih adalah peninggalan masa lalu yang sepatutnya ditinggalkan oleh Amerika Syarikat sejak dahulu lagi. "
* Michael Kazin, "The Creaky Old System: Is the real threat to American democracy one of its own institutions?" (semakan Alexander Keyssar, Why Do We Still Have the Electoral College?, Harvard, 2020, 544 ms., ISBN 978-0674660151), The Nation, vol. 311, no. 7 (5/12 Oktober 2020), hlm. 42–44. Kazin menulis: "James Madison [...] berusaha untuk menggantikan [Majlis Pemilih] dengan undi popular negara [...]. [hlm. 43.] [Kami] bertahan dengan sistem yang paling tidak masuk akal [di bumi] kerana melahirkan ketua negara dan kerajaan kita [...]." (hlm. 44.)
* Erikson, Robert S.; Sigman, Karl; Yao, Linan (2020). "Electoral College bias and the 2020 presidential election". *Proceedings of the National Academy of Sciences*. **117** (45): 27940–944. Bibcode:2020PNAS..11727940E. doi:10.1073/pnas.2013581117. PMC 7668185. PMID 33106408.
* George C. Edwards III, *Why the Electoral College is Bad for America*, second ed., New Haven and London, Yale University Press, 2011, ISBN 978-0300166491.

## Pautan luar

* The Electoral College by the National Conference of State Legislatures
* The Electoral College by the National Archives and Records Administration