# Закон за граѓански права (1964)

Закон за граѓански права (1964)|  |
| Доплг наслов | Закон за спроведување на уставното право на глас, за доделување надлежност на окружните судови на Соединетите Американски Држави да обезбедат забрана за дискриминација во јавните сместувања, за овластување на државниот обвинител да покренува тужби за заштита на уставните права во јавните установи и јавното образование, за проширување на Комисијата за граѓански права, за спречување на дискриминација во федерално потпомогнатите програми, за основање на Комисија за еднакви можности за вработување и за други цели. |
| Донесен од | 88-ми Конгрес на Соединетите Американски Држави |
| Ефективност | July 2, 1964 |
| Цитати |
| Јавно право | 88-352 |
|  | 78 Stat. 241 |
| Кодификација |
| Изменети закони | * Закон за граѓански права (1957)
* Закон за граѓански права (1960)
 |
| Изменети наслови | Раздел 42: Јавно здравје и благосостојба |
| Историја на законодавството |
| * **Претставен** во Претставнички дом as H.R. 7152 by Емануел Селер (Д–ЊЈ) on 20 јуни 1963
* **Разгледување на комисијата** од Комитет за судство на Претставничкиот дом
* **Поминал Претставнички дом** на 10 февруари1964 (290–130)
* **Поминал Сенат** на 19 јуни 1964 (73–27) со амандман
* **Претставнички дом се согласи да Сенат амандманот** на 2 јули 1964 (289–126)
* **Потпишано во закон** од Претседателот Линдон Џонсон на 2 јули 1964
 |
| Големи измени |
| * Закон за еднакви можности за вработување (1972)
* Закон за дискриминација при бременост
* Закон за враќање на граѓанските права (1987)
* Закон за граѓански права (1991)
* Закон за ниедно дете да не биде оставено зад себе
* Закон за фер плата на Лили Ледбетер од 2009 година
 |
| Врховен суд на Соединетите Американски Држави |
| Погледнете Закон за граѓански права (1964) § Белешки
 |

**Закон за граѓански права од 1964 година** (Pub. L. 88–352) — пресвртница во законот за граѓански права и труд во Соединетите Американски Држави што ја забранува дискриминацијата врз основа на раса, боја на кожа, религија, пол, и национално потекло. Забранува нееднаква примена на барањата за регистрација на гласачи, расна сегрегација во училиштата и јавните сместувачки капацитети и дискриминација при вработување. Законот се смета за едно од најзначајните законодавни достигнувања во американската историја.

Првично, дадените овластувања за спроведување на законот биле слаби, но тие биле дополнети во подоцнежните години. Конгресот ја потврдил својата надлежност да донесува закони според неколку различни делови од Уставот на Соединетите Американски Држави, првенствено својата наведена надлежност да ја регулира меѓудржавната трговија според Трговската клаузула од Член I, Дел 8, својата должност да им гарантира на сите граѓани еднаква заштита на законите според Четиринаесеттиот амандман и својата должност да ги заштити правата на глас според Петнаесеттиот амандман.

Законодавството го предложил претседателот Џон Ф. Кенеди во јуни 1963 година, но наишло на отпор со филибастер во Сенатот. Откако Кенеди бил убиен на 22 ноември 1963 година, претседателот Линдон Б. Џонсон го потурнал законот. Претставничкиот дом на Соединетите Американски Држави го усвоил законот на 10 февруари 1964 година, а по 72-дневен филибастер, тој бил усвоен од Сенатот на Соединетите Американски Држави на 19 јуни 1964 година. Конечното гласање било 290-130 во Претставничкиот дом и 73-27 во Сенатот. Откако Претставничкиот дом се согласил со последователен амандман на Сенатот, Законот за граѓански права од 1964 година бил потпишан од претседателот Џонсон во Белата куќа на 2 јули 1964 година.

## Позадина

### Реконструкција и периодот на Њу дил

Во значајните *случаи за граѓански права* од 1883 година, Врховниот суд на Соединетите Американски Држави пресудил дека Конгресот нема моќ да ја забрани дискриминацијата во приватниот сектор, со што му се одзело поголемиот дел од можноста на Законот за граѓански права од 1875 година да ги заштити граѓанските права.

Кон крајот на 19 и почетокот на 20 век, правното оправдување за поништување на Законот за граѓански права од 1875 година станало дел од поголем тренд на мнозинството во Врховниот суд на Соединетите Американски Држави за поништување на поголемиот дел од владините регулативи на приватниот сектор, освен кога се работи за закони дизајнирани да го заштитат традиционалниот јавен морал.

Во 1930-тите, за време на Њу дил (Новиот договор), мнозинството судии на Врховниот суд постепено ја промениле својата правна теорија за да овозможат поголема владина регулација на приватниот сектор според клаузулата за трговија, со што се отворил патот федералната влада да донесе закони за граѓански права со кои се забранува дискриминацијата и во јавниот и во приватниот сектор врз основа на клаузулата за трговија.

Делумно под влијание на советниците од „Црниот кабинет“ и движењето „Марш кон Вашингтон“, непосредно пред САД да влезат во Втората светска војна, претседателот Френклин Рузвелт ја издал Извршната наредба 8802, првата федерална наредба против дискриминација, и го основал Комитетот за фер практики за вработување. Наследникот на Рузвелт, претседателот Хари Труман, го назначил Претседателскиот комитет за граѓански права, го предложил првиот сеопфатен Закон за граѓански права во 20 век и ги издал Извршната наредба 9980 и Извршната наредба 9981, со кои се обезбедило фер вработување и десегрегација низ целата федерална влада и вооружените сили.

### Закон за граѓански права од 1957 година

Законот за граѓански права од 1957 година, потпишан од претседателот Двајт Д. Ајзенхауер на 9 септември 1957 година, станал првиот федерален закон за граѓански права од Законот за граѓански права од 1875 година што станал закон. Откако Врховниот суд ја прогласил училишната сегрегација за неуставна во 1954 година во случајот *Браун против Одборот за образование*, јужните демократи започнале кампања на „масовен отпор“ против десегрегацијата, па дури и малкуте умерени бели лидери се префрлиле на отворено расистички позиции. Делумно во обид да ги смири повиците за подалекусежни реформи, Ајзенхауер предложил закон за граѓански права за зголемување на заштитата на правото на глас за Афроамериканците.

И покрај тоа што законот имал ограничено влијание врз учеството на афроамериканските гласачи, во време кога регистрацијата на црни гласачи се движела од 0% (во 11 окрузи) до помалку од 5% (во 97 окрузи) и покрај тоа што окрузите биле претежно црни, Законот за граѓански права од 1957 година ги основала Комисијата за граѓански права на Соединетите Американски Држави и Одделот за граѓански права на Министерството за правда на Соединетите Американски Држави. До 1960 година, гласањето на црнците се зголемило само за 3%, а Конгресот го донел Законот за граѓански права од 1960 година, со кој се елиминирале одредени дупки оставени од Законот од 1957 година.

### Активизам

Глобалните медиуми дополнително одиграле голема влијателна улога во администрациите на Кенеди и Џонсон, овозможувајќи го конечното усвојување на Законот за граѓански права од 1964 година. Бидејќи негативното глобално внимание што го добиле телевизиските емисии на отпор кон граѓанските права, како што е кризата во Литл Рок од 1957 година, оспорувајќи ја пресудата на Врховниот суд на САД во случајот Браун против Одборот за образование од 1954 година, со која се забранило сегрегацијата во јавните училишта, и нападот врз демонстрантите од кампањата во Бирмингем во 1963 година, извршиле голем притисок врз извршната власт да донесе сеопфатна законодавна реформа.

### Законот за граѓански права на Кенеди од 1963 година

Американскиот претседател Џон Ф. Кенеди се обраќа на нацијата за граѓанските права во говорот одржан на 11 јуни 1963 година.
Со победата на претседателските избори во Соединетите Американски Држави во 1960 година, Кенеди освоил 70% од гласовите на Афроамериканците. Но, поради неговата тесна победа и тесното мнозинство на демократите во Конгресот, тој бил претпазлив да се залага за закон за граѓански права од страв да не ја изгуби поддршката од јужните земји. Покрај тоа, според Центарот „Милер“, тој сакал да почека до својот втор мандат за да му испрати на Конгресот закон за граѓански права. Но, со зголемените расни тензии и бранот афроамерикански протести во пролетта 1963 година, како што била кампањата во Бирмингем, Кенеди разбрал дека мора да дејствува во врска со граѓанските права.

Кенеди првпат го предложил законот од 1964 година во својот Извештај до американскиот народ за граѓанските права на 11 јуни 1963 година. Тој барал закон „да им се даде на сите Американци правото да бидат услужени во објекти кои се отворени за јавноста“. –  хотели, ресторани, театри, продавници на мало и слични објекти“ –  како и „поголема заштита на правото на глас“. Кон крајот на јули, Валтер Ројтер, претседател на Обединетите автомобилски работници, предупредил дека доколку Конгресот не постогне успех да го усвои законот за граѓански права на Кенеди, земјата ќе се соочила со уште една граѓанска војна.

Емулирајќи го Законот за граѓански права од 1875 година, кој бил поништен од Врховниот суд во 1883 година, законот за граѓански права на Кенеди вклучувал одредби за забрана на дискриминацијата во јавните сместувања и овозможување на државниот обвинител на САД да се придружи на тужби против државните влади кои управувале со сегрегирани училишни системи, меѓу другите одредби. Но, тој не вклучувал голем број одредби кои лидерите за граѓански права ги сметале за неопходни, вклучувајќи заштита од полициска бруталност, укинување на дискриминацијата во приватното вработување и давање овластување на Министерството за правда да покренува тужби за десегрегација или дискриминација на работното место.

## Историја на законодавството

### Претставнички дом

На 11 јуни 1963 година, претседателот Кенеди се сретнал со републиканските лидери за да разговараат за законодавството пред неговото телевизиско обраќање до народот таа вечер. Два дена подоцна, лидерот на малцинството во Сенатот , Еверет Дирксен, и лидерот на мнозинството во Сенатот, Мајк Менсфилд, изразиле поддршка за предлог-законот на претседателот, освен за одредбите што гарантираат еднаков пристап до местата за јавно сместување. Ова довело до тоа неколку републикански претставници да изработите компромисен предлог-закон кој требало да се разгледа. На 19 јуни, претседателот го испратил својот предлог-закон до Конгресот како што било првично напишан, велејќи дека законодавната акција е „императив“. Предлог-законот на претседателот најпрвин бил претставен во Претставничкиот дом, каде што бил упатен до Комитетот за правосудство, со кој претседавал демократот од Њујорк, Емануел Селер. По серија расправи за предлог-законот, комитетот на Селер го зацврстил законот, додавајќи одредби за забрана на расна дискриминација при вработување, обезбедувајќи поголема заштита на црните гласачи, отстранувајќи ја сегрегацијата во сите јавни објекти (не само училиштата) и зајакнувајќи ги клаузулите против сегрегација во однос на јавните објекти како што се шалтерите за ручек. Тие, исто така, додале овластување за државниот обвинител да поднесува тужби за заштита на поединци од лишување од какви било права обезбедени со Уставот или американскиот закон. Во суштина, ова било контроверзниот „Раздел III“ што бил отстранет од Законот од 1957 година и Законот од 1960 година. Организациите за граѓански права силно инсистирале на оваа одредба бидејќи можело да се користи за заштита на мирни демонстранти и црни гласачи од полициска бруталност и потиснување на правата за слобода на говор.

### Напори за лобирање

По маршот кон Вашингтон на 28 август 1963 година, лидерите за граѓански права се сретнале со претседателот Кенеди и потпретседателот Џонсон за да разговараат за законодавството за граѓански права.
Влијанието односно лобирањето за поддршка на Законот за граѓански права било координирано од Конференцијата за лидерство за граѓански права, коалиција од 70 либерални и работнички организации. Главните лобисти за Конференцијата за лидерство биле адвокатот за граѓански права Џозеф Л. Раух помладиот и Кларенс Мичел помладиот од Националното здружение за напредок на обоените луѓе.

По Маршот кон Вашингтон за работни места и слобода, на 28 август 1963 година, организаторите го посетиле Кенеди за да разговараат за законот за граѓански права. Рој Вилкинс, А. Филип Рандолф и Валтер Ројтер направиле обид да го убедат да поддржи одредба за воспоставување Комисија за фер практики за вработување што би ги забранила дискриминаторските практики од страна на сите федерални агенции, синдикати и приватни компании.

Кенеди ги повикал конгресните лидери во Белата куќа кон крајот на октомври 1963 година за да ги соберат потребните гласови во Претставничкиот дом за да се усвои законот. Предлог-законот бил пријавен од Комитетот за правосудство во ноември 1963 година и упатен до Комитетот за правила, чиј претседател, Хауард В. Смит, демократ и убеден сегрегационист од Вирџинија, ја навестил својата намера да го држи предлог-законот во застој на неодредено време.

### Апелот на Џонсон до Конгресот

Атентатот врз американскиот претседател Џон Ф. Кенеди на 22 ноември 1963 година ја променило политичката ситуација. Наследникот на Кенеди како претседател, Линдон Б. Џонсон, го искористил своето искуство во законодавната политика, заедно со насилничката проповедница што ја имал како претседател, во поддршка на законот. Во своето прво обраќање пред заедничката седница на Конгресот на 27 ноември 1963 година, Џонсон им рекол на законодавците дека ниеден комеморативен говор или пофалба не може поелоквентно да ја почитува споменот на претседателот Кенеди од најраното можно усвојување на законот за граѓански права за кој тој се борел толку долго.

Претседателот на Комитетот за правосудство, Селер, поднел петиција за отфрлање на законот од Комитетот за правила; била потребна поддршка од мнозинството членови на Претставничкиот дом за да се префрли законот на седница. Првично, Селер имал тешкотии со обезбедувањето на потребните потписи, при што голем број на претставници кои го поддржувале самиот закон за граѓански права останале претпазливи во врска со кршењето на нормалната постапка на Претставничкиот дом со ретката употреба на петиција за отфрлање. До зимската пауза во 1963 година, сè уште биле потребни 50 потписи.

Сепак, по враќањето на Конгресот од зимскиот одмор, станало очигледно дека јавното мислење на Северот е во корист на законот и дека петицијата ќе ги добие потребните потписи. За да се избегне понижувањето од успешната петиција за ослободување, претседателот Смит попуштил и дозволил законот да помине низ Комитетот за правила.

### Усвојување во Сенатот

Активистите Мартин Лутер Кинг Џуниор и Малколм Икс во Капитолот на Соединетите Американски Држави на 26 март 1964 година, слушајќи ја дебатата во Сенатот за законот. Двајцата се сретнале само една минута.
Американскиот претседател Линдон Б. Џонсон го потпишува Законот за граѓански права од 1964 година. Меѓу гостите зад него е и Мартин Лутер Кинг Џуниор.
Џонсон, кој сакал законот да биде усвоен што е можно поскоро, се погрижил Сенатот брзо да го разгледа.

Законот потоа требало да биде упатен до Комитетот за правосудство на Сенатот, со кој претседавал Џејмс О. Истленд, демократ од Мисисипи, чие цврсто противење го правело да изгледа невозможно законот да стигне до Сенатот. Лидерот на мнозинството во Сенатот, Мајк Менсфилд, презел нов пристап за да го спречи Комитетот за правосудство да го држи законот во неизвесност: првично откажувајќи се од второ читање веднаш по првото читање, кое требало да го испрати до Комитетот за правосудство, тој презел невиден чекор да го даде законот на второ читање на 26 февруари 1964 година, со што го заобиколил Комитетот за правосудство, и го испратил до Сенатот за непосредна дебата.

Кога законот дошол пред целиот Сенат за дебата на 30 март 1964 година, „Јужниот блок“ од 18 јужни демократски сенатори и осамениот републиканец Џон Тауер од Тексас, предводени од Ричард Расел (демократ од Џорџија), започнале филибастер чија цел била го спречат неговото усвојување. Расел изјавил: „Ќе се спротивставиме до крај на секоја мерка или движење што би имало стремеж да донесе социјална еднаквост и мешање и спојување на расите во нашите [јужни] држави“.

Силно противење на законот дошло и од сенаторот Стром Термонд, кој во тоа време сè уште бил демократ: „Овие таканаречени предлози за граѓански права, кои претседателот ги испрати до Капитол Хил за донесување закон, се неуставни, непотребни, неразумни и се протегаат надвор од доменот на разумот. Ова е најлошиот пакет за граѓански права што некогаш бил презентиран на Конгресот и потсетува на предлозите и активностите за реконструкција на радикалниот републикански Конгрес“

Распределба по партии на гласовите на првиот кат според Законот за граѓански права на Претставничкиот дом на САД од 1964 година. 10 февруари 1964 година. Светлите бои ги претставуваат членовите кои гласале против, темните ги претставуваат членовите кои гласале за, а сивите ги претставуваат членовите кои гласале присутни или не гласале.
Откако филибастерот траел 54 дена, сенаторите Менсфилд, Хуберт Хамфри, Еверет Дирксен и Томас Кухел поднеле закон за замена за кој се надевале дека ќе го надмине со комбинирање на доволен број републиканци, како и либерални демократи од јадрото. Компромисниот закон бил послаб од верзијата на Претставничкиот дом во однос на моќта на владата во регулирањето на водењето на приватниот бизнис, но не доволно слаб за да го натера Претставничкиот дом да го преиспита.

Распределба по партии на гласовите на пратениците во Сенатот за Законот за граѓански права од 1964 година. 19 јуни 1964 година. Светлите бои значат глас „против“, темните бои значат „за“.
Сенаторот Роберт Берд го завршил својот филибастер во знак на противење на законот утрото на 10 јуни 1964 година, по 14 часа и 13 минути. Дотогаш, мерката го окупирала Сенатот 60 работни дена, вклучувајќи шест саботи. Денот претходно, Хамфри, менаџерот на законот, заклучил дека има 67 гласови потребни во тој момент за да ја заврши дебатата и филибастерот. Со шест несигурни сенатори кои обезбедиле предност од четири гласа, конечниот резултат бил 71 наспроти 29. Никогаш порано во целата своја историја Сенатот не можел да собере доволно гласови за да го поништи филибастерот на законот за граѓански права, и само еднаш во 37-те години од 1927 година се согласил да одложи која било мерка.

Најдраматичниот момент за време на гласањето се случил кога сенаторот Клер Енгл (демократ од Калифорнија) бил внесен во салата со количка. Тој бледувал од терминален тумор на мозокот, не можејќи да зборува, тој покажал кон левото око, означувајќи го својот позитивен глас „За“ кога го кажале неговото име. Починал седум недели подоцна.

### Законодавно расчленување

Распределба по партии на гласањето на вториот кат во Претставничкиот дом за законодавството. 2 јули 1964 година. Светлите бои ги претставуваат членовите кои гласале против, темните ги претставуваат членовите кои гласале за, а сивите ги претставуваат членовите кои гласале присутни или не гласале.
7152 бил ставен на гласање во Претставничкиот дом на 10 февруари 1964 година. Републиканската партија гласала со 138 гласови „за“, 34 „против“. Демократската партија гласала со 152 гласови „за“, 96 „против“. 5 члена гласале воздржаност, а 6 члена не гласале.

Потоа бил донесен на гласање во Сенатот на 19 јуни 1964 година. Републиканската партија гласала со 27 гласови „за“, 6 „против“. Демократската партија гласала со 46 гласови „за“, 21 „против“.

Откако биле направени измени на законот, тој бил вратен во Претставничкиот дом за конечно усвојување. Претставничкиот дом го ставил на гласање HR 7152 на 2 јули 1964 година. Републиканците гласале 136 „за“, 35 „против“, 2 „воздржани“, 5 „не“ гласале. Демократите гласале 153 „за“, 91 „против“, 2 „воздржани“, 12 „не“ гласаа.

Откако бил усвоен од Претставничкиот дом, истиот ден бил потпишан од претседателот Линдон Б. Џонсон.

### Вкупен број на гласови

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Демократи | Републиканци |  |  |
| Резултати: Passed |
| Гласање по име

| Сенатор | Партија | Држава | Резултат |
| --- | --- | --- | --- |
| Ејкен, ЏорџЏорџ Ејкен | Р | Вермонт | За |
| Алот, ГордонГордон Алот | Р | Колорадо | За |
| Андерсон, КлинтонКлинтон Андерсон | Д | Ново Мексико | За |
| Бартлет, БобБоб Бартлет | Д | Алјаска | За |
| Бај, БирчБирч Бај | Д | Индијана | За |
| Бил, Џ. ГленЏ. Глен Бил | Р | Мериленд | За |
| Бенет, Волас Ф.Волас Ф. Бенет | Р | Јута | За |
| Бајбл, АланАлан Бајбл | Д | Невада | За |
| Богс, Џ. КејлебЏ. Кејлеб Богс | Р | Делавер | За |
| Брустер, ДаниелДаниел Брустер | Д | Мериленд | За |
| Бардик, КвентинКвентин Бардик | Д | Северна Дакота | За |
| Берд, Хари Ф.Хари Ф. Берд | Д | Вирџинија | Против |
| Берд, РобертРоберт Берд | Д | Западна Вирџинија | Против |
| Кенон, ХауардХауард Кенон | Д | Невада | За |
| Карлсон, ФренкФренк Карлсон | Р | Канзас | За |
| Кејс, Клифорд П.Клифорд П. Кејс | Р | Њу Џерси | За |
| Чрч, ФренкФренк Чрч | Д | Ајдахо | За |
| Кларк Помладиот, Џозеф С.Џозеф С. Кларк Помладиот | Д | Пенсилванија | За |
| Купер, Џон ШерманЏон Шерман Купер | Р | Кентаки | За |
| Котон, НорисНорис Котон | Р | Њу Хемпшир | Против |
| Кертис, КарлКарл Кертис | Р | Небраска | За |
| Дирксен, ЕверетЕверет Дирксен | Р | Илиноис | За |
| Дод, Томас Џ.Томас Џ. Дод | Д | Конектикат | За |
| Доминик, Питер Х.Питер Х. Доминик | Р | Колорадо | За |
| Даглас, ПолПол Даглас | Д | Илиноис | За |
| Истланд, ЏејмсЏејмс Истланд | Д | Мисисипи | Против |
| Едмондсон, Џ. ХауардЏ. Хауард Едмондсон | Д | Оклахома | За |
| Елендер, Ален Џ.Ален Џ. Елендер | Д | Луизијана | Против |
| Енгл, КлерКлер Енгл | Д | Калифорнија | За |
| Ервин, СемСем Ервин | Д | Северна Каролина | Против |
| Фонг, ХајрамХајрам Фонг | Р | Хаваи | За |
| Фулбрајт, Џ. ВилијамЏ. Вилијам Фулбрајт | Д | Арканзас | Против |
| Голдвотер, БариБари Голдвотер | Р | Аризона | Против |
| Гор Постариот, АлбертАлберт Гор Постариот | Д | Тенеси | Против |
| Груенинг, ЕрнестЕрнест Груенинг | Д | Алјаска | За |
| Харт, ФилипФилип Харт | Д | Мичиген | За |
| Хартке, ВенсВенс Хартке | Д | Индијана | За |
| Хејден, КарлКарл Хејден | Д | Аризона | За |
| Хикенлупер, Бурк Б.Бурк Б. Хикенлупер | Р | Ајова | Против |
| Хил, Џ. ЛистерЏ. Листер Хил | Д | Алабама | Против |
| Холанд, СпесардСпесард Холанд | Д | Флорида | Против |
| Хруска, РоманРоман Хруска | Р | Небраска | За |
| Хемфри, ХјубертХјуберт Хемфри | Д | Минесота | За |
| Иноује, ДаниелДаниел Иноује | Д | Хаваи | За |
| Jackson, Henry M.Henry M. Jackson | D | Washington | Yea |
| Javits, JacobJacob Javits | R | New York | Yea |
| Johnston, Olin D.Olin D. Johnston | D | South Carolina | Nay |
| Jordan, Leonard B.Leonard B. Jordan | R | Idaho | Yea |
| Jordan, B. EverettB. Everett Jordan | D | North Carolina | Nay |
| Keating, KennethKenneth Keating | R | New York | Yea |
| Kennedy, TedTed Kennedy | D | Massachusetts | Yea |
| Kuchel, ThomasThomas Kuchel | R | California | Yea |
| Lausche, FrankFrank Lausche | D | Ohio | Yea |
| Long, Russell B.Russell B. Long | D | Louisiana | Nay |
| Long, Edward V.Edward V. Long | D | Missouri | Yea |
| Magnuson, WarrenWarren Magnuson | D | Washington | Yea |
| Mansfield, MikeMike Mansfield | D | Montana | Yea |
| McCarthy, EugeneEugene McCarthy | D | Minnesota | Yea |
| McClellan, John L.John L. McClellan | D | Arkansas | Nay |
| McGee, Gale W.Gale W. McGee | D | Wyoming | Yea |
| McGovern, GeorgeGeorge McGovern | D | South Dakota | Yea |
| McIntyre, Thomas J.Thomas J. McIntyre | D | New Hampshire | Yea |
| McNamara, Patrick V.Patrick V. McNamara | D | Michigan | Yea |
| Mechem, Edwin L.Edwin L. Mechem | R | New Mexico | Nay |
| Metcalf, LeeLee Metcalf | D | Montana | Yea |
| Miller, JackJack Miller | R | Iowa | Yea |
| Monroney, MikeMike Monroney | D | Oklahoma | Yea |
| Morse, WayneWayne Morse | D | Oregon | Yea |
| Morton, Thruston BallardThruston Ballard Morton | R | Kentucky | Yea |
| Moss, FrankFrank Moss | D | Utah | Yea |
| Mundt, KarlKarl Mundt | R | South Dakota | Yea |
| Muskie, EdmundEdmund Muskie | D | Maine | Yea |
| Nelson, GaylordGaylord Nelson | D | Wisconsin | Yea |
| Neuberger, MaurineMaurine Neuberger | D | Oregon | Yea |
| Pastore, JohnJohn Pastore | D | Rhode Island | Yea |
| Pearson, James B.James B. Pearson | R | Kansas | Yea |
| Pell, ClaiborneClaiborne Pell | D | Rhode Island | Yea |
| Prouty, Winston L.Winston L. Prouty | R | Vermont | Yea |
| Proxmire, WilliamWilliam Proxmire | D | Wisconsin | Yea |
| Randolph, JenningsJennings Randolph | D | West Virginia | Yea |
| Ribicoff, AbrahamAbraham Ribicoff | D | Connecticut | Yea |
| Robertson, A. WillisA. Willis Robertson | D | Virginia | Nay |
| Russell Jr., RichardRichard Russell Jr. | D | Georgia | Nay |
| Saltonstall, LeverettLeverett Saltonstall | R | Massachusetts | Yea |
| Scott, HughHugh Scott | R | Pennsylvania | Yea |
| Џексон, Хенри М.Хенри М. Џексон | Д | Вашингтон | За |
| Џавиц, ЏејкобЏејкоб Џавиц | Р | Њујорк | За |
| Џонстон, Олин Д.Олин Д. Џонстон | Д | Јужна Каролина | Против |
| Џордан, Леонард Б.Леонард Б. Џордан | Р | Ајдахо | За |
| Џордан, Б. ЕверетБ. Еверет Џордан | Д | Северна Каролина | Против |
| Китинг, КенетКенет Китинг | Р | Њујорк | За |
| Кенеди, ТедТед Кенеди | Д | Масачусетс | За |
| Кучел, ТомасТомас Кучел | Р | Калифорнија | За |
| Лоше, ФренкФренк Лоше | Д | Охајо | За |
| Лонг, Расел Б.Расел Б. Лонг | Д | Луизијана | Против |
| Лонг, Едвард В.Едвард В. Лонг | Д | Мисури | За |
| Магнусон, ВоренВорен Магнусон | Д | Вашингтон | За |
| Менсфилд, МајкМајк Менсфилд | Д | Монтана | За |
| Макарти, ЈуџинЈуџин Макарти | Д | Минесота | За |
| Маклелан, Џон Л.Џон Л. Маклелан | Д | Арканзас | Против |
| Мекги, Гејл В.Гејл В. Мекги | Д | Вајоминг | За |
| Мекговерн, ЏорџЏорџ Мекговерн | Д | Јужна Дакота | За |
| Мекинтајр, Томас Џ.Томас Џ. Мекинтајр | Д | Њу Хемпшир | За |
| Макнамара, Патрик В.Патрик В. Макнамара | Д | Мичиген | За |
| Мекем, Едвин Л.Едвин Л. Мекем | Р | Ново Мексико | Против |
| Меткалф, ЛиЛи Меткалф | Д | Монтана | За |
| Милер, ЏекЏек Милер | Р | Ајова | За |
| Монрони, МајкМајк Монрони | Д | Оклахома | За |
| Морс, ВејнВејн Морс | Д | Орегон | За |
| Мортон, Трастон БалардТрастон Балард Мортон | Р | Кентаки | За |
| Мос, ФренкФренк Мос | Д | Јута | За |
| Мундт, КарлКарл Мундт | Р | Јужна Дакота | За |
| Маски, ЕдмундЕдмунд Маски | Д | Мејн | За |
| Нелсон, ГејлордГејлорд Нелсон | Д | Висконсин | За |
| Нојбергер, МоринМорин Нојбергер | Д | Орегон | За |
| Пасторе, ЏонЏон Пасторе | Д | Род Ајленд | За |
| Пирсон, Џејмс Б.Џејмс Б. Пирсон | Р | Канзас | За |
| Пел, КлејборнКлејборн Пел | Д | Род Ајленд | За |
| Праути, Винстон Л.Винстон Л. Праути | Р | Вермонт | За |
| Проксмајр, ВилијамВилијам Проксмајр | Д | Висконсин | За |
| Рендолф, ЏенингсЏенингс Рендолф | Д | Западна Вирџинија | За |
| Рибикоф, АбрахамАбрахам Рибикоф | Д | Конектикат | За |
| Робертсон, А. ВилисА. Вилис Робертсон | Д | Вирџинија | Против |
| Расел Помладиот, РичардРичард Расел Помладиот | Д | Џорџија | Против |
| Салтонстал, ЛеверетЛеверет Салтонстал | Р | Масачусетс | За |
| Скот, ХјуХју Скот | Р | Пенсилванија | За |
| Симпсон, МилвардМилвард Симпсон | Р | Вајоминг | Против |
| Сматерс, ЏорџЏорџ Сматерс | Д | Флорида | Против |
| Смит, Маргарет ЧејсМаргарет Чејс Смит | Р | Мејн | За |
| Спаркман, ЏонЏон Спаркман | Д | Алабама | Против |
| Стенис, Џон С.Џон С. Стенис | Д | Мисисипи | Против |
| Сајмингтон, СтјуартСтјуарт Сајмингтон | Д | Мисури | За |
| Талмаџ, ХерманХерман Талмаџ | Д | Џорџија | Против |
| Турмонд, СтромСтром Турмонд | Д | Јужна Каролина | Против |
| Тауер, ЏонЏон Тауер | Р | Тексас | Против |
| Волтерс, Херберт С.Херберт С. Волтерс | Д | Тенеси | Против |
| Вилијамс, Џон Џ.Џон Џ. Вилијамс | Р | Делавер | За |
| Вилијамс, Харисон А.Харисон А. Вилијамс | Д | Њу Џерси | За |
| Јарбро, РалфРалф Јарбро | Д | Тексас | За |
| Јанг, МилтонМилтон Јанг | Р | Северна Дакота | За |
| Јанг, Стивен М.Стивен М. Јанг | Д | Охајо | За|}
 |

 |

Вкупните бројки се во формат *„Да“* - *„Не“* :

* Оригинална верзија на Претставничкиот дом: 290–130 (69–31%)
* Гласање во Сенатот: 71–29
* Верзија на Сенатот: 73–27
* Сенатска верзија, како што е изгласана од Претставничкиот дом: 289–126 (70–30%)

#### Според партијата

Оригинална верзија на куќата:

* Демократска партија: 152–96 (61–39%)
* Републиканска партија: 138–34 (80–20%)

Клотура во Сенатот:

* Демократска партија: 44–23 (66–34%)
* Републиканска партија: 27–6 (82–18%)

Верзија на Сенатот:

* Демократска партија: 46–21 (69–31%)
* Републиканска партија: 27–6 (82–18%)

Сенатска верзија, изгласана од Претставничкиот дом:

* Демократска партија: 153–91 (63–37%)
* Републиканска партија: 136–35 (80–20%)

#### Според регионот

Гласањето на Кралот за Законот за граѓански права од 1964 година
Гласање во Сенатот за Законот за граѓански права од 1964 година
Забележлио е дека „јужен“, како што се користи овде, се однесува единствено на членовите на Конгресот од 11-те држави што ги сочинувале Конфедеративните држави на Америка во Американската граѓанска војна. „Северен“ се однесува на членовите од другите 39 држави, без оглед на нивната географска локација, вклучувајќи ги и јужните држави како Кентаки.

Претставнички дом:

* Север: 281–32 (90–10%)
* Јужен: 8–94 (8–92%)

Сенат:

* Север: 72–6 (92–8%)
* Југ: 1–21 (5–95%) – Ралф Јарборо од Тексас бил единствениот јужњак кој гласал „за“ во Сенатот

#### Според партија и регион

Претставнички дом:

* Јужни демократи: 8–83 (9–91%) – четири претставници од Тексас (Џек Брукс, Алберт Томас, Џ.Џ. Пикл и Хенри Гонзалез), двајца од Тенеси (Ричард Фултон и Рос Бас), Клод Пепер од Флорида и Чарлс Л. Велтнер од Џорџија гласале „за“.
* Јужни републиканци: 0–11 (0–100%)
* Северни демократи: 145–8 (95–5%)
* Северни републиканци: 136–24 (85–15%)

Забележливо е дека четворица претставници биле *„воздржани“*, додека 13 не гласале.

* Јужни демократи: 1–20 (5–95%) – само Ралф Јарборо од Тексас гласал „за“
* Јужни републиканци: 0–1 (0–100%) – Џон Тауер од Тексас, единствениот јужен републиканец во тоа време, гласал против
* Северни демократи: 45–1 (98–2%) – само Роберт Берд од Западна Вирџинија гласал против
* Северни републиканци: 27–5 (84–16%) – Норис Котон (Њу Хемпшир), Бери Голдвотер (Аризона ), Бурк Б. Хикенлупер (Ајова), Едвин Л. Мечем ( Ново Мексико) и Милвард Симпсон (Вајоминг) гласале против.

### Аспекти

#### Права на жените

Впечатлив примерок од HR 7152, кој го додал полот во категориите на лица против кои законот забранува дискриминација, како што бил усвоен од Претставничкиот дом
Една година претходно, истиот Конгрес го донел Законот за еднакви плати од 1963 година, со кој се забранувале разликите во платите врз основа на пол. Забраната за полова дискриминација била додадена во Законот за граѓански права од Хауард В. Смит, моќен демократ од Вирџинија, кој претседавал со Комитетот за правила на Претставничкиот дом и остро се спротивставил на законодавството. Амандманот на Смит бил усвоен со гласање од 168 наспроти 133. Историчарите дебатираат дали Смит цинично се обидел да го поништи законот затоа што се спротивставил на граѓанските права за црнците и жените или се обидел да ги поддржи нивните права со проширување на законот за да ги вклучи жените. Смит очекувал дека републиканците, кои вклучиле еднакви права за жените во платформата на нивната партија од 1944 година, веројатно ќе гласаат за амандманот. Историчарите шпекулираат дека Смит направил обид да ги засрами северните демократи кои се спротивставувале на граѓанските права за жените бидејќи синдикатите се спротивставиле на клаузулата. Пратеникот Карл Елиот од Алабама подоцна изјавил: „На Смит воопшто не му беше гајле за правата на жените“, бидејќи „се обидуваше да ги одземе гласовите ниту тогаш ниту подоцна, бидејќи секогаш имаше тврдокорно јадро мажи кои не ги фаворизираа правата на жените“, и според *Конгресниот записник*, Смит се насмеал кога го вовел от.

Смит тврдел дека не се шегува и искрено го поддржува от. Заедно со претставничката Марта Грифитс, тој станал главен портпарол на от. Дваесет години, Смит го спонзорирал от за еднакви права (без поврзување со расни прашања) во Претставничкиот дом затоа што верувал во него. Со децении бил близок до Националната женска партија и нејзината лидерка Алис Пол, која била водечка фигура во освојувањето на правото на глас за жените во 1920 година, коавторка на првиот за еднакви права и оттогаш станала главен поддржувач на предлозите за еднакви права. Таа и други феминистки работеле со Смит од 1945 година за да најдат начин да го вклучат сексот како категорија заштитени граѓански права и сметале дека дошол вистинскиот момент. Грифитс тврдела дека новиот закон ќе ги заштити црнките, но не и белите жени и дека тоа било неправедно кон белите жени. Адвокатката црнкиња-феминистка Паули Мареј напишала меморандум за поддршка по налог на Националната федерација на деловни и професионални жени. Грифитс, исто така, тврдела дека законите што ги „заштитуваат“ жените од непријатни работни места всушност биле дизајнирани да им овозможат на мажите да ги монополизираат тие работни места и дека тоа било неправедно кон жените на кои не им било дозволено да се обидат за тие работни места. Амандманот бил усвоен со гласовите на републиканците и јужните демократи. Конечниот закон бил усвоен со гласовите на републиканците и северните демократи. Така, како што напишал судијата Вилијам Ренквист во случајот „*Штедилница Меритор против Винсон*“, „Забраната за дискриминација врз основа на пол била додадена во Раздел VII во последен момент на седницата на Претставничкиот дом [...] законот брзо бил усвоен како изменет, и ни останува малку законодавна историја што ќе нè води во толкувањето на забраната на Законот за дискриминација врз основа на „пол ‘“

#### Десегрегација

Еден од најштетните аргументи на противниците на законот било дека откако ќе биде усвоен, законот би барал присилен превоз со автобус да се постигне реку одредени расни квоти во училиштата. Поддржувачите на законот, како што се Емануел Целер и Џејкоб Џавиц, изјавиле дека тој нема да одобри такви мерки. Водечкиот спонзор Хуберт Хамфри напишал два амандмани специјално дизајнирани да го забранат превозот со автобус. Хамфри рекол: „Ако законот го принуди, тоа би било прекршување [на Уставот], бидејќи би го решавал прашањето врз основа на раса и би превезувале деца поради раса“. Џавиц изјавил дека секој владин службеник кој ќе се обиде да го искористи законот за цели на превоз со автобус „би се правел будала од себе“, но две години подоцна, Министерството за здравство, образование и социјална помош изјавило дека од јужните училишни окрузи ќе се бара да ги исполнат математичките соодноси на ученици со превоз со автобус.

## Последици

### Политички последици

Американскиот претседател Линдон Б. Џонсон зборува пред телевизиска камера на потпишувањето на Законот за граѓански права во 1964 година.
Предлог-законот ги поделил двете главни американски политички партии и предизвикал долгорочна промена во демографијата на поддршката за секоја од нив. Претседателот Кенеди сфатил дека поддршката на овој предлог-закон би довела до ризик од губење на огромната поддршка на Југот за Демократската партија. И државниот обвинител Роберт Ф. Кенеди и потпретседателот Џонсон се залагале за воведување на законодавството за граѓански права. Џонсон му рекол на помошникот на Кенеди, Тед Соренсен, дека „знам дека ризиците се големи и дека можеби ќе го изгубиме Југот, но ваквите држави може да бидат изгубени секако“. Сенаторот Ричард Расел Помладиот подоцна го предупредил претседателот Џонсон дека неговата силна поддршка за предлог-законот за граѓански права „не само што ќе ве чини Југот, туку ќе ве чини и изборите“. Сепак, Џонсон ги добил изборите во 1964 година со една од најголемите убедливи победи во американската историја. Југот, во кој пет држави биле републикански во 1964 година, станал упориште на Републиканската партија до 1990-тите.

Иако мнозинството во двете партии гласале за законот, постоеле и значајни исклучоци. Иако се спротивставил на присилната сегрегација, републиканскиот претседателски кандидат во 1964 година, сенаторот Бери Голдвотер од Аризона, гласалпротив законот, забележувајќи: „Не можете да воведувате морал со закон“. Голдвотер ги поддржал претходните обиди за донесување закон за граѓански права во 1957 и 1960 година, како и 24-от амандман со кој се забранува данокот на гласови. Тој изјавил дека причината за неговото противење на законот од 1964 година е Раздел II, кој според него ги крши индивидуалните слободи и правата на државите. Демократите и републиканците од јужните држави се спротивставиле на законот и воделе неуспешен филибастер од 60 работни дена, вклучувајќи ги сенаторите Алберт Гор постариот (демократ од Тенеси) и Џ. Вилијам Фулбрајт (демократ од Аризона), како и сенаторот Роберт Берд (демократ од Западна Вирџинија), кој лично филибастерирал 14 часа по ред.

### Продолжен отпор

Имало бели сопственици на бизниси кои тврделе дека Конгресот немал уставна надлежност да ја забрани сегрегацијата во јавните објекти. На пример, Мортон Ролестон, сопственик на мотел во Атланта, Џорџија, рекол дека не треба да биде принуден да служи црни патници, велејќи: „фундаменталното прашање [...] е дали Конгресот има моќ да ја одземе слободата на поединец да го води својот бизнис како што смета дека е соодветно при изборот на неговите клиенти“.

Ролестон тврдел дека Законот за граѓански права од 1964 година бил прекршување на Четиринаесеттиот амандман и исто така ги прекршувал Петтиот и Тринаесеттиот амандман, со тоа што му ја одземал „слободата и сопственоста без соодветна правна постапка“.

Во случајот *Мотел „Хрт оф Атланта“, Инк. против Соединетите Американски Држави*  (1964), Врховниот суд утврдил дека Конгресот ја црпел својата надлежност од Клаузулата за трговија во Уставот, отфрлајќи ги тврдењата на Ролестон.

Отпорот кон клаузулата за јавни објекти продолжил со години на терен, особено на Југот.

Кога локални студенти од колеџ во Оранџбург, Јужна Каролина, се обиделе да ја десегрегираат кугланата во 1968 година, биле насилно нападнати, што довело до немири и до она што станало познато како „Масакр во Оранџбург“.

Отпорот од страна на училишните одбори продолжил и во следната деценија, при што најзначајното намалување на расната сегрегација меѓу црните и белите ученици се случило дури на крајот на 1960-тите и почетокот на 1970-тите, во последиците од судската одлука *Green v. County School Board of New Kent County* (1968).

## Раздели

### Раздел I – изборни права

Прва страница од Законот за граѓански права од 1964 година
**Раздел I** забранил нееднаква примена на условите за регистрација на гласачи. Овој наслов не ги укинал тестовите за писменост (кои претставувале една пречка за црните гласачи, други расни малцинства и сиромашни бели во Југот), ниту се занимавал со економски притисок, полициска репресија или физичко насилство против не-белите гласачи. Иако Законот барал правилата и процедурите за гласање да се применуваат еднакво на сите раси, тој не го укинал концептот на „квалификација“ на гласачите. Тој ја прифатил идејата дека граѓаните немаат автоматско право на глас, туку морале да исполнуваат стандарди покрај државјанството. Закон за гласачки права од 1965 година директно се занимавал и ги укинал повеќето услови за гласање надвор од државјанството, вклучувајќи ги и тестовите за писменост.

### Раздел II – јавни објекти

**Раздел II** забранил дискриминација врз основа на раса, боја, религија или национално потекло во хотели, мотели, ресторани, театри и сите други јавни објекти кои учествувале во меѓудржавна трговија; Наслов II ги дефинирал „јавните објекти“ како установи што му служат на јавноста. Тој ги ослободил приватните клубови, без да го дефинира поимот „приватен“, како и други установи што не биле отворени за јавноста.

### Раздел III – десегрегација на јавни објекти

**Раздел III** забранил на државните и општинските влади да го одбиваат пристапот до јавни објекти врз основа на раса, боја, религија или национално потекло.

### Раздел IV – десегрегација на јавно образование

**Раздел IV** ја спровел десегрегацијата на јавните училишта и го овластил американскиот државен обвинител да поднесува тужби за спроведување на овој закон.

### Раздел V – Комисија за граѓански права

**Раздел V** ја проширил Комисијата за граѓански права основана со претходниот Закон за граѓански права (1957) со дополнителни овластувања, правила и процедури.

### Раздел VI – недискриминација во федерално финансирани програми

**Раздел VI** забранува дискриминација од страна на програми и активности што добиваат федерални средства. Доколку примател на федерални средства биде утврден дека го прекршил Наслов VI, тој може да ги изгуби тие средства.

**Општо**

Овој наслов утврдил дека е политика на Соединетите Американски Држави дека дискриминација врз основа на раса, боја или национално потекло не смее да се случува во врска со програми и активности што примаат федерална финансиска помош и ги овластил и задолжил соодветните федерални оддели и агенции да преземат мерки за спроведување на оваа политика. Овој наслов не бил наменет да се применува на програми за странска помош.

**Секција 601** Оваа секција го утврдила општиот принцип дека ниту едно лице во Соединетите Американски Држави не смее да биде исклучено од учество или на друг начин да биде дискриминирано врз основа на раса, боја или национално потекло во рамките на кој било програм или активност што прима федерална финансиска помош.

**Секција 602** наложила секоја федерална агенција што администрира програма за федерална финансиска помош преку грант, договор или заем да преземе мерки според правило, регулатива или општа наредба за да го спроведе принципот од Секција 601 на начин усогласен со целите на статутот што ја овластува помошта. Во настојувањето да обезбеди усогласеност со барањата, агенцијата била овластена да ја прекине или да одбие да додели или продолжи помош на секој примател кај кој бил утврдено, по сослушување, дека не ги почитува барањата на програмата, а исто така можела да користи и други законски средства. Сепак, секоја агенција најпрво била упатена да се обиде да постигне усогласеност преку доброволни мерки.

**Секција 603** предвидела дека секое дејство на агенција преземено според Секција 602 подлежи на судска ревизија како што би било достапно за слични дејства на таа агенција по други основи. Кога дејството на агенцијата се состои од прекинување или одбивање на финансиска помош поради утврдена неусогласеност, а инаку не би било предмет на судска ревизија според постојното право, сепак судска ревизија ќе биде достапна за секое засегнато лице како што е предвидено во Секција 10 од Законот за административна постапка (Одд. 5 од Законикот на САД ст. 1009). Секцијата исто така експлицитно утврдила дека во таков случај дејството на агенцијата нема да се смета за „непрегледно дискреционо овластување“ во смисла на Секција 10. Целта на оваа одредба била да се спречи можниот аргумент дека иако Секција 603 предвидува ревизија според Секција 10, самата Секција 10 содржи исклучок за дејства „оставени на дискреција на агенцијата“, кој инаку би можел да се примени и на Секција 603. Оваа одредба не била наменета да го менува опсегот на судската ревизија како што веќе било предвидено во Секција 10(е) од Законот за административна постапка.

#### Преинтерпретација на Наслов VI

Адвокатот Кенет Л. Маркус, додека работел во Канцеларија за граѓански права на американското Министерство за образование (2004–2008), го преинтерпретирал Наслов VI, кој бил воспоставен за заштита од расна дискриминација во законите на Џим Кроу што влијаеле на образованието, за да вклучи и заштита од дискриминација врз основа на религија, особено „кога засегнат студент со ‘заедничко потекло’ би бил третиран како ‘раса’ во претходната судска пракса“.

Според Џејсон Браунли, Маркус „подоцна станал еден од водечките застапници за примена на Наслов VI против говор и настани кои ја критикуваат израелската репресија врз Палестинците, дејства кои Маркус ги сметал за антисемитски“, и се залагал за усвојување на дефиницијата за антисемитизам.

Според Гавриела Фрид, во следните две децении, „најмалку осумнаесет жалби според Раздел VI биле поднесени против американски колеџи и универзитети, тврдејќи дека политичкото изразување на активистите за палестински права претставува форма на антисемитизам“.

Извештај од 2015 година на Palestine Legal ги вклучил жалбите засновани на Раздел VI како една од деветте компоненти во „широко распространето и растечко потиснување на застапувањето за палестински човекови права“, документирано во околу 250 случаи, што го опишува како исклучокот Палестина во однос на слободата на говор.

**Извршна наредба од 2019 година**

Извршната наредба од 11 декември 2019 година за борба против антисемитизмот утврдила: „Иако Наслов VI не ја опфаќа дискриминацијата врз основа на религија, лицата кои се соочуваат со дискриминација врз основа на раса, боја или национално потекло не ја губат заштитата според Наслов VI само затоа што се истовремено членови на група што споделува заеднички религиозни практики. Дискриминацијата против Евреите може да доведе до прекршување на Наслов VI кога дискриминацијата е заснована на раса, боја или национално потекло на поединецот. Политика на извршната власт ќе биде да го спроведува Наслов VI против забранети форми на дискриминација вкоренети во антисемитизам со иста строгост како и против сите други форми на дискриминација забранети со Наслов VI.“ Наредбата прецизирала дека агенциите одговорни за спроведување на Наслов VI треба да ја „земат предвид“ (правно необврзувачката) Работна дефиниција за антисемитизам усвоена од Меѓународна алијанса за сеќавање на Холокаустот (IHRA) на 26 мај 2016 година, како и списокот на IHRA со Современи примери на антисемитизам, „во мерка во која примерите би можеле да бидат корисни како доказ за дискриминаторска намера“.

**Извршна наредба од 2025 година**

Во април 2025 година, претседателот Трамп издал Извршна наредба 14281, која наложила дека „јавниот обвинител треба да започне соодветни мерки за укинување или изменување на спроведувачките регулативи за Наслов VI од Законот за граѓански права од 1964 година за сите агенции, во мерка во која тие предвидуваат одговорност заснована на различен ефект (disparate-impact liability)“.

На 10 декември 2025 година, Министерството за правда на САД издал правило со кое се утврдило дека доказ за намера од сега натаму ќе биде единствената основа за тужби за дискриминација и се укинува употребата на статистички разлики, позната како одговорност за различен ефект. Агенциите за спроведување на граѓански права и судовите можеле да утврдат дискриминација само со докази за експлицитна намера.

### Раздел VII – еднакви можности при вработување

**Раздел VII** од актот, кодифициран како **Подглавје VI од Поглавје 21 на Раздел 42 од Кодексот на Соединетите Американски Држави**, забранил дискриминација од страна на опфатени работодавачи врз основа на раса, боја, религија, пол или национално потекло (види Одд. 42 од Законикот на САД ст. 2000e-2). Раздел VII се применувал на работодавач „кој имал петнаесет (15) или повеќе вработени за секој работен ден во дваесет или повеќе календарски недели во тековната или претходната година“ како што било наведено во дефиницискиот дел под 42 U.S.C. §2000e(b).

Раздел VII исто така забранил дискриминација против поединец поради неговата поврзаност со друго лице од одредена раса, боја, религија, пол или национално потекло, како на пример преку меѓурасен брак.

Раздел VII за еднакви можности при вработување бил дополнително проширен со законодавство кое забранило дискриминација врз основа на бременост, возраст и попреченост (види Закон за дискриминација при бременост од 1978 година, Закон за дискриминација по возраст при вработување, Закон за Американци со попреченост од 1990 година).

Во многу строго дефинирани ситуации, на работодавачот му било дозволено да дискриминира врз основа на заштитена карактеристика ако таа карактеристика претставувала бона фиде професионална квалификација (BFOQ) која е разумно неопходна за нормалното функционирање на конкретниот бизнис или организација. За да се повика на одбрана BFOQ, работодавачот морал да докаже три елементи: директна поврзаност помеѓу карактеристиката и способноста за извршување на работата; поврзаност со „суштината“ или „централната мисија“ на бизнисот; и дека не постои помалку ограничувачка или разумна алтернатива (*Обединети автомобилски работници против Џонсон Контролс, Инк.*, 499 U.S. 187 (1991){{#if:, 111 S. Ct. 1196). BFOQ била исклучително тесна исклучок од општата забрана за дискриминација (*Дотард против Ролинсон*, 433 U.S. 321 (1977){{#if: 97 S. Ct. 2720). Преференција на работодавач или клиент за лице од одредена религија не била доволна за да се воспостави BFOQ (*Комисија за еднакви можности за вработување против Училиштето Камехамеха–Населба Бишоп“, 990 F.2d 458 (9-ти округ 1993 година)).*

Раздел VII дозволил секој работодавач, синдикат, заеднички управно-работнички комитет или агенција за вработување да ја заобиколи „незаконската практика при вработување“ за секое лице поврзано со Комунистичка партија на Соединетите Американски Држави или друга организација која била обврзана да се регистрира како комунистичка или комунистички фронт организација со конечна наредба на Одборот за контрола на субверзивни активности според Законот за контрола на субверзивни активности од 1950 година.

Постоеле делумни и целосни исклучоци од Раздел VII за четири видови работодавачи:

* Федерална влада; (забраните против дискриминација при вработување според Наслов VII сега се применуваат на одредени федерални канцеларии под 42 U.S.C. Section 2000e-16)
* Федерално признати индијански племиња;
* Религиозни групи што вршат работа поврзана со активностите на групата, вклучувајќи поврзани образовни институции;
* Добротворни непрофитни приватни членски организации

**Бенетов амандман**

Бенетовиот мандман е одредба од трудовото право на САД во раздел VII која ги ограничува тужбите за дискриминација врз основа на пол во однос на платата според правилата од Закон за еднаква плата од 1963 година. Тој утврдил дека работодавач може да „прави разлика врз основа на пол“ кога ги компензира вработените „ако таквата разлика е дозволена“ според Законот за еднаква плата.

Комисијата за еднакви можности при вработување (EEOC), како и одредени државни агенции за фер вработување (FEPAs), го спроведувале Раздел VII (види Одд. 42 од Законикот на САД ст. 2000e-4). EEOC и државните FEPAs спроведувале истраги, медијација и можеле да поднесуваат тужби во име на вработените. Кога државен закон бил во спротивност со федералниот закон, тој бил поништен.

Секоја држава освен Арканзас и Мисисипи одржувала државна FEPA (види EEOC и државен FEPA директориум). Наслов VII исто така предвидувал дека поединец може да поднесе приватна тужба. Тој морал да поднесе жалба за дискриминација до EEOC во рок од 180 дена од моментот кога дознал за дискриминацијата, во спротивно го губел правото на тужба. Наслов VII се применувал само на работодавачи со 15 или повеќе вработени во 20 или повеќе недели во тековната или претходната година (Одд. 42 од Законикот на САД ст. 2000e#b).

**Извршна наредба од 2025 година**

Во април 2025 година, претседателот Трамп ја издал Извршна наредба 14281, која наложила во рок од 45 дена, јавниот обвинител и претседателот на Комисија за еднакви можности при вработување да „ги проценат сите тековни истраги, граѓански тужби или позиции во тековни постапки според сите федерални закони за граѓански права во нивната надлежност, вклучително и Наслов VII од Законот за граѓански права од 1964 година, кои се засноваат на теорија на одговорност за различен ефект, и да преземат соодветни мерки во согласност со оваа наредба“.

Во јануари 2026 година, EEOC изгласал сооднос 2-1 правило со кое се барало одобрување од комисијата за поголемиот дел од тужбите, со што се префрлила правната моќ од генералниот правен советник кон претседателот и комесарите. Промената ја консолидирала моќта под републиканското мнозинство во Комисијата. Генералниот правен советник задржал ограничена надлежност за време на губење кворум. Претседателката на Комисијата, Andrea Lucas, изјавила дека измената ја враќа надлежноста која првично ѝ била доделена на Комисијата од Конгресот според Раздел VII.

**Административни преседани**

Во 2012 година, EEOC утврдил дека дискриминацијата при вработување врз основа на родов идентитет или трансродовост е забранета според Раздел VII. Одлуката утврдила дека дискриминацијата врз основа на родов идентитет претставува дискриминација врз основа на пол, без разлика дали таа произлегува од родови стереотипи, непријатност со транзиција или перцепција за промена на полот на поединецот.

Во 2014 година, EEOC покренал две тужби против приватни компании поради дискриминација врз основа на родов идентитет, со дополнителни случаи кои биле во разгледување. Од ноември 2014
, комесарката Чаи Фелдблум водела активни напори за зголемување на свеста за заштитите според Наслов VII за лица дискриминирани врз основа на сексуална ориентација или родов идентитет.

На 15 декември 2014 година, според меморандум издаден од јавниот обвинител Ерик Холдер, Министерството за правда (DOJ) зазело став усогласен со EEOC, имено дека забраната за полова дискриминација според Раздел VII ја опфаќала и забраната за дискриминација врз основа на родов идентитет или трансродов статус. DOJ веќе престанал да се спротивставува на тужби за дискриминација поднесени од федерални трансродови вработени.

EEOC во 2015 година издал нов необврзувачки меморандум, со кој го потврдил својот став дека сексуалната ориентација била заштитена според Наслов VII.

Во октомври 2017 година, јавниот обвинител Џеф Сешнс го повлекол меморандумот на Холдер. Според копија од директивата на Сешнс, тој изјавил дека Раздел VII треба тесно да се толкува и да опфаќа само дискриминација помеѓу „мажи и жени“. Сешнс навел дека, според правото, „Раздел VII не забранува дискриминација врз основа на родов идентитет како таков“.

Девин О’Мали, во име на DOJ, изјавил: „претходната администрација го напушти тој фундаментален принцип [дека Министерството за правда не може да го проширува законот над она што Конгресот го предвидел], што ја наложи оваа акција.“ Шерон Мекгован, адвокатка во *Lambda Legal* која претходно работела во Одделот за граѓански права на DOJ, го отфрлила тој аргумент, велејќи: „Овој меморандум всушност не е одраз на законот како што е — туку на она што DOJ би сакал да биде законот“ и „Министерството за правда повторно влегува во практика на создавање анти-трансродово право во судовите“. Но EEOC не го променил својот став, што го довело во несогласување со DOJ во одредени случаи.

### Раздел VIII – статистики за регистрација и гласање

**Раздел VIII** наложил собирање на податоци за регистрација на гласачи и излезност по географски области одредени од Комисијата за граѓански права.

### Раздел IX – интервенција и пренос на случаи

За забраната за полова дискриминација во образовни програми и активности финансирани од федерални средства, видете Раздел IX.
**Раздел IX** го олеснил преносот на случаи за граѓански права од државните судови на федерални судови. Ова било од клучна важност за активистите за граѓански права кои тврделе дека не можеле да добијат фер судења во државните судови.

### Раздел X – служба за односи во заедницата

**Раздел X** ја воспоставил Службата за односи во заедницата, задолжена да помага во решавање на конфликти во заедниците поврзани со тврдења за дискриминација. Првично била агенција во Министерството за трговија, а подоцна била префрлена во Министерството за правда.

### Раздел XI – разно

**Раздел XI** им давал право на обвинет во одредени категории на кривична непослушност во постапки кои произлегувале од Наслов II, III, IV, V, VI или VII од актот на судење пред порота. Ако бил осуден, обвинетиот можел да биде казнет со парична казна до 1.000 долари или затвор до шест месеци.

## Белешка

## Наводи

## Библиографија

* Branch, Taylor (1998), *Pillar of Fire: America in the King Years 1963–65*, New York: Simon & Schuster.
* Freeman, Jo. "How 'Sex' Got Into Title VII: Persistent Opportunism as a Maker of Public Policy" *Law and Inequality: A Journal of Theory and Practice*, Vol. 9, No. 2, March 1991, pp. 163–184. online version
* Golway, Terry (2010). *JFK: Day by Day: A Chronicle of the 1,036 Days of John F. Kennedy's Presidency*. Running Press. ISBN 9780762437429.
* Harrison, Cynthia (1988), *On Account of Sex: The Politics of Women's Issues 1945–1968*, Berkeley, CA: University of California Press.
* Jeong, Gyung-Ho, Gary J. Miller, and Itai Sened, "Closing the Deal: Negotiating Civil Rights Legislation", *American Political Science Review*, 103 (Nov. 2009)
* Loevy, Robert D. ed. (1997), *The Civil Rights Act of 1964: The Passage of the Law That Ended Racial Segregation*, Albany, NY: State University of New York Press.
* Risen, Clay. *The Bill of the Century: The Epic Battle for the Civil Rights Act* (2014) online

## Дополнително читање

* Brauer, Carl M., "Women Activists, Southern Conservatives, and the Prohibition of Sexual Discrimination in Title VII of the 1964 Civil Rights Act", 49 *Journal of Southern History*, February 1983.
* Burstein, Paul (1985), *Discrimination, Jobs and Politics: The Struggle for Equal Employment Opportunity in the United States since the New Deal*, Chicago: University of Chicago Press.
* Finley, Keith M. (2008), *Delaying the Dream: Southern Senators and the Fight Against Civil Rights, 1938–1965*, Baton Rouge: LSU Press.
* Graham, Hugh (1990), *The Civil Rights Era: Origins and Development of National Policy, 1960–1972*, New York: Oxford University Press.
* Gregory, Raymond F. (2014). *The Civil Rights Act and the Battle to End Workplace Discrimination.* Lanham, MD: Rowman and Littlefield.
* Loevy, Robert D. (1990), *To End All Segregation: The Politics of the Passage of The Civil Rights Act of 1964*, Lanham, MD: University Press of America.
* Loevy, Robert D. "The Presidency and Domestic Policy: The Civil Rights Act of 1964," in David C. Kozak and Kenneth N. Ciboski, ed., *The American Presidency* (Chicago: Nelson Hall, 1985), pp. 411–419. online version
* Mann, Robert (1996). *The Walls of Jericho: Lyndon Johnson, Hubert Humphrey, Richard Russell, and the Struggle for Civil Rights.*
* Pedriana, Nicholas, and Stryker, Robin. "The Strength of a Weak Agency: Enforcement of Title VII of the 1964 Civil Rights Act and the Expansion of State Capacity, 1965–1971," *American Journal of Sociology*, Nov 2004, Vol. 110 Issue 3, pp 709–760
* *Revolution in Civil Rights*. Congressional Quarterly Service. 1967. OCLC 894988538.
* Rodriguez, Daniel B. and Weingast, Barry R. "The Positive Political Theory of Legislative History: New Perspectives on the 1964 Civil Rights Act and Its Interpretation", *University of Pennsylvania Law Review*, Vol. 151. (2003) online
* Rothstein, Mark A., Andria S. Knapp & Lance Liebman (1987). *Employment Law: Cases and Materials.* Foundation Press.
* Warren, Dan R. (2008), *If It Takes All Summer: Martin Luther King, the KKK, and States' Rights in St. Augustine, 1964*, Tuscaloosa, AL: University of Alabama Press.
* Whalen, Charles and Whalen, Barbara (1985), *The Longest Debate: A Legislative History of the 1964 Civil Rights Act*, Cabin John, MD: Seven Locks Press.
* Woods, Randall B. (2006), *LBJ: Architect of American Ambition*, New York: Free Press, ch 22.
* Zimmer, Michael J., Charles A. Sullivan & Richard F. Richards, *Cases and Materials on Employment Discrimination*, Little, Brown and Company (1982).

## Надворешни врски

* Civil Rights Act of 1964 as amended (PDF/details) in the GPO Statute Compilations collection
* Civil Rights Act of 1964 as enacted (details) in the US Statutes at Large
* Narrative: The Civil Rights Act of 1964 Архивирано на 17 февруари 2020 г. – Provided by The Dirksen Center
* Civil Rights Act of 1964 Архивирано на 24 мај 2014 г. – Provided by the Civil Rights Digital Library
* 110 Congressional Record (Bound) – Volume 110, Part 2 (January 30, 1964 to February 10, 1964), *Congressional Record* House February 10 vote roll call pp. 2804–2805
* 110 Congressional Record (Bound) – Volume 110, Part 11 (June 17, 1964 to June 26, 1964), *Congressional Record* Senate June 19 vote roll call p. 14511
* 110 Congressional Record (Bound) – Volume 110, Part 12 (June 29, 1964 to July 21, 1964), *Congressional Record* House July 2 amendment vote roll call p. 15897