# Неодамнешна човечка еволуција

**Неодамнешната човечка еволуција** — однесува на еволутивната адаптација, сексуалната и природната селекција и генетскиот нанос во популациите *на хомо сапиенс*, од нивното одвојување и распространување во средниот палеолит пред околу 50.000 години. Спротивно на популарното верување, не само што луѓето сè уште се развиваат, нивната еволуција од почетокот на земјоделството е побрза од кога било досега. Предложено е дека човечката култура делува како селективна сила во човековата еволуција и ја забрзала; сепак, ова е спорно. Со доволно голем збир на податоци и современи методи на истражување, научниците можат да ги проучат промените во фреквенцијата на алел што се случува во мала подгрупа од популацијата во текот на еден животен век, најкратката значајна временска скала во еволуцијата. Споредувањето на даден ген со оној на другите видови им овозможува на генетичарите да утврдат дали тој брзо се развива само кај луѓето. На пример, додека човечката ДНК е во просек 98% идентична со ДНК на шимпанзата, таканаречениот човечки забрзан регион 1 (HAR1), вклучен во развојот на мозокот, е сличен само 85%.

Следејќи го населението во Африка пред околу 130.000 години и неодамнешната експанзија надвор од Африка пред околу 70.000 до 50.000 години, некои подпопулации на *хомо сапиенс* биле географски изолирани десетици илјади години пред раното модерно доба на Откритие. Во комбинација со архаична мешавина, ова резултираше со релативно значајни генетски варијации. Притисоците за селекција беа особено сериозни за популациите погодени од последниот глацијален максимум (LGM) во Евроазија и за седечките земјоделски популации уште од неолитот, или новото камено доба.

Единечни нуклеотидни полиморфизми (SNP, изговорен „snip“) или мутации на една генетска шифра „буква“ во алел што се шири низ популацијата, во функционални делови од геномот потенцијално може да ја модифицираат речиси секоја замислива карактеристика, од висината и бојата на очите на подложност на дијабетес и шизофренија. Приближно 2% од човечкиот геном ги шифрира протеините и малку поголема фракција е вклучена во регулацијата на гените. Но, поголемиот дел од остатокот од геномот нема позната функција. Ако животната средина остане стабилна, корисните мутации ќе се шират низ локалното население во текот на многу генерации додека не стане доминантна карактеристика. Исклучително корисен алел би можел да стане сеприсутен кај популацијата за само неколку века, додека оние што се помалку поволни обично траат милениуми.

Човечките особини кои се појавија неодамна ја вклучуваат способноста за слободно нуркање долги временски периоди, адаптации за живеење на големи надморски височини каде концентрациите на кислород се ниски, отпорност на заразни болести (како маларија), светлина кожа, сини очи, упорност на лактаза (или способност да се вари млекото по одвикнување), понизок крвен притисок и нивоа на холестерол, задржување на средната артерија намалена преваленца на Алцхајмерова болест, помала подложност на дијабетес, генетска долговечност, намалување на големината на мозокот, и промени во времето на менарха и менопауза.

## Архаичен додаток

Поедноставена филогена на *хомо сапиенс* во последните два милиони години
Генетските докази сугерираат дека видот наречен *Homo heidelbergensis* е последниот заеднички предок на неандерталците, денисованите и *хомо сапиенсот*. Овој заеднички предок живеел помеѓу 600.000 и 750.000 години, веројатно или во Европа или во Африка. Припадниците на овој вид мигрирале низ Европа, Блискиот Исток и Африка и станале неандерталци во Западна Азија и Европа, додека друга група се преселила на исток и еволуирала во Денисованците, именувана по пештерата Денисова во Русија, каде што биле првите познати фосили од нив. откриени. Во Африка, членовите на оваа група на крајот станаа анатомски модерни луѓе. И покрај миграциите и географската изолација, трите групи потомци на *Homo heidelbergensis* подоцна се сретнаа и се вкрстуваа.

Карта на западна Евроазија покажува области и проценети датуми на можна неандерталско-модерна хибридизација на човекот (во црвено) врз основа на фосилни примероци од посочените локации.
Археолошките истражувања сугерираат дека додека праисториските луѓе ја зафатиле Европа пред 45.000 години, неандерталците исчезнале. И покрај тоа, постојат докази за вкрстување меѓу двете групи бидејќи луѓето го прошириле своето присуство на континентот. Додека праисториските луѓе носеле 3-6% ДНК на неандерталците, современите луѓе имаат само околу 2%. Ова се чини дека сугерира избор против особини добиени од неандерталците. На пример, соседството на генот FOXP2, кое влијае на говорот и јазикот, не покажува никакви знаци на наследување на неандерталците.

Интрогресијата на генетските варијанти стекнати со неандерталската мешавина има различна дистрибуција кај Европејците и источните Азијци, што укажува на разлики во селективните притисоци. Иако источноазијците наследуваат повеќе ДНК на неандерталците отколку Европејците, Источно-азијците, јужноазијците, австрало-меланезијците, домородните Американци и Европејците споделуваат неандерталска ДНК, така што најверојатно се случила хибридизација помеѓу неандерталците и нивните заеднички предци кои дошле од Африка. Нивните разлики, исто така, укажуваат на посебни настани на хибридизација за предците на источноазијците и другите Евроазијци.

По секвенционирањето на геномот на тројца неандерталци од Виндија, беше објавена нацрт-секвенца од геномот на неандерталците и открија дека неандерталците споделувале повеќе алели со евроазиските популации - како што се Французите, Кинезите од Хан и Папуа Нова Гвинеја - отколку со популациите на субсахарска Африка. како Јоруба и Сан. Според авторите на студијата, забележаниот вишок на генетска сличност најдобро се објаснува со неодамнешниот проток на гени од неандерталците до современите луѓе по миграцијата надвор од Африка. Но, генскиот проток не одеше на еден начин. Фактот дека некои од предците на современите луѓе во Европа мигрирале назад во Африка значи дека современите Африканци исто така носат некои генетски материјали од неандерталците. Конкретно, Африканците споделуваат 7,2% ДНК на неандерталците со Европејците, но само 2% со источните Азијци.

Податотека:Homo sapiens dispersal routes.jpgСе проценува дека 4-6% од геномот на современите меланезијци е изведен од Денисовци, но најголемите количини откриени досега се пронајдени во популацијата Негрито на Филипините. Австралијците од Нова Гвинеја и Абориџините имаат слични стапки на примеси на Денисов, што покажува дека вкрстувањето се случило пред влегувањето на нивните заеднички предци во Сахул, пред најмалку 44.000 години.
Некои климатски адаптации, како што е адаптацијата на голема надморска височина кај луѓето, се смета дека се стекнати со архаична мешавина. Се верува дека етничката група позната како Шерпас од Непал наследила алел наречен EPAS1, кој им овозможува лесно да дишат на големи надморски височини, од Денисовците. Студија од 2014 година објави дека варијантите добиени од неандерталци, пронајдени во источноазиските популации, покажале групирање во функционални групи поврзани со имунолошки и хематопоетски патишта, додека европските популации покажале групирање во функционални групи поврзани со липидниот катаболичен процес. Студијата од 2017 година откри корелација на мешаницата на неандерталците кај современите европски популации со особини како што се тонот на кожата, бојата на косата, висината, шемите на спиење, расположението и зависноста од пушење. Студијата од 2020 година на Африканците откри неандерталски хаплотипови, или алели кои имаат тенденција да се наследуваат заедно, поврзани со имунитетот и чувствителноста на ултравиолетовите.

Генот микроцефалин (*MCPH1*), вклучен во развојот на мозокот, најверојатно потекнува од *Хомо* лозата одвоена од онаа на анатомски модерните луѓе, но им бил претставен пред околу 37.000 години и оттогаш станал многу почест, достигнувајќи околу 70% од човечката популација во моментов. Неандерталците беа предложени како едно можно потекло на овој ген. Но, подоцнежните студии не го пронајдоа овој ген во геномот на неандерталецот ниту, пак, беше откриено дека е поврзан со когнитивните способности кај современите луѓе.

Промоцијата на корисни особини добиени од мешање е познато како адаптивна интрогресија.

Една студија заклучи дека само 1,5-7% од „регионите“ на современиот човечки геном се специфични за современите луѓе. Овие региони не се ниту изменети од архаична хомининска ДНК поради мешање (само мал дел од архаичната ДНК се наследува по поединец, но голем дел се наследува низ популациите севкупно) ниту се споделени со неандерталците или денисованите во кој било од геномите на користените збирки на податоци. Тие, исто така, пронајдоа два изливи на промени специфични за современите човечки геноми кои вклучуваат гени поврзани со развојот и функцијата на мозокот.

## Горен палеолит или доцно камено доба (пред 50.000 до 12.000 години)

Пештерските слики (како оваа од Франција) претставуваат репер во еволутивната историја на човечкото спознание.
Викторијанскиот натуралист Чарлс Дарвин беше првиот што ја предложи хипотезата надвор од Африка за луѓето во светот, но приказната за праисториската човечка миграција сега се сфаќа дека е многу посложена благодарение на напредокот во дваесет и првиот век во геномско секвенционирање. Имаше повеќе бранови на распрснување на анатомски модерни луѓе надвор од Африка,, а последниот датира од пред 70.000 до 50.000 години. Претходните бранови човечки мигранти можеби исчезнале или се вратиле во Африка. Згора на тоа, комбинацијата на проток на гени од Евроазија назад во Африка и повисоките стапки на генетски дрифт меѓу источноазијците во споредба со Европејците доведоа до тоа овие човечки популации да се разликуваат една од друга во различни периоди.

Пред околу 65.000 до 50.000 години, се појавија различни нови технологии, како што се проектили, куки за риби, порцелан и игли за шиење. Флејтите од птичји коски биле измислени пред 30.000 до 35.000 години, што укажува на доаѓањето на музиката. Уметничката креативност исто така процвета, како што може да се види со фигурини на Венера и пештерски слики. Пештерски слики на не само вистински животни, туку и имагинарни суштества кои со сигурност би можеле да му се припишат на *хомо сапиенсот* се пронајдени во различни делови на светот. Радиоактивното датирање сугерира дека најстарите од пронајдените, од 2019 година, се стари 44.000 години. За истражувачите, овие уметнички дела и пронајдоци претставуваат пресвртница во еволуцијата на човечката интелигенција, корените на раскажувањето приказни, отворајќи го патот кон духовноста и религијата. Експертите веруваат дека овој ненадеен „голем скок напред“ - како што го нарекува антропологот Џаред Дајмонд - се должи на климатските промени. Пред околу 60.000 години, во средината на леденото доба, на далечниот север било екстремно студено, но ледените плочи вшмукувале голем дел од влагата во Африка, правејќи го континентот уште посув, а сушите многу почести. Резултатот беше генетско тесно грло, туркајќи го *хомо сапиенсот* на работ на истребување и масовен егзодус од Африка. Сепак, останува неизвесно (од 2003 година) дали тоа се должи или не на некои поволни генетски мутации, на пример во генот FOXP2, поврзани со јазикот и говорот. Комбинацијата на археолошки и генетски докази сугерира дека луѓето мигрирале долж Јужна Азија и до Австралија пред 50.000 години, на Блискиот Исток, а потоа во Европа пред 35.000 години, и конечно во Америка преку сибирскиот Арктик пред 15.000 години.

Се смета дека епикантичните набори се особена карактеристика кај архаичните луѓе од Источна и Југоисточна Азија и можеби потекнуваат од раните луѓе во Африка.
ДНК анализите спроведени од 2007 година открија забрзување на еволуцијата во однос на одбраната од болести, бојата на кожата, обликот на носот, бојата и типот на косата и обликот на телото од пред околу 40.000 години, продолжувајќи го трендот на активна селекција откако луѓето емигрирале од Африка 100.000 години. пред. Луѓето кои живеат во постудени клими имаат тенденција да бидат посилно градени во споредба со оние во потоплите клими бидејќи имаат помала површина во споредба со волуменот го олеснуваат задржувањето на топлината. Луѓето од потоплите клими имаат тенденција да имаат подебели усни, кои имаат големи површини, што им овозможува да се ладат. Што се однесува до формите на носот, луѓето кои живеат на топли и суви места имаат тенденција да имаат тесни и испакнати носови со цел да се намали загубата на влага. Луѓето кои живеат на топли и влажни места имаат тенденција да имаат рамни и широки носови кои го навлажнуваат вдишениот воздух и ја задржуваат влагата од издишаниот воздух. Луѓето кои живеат на студени и суви места имаат тенденција да имаат мали, тесни и долги носеви за да го загреат и навлажнуваат вдишениот воздух. Што се однесува до типовите на коса, луѓето од регионите со постудена клима имаат тенденција да имаат права коса, така што главата и вратот се чуваат топли. Правата коса, исто така, овозможува студената влага брзо да падне од главата. Од друга страна, затегнатата и кадрава коса ги зголемува отворените области на скалпот, олеснувајќи го испарувањето на потта и дозволувајќи топлината да се зрачи, додека се држи надвор од вратот и рамената. Се верува дека епикантичните набори на очите се адаптација што го штити окото од прекумерна изложеност на ултравиолетово зрачење и се претпоставува дека е посебна карактеристика кај архаичните луѓе од источна и југоисточна Азија. Ладно-адаптивно објаснување за епикантосното превиткување денес се смета за застарено од некои, бидејќи епикантоските набори се појавуваат кај некои африкански популации. Д-р Френк Поарие, физички антрополог на Државниот универзитет во Охајо, заклучил дека епикантосното превиткување всушност може да биде адаптација за тропските региони и веќе е дел од природната разновидност пронајдена кај раните модерни луѓе.

Различни теории се предложени за да се објасни нискиот раст на пигмеите и негритовите. Некои студии сугерираат дека тоа би можело да биде поврзано со адаптацијата на ниските нивоа на ултравиолетова светлина во тропските дождовни шуми.
Физиолошките или фенотипските промени се проследени до мутациите од горниот палеолит, како што е источноазиската варијанта на генот ЕДАР, датирана од пред околу 35.000 години во Јужна или Централна Кина. Карактеристики погодени од мутацијата се потните жлезди, забите, дебелината на косата и ткивото на дојката. Додека Африканците и Европејците ја носат верзијата на предците на генот, повеќето Источни Азијци ја имаат мутираната верзија. Со тестирање на генот на глувци, Јана Г. Камберов и Пардис Ц. Сабети и нивните колеги од Институтот Броуд открија дека мутираната верзија носи подебели шахти на влакната, повеќе потни жлезди и помалку ткиво на дојката. Жените од Источна Азија се познати по тоа што имаат релативно мали гради, а источноазијките генерално имаат тенденција да имаат густа коса. Истражувачкиот тим пресметал дека овој ген потекнува од Јужна Кина, која била топла и влажна, што значи дека има повеќе потни жлезди би било поволно за ловците-собирачи кои живееле таму. Последователна студија од 2021 година, заснована на примероци од древни ДНК, сугерираше дека изведената варијанта станала доминантна меѓу „древите северноисточни Азијци“ кратко по последниот глацијален максимум во североисточна Азија, пред околу 19.000 години. На античките остатоци од североисточна Азија, како што се Човекот Тианјуан (стар 40.000 години) и примерокот AR33K (стар 33.000 години) им недостасуваше изведениот алел EDAR, додека древните источноазиски остатоци по LGM го носат изведениот алел EDAR. Фреквенцијата од 370А е највисоко покачена кај северноазиските и источноазиските популации.

Најновото ледено доба го достигна својот врв во интензитет помеѓу 19.000 и 25.000 години и заврши пред околу 12.000 години. Како што се повлекуваа ледниците што некогаш ја покриваа Скандинавија сè до Северна Франција, луѓето почнаа да се враќаат во Северна Европа од југозападна, денешна Шпанија. Но, пред околу 14.000 години, луѓето од Југоисточна Европа, особено Грција и Турција, почнаа да мигрираат на остатокот од континентот, преселувајќи ја првата група луѓе. Анализата на геномските податоци откри дека сите Европејци од пред 37.000 години потекнуваат од една основачка популација која го преживеала Леденото доба, со примероци пронајдени во различни делови на континентот, како што е Белгија. Иако оваа човечка популација била раселена пред 33.000 години, генетски поврзана група почнала да се шири низ Европа пред 19.000 години. Неодамнешната дивергенција на евроазиските лоза беше значително забрзана за време на последниот глацијален максимум (LGM), мезолитот и неолитот, поради зголемените притисоци за селекција и ефектите на основачите поврзани со миграцијата. Алели кои предвидуваат светла кожа се пронајдени кај неандерталците, но алелите за светла кожа кај Европејците и источните Азијци, KITLG и ASIP, се смета дека (од 2012 година) не се стекнати со архаични мешавини, туку со неодамнешни мутации од LGM. Фенотиповите на пигментацијата на косата, очите и кожата поврзани со луѓето од европско потекло се појавија за време на LGM, од пред околу 19.000 години. Поврзаните TYRP1 SLC24A5 и SLC45A2 алели се појавуваат пред околу 19.000 години, сè уште за време на LGM, најверојатно на Кавказ. Во последните 20.000 години, посветлата кожа еволуираше во Источна Азија, Европа, Северна Америка и Јужна Африка. Општо земено, луѓето кои живеат на повисоки географски широчини имаат тенденција да имаат посветла кожа. Варијацијата HERC2 за сини очи првпат се појавува пред околу 14.000 години во Италија и Кавказ.

Поголемиот просечен кранијален капацитет е во корелација со живеењето во студени региони.
Прилагодувањето на Инуитите кон исхраната со висока содржина на масти и студената клима е проследено со мутација датирана од последниот глацијален максимум (пред 20.000 години). Просечниот кранијален капацитет кај современите машки човечки популации варира во опсег од 1.200 до 1.450 цм3. Поголемите кранијални волумени се поврзани со поладни климатски региони, а најголемите просеци се наоѓаат во популациите на Сибир и Арктикот. Луѓето кои живеат во Северна Азија и Арктикот еволуирале способност да развијат дебели слоеви на маснотии на нивните лица за да се загреат. Покрај тоа, Инуитите имаат тенденција да имаат рамни и широки лица, адаптација што ја намалува веројатноста за смрзнатини. И Неандерталецот и Кро-Мањонците во просек имале нешто поголем кранијален волумен од современите Европејци, што укажува на релаксирање на притисоците за избор за поголем волумен на мозокот по завршувањето на LGM.

Австралиските Абориџини кои живеат во Централната пустина, каде што температурата може да падне под нулата во текот на ноќта, развиле способност да ги намалат своите основни температури без треперење.

## Холоцен (пред 12.000 години до денес)

### Неолит или ново камено доба

#### Влијанија на земјоделството

Појавата на земјоделството одигра клучна улога во еволутивната историја на човештвото. Раните земјоделски заедници имаа корист од новите и релативно стабилни извори на храна, но исто така беа изложени на нови и првично разорни болести како што се туберкулоза, сипаници и сипаници. На крајот, генетската отпорност на такви болести еволуираше и луѓето кои живеат денес се потомци на оние кои ја преживеаја земјоделската револуција и се размножија. Пионерите на земјоделството се соочија со шуплини на забите, недостаток на протеини и општа неухранетост, што резултираше со понизок раст. Болестите се една од најсилните сили на еволуцијата што делуваат на *хомо сапиенсот*. Бидејќи овој вид мигрирал низ Африка и почнал да колонизира нови земји надвор од континентот пред околу 100.000 години, тие стапиле во контакт и помогнале во ширењето на различни патогени со смртоносни последици. Покрај тоа, зората на земјоделството доведе до пораст на големи епидемии на болести. Маларијата е најстарата позната меѓу човечките зарази, проследена во Западна Африка пред околу 100.000 години, пред луѓето да почнат да мигрираат надвор од континентот. Маларичните инфекции се зголемија пред околу 10.000 години, зголемувајќи го селективниот притисок врз погодената популација, што доведе до еволуција на отпорот.

Примерите за адаптации поврзани со земјоделството и припитомувањето на животните вклучуваат источноазиски типови на ADH1B поврзани со припитомување на оризот, и упорност на лактаза.

#### Забрзување на темпото на еволуција

Студијата на антрополозите Џон Хокс, Хенри Харпендинг, Грегори Кохран и неговите колеги сугерира дека човечката еволуција значително се забрза од почетокот на холоценот, со проценето темпо од околу 100 пати побрзо отколку за време на палеолитот, првенствено кај земјоделските популации на Евроазија. Така, луѓето што живеат во дваесет и првиот век се поразлични од нивните предци од пред 5.000 години отколку нивните предци од таа ера до неандерталците кои исчезнале пред околу 30.000 години. Тие го поврзаа овој ефект со новите притисоци за селекција кои произлегуваат од новите диети, новите начини на живеење и имунолошкиот притисок поврзан со припитомувањето на животните. На пример, популациите кои одгледуваат ориз, пченица и други житарки имаат стекнато способност да вариат скроб благодарение на ензимот наречен амилаза, кој се наоѓа во плунката. Дополнително, да се има поголема популација значи да се има повеќе мутации, суровина на која делува природната селекција.

Хокс и неговите колеги ги скенираа податоците од Меѓународниот проект HapMap на Африканци, Азијци и Европејци за SNP и открија докази за забрзување на еволуцијата во 1800 гени, или 7% од човечкиот геном. Тие, исто така, открија дека човечката популација во Африка, Азија и Европа се развива по различни патеки, станувајќи сè поразлични и дека има многу мал проток на гени меѓу нив. Повеќето од новите особини се единствени за нивниот континент на потекло.

Преминот кон населени заедници засновани на земјоделство беше значајна културна промена, која пак можеби ја забрза човечката еволуција. Земјоделството донесе изобилство на житарки, овозможувајќи им на жените порано да ги одвикнат своите бебиња и да имаат повеќе деца во пократки временски периоди. И покрај ранливоста на густо населените заедници на болести, ова доведе до експлозија на населението и со тоа до поголема генетска варијација, суровина на која дејствува природната селекција. Диетите во раните земјоделски заедници беа дефицитарни со многу хранливи материи, вклучувајќи го и витаминот Д. Ова може да биде една од причините зошто природната селекција ја фаворизира светлата кожа кај Европејците, бидејќи ја зголемува апсорпцијата на УВ и синтезата на витаминот Д.

#### Миграции

Како што Европејците и источноазијците мигрираа надвор од Африка, тие групи беа неприлагодени и беа под посилен селективен притисок.

#### Мозок

Џон Хокс објави докази за неодамнешната еволуција во човечкиот мозок во последните 5.000 години. Мерењата на черепот сугерираат дека човечкиот мозок се намалил за околу 150 кубни сантиметри, или околу десет проценти. Ова најверојатно се должи на растечката специјализација во модерните општества фокусирани на земјоделството наместо на ловот и собирањето. Пошироко, големината на човечкиот мозок се намалува од пред најмалку 100.000 години, иако промената беше најзначајна во последните 12.000 години. Пред 100.000 години, просечната големина на мозокот била околу 1.500 кубни сантиметри, во споредба со околу 1.450 кубни сантиметри пред 12.000 години и 1.350 денес. Сепак, резултатите од студијата од 2022 година сугерираат дека големината на мозокот не е намалена.

Денес, повеќето северозападни Европејци можат да пијат млеко откако ќе се одвикнат.
Пред околу 11.000 години, додека земјоделството го заменило ловот и собирањето на Блискиот Исток, луѓето измислиле начини да ја намалат концентрацијата на лактоза во млекото со ферментирање за да направат јогурт и сирење. Луѓето ја изгубиле способноста да ја сварат лактозата додека созревале и како такви ја изгубиле способноста да консумираат млеко. Илјадници години подоцна, генетската мутација им овозможи на луѓето што живееле во тоа време во Европа да продолжат да произведуваат лактаза, ензим што ја вари лактозата, во текот на нивниот живот, дозволувајќи им да пијат млеко по одвикнувањето и да преживеат лоши жетви.

Овие два клучни настани го отворија патот за заедниците на фармери и сточари брзо да ги преселат ловците-собирачи кои некогаш преовладуваа низ Европа. Денес, перзистенција на лактаза може да се најде кај 90% или повеќе од популациите во северозападна и северна Средна Европа и во џебовите на Западна и Југоисточна Африка, Саудиска Арабија и Јужна Азија. Тоа не е толку вообичаено во Јужна Европа (40%) бидејќи неолитските фармери веќе се населиле таму пред да постои мутацијата. Од друга страна, тоа е прилично ретко во внатрешноста на Југоисточна Азија и Јужна Африка. Додека сите Европејци со упорност на лактаза имаат заеднички предок за оваа способност, џебовите на упорност на лактаза надвор од Европа веројатно се должат на одделни мутации. Европската мутација, наречена ЛП алел, е проследена до денешна Унгарија, пред 7.500 години. Во дваесет и првиот век, околу 35% од човечката популација е способна да вари лактоза по седум или осум години. Луѓето кои пијат млеко би можеле да создадат потомци до 19% поплодни од оние кои немаат способност, ставајќи ја мутацијата меѓу оние кои се под најсилната позната селекција. Како пример за ко-еволуција на генската култура, заедниците со упорност на лактаза и млечни производи ја презедоа Европа во неколку стотици генерации или илјадници години. Пред оваа мутација, млекарството веќе беше широко распространето во Европа.

Фински истражувачки тим објави дека европската мутација која овозможува упорност на лактаза не е пронајдена меѓу Африканците кои пијат млеко и млечни производи. Сара Тишкоф и нејзините студенти го потврдија ова со анализа на примероци на ДНК од Танзанија, Кенија и Судан, каде што упорноста на лактазата еволуирала независно. Еднообразноста на мутациите што го опкружуваат генот на лактаза сугерира дека упорноста на лактазата брзо се шири низ овој дел од Африка. Според податоците на Тишкоф, оваа мутација првпат се појавила пред 3.000 и 7.000 години и била силно наклонета од природната селекција, посилна дури и од отпорот на маларија, всушност. Во овој дел од светот, тој обезбедува одредена заштита од суша и им овозможува на луѓето да пијат млеко без дијареа, што предизвикува дехидрација.

Упорноста на лактазата е ретка способност кај цицачите. Тоа е исто така јасен и едноставен пример за конвергентна еволуција кај луѓето бидејќи вклучува еден ген. Други примери на конвергентна еволуција, како што е светлата кожа на Европејците и источните Азијци или различните средства за отпорност на маларија, се многу покомплицирани.

Луѓето еволуирале светла кожа откако мигрирале од Африка во Европа и Источна Азија.
#### Боја на кожа

Светлата пигментација на кожата карактеристична за современите Европејци се проценува дека се проширила низ Европа во „селективно чистење“ за време на мезолитот (пред 5.000 години). Сигналите за избор во корист на светла кожа кај Европејците беа еден од најизразените, споредливи со оние за отпорност на маларија или толеранција на лактоза. Некои автори изразија претпазливост во однос на предвидувањата за пигментацијата на кожата. Според *Ју и сор.* (2021), во една студија која се однесува на 40.000 години модерна човечка историја, „можеме да го процениме степенот до кој тие ги носеа истите светлосни пигментациски алели кои се присутни денес“, но објасни дека ок. 40,000 BPЛовци-собирачи од раниот горен палеолит „можеби носеле различни алели кои сега не можеме да ги откриеме“ и како резултат „не можеме со сигурност да даваме изјави за пигментацијата на кожата на античките популации.“

Еумеланинот, кој е одговорен за пигментацијата на човечката кожа, штити од ултравиолетово зрачење, а истовремено ја ограничува синтезата на витамин Д. Варијациите во бојата на кожата, поради нивото на меланин, се предизвикани од најмалку 25 различни гени, а варијациите еволуирале независно еден од друг за да се задоволат различните еколошки потреби. Во текот на милениумите, боите на човечката кожа еволуирале за да бидат добро прилагодени на нивните локални средини. Премногу меланин може да доведе до дефицит на витамин Д и деформитети на коските, додека премалку го прави лицето поранливо на рак на кожата.

#### Боја на очи

Процент на светли очи во и во близина на Европа според антропологот Питер Фрост.  80+
  50–79  20–49  1–19
Сините очи се адаптација за живеење во региони каде што количеството на светлина е ограничено, бидејќи тие дозволуваат да влезе повеќе светлина од кафените очи. Тие, исто така, се чини дека биле подложени на сексуална и фреквентна селекција зависна. Истражувачката програма на генетичарот Ханс Ајберг и неговиот тим на Универзитетот во Копенхаген од 1990-тите до 2000-тите, која го истражува потеклото на сините очи, откри дека мутација во генот OCA2 е одговорна за оваа особина. Според нив, сите луѓе првично имале кафени очи, а мутацијата OCA2 се случила помеѓу 6.000 и 10.000 години. Го разредува производството на меланин, одговорен за пигментацијата на човечката коса, бојата на очите и кожата. Меѓутоа, мутацијата не го исклучува целосно производството на меланин, бидејќи тоа ќе го остави поединецот со состојба позната како албинизам. Варијациите во бојата на очите од кафена до зелена може да се објаснат преку варијацијата во количините на меланин произведени во ирисот. Додека поединците со кафени очи делат голема површина во нивната ДНК што го контролира производството на меланин, синооките индивидуи имаат само мал регион. Со испитување на митохондријалната ДНК на луѓе од повеќе земји, Ајберг и неговиот тим заклучија дека сите синооки имаат заеднички предок.

Во 2018 година, меѓународен тим на истражувачи од Израел и Соединетите Американски Држави ја објавија својата генетска анализа на ископани човечки останки стари 6.500 години во израелскиот регион Горна Галилеја, открија голем број особини кои не се пронајдени кај луѓето кои претходно ја населувале областа, вклучително и сини очи. Тие заклучија дека регионот доживеа значителна демографска промена пред 6.000 години поради миграцијата од Анадолија и планините Загрос (во денешна Турција и Иран) и дека оваа промена придонесе за развојот на калколитската култура во регионот.

### Бронзено до средновековна ера

Српеста анемија е адаптација против маларија.
Отпорот на маларија е добро познат пример за неодамнешната човечка еволуција. Оваа болест ги напаѓа луѓето рано во животот. Така, луѓето кои се отпорни имаат поголеми шанси да преживеат и да се размножуваат. Додека луѓето еволуирале повеќекратна одбрана против маларија, српеста анемија — состојба во која црвените крвни зрнца се деформирани во српести форми, со што се ограничува протокот на крв — е можеби најпознатата. Српеста анемија го отежнува паразитот од маларија да ги инфицира црвените крвни зрнца. Овој механизам на одбрана од маларија се појави независно во Африка и во Пакистан и Индија. Во рок од 4.000 години се проширил на 10-15% од населението на овие места. Друга мутација што им овозможи на луѓето да се спротивстават на маларијата која е силно фаворизирана од природната селекција и која брзо се шири во Африка е неможноста да се синтетизира ензимот глукоза-6-фосфат дехидрогеназа или G6PD.

Комбинацијата од лоши санитарни услови и голема густина на население се покажа идеална за ширење на заразни болести кои беа смртоносни за жителите на античките градови. Еволуциското размислување би сугерирало дека луѓето кои живеат на места со долготрајна урбанизација која датира од пред милениуми, би развиле отпорност на одредени болести, како што се туберкулозата и лепрата. Користејќи ДНК анализа и археолошки наоди, научниците од Универзитетскиот колеџ во Лондон и Кралскиот Холовеј проучувале примероци од 17 локации во Европа, Азија и Африка. Тие дознаа дека, навистина, долгорочната изложеност на патогени довело до ширење на отпорот низ урбаните популации. Затоа, урбанизацијата е селективна сила која влијаела на човековата еволуција. Предметниот алел е именуван SLC11A1 1729+55del4. Научниците откриле дека меѓу жителите на места кои биле населени илјадници години, како што е Суза во Иран, овој алел е сеприсутен, додека на места со само неколку вековна урбанизација, како што е Јакутск во Сибир, само 70-80% од населението го има.

Еволуцијата за да се спротивстави на инфекцијата на патогени, исто така, го зголеми ризикот од инфламаторни болести кај Европејците од постнеолитот во последните 10.000 години. Студијата за античка ДНК ја процени природата, силата и времето на почетокот на селекции поради патогени и исто така откри дека „голем дел од генетската адаптација се случила по почетокот на бронзеното доба, пред <4.500 години“.

Пронајдени се и адаптации кај модерните популации кои живеат во екстремни климатски услови како што е Арктикот, како и имунолошки адаптации како отпорот против прион предизвикани мозочни заболувања кај популации кои практикуваат мртовечки канибализам или консумирање човечки трупови. Инуитите имаат способност да напредуваат на исхраната богата со липиди која се состои од арктички цицачи. Човечките популации кои живеат во региони на високи надморски височини, како што се Тибетската висорамнина, Етиопија и Андите имаат корист од мутација што ја подобрува концентрацијата на кислород во нивната крв. Ова се постигнува со тоа што има повеќе капилари, со што се зголемува нивниот капацитет за носење кислород. Се верува дека оваа мутација е стара околу 3.000 години.

Сама-Бајау еволуирале за да станат издржливи слободни нуркачи.
Неодамнешната адаптација е предложена за австронезискиот Сама-Бајау, исто така познат како Морски Цигани или Морски номади, развиен под притисок на селекција поврзан со опстанокот на слободно нуркање во последните илјада години. Како поморски ловци-собирачи, способноста да се нуркаат долги периоди игра клучна улога во нивниот опстанок. Поради нуркачкиот рефлекс на цицачите, слезината се собира кога цицачот нурка и ослободува црвени крвни зрнца што носат кислород. Со текот на времето, поединците со поголема слезина имаа поголема веројатност да ги преживеат долгите слободни нуркања, а со тоа и да се размножуваат. Спротивно на тоа, заедниците центрирани околу земјоделството не покажуваат знаци на развој за да имаат поголеми слезини. Бидејќи Сама-Бајау не покажуваат интерес да го напуштат овој начин на живот, нема причина да се верува дека нема да дојде до понатамошна адаптација.

Напредокот во биологијата на геномите им овозможи на генетичарите да го истражат текот на човечката еволуција во текот на вековите. Џонатан Причард и неговиот постдокторски колега, Јаир Филд, ги изброиле единечните единки или промените на поединечните ДНК бази, кои најверојатно се неодамнешни бидејќи се ретки и не се раширени низ популацијата. Бидејќи алелите носат соседни ДНК региони со себе додека се движат околу геномот, бројот на единечни тонови може да се искористи за грубо проценување колку брзо алелот ја променил својата фреквенција. Овој пристап може да ја открие еволуцијата во последните 2.000 години или сто човечки генерации. Вооружени со оваа техника и податоци од проектот UK10K, Причард и неговиот тим открија дека алелите за упорност на лактаза, руса коса и сини очи брзо се шират меѓу Британците во последните два милениуми. Облачното небо во Британија можеби играло улога во тоа што гените за светла коса би можеле да предизвикаат и светла кожа, намалувајќи ги шансите за недостаток на витамин Д. Сексуалната селекција би можела да ја фаворизира и русата коса. Техниката, исто така, им овозможи да го следат изборот на полигенски особини - оние кои се погодени од мноштво гени, наместо само еден - како што се висината, обемот на главата на новороденчето и големината на женските колкови (клучни за породување). Тие откриле дека природната селекција ја фаворизирала зголемената висина и поголемите глави и женски колкови кај Британците. Покрај тоа, перзистенцијата на лактаза покажа знаци на активна селекција во истиот период. Сепак, доказите за избор на полигенски особини се послаби од оние на кои влијае само еден ген.

Еден труд од 2012 година ја проучувал секвенцата на ДНК на околу 6.500 Американци со европско и африканско потекло и ја потврдила претходната работа што покажува дека поголемиот дел од промените на една буква во низата (варијанти на еден нуклеотид) биле акумулирани во последните 5.000-10.000 години. Речиси три четвртини настанале во последните 5.000 години. Околу 14% од варијантите се потенцијално штетни, а меѓу нив, 86% биле постари од 5.000 години или помлади. Истражувачите исто така откриле дека Европејците Американци акумулирале многу поголем број мутации од Афроамериканците. Ова е веројатно последица на миграцијата на нивните предци надвор од Африка, што резултираше со генетско тесно грло; имаше малку пријатели на располагање. И покрај последователниот експоненцијален раст на населението, природната селекција немаше доволно време да ги искорени штетните мутации. Додека луѓето денес носат многу повеќе мутации отколку нивните предци пред 5.000 години, тие не се нужно поранливи на болести бидејќи тие можат да бидат предизвикани од повеќе мутации. Сепак, тоа ги потврдува претходните истражувања кои сугерираат дека вообичаените болести *не* се предизвикани од вообичаени варијанти на гени. Во секој случај, фактот што човечкиот генски базен има акумулирано толку многу мутации во толку краток временски период - во еволутивна смисла - и дека човечката популација експлодирала во тоа време, значи дека човештвото е поеволутивно од кога било досега. Природната селекција на крајот може да ги достигне варијациите во генскиот базен, бидејќи теоретските модели сугерираат дека еволутивните притисоци се зголемуваат како функција на големината на популацијата.

### Раниот модерен период до денес

И покрај тоа што модерната здравствена заштита ја намалува стапката на смртност кај новороденчињата и го продолжува животниот век, природната селекција продолжува да делува на луѓето.
Студијата објавена во 2021 година наведува дека населението на островите Зелен ’Рт во близина на брегот на Западна Африка брзо еволуирало отпорност на маларија во приближно последните 20 генерации, од почетокот на човечкото населување таму. Очекувано, жителите на островот Сантјаго, каде маларијата е најзастапена, покажуваат најголема распространетост на отпор. Ова е еден од најбрзите измерени случаи на промена на човечкиот геном.

Генетичарот Стив Џонс за Би-Би-Си изјави дека во текот на шеснаесеттиот век, само една третина од англиските бебиња преживеале до 21-та година, во споредба со 99% во дваесет и првиот век. Медицинскиот напредок, особено оние направени во дваесеттиот век, ја овозможи оваа промена. Сепак, додека луѓето од развиениот свет денес живеат подолг и поздрав живот, многумина избираат да имаат само неколку или воопшто да немаат деца, што значи дека еволутивните сили продолжуваат да дејствуваат на човечкиот генски базен, само на поинаков начин.

Природната селекција влијае само на 8% од човечкиот геном, што значи дека мутациите во останатите делови од геномот можат да ја променат нивната фреквенција сосема случајно преку неутрална селекција. Ако се намалат природните селективни притисоци, тогаш преживуваат повеќе мутации, што би можело да ја зголеми нивната фреквенција и стапката на еволуција. За луѓето, голем извор на наследни мутации е спермата; мажот акумулира се повеќе и повеќе мутации во спермата како што старее. Оттука, мажите кои ја одложуваат репродукцијата можат да влијаат на човечката еволуција.

Студијата од 2012 година, предводена од Аугустин Конг, сугерира дека бројот на *de novo* (нови) мутации се зголемува за околу две годишно на одложена репродукција од страна на таткото и дека вкупниот број на татковски мутации се удвојува на секои 16,5 години.

Долго време, медицината ја намалува смртноста од генетски дефекти и заразни болести, дозволувајќи им на се повеќе луѓе да преживеат и да се размножуваат, но исто така овозможи и неприлагодливи особини кои инаку би биле уништени да се акумулираат во генскиот базен. Ова не е проблем сè додека се одржува пристапот до модерна здравствена заштита. Но, природните селективни притисоци значително ќе се зголемат ако тоа се отстрани. Сепак, зависноста од медицината наместо генетските адаптации најверојатно ќе биде движечката сила зад борбата на човештвото против болестите во догледна иднина. Покрај тоа, додека воведувањето на антибиотици првично ја намали стапката на смртност поради заразни болести за значителни количини, злоупотребата доведе до пораст на соеви на бактерии отпорни на антибиотици, со што многу болести повторно станаа главни причинители за смрт.

Многу луѓе денес имаат вилици кои се премногу мали за да ги примат нивните мудросни заби.
Човечките вилици и заби се намалуваат пропорционално со намалувањето на големината на телото во последните 30.000 години како резултат на новите диети и технологија. Денес има многу поединци кои немаат доволно простор во устата за третиот катник (или мудрост заби) поради намалената големина на вилицата. Во дваесеттиот век, трендот кон помали заби се чинеше дека е малку обратен поради воведувањето на флуор, кој ја згуснува забната глеѓ, а со тоа ги зголемува забите.

Во средината на XVIII век, просечната висина на холандските војници била 165 цм, далеку под европскиот и американскиот просек. Меѓутоа, 150 години подоцна, Холанѓаните во просек добивале 20 цм додека Американците само 6 цм. Спротивно на тоа, во некои други земји, како што се САД, на пример, мажите со просечна висина и ниските жени имаат тенденција да имаат повеќе деца.

Неодамнешните истражувања сугерираат дека менопаузата се развива за да се појави подоцна. Други пријавени трендови се чини дека вклучуваат продолжување на човечкиот репродуктивен период и намалување на нивото на холестерол, гликоза во крвта и крвниот притисок кај некои популации.

Популациониот генетичар Емануел Милот и неговиот тим ја проучувале неодамнешната човечка еволуција на изолиран канадски остров користејќи 140 години црковни записи. Тие откриле дека селекцијата ја фаворизирала помладата возраст при првото раѓање кај жените. Конкретно, просечната возраст при првото раѓање на жените од островот Кудрес, 80 километри североисточно од градот Квебек, намален за четири години помеѓу 1800 и 1930 година. Жените кои почнале да имаат деца порано, генерално завршувале со повеќе деца кои преживуваат до зрелоста. Со други зборови, за овие француско-канадски жени, репродуктивниот успех беше поврзан со пониска возраст при првото породување. Возраста на мајката при првото раѓање е многу наследна карактеристика.

Човечката еволуција продолжува во текот на модерната ера, вклучително и меѓу индустријализираните нации. Работите како пристапот до контрацепција и слободата од предатори не ја спречуваат природната селекција. Помеѓу развиените земји, каде што очекуваниот животен век е висок, а стапката на смртност на доенчиња е ниска, селективните притисоци се најсилни врз особините кои влијаат на бројот на деца што ги има човекот. Се шпекулира дека алелите кои влијаат на сексуалното однесување би биле предмет на силна селекција, иако деталите за тоа како гените можат да влијаат на наведеното однесување остануваат нејасни.

Историски гледано, како нуспроизвод на способноста да се оди исправено, луѓето еволуирале да имаат потесни колкови и породилни канали и да имаат поголеми глави. Во споредба со другите блиски роднини како што се шимпанзата, породувањето е многу предизвикувачко и потенцијално фатално искуство за луѓето. Така започна еволутивното влечење на војна. За бебињата, поголемите глави се покажаа корисни сè додека колковите на нивните мајки беа доволно широки. Ако не, и мајката и детето обично умреле. Ова е пример за балансирање на селекција или отстранување на екстремни особини. Во овој случај, беа избрани преголеми глави или премали колкови. Ова еволутивно влечење на војна постигна рамнотежа, правејќи ги овие особини да останат повеќе или помалку константни со текот на времето, притоа дозволувајќи им на генетските варијации да процветаат, со што се отвора патот за брза еволуција доколку селективните сили го сменат својот правец.

Сето ова се промени во дваесеттиот век бидејќи царски рез (или царски рез) станаа побезбедни и почести во некои делови од светот. Поголемите димензии на главата продолжуваат да се фаворизираат, додека селективните притисоци против помалите големини на колковите се намалени. Проектирајќи напред, тоа значи дека човечките глави ќе продолжат да растат додека големината на колковите не. Како резултат на зголемената фетопелвична диспропорција, царските резови стануваат сè почести во циклусот на позитивна повратна информација, иако не нужно до степен до кој природното породување би застарувало.

Палеоантропологот Брајана Побинер од Институтот Смитсонијан забележа дека културните фактори можат да играат улога во широко различните стапки на царски рез во развиениот свет и светот во развој. Дагни Рајасингам од Кралскиот колеџ за акушери забележа дека зголемените стапки на дијабетес и дебелина кај жените во репродуктивна возраст, исто така, ја зголемуваат побарувачката за царски рез. Биологот Филип Митероекер од Универзитетот во Виена и неговиот тим процениле дека околу шест проценти од сите раѓања ширум светот биле попречени и дека е потребна медицинска интервенција. Во Обединетото Кралство, една четвртина од сите раѓања вклучуваа царски рез, додека во Соединетите држави, бројката беше едно од три. Митероекер и неговите колеги открија дека стапката на царски рез се зголемила за 10% до 20% од средината на дваесеттиот век. Тие тврдеа дека бидејќи достапноста на безбедни царски резови значително ја намалила стапката на смртност на мајките и доенчињата во развиениот свет, тие предизвикале еволутивна промена. Сепак, „Не е лесно да се предвиди што ќе значи ова за иднината на луѓето и раѓањето“, рече Митероекер за *The Independent*. Тоа е затоа што зголемувањето на големината на бебињата е ограничено од метаболичкиот капацитет на мајката и современата медицина, што ја прави поголема веројатноста новороденчињата кои се родени предвреме или се со недоволна тежина да преживеат.

Западните луѓе се развиваат за да имаат понизок крвен притисок, бидејќи нивната модерна исхрана содржи високи количини на сол (NaCl), што го зголемува крвниот притисок.
Истражувачите кои учествуваа во студијата за срце Фрамингем, која започна во 1948 година и имаше за цел да ја истражи причината за срцевите заболувања кај жените и нивните потомци во Фрамингем, Масачусетс, открија докази за селективен притисок против високиот крвен притисок поради модерната западна исхрана, која содржи високи количини на сол, познат по зголемување на крвниот притисок. Тие, исто така, пронајдоа докази за избор против хиперхолестеролемнија, или високи нивоа на холестерол во крвта. Еволутивниот генетичар Стивен Стернс и неговите колеги објавија знаци дека жените постепено стануваат пониски и потешки. Стернс тврдеше дека човечката култура и промените што луѓето ги направиле во нивните природни средини ја поттикнуваат човечката еволуција наместо да го стопираат процесот. Податоците покажуваат дека жените не јаделе повеќе; поточно, оние кои беа потешки имаат тенденција да имаат повеќе деца. Стернс и неговиот тим, исто така, открија дека субјектите на студијата имаат тенденција да достигнат менопауза подоцна; тие процениле дека ако средината остане иста, просечната возраст во менопауза ќе се зголеми за околу една година за 200 години, или околу десет генерации. Сите овие карактеристики имаат средна до висока наследност. Со оглед на датумот на започнување на студијата, ширењето на овие адаптации може да се забележи за само неколку генерации.

Со анализа на геномски податоци на 60.000 индивидуи со кавкаско потекло од Кајзер Перманенте во Северна Калифорнија и на 150.000 луѓе во Биобанката на ОК, еволутивниот генетичар Џозеф Пикрел и еволутивниот биолог Моли Пржеворски можеа да ги идентификуваат знаците на еволуцијата на живите биолошки генерации. За целите на проучување на еволуцијата, еден животен век е најкратката можна временска скала. Зачестеноста на алелот поврзан со тешкотиите со повлекување од пушењето тутун опадна кај Британците, но не и кај жителите на Северна Калифорнија. Ова сугерира дека против пушачите, кои беа вообичаени во Британија во текот на 1950-тите, не и во Северна Калифорнија, беа избрани. Збир на алели поврзани со подоцнежната менарха беше почеста кај жените кои живееле подолго. Алелот наречен ApoE4, поврзан со Алцхајмеровата болест, опадна во фреквенција бидејќи носителите имаат тенденција да не живеат многу долго. Всушност, ова беа единствените особини што го намалија животниот век на Пикрел и Пржеворски, што укажува на тоа дека другите штетни особини веројатно веќе се искоренети. Само кај постарите луѓе се видливи последиците од Алцхајмеровата болест и пушењето. Покрај тоа, пушењето е релативно неодамнешен тренд. Сепак, не е сосема јасно зошто таквите особини носат еволутивни неповолности, бидејќи постарите луѓе веќе имаат деца. Научниците предложија или тие да имаат штетни ефекти во младоста или да ја намалат инклузивната кондиција на поединецот или тенденцијата на организмите кои споделуваат исти гени да си помагаат едни на други. Така, мутациите што им отежнуваат на бабите и дедовците да помогнат во одгледувањето на нивните внуци, веројатно нема да се пропагираат низ популацијата. Пикрел и Пржеворски, исто така, истражувале 42 особини одредени од повеќе алели наместо само еден, како што е времето на пубертетот. Тие откриле дека подоцнежниот пубертет и постарата возраст на првото раѓање биле во корелација со повисокиот животен век.

Поголемите примероци овозможуваат проучување на поретки мутации. Пикрел и Пржеворски изјавија *за Атлантик* дека примерокот од половина милион индивидуи ќе им овозможи да ги проучуваат мутациите што се случуваат кај само 2% од популацијата, што ќе обезбеди пофини детали за неодамнешната човечка еволуција. Додека студиите на кратки временски скали како овие се ранливи на случајни статистички флуктуации, тие можат да го подобрат разбирањето на факторите кои влијаат на преживувањето и репродукцијата кај современата човечка популација.

Еволуцискиот генетичар Џалеал Санџак и неговиот тим анализирале генетски и медицински информации од повеќе од 200.000 жени на возраст над 45 години и 150.000 мажи на возраст над 50 години - луѓе кои ги поминале своите репродуктивни години - од Биобанката на ОК и идентификувале 13 особини кај жените и десет меѓу мажите кои беа поврзани со раѓање деца на помлада возраст, повисок индекс на телесна маса, помалку години образование и пониски нивоа на течна интелигенција или капацитет за логично расудување и решавање проблеми. Сањак, сепак, истакна дека не се знае дали имањето деца всушност ги отежнува жените или тоа што е потешка ја олеснува репродукцијата. Бидејќи повисоките мажи и пониските жени имаат тенденција да имаат повеќе деца и бидејќи гените поврзани со висината подеднакво влијаат на мажите и на жените, просечната висина на популацијата најверојатно ќе остане иста. Кај жените кои подоцна родиле деца, оние со повисоко ниво на образование имале повеќе деца.

Еволутивниот биолог Хахаманеш Мостафави водеше студија од 2017 година која ги анализираше податоците од 215.000 поединци од само неколку генерации во Обединетото Кралство и САД и откри голем број генетски промени кои влијаат на долговечноста. АпоЕ алелот поврзан со Алцхајмерова болест бил редок кај жените на возраст од 70 и повеќе години, додека фреквенцијата на генот CHRNA3 поврзан со зависноста од пушење кај мажите опаднала кај средовечните мажи па нагоре. Бидејќи ова само по себе не е доказ за еволуцијата, бидејќи природната селекција се грижи само за успешна репродукција, а не за долговечност, научниците предложија голем број објаснувања. Мажите кои живеат подолго имаат тенденција да имаат повеќе деца. Мажите и жените кои преживуваат до старост можат да помогнат во грижата и за своите деца и за внуците, во корист на нивните потомци низ генерациите. Ова објаснување е познато како хипотеза за баба. Исто така, можно е Алцхајмеровата болест и зависноста од пушење да бидат исто така штетни порано во животот, но ефектите се посуптилни и потребни се поголеми примероци за да се проучат. Мостафави и неговиот тим, исто така, открија дека мутациите што предизвикуваат здравствени проблеми како што се астма, висок индекс на телесна маса и високи нивоа на холестерол биле почести кај оние со пократок животен век, додека мутациите што доведуваат до одложен пубертет и репродукција биле почести кај долговечните поединци. Според генетичарот Џонатан Причард, иако врската помеѓу плодноста и долговечноста беше идентификувана во претходните студии, тие не ги исклучија целосно ефектите од образовниот и финансискиот статус - луѓето кои се високо рангирани и во двете имаат тенденција да имаат деца подоцна во животот; ова се чини дека сугерира постоење на еволутивна размена помеѓу долговечноста и плодноста.

Во Јужна Африка, каде што голем број луѓе се заразени со ХИВ, некои имаат гени кои им помагаат да се борат против овој вирус, што ја прави поверојатно дека ќе преживеат и ќе ја пренесат оваа особина на своите деца. Доколку вирусот опстојува, луѓето кои живеат во овој дел од светот би можеле да станат отпорни на него за само стотици години. Меѓутоа, бидејќи ХИВ еволуира побрзо од луѓето, поверојатно ќе се справи со него технолошки наместо генетски.

Амишите имаат мутација која го продолжува нивниот животен век и ја намалува нивната подложност на дијабетес.
Студијата од 2017 година на истражувачите од Универзитетот Нортвестерн откри мутација меѓу Амишите од Стариот ред кои живеат во Берн, Индијана, која ги потиснува нивните шанси за дијабетес и го продолжува нивниот животен век во просек за околу десет години. Таа мутација настанала во генот наречен Serpine1, кој го кодира производството на протеинот PAI-1 (инхибитор на активатор на плазминоген), кој го регулира згрутчувањето на крвта и игра улога во процесот на стареење. Околу 24% од луѓето земени како примерок ја носеле оваа мутација и имале очекуван животен век од 85, повисок од просекот на заедницата од 75. Истражувачите, исто така, открија дека теломерите - нефункционалните краеви на човечките хромозоми - на оние со мутација се подолги од оние без. Бидејќи теломерите се скратуваат како што старее лицето, тие го одредуваат животниот век на лицето. Оние со подолги теломери имаат тенденција да живеат подолго. Во моментов, Амишите живеат во 22 американски држави плус канадската провинција Онтарио. Тие живеат едноставен начин на живот кој датираат со векови и генерално се изолираат од современото северноамериканско општество. Тие се главно рамнодушни кон модерната медицина, но научниците навистина имаат здрав однос со заедницата на Амиши во Берн. Нивните детални генеалошки записи ги прават идеални предмети за истражување.

Во 2020 година, Теган Лукас, Масиеј Хенеберг, Јалија Кумаратилаке дадоа докази дека сè поголем дел од човечката популација ја задржала средната артерија на нивните подлактици. Оваа структура се формира за време на феталниот развој, но се раствора откако ќе се развијат две други артерии, радијалната и улнарната артерија. Средната артерија овозможува поголем проток на крв и може да се користи како замена во одредени операции. Нивната статистичка анализа сугерираше дека задржувањето на средната артерија била под исклучително силна селекција во последните 250 години или така. Луѓето ја проучуваат оваа структура и нејзината распространетост уште од осумнаесеттиот век.

Мултидисциплинарното истражување сугерира дека тековната еволуција може да помогне да се објасни подемот на одредени медицински состојби како што се аутизмот и автоимуните нарушувања. Аутизмот и шизофренијата може да се должат на гените наследени од мајката и таткото, кои се прекумерно изразени и кои се борат со тегнење на војната во телото на детето. Алергиите, астмата и автоимуните пореметувања се чини дека се поврзани со повисоки стандарди на санитарни услови, кои спречуваат имунолошкиот систем на современите луѓе да биде изложен на разни паразити и патогени како што биле нивните предци, што ги прави пречувствителни и поверојатно да претераат. Човечкото тело не е изградено од професионално дизајниран син отпечаток, туку систем формиран во долги временски периоди со еволуција со сите видови компромиси и несовршености. Разбирањето на еволуцијата на човечкото тело може да им помогне на лекарите подобро да ги разберат и третираат различните нарушувања. Истражувањата во еволутивната медицина сугерираат дека болестите се распространети бидејќи природната селекција ја фаворизира репродукцијата пред здравјето и долговечноста. Покрај тоа, биолошката еволуција е побавна од културната еволуција и луѓето се развиваат побавно од патогените.

Додека во минатото на предците, луѓето живееле во географски изолирани заедници каде што оплодувањето помеѓу крвни сродници било прилично честа појава, современите транспортни технологии им го олесниле на луѓето да патуваат големи растојанија и го олесниле понатамошното генетско мешање, предизвикувајќи дополнителни варијации во човечкиот ген базен. Овозможува и ширење на болести ширум светот, што може да има ефект врз човековата еволуција. Понатаму, климатските промени може да предизвикаат масовна миграција не само на луѓето, туку и на болестите што ги погодуваат луѓето. Покрај изборот и протокот на гени и алели, друг механизам на биолошка еволуција е епигенетиката, или промените не на самата ДНК секвенца, туку на начинот на кој таа се изразува. Научниците веќе знаат дека хроничните болести и стресот се епигенетски механизми.

## Наводи

## Надворешни врски

* Pinker, Steven (2008). „What Have You Changed Your Mind About? Why?“. *Edge*. Посетено на August 16, 2022.
* Randolph M. Nesse, Carl T. Bergstrom, Peter T. Ellison, Jeffrey S. Flier, Peter Gluckman, Diddahally R. Govindaraju, Dietrich Niethammer, Gilbert S. Omenn, Robert L. Perlman, Mark D. Schwartz, Mark G. Thomas, Stephen C. Stearns, David Valle. Making evolutionary biology a basic science for medicine. *Proceedings of the National Academy of Sciences*. Jan 2010, **107** (suppl 1) 1800–1807.
* Scott Solomon. The Future of Human Evolution | What Darwin Didn't Know. The Great Courses Plus. February 24, 2019. (Video lecture, 32:19.)
* Laurence Hurst. Is Human Evolution Speeding Up or Slowing Down? TED-Ed. September 2020. (Video lecture, 5:25)
* How Humans are Shaping Our Own Evolution, *National Geographic*, D. T. Max, 2017

## Дополнителна литература

* Hunt, Earl B. (2011). *Human Intelligence*. Cambridge University Press. стр. 203–256, 407–447. ISBN 978-0521707817.
* Nesse, Randolph M. (2019). *Good Reasons for Bad Feelings: Insights from the Frontier of Evolutionary Psychiatry*. New York: Dutton. стр. 161–182, 234–261. ISBN 978-1101985663.
* Pinker, Steven (2011). *The Better Angels of Our Nature: Why Violence Has Declined*. New York: Penguin Group. стр. 611–622. ISBN 978-0143122012.
* Pinker, Steven (2016). „36. The False Allure of Group Selection“. Во Buss, David (уред.). *The Handbook of Evolutionary Psychology, Volume 2: Integrations* (2nd. изд.). Hoboken, NJ: Wiley. стр. 867–880. ISBN 978-1118755808.