# ພາສາທະມິນ

| ພາສາທະມິນ |
| --- |
| Tamiḻ |
| தமிழ் |
|  |
| ອອກສຽງ | [t̪amiɻ] ອອກສຽງ  |
| ປະເທດທີ່ມີການເວົ້າ | ອິນເດຍ ແລະ ສີລັງກາ |
| ພາກພື້ນ | ລັດທະມິນນາດູ (ອິນເດຍ) ແຂວງ​ພາກ​ເໜືອ ແລະ ຕາເວັນອອກ (ສີລັງກາ) |
| ຊົນເຜົ່າ | ຊາວທະມິນ |
| ຈຳນວນຜູ້ເວົ້າ | 75 ລ້ານຄົນ  (2011–2019) ຜູ້ເວົ້າພາສາທີສອງ: 8 ລ້ານຄົນ (2011) |
| ຕະກຸນພາສາ | ດຣາວິດຽນ
* ໃຕ້
	+ ທະມິນ-ຄັນນາດາ
		- ທະມິນ-ໂຄດາກູ
			* ທະມິນ-ມາລາຢາລາມ
				+ ທະມິນ
					- **ພາສາທະມິນ**
 |
| ຮູບແບບກ່ອນໜ້າ | ທະມິນເກົ່າ
* ທະມິນກາງ
	+ **ພາສາທະມິນ**
 |
| ລະບົບການຂຽນ | ທະມິນ (ຕົວອັກສອນພຣາໝີ) ທະມິນ-ພຣາໝີ (ອະດີດ) ຄຣັນຖະ (ອະດີດ) ວັດເຕລູຕູ (ອະດີດ) ປາລາວະ (ອະດີດ) Kolezhuthu (ອະດີດ) ອາຣວີ (ອັກສອນໄຮ້ສະ) ອັກສອນນູນທະມິນ (Bharati) ລາຕິນ (ບໍ່ທາງການ) |
| ສະຖານະພາບທາງການ |
| ພາສາທາງການ |  ອິນເດຍ
* ລັດທະມິນນາດູ
* ປູຕູເຈຣີ

---

 ສີລັງກາ  ສິງກະໂປ

---

**ອົງກອນ**
 ອາຊຽນ  |
| ພາສາຊົນກຸ່ມນ້ອຍທີ່ຮັບຮອງໃນ |  ມາເລເຊຍ  ອາຟຣິກາໃຕ້ |
| ລະຫັດພາສາ |
| ISO 639-1 | ta |
| ISO 639-2 | tam |
| ISO 639-3 | ສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງ: tam — Modern Tamil oty — Old Tamil |
|  |

**ພາສາທະມິນ** ຫຼື **ທາມິນ** (ທະມິລ: தமிழ், *[Tamiḻ]*, [t̪amiɻ],  ອອກສຽງ ) ເປັນພາສາດຣາວິດຽນ,ຄຣາດສິກທີ່ເວົ້າໂດຍຊາວທະມິນໃນທະວີບອິນເດຍ ແລະ ຊາວມົວສີລັງກາ ພາສາທະມິນເປັນພາສາທາງການໃນລັດທະມິນນາດູຂອງປະເທດອິນເດຍ, ສີລັງກາ ແລະ ສິງກະໂປ ແລະ ໃນອານາເຂດຂອງສະຫະພາບປູຕູເຈຣີ ພາສານີ້ຍັງເປັນ ພາສາຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍໃນລັດອິນເດຍພາກໃຕ້ 4 ລັດ ຄື: ລັດເກຣາລະ, ລັດຄາຣານາຕາກະ, ລັດອັນດຣາ ປະເທດ ແລະ ລັດເຕລັງຄານາ ອານາເຂດຂອງສະຫະພາບໝູ່ເກາະອັນດາມັນ ແລະ ນິໂກບາ ນອກຈາກນີ້ ຍັງມີຜູ້ເວົ້າເປັນຊາວທະມິນອົບພະຍົບໃນຫຼາຍປະເທດ ເຊັ່ນ: ມາເລເຊຍ, ມຽນມາ, ອາຟຣິກາໃຕ້, ສະຫະລາຊະອານາຈັກ, ສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ການາດາ, ອົດສະຕຣາລີ ແລະ ໂມຣິດ ພາສານີ້ໄດ້ຖືກບັນຈຸເຂົ້າໄປໃນໜຶ່ງ 22 ພາສາໃນກຳນົດຂອງລັດຖະທໍາມະນູນອິນເດຍ ພາສາທະມິນເປັນພາສາທໍາອິດທີ່ຖືກຈັດປະເພດເປັນພາສາຄຣາດສິກຂອງອິນເດຍ.

ພາສາທະມິນເປັນ​ໜຶ່ງ​ໃນ​ພາສາຄຣາດສິກທີ່ຄົງຢູ່ຍາວທີ່ສຸດໃນໂລກ A. K. Ramanujan ໂດຍອ້າງອີງໃສ່ພາສານີ້ເປັນ "ພາສາດຽວໃນປະເທດອິນເດຍທີ່ທັນສະໄໝທີ່ສືບຕໍ່ຈາກອະດີດ" ຮູບແບບ ແລະ ຄຸນນະພາບຂອງວັນນະຄະດີທະມິນຄລາດສິກໄດ້ເຮັດໃຫ້ມັນຖືກເອີ້ນວ່າ "ໜຶ່ງໃນປະເພນີ ແລະ ວັນນະຄະດີຄລາດສິກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນໂລກ" ໂດຍມີການບັນທຶກວັນນະຄະດີທະມິນຫຼາຍກວ່າ 2000 ປີ Sangam literature ວັນນະຄະດີພາສາທະມິນຍຸກທໍາອິດທີ່ສຸດ ມີອາຍຸ ປ. 300 ປີກ່ອນຄຣິດສັກກະລາດເຖິງ ຄ.ສ. 300 ມີວັນນະຄະດີທີ່ເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດທີ່ຍັງຫຼົງເຫຼືອຢູ່ໃນຕະກຸນພາສາດຣາວິດຽນ ບັນທຶກຄຳຈາລຶກທໍາອິດທີ່ພົບເຫັນຢູ່ໃນສີລາຈາລຶກ ແລະ ຫີນຂອງວິລະຊົນ ສືບຕົ້ນຕໍປະມານສະຕະວັດທີ 3 ກ່ອນຄຣິດສັດກະລາດ ກົມສໍາຫຼວດບູຮານຄະດີແຫ່ງອິນເດຍລະບຸວ່າຈາກຈາລຶກທີ່ພົບເຫັນ 100,000 ອັນ ມີ 6,000 ອັນຢູ່ໃນລັດທະມິນນາດູ ແລະ ໃນຈຳນວນນັ້ນສ່ວນໃຫຍ່ຂຽນດ້ວຍພາສາທະມິນ ໂດຍມີພາສາອື່ນໆ ພຽງປະມານ 5% ນອກຈາກນີ້ຍັງໄດ້ພົບເຫັນຈາລຶກພາສາທະມິນທີ່ຂຽນດ້ວຍອັກສອນພຣາໝີໃນປະເທດສີລັງກາ ແລະ ໃນສິນຄ້າທີ່ປະເທດໄທແລະ ປະເທດເອຢິບ ເອກະສານຕົວຂຽນທຳອິດທີ່ສຸດສອງອັນຈາກອິນເດຍ ທີ່ທາງຄວາມຊົງຈຳຂອງໂລກຂອງອຸຍແນສໂກໃຫ້ການຍອມຮັບ ແລະ ບັນຈຸໃນ ຄ.ສ 1997 ແລະ 2005 ຂຽນດ້ວຍພາສາທະມິນ

ໃນ ຄ.ສ. 1578 ມິສຊັນນາຣີ ຊາວປອກຕຸຍການຕີພິມ *Thambiran Vanakkam* ໜັງສືສວດມົນພາສາທະມິນໃນອັກສອນທະມິນເກົ່າ ເຮັດໃຫ້ພາສາທະມິນເປັນພາສາອິນເດຍທໍາອິດທີ່ມີການພິມ ແລະ ຕີພິມ *Tamil Lexicon* ທີ່ຕີພິມໂດຍມະຫາວິທະຍາໄລມານຣາດ ເປັນໜຶ່ງໃນວັດ​ຈະ​ນາ​ນຸ​ກົມຮຸ່ນທໍາອິດໃນບັນດາພາສາອິນເດຍ ຕາມລາຍງານຈາກການສຳຫຼວດໃນ ຄ.ສ. 2001 ມີໜັງສືພິມ 1,863 ສະບັບທີ່ຕີພິມໃນພາສາທະມິນໃນຈຳນວນນີ້ມີ 353 ສະບັບທີ່ຕີພິມທຸກມື້

## ອ້າງອີງ

ຂໍ້ຜິດພາດ: `<ref>` tags exist for a group named "lower-alpha", but no corresponding `<references group="lower-alpha"/>` tag was found.