# Non iam humanus

−4 (corrigenda) *Latinitas huius paginae corrigenda est. Si potes, corrige vel rescribe. Vide {{latinitas}}.*

Non iam humanus (Iaponice 人間失格 *Ningen shikkaku*) est mythistoria a Dazai Osamu scripta plenum die 12 Maii anno 1948 cuius pars finalis publicata est post mortem voluntariam suam. Narratio apud suam vitam ipsam quasi autobiographiae quamquam quales fictionem includit. Hae mythistoria ad Anglicam a Donaldo Keene interpertavit anno 1958.

## Forma mythistoriae

Haec myhistoria e prologo, tribuss memorandis et epilogo constat:

### Prologus

Primum auctor tres photographias narratoris Ōba Yōzō (大葉葉蔵) introducet, quae abominbiles vel inhumanas.

### Memorandum I

"Mea vita est multae turpitudinis", sic dixit, primum Ōba, narrator. Et societatem humanam et hominum sensu vitae sunt alieni pro Ōba sunt et relationem cum alteris directim eo impossiblis est. At egoismum proximi odit et homines qui fidem vivendi "clare et honeste" insistent, quamquam alteos fallent incognoscibiles dixit. Ex dolore extrema resolutionem ad obsequiem ludendum quasi actor facit. Ira humana metum sentit et hypocrisem humanam qui mentierunt accusat, sed de violentia sexuali a sua familia et mulierium, non accusare potest quia scit ut si fibat, homines non comprehenbent ex potestate politiae et rectionis. Ōda est semper non violentiam facit et impotentia.

### Memorandum II

Ad scholam, aestimatur Ōba a obsequiem quod ludet. At solus Takeichi, sua socius hoc dubiat et magnam metum Ōbae dat, ergo conatus ad Takeichi corrumpendum, si no posit, mortem iis sperat. At dum Tekeichi imago Modigliani "monstrum" putavit, Ōba ad imaginem suam facendum conatus est apud suam theoriam artrifecis, quae quia homines sunt monstri quae vulnerabiles de nervu et sensu, realitatem quam homines normales non comprehendere possunt exprimere potest. Deinde imagao Ōbae sunt sic abominablis ut secretus facta est. Et de hominibus maledictis qusai anathema "*Hikagemono* (日影者)" Oba illis semper clemens et misericors esse potest, quia sibi ipsum ex nativitate qualem hominem esse putat. At cum muliere, sibi mortem dare conatus est sed vanus.

### Memorundum III

Pars 1. Ex re suicidio, exsulus a schola et artifex picturae vult. Etiam Deus pro Ōba metus est. Non paradisum sed infernum credere potest. At dum societatem individualem putat, et more *Rubayyat* ab Omar Khayyam vivere volet, ad e phobia et timore humana fugandum per alchool et dominam domus publicae scit. Deinde cum muliere virginem nuptus est qua temetum quod Ōbae affectionem abrogere dixit.
Pars 2. Cum amico suo Horiki, dailogum fecit et res finaliter de antonymo peccati mutat, quando Ōba de *Crimen et poena* Dostoevsky cogitat, uxorem suam adultertam cum alter homine facere scit; quod maximam metum, non iram nec phobiaet metum non ex larva sepulcreti sed ex divinitate quasi Shintonis aetate antiquitatis, sic Obae dedit, quod sua spes et gratia et symphatia pro mundo totae mortuae est. "O Dee, fides pura vel non-resistentia peccatum esse?", exclamavit corde. Ex hac re Ōba alcohol dependens ex desepreatione est et hibreo nocte Tokio, haemoptysis primum fit sub nice. Deinde morphinum, quod domina pharmacopolii dat remediae alcholismi causa, dependens et debitum magnum causa morphini facta est. Et finaliter valetudinarium pro hominibis morbi mentis contra suam voluntariam. In more societate insanus damnati scit. Sed ipse non insania esse dixit. At condemnat ipse "Non diutius humanus sum". Et solum tempus mutante pro Ōbae veritas.

### Epilogus

Auctor domina domus publici vini visitat, qua memoranda auctore dedit, sed contra rem miserabilem, domina finaliter dixit, "Ōba nobis erat bonus et mundus homo, quamquam alcohol abusus est, quasi e Deo".

## Notae

## Nexus externi

* textus originalis (Iaponice)