# Лео Маккэри

|  |
| --- |
| Лео Маккэри |
| ағылш. *Leo McCarey* |
|
Лео Маккэри |
| Жалпы мағлұмат |
| Туған кездегі есімі |
Томас Лео Маккэри
 |
| Туған күні | 3 қазан 1898 (1898-10-03) |
| Туған жері |
Лос Анжелес, Калифорния, АҚШ
 |
| Қайтыс болған күні | 5 маусым 1969 (1969-06-05) (70 жас) |
| Қайтыс болған жері |
Санта-Моника, Калифорния
 |
| Азаматтығы |  АҚШ |
| Мамандығы |
режиссёр сценарийші кинопродюсер |
| Марапаттары |
«Оскар» (1938, 1945 – үш мәрте) «Алтын глобус» (1945)
 |
| IMDb |
ID 0564970
 |
| Ортаққордағы **Лео Маккэри** |

**Томас Лео Маккэри** (ағылш. *Thomas Leo McCarey*; 3 қазан 1898(18981003), Лос Анжелес, Калифорния — 5 маусым 1969, Санта-Моника, Калифорния) — америкалық кинорежиссёр, сценарийші және кинопродюсер. Негізінен 1930 жылдардағы эксцентрлі комедияларға назар аудара отырып, Маккэри 1940 жылдары әлеуметтік тұрғыдан саналы және ашық діни фильмдер шығаруға бет бұрды, нәтижесінде екі жанрда да табыс пен танымалдылыққа ие болды. Маккэри Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі дәуірдін ең танымал және беделді комедия режиссерлерінің бірі болды.

## Өмірбаяны

Лос Анжелесте дүниеге келген МакКэри Сент-Джозеф католик мектебінде және Лос Анжелес орта мектебінде оқыды. Оның әкесі Томас Дж. МакКэри болды, оны «Los Angeles Times» «әлемдегі ең ұлы жекпе-жек промоутері» деп атады. Лео МакКэри кейінірек Гарольд Ллойдпен бірге «Құс жолы» (1936) атты бокс туралы комедиясын түсіреді.

МакКэри Оңтүстік Калифорния университетінің заң мектебін бітірді және заңнан басқа 1919 жылы Тод Браунингтің режиссер көмекшісі болғанға дейін боксты және ән жазуды сынап көрді. Оны Браунингке сілтеген МакКэридің бала кездегі досы, актер және болашақ режиссер Дэвид Батлер болды. Браунинг МакКэриді өзінің фотогендік келбетіне қарамастан, актер ретінде емес, жазушы ретінде шығармашылық жағынан жұмыс істеуге сендірді. Содан кейін МакКэри «Hal Roach Studios» студиясында шеберлігін шыңдады. Роуч оны 1923 жылы спорт клубында гандбол ойынынан кейін әзіл-оспақ сезімімен таң қалдырғаннан кейін әзілдер жазушысы (gagman) ретінде жалдады. МакКэри бастапқыда «Біздің банда» сериалына және басқа да студия жұлдыздарына әзілдер (гагтар) жазды, содан кейін Чарли Чейзмен бірге екі роликті қоса алғанда, қысқа фильмдерді басқарды. Чейз шын мәнінде МакКэридің тәлімгері болады. 1940 жылы Чейз қайтыс болғаннан кейін Маккаридің сөздері келтірілген: «Мен қандай жетістікке жетсем де немесе қол жеткізсем де, оның көмегіне қарыздармын, өйткені ол маған білетінімнің бәрін үйретті».

Роучта болған кезде, МакКэри, кейінгі сұхбаттарына сәйкес, Стэн Лорел мен Оливер Хардиді бірге түсіріп, олардың экрандағы кейіпкерлерінің дамуына жетекшілік етті, осылайша барлық уақыттағы ең тұрақты комедиялық топтардың бірін құрады. Ол ресми түрде дуэттің We Faw Down (1928), Liberty (1929) және Wrong Again (1929) қысқаметражды фильмдерінің режиссері ретінде ғана көрінді, бірақ көптеген сценарийлер жазды және басқалары режиссураға жетекшілік етті. 1929 жылы ол студияның өндіріс жөніндегі вице-президенті болды.

Дыбыс дәуірінде МакКэри сол дәуірдің көптеген ірі жұлдыздарымен, соның ішінде Глория Свенсонмен (Ұқыпсыз, 1931), Эдди Кантор (Испаниядан келген бала, 1932), ағайынды Маркс (Үйрек сорпасы, 1933), Уильям К. Филдс (Алты түрі, 1934) және Мэй Уэстпен (Тоқсаныншы жылдардағы сұлулық, 1934) жұмыс істеп, көркем фильм режиссурасына назар аударды.

«Paramount» студиясының алты фильм сериясы 1937 жылы шыққан «Ертеңге жол» (Make Way for Tomorrow) фильмімен кейін тоқтап қалды. Нәтижелер кассада тым ұнамсыз болып, режиссер жұмыстан босатылды. Дегенмен, фильмнің маңыздылығы бірден танылды, өйткені ол Нью-Йорктегі жаңадан құрылған Заманауи өнер мұражайының тұрақты коллекциясына таңдалды. Кейінгі жылдары ол канондық сипатқа ие болды және тіпті кейбіреулер оны МакКэридің шедеврі деп санады.

Кейінірек 1937 жылы «Columbia» студиясына шақырылған МакКэри Айрин Данн мен Кэри Грантпен бірге «Сұмдық шындық» (The Awful Truth) фильмі үшін «Үздік режиссер» номинациясында өзінің алғашқы «Оскар» сыйлығын алды.

МакКэри католик дінін ұстанатын және әлеуметтік мәселелерге қатты алаңдаған. 1940 жылдары оның жұмыстары байсалды және саясатқа көзқарасы консервативті болды. 1944 жылы МакКэри Бинг Кросби ойнаған бастамашыл жас діни қызметкер Әке Чак О'Мэлли туралы хикаяны «Менің жолыммен жүру» (Going My Way) фильмін қойды. Cол фильм үшін МакКэри «Үздік режиссер» номинациясында екінші «Оскар» алды. МакКэридің осы хиттен түскен пайданың үлесі оған 1944 жылы АҚШ-та тіркелген ең жоғары табысын берді және оның жалғасы, Кросбиді Ингрид Бергманмен жұптаған «Әулие Мэридің қоңыраулары» (1945) фильмін МакКэридің жаңадан құрылған компаниясы шығарды.

МакКэри Голливудтағы коммунистік әрекеттерді тергеп жатқан АҚШ-тың Америкаға қарсы іс-әрекеттер жөніндегі комитетінің тыңдауларының басында достық куәгер ретінде жауап берді.

Француз режиссері Жан Ренуар бір кездері «Лео МакКэри адамдарды кез келген Голливуд режиссеріне қарағанда жақсы түсінетін» деп үлкен құрмет көрсетті.

Лео МакКэри 1969 жылы 5 шілдеде 70 жасында эмфиземадан қайтыс болды. Ол Калифорниядағы Калвер-Ситидегі Қасиетті Крест зиратында жерленді. 1978 жылы Лео МакКэридің сценарийлері мен хат-хабарлары Беверли-Хиллздегі Америка кино институтындағы Чарльз Фельдман кітапханасына сыйға тартылды.

## Дереккөздер