# Ítalska nýraunsæið

Silvana Mangano í myndinni *Beisk uppskera* (*Riso amaro*) eftir Giuseppe de Santis frá 1949.
**Ítalska nýraunsæið** (ítalska: *Il Neorealismo*) var ríkjandi stefna í ítalskri kvikmyndagerð fyrstu árin eftir síðari heimsstyrjöld. Upphaf stefnunnar má rekja til hóps róttækra kvikmyndagagnrýnenda í kringum tímaritið *Cinema* í Róm á tímum fasismans. Þessi hópur taldi meðal annars Michelangelo Antonioni, Luchino Visconti, Gianni Puccini, Cesare Zavattini, Giuseppe De Santis og Pietro Ingrao, sem einkum gagnrýndu svokallaðar *telefono bianco*-myndir sem voru stofudrama að bandarískri fyrirmynd úr heimi góðborgara og aðals. Fyrsta kvikmyndin sem opinberlega var kennd við nýraunsæið var *Róm, óvarin borg* eftir Roberto Rossellini 1945, sem fjallaði um hina skammvinnu þýsku hersetu í Róm 1943. Áður hafði kvikmyndin *Heltekinn* eftir Visconti verið bönnuð af kvikmyndaeftirlitinu 1943 en sú mynd var undir miklum áhrifum frá ljóðræna raunsæinu í franskri kvikmyndagerð fyrir stríð.

Helstu einkenni ítalska nýraunsæisins voru sögur af alþýðufólki, yfirleitt settar fram með stuttum laustengdum atriðum, með áherslu á tilfinningar fremur en pólitískan boðskap, tökur á raunverulegum stöðum (ekki í kvikmyndaveri), ómenntaðir leikarar í aukahlutverkum og jafnvel aðalhlutverkum, notkun venjulegs talmáls og heimildarmyndastíll í kvikmyndatöku. Með því að notast við talsetningu var hægt að skapa breiða sviðsetningu með mörgu fólki í mynd í einu. Með þessum hætti reyndu leikstjórarnir að skapa raunsæja mynd af ítölsku samfélagi eftirstríðsáranna sem einkenndist af atvinnuleysi og fátækt.

Ítalska nýraunsæið var nátengt samfélagsaðstæðum á Ítalíu eftirstríðsáranna og um leið og efnahagsástandið batnaði upp úr 1950 tóku vinsældir nýraunsæisins að dala. Fyrstu kvikmyndir Fellinis voru í þessum anda en í talsvert ólíkum stíl og með *La dolce vita* 1960 sagði hann alveg skilið við nýraunsæið með sögum af næturlífi fræga fólksins í Róm. Ítalska nýraunsæið hafði samt gríðarleg áhrif á ítalska kvikmyndagerð um langt skeið og var einn af áhrifavöldum listrænu kvikmyndanna og frönsku nýbylgjunnar á 7. og 8. áratugnum. Sumir af leikstjórum ítalska nýraunsæisins gerðu sínar bestu myndir löngu síðar.

## Myndir

### Luchino Visconti

* *Heltekinn* (*Ossessione*, 1943)
* *Jörðin nötrar* (La terra trema*, 1948)*
* *Gullfalleg* (*Bellissima*, 1951)

### Roberto Rossellini

* *Róm, óvarin borg* (*Roma, città aperta*, 1945)
* *Félagar* (*Paisà*, 1946)
* *Þýskaland árið núll* (*Germania anno zero*, 1948)
* *Stromboli* (*Stromboli terra di Dio*, 1950)
* *Kærleikurinn er mestur* (*Europa '51*, 1952)
* *Viaggio in Italia* (1954)

### Vittorio De Sica

* *Skóáburður* (*Sciuscià*, 1946)
* *Reiðhjólaþjófarnir* (*Ladri di biciclette*, 1948)
* *Kraftaverk í Mílanó* (*Miracolo a Milano*, 1951)
* *Umberto D.* (1952)
* *Stazione Termini* (1953)
* *Þak yfir höfuðið* (*Il tetto, 1956)*

### Giuseppe De Santis

* *Átakanleg eftirför* (*Caccia tragica*, 1947)
* *Beisk uppskera* (*Riso amaro*, 1949)
* *Non c'è pace tra gli ulivi* (1950)
* *Róm klukkan 11* (*Roma ore 11*, 1952)
* *Uomini e lupi* (1957)

### Aldo Vergano

* *Il sole sorge ancora* (1946)

### Alberto Lattuada

* *Il bandito* (1946)
* *Senza pietà* (1948)

### Pietro Germi

* *Gioventù perduta* (1947)
* *In nome della legge* (1948)
* *Il cammino della speranza* (1950)

### Renato Castellani

* *Sólskin í Róm* (*Sotto il sole di Roma*, 1948)
* *È primavera* (1949)
* *Tveggja aura von* (*Due soldi di speranza*, 1952)

### Luigi Zampa

* *Erfið ár* (*Anni difficili*, 1948)

### Luciano Emmer

* *Sunnudagur í ágúst* (*Domenica d'agosto*, 1950)

### Michelangelo Antonioni

* *Ástarsaga* (*Cronaca di un amore*, 1950)

### Federico Fellini

* *Slæpingjar* (*I Vitelloni*, 1953)
* *La strada* (1954)

### Carlo Lizzani

* *Achtung! Banditi!* (1951)
* *Cronache di poveri amanti* (1954)

### Francesco Maselli

* *Gli sbandati* (1955)

### Giorgio Ferroni

* *Tombolo, paradiso nero* (1947)

  *Þessi kvikmyndagrein er stubbur. Þú getur hjálpað til með því að bæta við greinina.*