Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Strikamerki

UPC-A strikamerki.
**Strikamerki** eða **strikalykill** er framsetning gagna sem vélar geta lesið. Breidd strikanna og bilanna táknar gögnin. Stundum eru strikamerki með mynstrum af ferningum, punktum, sexhyrningum og öðrum rúmfræðilegum mynstrum.

Strikamerki voru fyrst notuð til að gera kassa í stórmörkuðum sjálfvirkari og þau eru notuð hvarvetna í dag fyrir þetta. Þau geta verið lesin af skönnum eða strikamerkjalesurum. Hægt er að nota farsíma að lesa strikamerki með ljósmyndavélunum sínum, og í Japan eru flestir farsímar með hugbúnaði til þess.

## Tengt efni

* Hraðkóði (*QR-lykill*)

  *Þessi grein er stubbur. Þú getur hjálpað til með því að bæta við greinina.*
# Þjóðbókasafn Bretlands

Þjóðbókasafn Bretlands
**Þjóðbókasafn Bretlands** (enska: *British Library*) er þjóðbókasafnið á Bretlandi. Það er í London og er stærsta rannsóknarbókasafn í heimi. Í safninu eru yfir 150 milljónir safngripa á öllum þekktum tungumálum og sniðum: bækur, tímarit, dagblöð, hljóðrit, einkaleyfi, gagnagrunnar, kort, frímerki, veggspjöld, teikningar og fleira. Bækur í safninu eru um það bil 25 milljónir, að ógleymdum handritum, þau elstu frá 300 f.Kr.. Aðeins eitt bókasafn er stærra en Þjóðbókasafn Bretlands, þ.e. Library of Congress í Bandaríkjunum.

Samkvæmt enskum lögum um prentskil skal Þjóðbókasafnið fá eintök allra bóka sem gefnar eru út á Bretlandi og Írlandi, og allra erlendra bóka sem dreift er á Bretlandi. Bókasafnið kaupir líka margt útgefið efni erlendis frá. Bætt er við safnið um það bil þremur milljónum eintaka árlega.

Bókasafnið varð sérstök stofnun árið 1973, en áður var það hluti Þjóðminjasafns Bretlands.

## Íslensk handrit

Í Þjóðbókasafni Bretlands eru nokkur hundruð íslensk handrit. Sum þeirra útvegaði Sir Joseph Banks, en hann fór í rannsóknarferð til Íslands árið 1780. Flest handritin keypti safnið af Finni Magnússyni árið 1837.

  *Þessi Lundúnagrein er stubbur. Þú getur hjálpað til með því að bæta við greinina.*
# Kartöflumygla

| Kartöflumygla |
| --- |
|  Kartafla sýkt af kartöflumyglu |
| Vísindaleg flokkun |
|

|  |  |
| --- | --- |
| Veldi: | Heilkjörnungar (*Eukaryota*)  |
| Ríki: | Litsvipuþörungar (*Chromalveolata*)  |
| Fylking: | Missvipuþörungar (*Heterokontophyta*)  |
| Flokkur: | Eggsveppir (*Oomycetes*)  |
| Ættbálkur: | Blaðmyglubálkur (*Peronosporales*)  |
| Ætt: | Rotmygluætt (*Pythiaceae*)  |
| Ættkvísl: | Vatnsmygla (*Phytophthora*)  |
| Tegund: | P. infestans  |

 |
| Tvínefni |
| Phytophthora infestans (Mont.) de Bary |

**Kartöflumygla** (fræðiheiti: *Phytophthora infestans*) er eggsveppur sem leggst á kartöflur og veldur rotnun á bæði grösum og hnýðum (í mismiklum mæli eftir kartöfluafbrigðum). Kartöflumyglan olli víðtækum uppskerubresti og hungursneyð í Evrópu um miðja 19. öld. Myglan getur líka lagst á aðrar jurtir af náttskuggaætt, s.s. tómata.

Merki um kartöflumyglu á laufi.
Myglan smitast með gróum sem sitja á sýktum hnýðum yfir veturinn (sérstaklega þeim sem skilin eru eftir í jörðu frá síðasta ári), á laufum í safnhaugum og geta einnig borist víða með vindinum. Þegar hiti er yfir 10°C og rakastig yfir 75% breiðir myglan mjög hratt úr sér og leggjur allt kartöflubeðið fljótlega undir sig.

Fyrstu einkenni kartöflumyglu eru svartir blettir á blaðendum og stönglum. Fljótlega falla kartöflugrösin alveg.

Kartöflumygla kemur enn upp með reglulegu millibili. Sveppaeitur er notað fyrirbyggjandi til að koma í veg fyrir smit þegar smithætta er. Algengt var að nota Metalaxyl en myglan hefur sýnt að hún myndar þol gegn því ef það er notað eitt og sér.

Hægt er að fyrirbyggja mygluna með því að hreykja mold upp að stönglunum og lengja þannig leiðina sem myglan þarf að fara til að komast í laufin. Einnig er hægt að eyða grösunum, t.d. með jurtaeitri eða brennisteinssýru, tveimur vikum fyrir uppskeru.

## Tenglar

  *Þessi sveppagrein er stubbur. Þú getur hjálpað til með því að bæta við greinina.*