# Ջոն Հեդլի (փիլիսոփա)[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

| **Ջոն Հեդլի** |
| --- |
| Ծնվել է | սեպտեմբերի 27, 1966 (59 տարեկան) Sydney, Australia |
| Քաղաքացիություն |  Ավստրալիա |
| Ազգություն | Australian |
| Մասնագիտություն | փիլիսոփա և համալսարանի դասախոս |
| Հաստատություն(ներ) | Արևմտյան Սիդնեյի համալսարան |
| Ալմա մատեր | University of Sydney |

**Ջոն Հեդլի** (սեպտեմբերի 27, 1966(1966-09-27), Սիդնեյ, Ավստրալիա), ավստրալիացի փիլիսոփա է, որի հետազոտությունները վերաբերում են բարոյական և քաղաքական փիլիսոփայությանը, ներառյալ կենդանիների էթիկան, բնապահպանական էթիկա և մետաէթիկա։ Նա ներկայումս փիլիսոփայության ավագ դասախոս է (Արևմտյան Սիդնեյի համալսարանի) Հումանիտար գիտությունների և հաղորդակցման արվեստների դպրոցում։ Նա նախկինում դասավանդել է Charles Sturt University և Sidney University-ում, որտեղ սովորել է որպես բակալավրիատ և դոկտորական թեկնածու։ Բացի գրախոսվող ամսագրերում և խմբագրված ժողովածուներում մի շարք հոդվածներից, նա 2015 թվականի մենագրության «Կենդանիների սեփականության իրավունքներ» (Lexington Books) հեղինակն է։ ) և 2019 թվականի «Կենդանական նեոպրագմատիզմ» մենագրությունը (Palgrave Macmillan): Նա նաև Elisa Aaltola-ի հետ 2015 թվականի «Կենդանիների էթիկան և փիլիսոփայություն» ժողովածուի համախմբագիրն է (Rowman & Littlefield International):

Հեդլին հայտնի է կենդանիների սեփականության իրավունքներ տեսության մասին իր նկարագրությամբ։ Նա առաջարկում է վայրի կենդանիներին առաջարկել սեփականության իրավունքներ իրենց տարածքների նկատմամբ, և խնամակալներ նշանակել՝ նրանց շահերը որոշումների կայացման ընթացակարգերում ներկայացնելու համար։ Նա առաջարկում է, որ այս հաշիվը կարող է հիմնավորվել ուղղակիորեն՝ ելնելով համապատասխան կենդանիների շահերից, կամ անուղղակիորեն, որպեսզի բնական միջավայրը պաշտպանված լինի։ Տեսությունը քննարկվել է հանրաճանաչ և ակադեմիական համատեքստերում՝ գյուղատնտեսական խմբերի քննադատական արձագանքներով և բարոյական և քաղաքական տեսաբանների հակասական արձագանքներով։

Մյուս աշխատությունները ներառում էին կենդանիների էթիկայի նեոպրագմատիկ մոտեցման պաշտպանությունը, ինչպես նաև կենդանիների հիմնական էթիկայի մետաէթիկական և մետափիլիսոփայական ենթադրությունների քննադատությունը։ Հեդլին նաև հետազոտություն է անցկացրել նորմատիվ հարցերի շուրջ՝ կապված կենդանիների իրավունքների ծայրահեղականության, ուրիշների օգնության և օգտակարության հետ կապված։

## Կարիերա

Հեդլին կարդացել է Արվեստների բակալավր և դոկտորական փիլիսոփայության համար Սիդնեյի համալսարան (USYD): Նրա դոկտորական թեզը ղեկավարվել է by Caroline West, USYD-ի փիլիսոփայության բաժնում և ներկայացվել է 2006 թվականին «Կենդանական սեփականություն. հաշտեցնող էկոլոգիական կոմունիտարիզմը և տեսակները-հավասարակշիռ ազատականությունը» վերնագրով։ Իր դոկտորական հետազոտության ընթացքում, նրա կենդանիների սեփականության իրավունքի տեսության «հիմնական տարրերը» «առաջին անգամ հավաքվեցին», հանգեցնելով «Ոչ մարդկային կենդանիների սեփականությունը. (Journal of Social Philosophy)*։*

## Հետազոտություն

### Կենդանիների սեփականության իրավունքներ

A coyote scent-marking: Հեդլին առաջարկում է, որ խելամիտ կենդանիների տարածքային վարքագիծը պետք է օգտագործվի՝ որոշելու այն տարածության չափը, որի վրա նրանք ունեն սեփականության իրավունք:
Հեդլին հայտնի է կենդանիների սեփականության իրավունքի իր տեսությամբ, ըստ որի՝ կենդանիներին պետք է տրվեն սեփականության իրավունքներ իրենց տարածք նկատմամբ։ Հեդլին մշակել է իր. Կենդանիների սեփականության իրավունքների տեսությունը իր դոկտորական հետազոտության միջոցով, նրա 2015 թվականի մենագրությունը, և այլ ակադեմիական աշխատություններ։ Բացի այդ, նա հեղինակել է հանրաճանաչ հոդվածներ թեմայի վերաբերյալ *The Guardian*-ի համար, *The Conversation* և The Ethics Centre: Նա նաև քննարկել է «Կենդանիների իմացություն» թեման՝ փոդքասթի շարքը, որը արտադրվել է Siobhan O'Sullivan-ի կողմից:«Սեփականության իրավունքներ ոչ մարդկային կենդանիների համար Ջոն Հեդլիի հետ». *Կենդանիների իմացություն* (Podcast). 2015 թ․ հունիսի 10. Վերցված է 2016 թ․ մայիսի 28-ին. `{{cite podcast}}`: Unknown parameter `|հյուրընկալող=` ignored (օգնություն) Նրա առաջարկը ուշադրության է արժանացել հանրաճանաչ մամուլում, ֆերմերների խմբերի և լրագրողների կողմից, որոնք գրում են գյուղական գործերի մասին։ Հեդլիի առաջարկի գործնական կողմը հիմնված է երկու հիմնական սկզբունքների վրա. նրանց ունեցվածքի մասին։ Հեդլին մերժում է առաջին զբաղեցման տեսությունը և աշխատանքի խառնուրդը հաշիվները յուրացում, և փոխարենը առաջարկում է, որ իր հաշիվը կարող է արդյունավետորեն արդարացվել երկու եղանակով։ Նախ, այն կարող է ուղղակիորեն հիմնավորվել՝ հղում կատարելով կենդանիների շահերին։ Սա հիմնված է այն փաստի վրա, որ վայրի կենդանիները պահանջում են իրենց տարածքը, որպեսզի բավարարեն իրենց հիմնական կարիքները, և այն պնդումը, որ դա հանգեցնում է տարածքի նկատմամբ շահագրգռվածության, որը բավականաչափ ուժեղ է իրավունքը հիմնավորելու համար։ Եթե կենդանիներն իրավունք ունեն օգտագործել իրենց տարածքը, պնդում է Հեդլին, ապա նրանք անպայմանորեն ունեն սեփականության իրավունք այդ տարածքում։ Երկրորդ, դա կարող է արդարացված լինել անուղղակիորեն, քանի որ կենդանիներին (առնվազն որոշ տեսակների) կարող է տրվել սեփականության իրավունք՝ որպես բնական միջավայրը պաշտպանելու միջոց։ Հադլին ներկայացնում է իր առաջարկը բացահայտ պրագմատիզմի ֆոնին, և գտնում է, որ կենդանիների սեփականության իրավունքի տեսությունը ներուժ ունի հաշտեցնելու կենդանիների և բնապահպանական էթիկան։

Հեդլիի առաջարկը դրվել է կենդանիների էթիկայի «քաղաքական շրջադարձի» համատեքստում. կենդանիների էթիկայի գրականության առաջացումը կենտրոնացած է արդարադատության վրա։ Մեկ այլ ակադեմիկոս, ով առաջարկել է վայրի կենդանիներին իրենց բնակավայրերի նկատմամբ սեփականության իրավունք տալ, բրիտանացի փիլիսոփա Սթիվ Քուքն է։ Հեդլիի նման, նա օգտագործում է կենդանիների իրավունքների վերաբերյալ շահերի վրա հիմնված հաշիվ, սակայն, ի տարբերություն Հեդլիի, նա առաջարկում է, որ ինքնիշխանությունը կլինի համապատասխան գործիք՝ պաշտպանելու կենդանիների հետաքրքրությունը իրենց բնակավայրի նկատմամբ, եթե սեփականությունը ձախողվի։ Կանադացի տեսաբանները Սյու Դոնալդսոն և Will Kymlicka-ը քննադատում են կենդանիների նկատմամբ սեփականության իրավունքը տարածելու Հեդլիի առաջարկը՝ պնդելով, որ սեփականության իրավունքը բավարար չէ կենդանիների շահերը պաշտպանելու համար։ Փոխարենը, նրանք պնդում են, որ կենդանիները պետք է համարվեն ինքնիշխան իրենց տարածքներում։ Նրանք գրում են, որ

> Մի բան է ասել, որ թռչունն ունի սեփականության իրավունք իր բնում, կամ գայլը սեփականության իրավունք ունի իր որջում. տարածքի որոշակի հատվածներ, որոնք օգտագործվում են բացառապես մեկ կենդանիների ընտանիքի կողմից։ Բայց այն միջավայրը, որը կենդանիներին անհրաժեշտ է գոյատևելու համար, տարածվում է տարածքի նման հատուկ և բացառիկ հատվածներից շատ հեռու. կենդանիներին հաճախ անհրաժեշտ է թռչել կամ թափառել հսկայական տարածքների վրայով, որոնք կիսում են շատ այլ կենդանիներ։ Թռչնի բույնը պաշտպանելը քիչ է օգնում, եթե մոտակա ջրանցքները աղտոտված են, կամ եթե բարձր շենքերը փակում են նրա թռիչքի ուղին։ Պարզ չէ, թե ինչպես կարող են օգնել սեփականության իրավունքի գաղափարներն այստեղ։
>
>

Նրանք նաև համեմատում են կենդանիների նկատմամբ սեփականության իրավունքի տարածման հնարավորությունը եվրոպացի գաղութարարների մոտեցման հետ, ովքեր պատրաստ էին սեփականությունը, բայց ոչ ինքնիշխանությունը տարածել բնիկ ժողովուրդների վրա, ինչը կհանգեցնի ճնշումների։ Հադլին, այնուամենայնիվ, ինքը քննադատում է Դոնալդսոնի և Կիմլիկկայի ինքնիշխանության առաջարկը, չնայած բրիտանացի փիլիսոփա Ջոշ Միլբերնն առաջարկում է, որ առաջարկները կարող են իրարից այնքան հեռու չլինել, որքան նշում են հեղինակները։

Բրիտանացի քաղաքական տեսաբան Ալասդեյր Քոքրեյնը նույնպես կասկածի տակ է դնում կենդանիների սեփականության իրավունքի ընդլայնումը իր «Կենդանիների իրավունքները առանց ազատագրման» աշխատության մեջ։ Թեև Հադլիի առաջարկը բնութագրելով որպես «հնարամիտ», նա քննադատում է այն երկու հիմքով։ Նախ, նա կասկածի տակ է դնում Հադլիի պնդումը սեփականության և հիմնական կարիքների միջև փոխհարաբերությունների վերաբերյալ, և, երկրորդը, հերքում է, որ կենդանիների սեփականության իրավունքները կհանդարտեցնեն բնապահպաններին, հաշվի առնելով, որ դրանք թույլ կտան ոչնչացնել այն միջավայրերը, որոնք չեն պարունակում զգայուն կենդանիներ։ Այնուամենայնիվ, իր «Sentientist Politics»-ում Քոքրեյնը ներառում է կենդանիների սեփականության իրավունքները՝ որպես Դոնալդսոնի և Կիմլիկկայի ինքնիշխանության մոդելի քննադատության մաս՝ գրելով, որ «կարծես միանգամայն հնարավոր է պնդել, ինչպես Ջոն Հեդլին և մյուսները, որ վայրի կենդանիներին պետք է տրվեն «բնակավայրի կամ սեփականության իրավունքներ» իրենց տարածքների նկատմամբ»։ «Մի գրքի ակնարկ»-ում Միլբերնը շեշտում է Հեդլիի տեսության նշանակությունը, սակայն հարցականի տակ է դնում, թե որքանով է ցանկալի կենդանիների սեփականության իրավունքների իրականացումը առանց այլ կենդանիների իրավունքների ձեռքբերման և որքանով է. Հեդլիի հաշիվն իսկապես «սեփականության» իրավունքների մասին է։

### Կենդանական նեոպրագմատիզմ

2010-ականներին հրապարակելով մի շարք հոդվածներ, որոնք քննադատում են կենդանիների հիմնական բարոյագետների մետաէթիկական և մետափիլիսոփայական դիրքորոշումները՝ 2019 թ. Հեդլին հրատարակել է «Կենդանական նեոպրագմատիզմը»։ Գրքում Հեդլին ներկայացնում է կենդանիների էթիկայի նեոպրագմատիստ մոտեցումը։ Այս տեսությունն արձագանքում է և՛ «բարօրության քաղաքական խնդրին», և՛ «բարեկեցության փիլիսոփայական խնդրին»։ Առաջինը ընկալելի դժվարություն է կենդանիների բարեկեցության օրենքի ժողովրդավարական լեգիտիմության հետ, հաշվի առնելով, որ բարեկեցության մասին ժողովրդական ըմբռնումը դուրս է գալիս չափելի տառապանքից, որին վերաբերում է քաղաքականության մոտեցումը։ Վերջինս այն է, որ, հաշվի առնելով ժամանակակից կենդանիների էթիկայի մետատեսական ենթադրությունները (հատկապես բարոյական ռեալիզմ), բարեկեցության մասին քննարկումները զգացմունքներից այն կողմ ընդլայնելու ցանկացած փորձ ընդունվում է այն մեղադրանքով, որ թեման փոխվում է. հետևաբար, Հադլիի ավելի վաղ «փոխվող առարկայի խնդրի» ուսումնասիրությունը։ Ի պատասխան այս խնդիրների, Հեդլին ուրվագծում է «հարաբերական հեդոնիզմի» իր տեսլականը, ըստ որի. Կենդանիների ցավի նկատմամբ մտահոգությունն ընկած է ավելի լայն մտահոգության հիմքում, որը դուրս է գալիս կենդանիների բարօրության նեղ զգացումից և հավանություն է տալիս և՛ փորձառական բազմակարծությանը (բարեկեցության վրա կարող են ազդել այլ բաներ, քան հաճույքն ու ցավը), և էքսպրեսիվիզմը։ «Կենդանիների նեոպրագմատիզմի» տեսությունը, պնդում է Հեդլին, ի վիճակի է հաղթահարել կենդանիների իրավունքների հիմնական տեսության մետաղական խնդիրները։

### Այլ հետազոտություն

Հադլին դիտարկել է վայրի կենդանիների և շրջակա միջավայրի հետ մարդկանց հարաբերությունների էթիկան իր սեփականության իրավունքի տեսությունից դուրս։ Նա պնդում է, որ կարիքավոր վայրի կենդանիներին օգնելու պարտականություն կա, և որ այդ պարտականությունները, ըստ էության, չեն տարբերվում մարդկանց պարտականություններից՝ օգնելու հեռավոր օտարներին, ովքեր խիստ ճանաչողական խնդիրներ ունեն։ Նա պնդում է, որ ազատական սեփականության իրավունքը, որը համահունչ է Ռոբերտ Նոզիկի Լոքի դրույթի մեկնաբանությանը, պետք է սահմանափակի մարդուն պատկանող բնական միջավայրերը ոչնչացնելու իրավունքը, և այլուր ուսումնասիրել է ազատական տեսության կողմից կենդանիներին բարոյական ուժերի (ներառյալ սեփականություն ձեռք բերելու իրավունքի) ժխտումը։ Նա գտնում է, որ թեև ուղղակի գործողությունը պետք է հանդուրժվի լիբերալ ժողովրդավարական երկրներում, այս հանդուրժողականությունը չպետք է տարածվի որոշ քարոզչական մարտավարությունների վրա, որոնք օգտագործվում են ծայրահեղականներ, ինչպիսիք են սպառնալիքները։

Օ'Սալիվանի հետ Հեդլին հետազոտություն է անցկացրել ուտիլիտարիզմի և կենդանիների նկատմամբ պարտավորությունների և կարիքավոր մարդկանց հանդեպ պարտավորությունների միջև կապի վերաբերյալ։ Գիտնականները պնդում են, որ Սինգերի փիլիսոփայության մեջ հակասություն կա կարիքավոր մարդկանց օգնելու և կենդանիներին պաշտպանելու պարտավորության միջև, և որ արևմտյան բնակիչները, ովքեր ընտանի կենդանիներ ունեն, պետք է, փոխանակ մեծ գումարներ ծախսեն իրենց ուղեկիցների կյանքը երկարացնելու համար, էվթանիզացնեն ծանր հիվանդ կենդանիներին և փոխարենը գումար նվիրաբերեն օգնության համար։ նրանք զարգացող աշխարհում

Հադլին քննադատել է Tibor Machan և J. Բերդ Քալիկոտ։ Նա նաև գրել է J. M. Coetzee, կենդանիների «ապականեցնելու» էթիկան, կենդանիների էթիկան» թեստավորում, ինքնապաշտպանության տեսության կապը, կենդանիների էթիկան և փողոցային լուսանկարչության էթիկան։

## Ծանոթագրություններ

* Hadley, John (2015). *Animal Property Rights*. London, United Kingdom: Lexington Books.
* *Animal Ethics and Philosophy*. London, United Kingdom: Rowman & Littlefield International. 2015. `{{cite book}}`: Cite uses deprecated parameter `|authors=` (օգնություն)
* Hadley, John (2019). *Animal Neopragmatism: From Welfare to Rights*. Basingstoke, United Kingdom: Palgrave Macmillan.

## Հղումներ

### Մեջբերված տեքստեր

* Cochrane, Alasdair (2012). *Animal Rights Without Liberation*. New York: Columbia University Press.
* Donaldson, Sue; Will Kymlicka (2013). *Zoopolis*. Oxford: Oxford University Press.
* Hadley, John (2015). *Animal Property Rights*. London, United Kingdom: Lexington Books.
* Հեդլի, Ջոն (2019)։ *Կենդանական նեոպրագմատիզմ*. Բեյսինգսթոք, Միացյալ Թագավորություն։ Պալգրեյվ Մակմիլան

## Աղբյուրներ

* Diehm, Christian (2016). «Animal Property Rights: A Theory of Habitat Rights for Wild Animals, John Hadley». *Biological Conservation*. **202**: 139. doi:10.1016/j.biocon.2016.08.015.
* McKeown, Katie (2017 թ․ փետրվարի 9). «Animal Property Rights» (Podcast). New Books Network. Վերցված է 2017 թ․ փետրվարի 10-ին.
* Milburn, Josh (2017). «Nonhuman animals as property holders: An exploration of the Lockean labour-mixing account» (PDF). *Environmental Values*. **26** (5): 629–48. doi:10.3197/096327117X15002190708155.
* Peters, Adele (2016 թ․ նոյեմբերի 17). «Should Wild Animals Have Property Rights Over Their Habitats?». *Fast Company*. Վերցված է 2019 թ․ հուլիսի 23-ին.

## Արտաքին հղումներ

* John Hadley at the University of Western Sydney
* John Hadley at Academia.edu
* John Hadley at Google Scholar
* John Hadley on *The Conversation*