# Վերականգնողական շարժում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

| Վերականգնողական շարժում  |
| --- |
| Տեսակ | բողոքականություն |
| Հիմնադիր | Barton W. Stone?, Thomas Campbell?, Alexander Campbell? և Walter Scott? |
| Հիմնադրման թվական | հունվարի 1, 1832 |
| Սուրբ տեքստ | Declaration and Address? և Last Will and Testament of the Springfield Presbytery? |
| Կազմավորման վայր | Լեքսինգտոն և Hill Street Christian Church? |
| Կազմված է | Christian Church (Disciples of Christ)?, Churches of Christ? և Christian churches and churches of Christ? |
| Նախորդող | Christians (Stone Movement)? և Disciples of Christ? |
|  Restoration movement Վիքիպահեստում |

Վերականգնման շարժման վաղ շրջանի առաջնորդները (ժամ. սլաքի ուղղությամբ, վերևից). Թոմաս Քեմփբել, Բարթոն Վ. Սթոուն, Ալեքսանդր Քեմփբել և Ուոլթեր Սքոթ
**Վերականգնողական շարժում** (անգլ.՝ Restoration movement, նաև հայտնի որպես **Ամերիկյան Վերականգնողական շարժում** կամ **Սթոուն-Քեմփբելյան շարժում**, և նսեմացնող կերպով՝ Քեմփբելիզմ ) քրիստոնեական կրոնական շարժում, որը սկսվել է Ամերիկայի սահմանին 19-րդ դարի սկզբի Երկրորդ Մեծ զարթոնքի (1790–1840) ժամանակ։ Այս շարժման ռահվիրաները ձգտում էին եկեղեցու ներսից բարեփոխել և ձգտում էին «բոլոր քրիստոնյաների միավորմանը մեկ մարմնում, որը կհամապատասխաներ Նոր Կտակարանի եկեղեցու օրինակին»։

Վերականգնողական շարժումը զարգացավ կրոնական վերածննդի մի քանի անկախ ուղղություններից, որոնք իդեալականացնում էին վաղ քրիստոնեությունը։ Հատկապես կարևոր էին երկու խմբեր, որոնք անկախ կերպով մշակեցին քրիստոնեական հավատքի նմանատիպ մոտեցումներ։ Առաջինը, որը գլխավորում էր Բարթոն Վ. Սթոունը, սկսվեց Քեյն Ռիջում (Կենտուկի), և բնութագրվեց որպես «քրիստոնյաներ», չուզանալով կրել առանձնացնող ուրիշ անվանումներ։ Երկրորդը սկսվեց արևմտյան Փենսիլվանիայում և Վիրջինիայում (այժմ՝ Արևմտյան Վիրջինիա) և գլխավորեցին Թոմաս Քեմփբելը և նրա որդի Ալեքսանդր Քեմփբելը, որոնք երկուսն էլ կրթություն էին ստացել Շոտլանդիայում։ Նրանք ի վերջո օգտագործեցին «Քրիստոսի աշակերտներ» անունը։ Երկու խմբերն էլ ձգտում էին վերականգնել քրիստոնեական եկեղեցին՝ հիմնվելով Նոր Կտակարանում ուրվագծված տեսանելի օրինաչափությունների վրա, և երկուսն էլ կարծում էին, որ հավատալիքները քրիստոնեությունը բաժանում են։ 1832 թվականին նրանք հաղորդակցության մեջ մտան։

Այլ բաների շարքում, նրանք միավորված էին այն համոզմունքով, որ Հիսուսը Քրիստոսն է, Աստծո Որդին, որ քրիստոնյաները պետք է նշեն Տիրոջ ընթրիքը յուրաքանչյուր շաբաթվա առաջին օրը՝ կիրակին, և որ չափահաս հավատացյալների մկրտությունը պարտադիր կերպով կատարվում է ջրի մեջ ընկղմվելով։ Քանի որ հիմնադիրները ցանկանում էին լքել բոլոր հարանվանական առանձնացնող անունները, նրանք օգտագործել են Հիսուսի հետեւորդների համար աստվածաշնչյան անունները: Երկու խմբերը խրախուսեցին վերադառնալ առաջին դարի եկեղեցիների նպատակներին, ինչպես նկարագրված է Նոր Կտակարանում: Շարժման պատմաբաններից մեկը պնդում էր, որ դա հիմնականում միասնության շարժում էր, որում վերականգնման շարժառիթը երկրորդական դեր էր խաղում:

Այդ ժամանակից ի վեր վերականգնողական շարժումը բաժանվել է բազմաթիվ առանձին խմբերի։ Երեք հիմնական խմբեր են՝ Քրիստոսի Եկեղեցին, քրիստոնեական եկեղեցին (Քրիստոսի աշակերտներ) և անկախ քրիստոնեական եկեղեցին / Քրիստոսի Եկեղեցու ժողովներ. Բացի այդ, կան Քրիստոսի միջազգային եկեղեցիներ, Միջազգային քրիստոնեական եկեղեցի, Քրիստոսի եկեղեցիները Եվրոպայում և Ավետարանական քրիստոնեական եկեղեցի Կանադայում, Քրիստոսի եկեղեցին Ավստրալիայում. Ոմանք շարժման մեջ առկա պառակտումները բնութագրում են որպես վերականգնման և էկումենիզմի նպատակների միջև եղած լարվածության արդյունք. Քրիստոսի եկեղեցիները և անկախ քրիստոնեական եկեղեցիների/Քրիստոսի եկեղեցու ժողովները լուծեցին լարվածությունը՝ շեշտը դնելով վերականգնման վրա, մինչդեռ Քրիստոնեական եկեղեցին (Քրիստոսի աշակերտները) լուծեցին լարվածությունը՝ շեշտը դնելով էկումենիզմի վրա։

## Տես նաև

* Քրիստոնեական միություն
* Քրիստոսի Եղբայրներ

## Ծանոթագրություններ