# Սինոբու Օրիգուտի

| Սինոբու Օրիգուտի
ճապ.՝ 折口信夫 |
| --- |
|  |
| Ծնվել է | փետրվարի 11, 1887(1887-02-11) |
| Ծննդավայր | Օսակա, Ճապոնիա |
| Մահացել է | սեպտեմբերի 3, 1953(1953-09-03) (66 տարեկան) |
| Քաղաքացիություն |  Ճապոնիա և  Ճապոնական կայսրություն |
| Կրթություն | Kokugakuin University? |
| Մասնագիտություն | լեզվաբան, բանաստեղծ, վիպասան, գրող, համալսարանի դասախոս, waka poet, աստվածաբան և գրականագետ |
| Աշխատատու | Kokugakuin University? և Կեյոյի համալսարան |
| Պարգևներ և մրցանակներ | Japan Art Academy Prize? |
|  Shinobu Orikuchi Վիքիպահեստում |

**Սինոբու Օրիգուտի** (ճապ.՝ 折口信夫, փետրվարի 11, 1887(1887-02-11), Օսակա, Ճապոնիա - սեպտեմբերի 3, 1953(1953-09-03)), ճապոնացի ազգաբան, բանահավաք, գրականագետ, բանաստեղծ, արձակագիր և մանկավարժ։ Հրատարակվել է նաև Սյակու Թեքու կեղծանունով (ճապ.՝ 釈迢空)։

## Կենսագրություն

Ծնվել է 1887 թվականի փետրվարի 11-ին Օսակա առևտրականների ընտանիքում, ինը երեխաներից մեկն է։ Գրականության նկատմամբ տղայի խոր հետաքրքրությունը դրսևորվել է դեռ դպրոցական տարիներին։

1910 թվականին ավարտել է Կոկուգակուին համալսարանի գրական ֆակուլտետը, որից հետո նվիրվել է Նարայի ժամանակաշրջանի հուշարձանների ուսումնասիրությանը։ Ավելի ուշ՝ 1919 թվականին, աշխատանքի է եկել Կոկուգակուին համալսարանում, 1922 թվականից՝ հին ճապոնական գրականության դասախոս։

1913 թվականին ծանոթացել և սկսել է համագործակցել Կունիո Յանագիտայի հետ, որը ոգեշնչել է Օրիգուտիին ուսումնասիրել բանահյուսությունը և ազգագրական հետազոտությունները Ճապոնիայի տարբեր պրեֆեկտուրաներում։ Միասին աշխատել են ազգագրական հանդեսների հրատարակման վրա։

1928 թվականից սկսել է դասավանդել Կեյոյի համալսարանում։

Մահացել է 1953թ. սեպտեմբերի 3-ին: Թաղված է Գանսենձի տաճարին կից գերեզմանատանը, Օսակայում:

## Ստեղծագործություն

1917 թվականին միացել է «Արարաղի» ամսագրի գրական խմբակին, որն իր մասնակիցների շրջանում առանձնահատուկ վերաբերմունք է ցուցաբերել «Մանյոշյու» բանաստեղծական անթոլոգիայի և նրանց կողմից ստեղծագործության մեջ հռչակված «կյանքի արտացոլման» սկզբունքի նկատմամբ։ Հետագայում, սակայն, տարվել է ռոմանտիզմով և 1921 թվականին լքել խմբակը։

«Ծովի և լեռների միջև» տանկի առաջին հավաքածուն (ճապ. ՝まのあだだ) հրատարակվել է միայն 1925 թվականին։

1929-1930թթ.հրատարակել է Ճապոնական ազգագրությանը և բանահյուսությանը նվիրված «հնագույն ուսումնասիրություններ» եռահատոր աշխատությունը (ճապ.՝ 古代研究), որն օգնեց նրան հաստատել որպես գիտնականի համբավ։

Ոգեշնչված Եգիպտական «մեռյալների գրքից»՝ 1939 թվականին հրատարակել է իր «Մեռյալների գիրքը» վեպը (ճապ.՝ 死者の書)։

Նաև Օրիգուտին թարգմանել է ժամանակակից ճապոներեն և հրատարակել «Մանյոշյու» անթոլոգիան՝ համալրելով մեկնաբանություններով։

Իր կյանքը նվիրելով ճապոնական բանահյուսության ուսումնասիրությանը՝ Օրիգուտին ընդունեց Ճապոնական ռազմատենչ գաղափարները, ծաղկաբուծության Արևելյան Ասիայի մեծ ոլորտի հայեցակարգը, որն արտացոլվում էր նրա բանաստեղծական աշխատանքում: Որոշ կարգախոսներով տանկի հավաքածուի «Ես աղաղակում տիեզերքի» (ճապ.՝ 告天地) 1942 թվականին ճապոնական պետական քարոզչությունն օգտագործել է իր նպատակների համար։ Արժեքների վերաիմաստավորումը եկավ Իվո Imaիմայի ճակատամարտի ժամանակ որդեգրված որդու մահից հետո, ամրապնդվեց Japanապոնիայի հանձնումից հետո: Բանաստեղծություններում ռազմատենչ տոնը փոխարինվեց վշտով և բողոքով: 1955 թվականին հետմահու հրատարակված «Յամատոյի ժողովուրդը» ժողովածուում (ճապ.՝ 倭をぐな)։ Օրիգուտին արդեն կրկին անդրադառնում է հայրենի երկրի բնության և ավանդույթների թեմաներին։

## Ծանոթագրություններ