# Բրդոտ մամոնտ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

| **՞**† Բրդոտ մամոնտ |
| --- |
|   |
|  |
| Գիտական դասակարգում |
|

|  |  |
| --- | --- |
| Թագավորություն | Կենդանիներ |
| Տիպ | Քորդավորներ |
| Ենթատիպ | Ողնաշարավորներ |
| Դաս | Կաթնասուններ |
| Ինֆրադաս | Ընկերքավորներ |
| Կարգ | Կնճիթավորներ |
| Ընտանիք | Փղեր |
| Տեսակ | Մամոնտներ |
| Ենթատեսակ | **Բրդյա մամոնտ** |

 |
|  Լատիներեն անվանում |
| Mammuthus primigenius
Blumenbach, 1799 |
|  Հատուկ պահպանություն |
| Անհետացած տեսակ IUCN 3.1 *Extinct* : ??? |
|  Արեալ |
|  |
|

|  Դասակարգումը Վիքիցեղերում
 |  Պատկերներ Վիքիպահեստում
 |

 |
| --- | --- | --- |

 |

**Բրդոտ մամոնտը** (Mammuthus primigenius) մամոնտի անհետացած տեսակ է, որն ապրել է պլեյստոցենում մինչև իր անհետացումը Հոլոցենի դարաշրջանում։ Այն մամոնտների տեսակների շարքում վերջիններից մեկն էր՝ սկսած աֆրիկյան *Mammuthus subplanifrons* վաղ Պլիոցենում։ Բրդոտ մամոնտը սկսեց շեղվել տափաստանային մամոնտից մոտ 800 000 տարի առաջ Արևելյան Ասիայում։ Նրա գոյություն ունեցող ամենամոտ ազգականը - ասիական փիղն է։ Կոլումբոսի մամոնտ (*Mammuthus columbi*) ապրում էր Հյուսիսային Ամերիկայում բրդոտ մամոնտի կողքին, և ԴՆԹ-ի ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ երկուսը հիբրիդացված են միմյանց հետ։

Այս տեսակի արտաքին տեսքն ու վարքը լավագույն ուսումնասիրվածներից են ցանկացած նախապատմական կենդանու մեջ՝ Սիբիրում և Հյուսիսային Ամերիկայում սառեցված դիակների, ինչպես նաև կմախքների, ատամների, ստամոքսի պարունակության, թրիքի և նախապատմական քարանձավային նկարներում կյանքից պատկերված լինելու պատճառով։ Մամոնտի մնացորդները վաղուց հայտնի էին Ասիայում, մինչև 17-րդ դարում հայտնի դարձան եվրոպացիներին։ Այս մնացորդների ծագումը երկար ժամանակ քննարկման առարկա էր և հաճախ բացատրվում էր որպես լեգենդար արարածների մնացորդներ։ Մամոնտը որպես փղի անհետացած տեսակ ճանաչվել է Ժորժ Կյուվիեի կողմից 1796 թվականին։

Բրդոտ մամոնտը մոտավորապես նույն չափի էր, ինչ ժամանակակից աֆրիկյան փղերը։ Տղամարդկանց ուսերի բարձրությունը հասնում էր 2,67-ից 3,49 մ-ի (8,8 և 11,5 ֆուտ) միջև և կշռում էր 3,9-ից 8,2 մետրիկ տոննա (4,3 և 9,0 կարճ տոննա)։ Էգերի ուսերի բարձրությունը հասնում էր 2,3–2,6 մ-ի (7,5–8,5 ֆուտ) և կշռում էր 2,8–4 մետրիկ տոննա (3,1–4,4 կարճ տոննա)։ Նորածին հորթը կշռում էր մոտ 90 կգ (200 ֆունտ)։ Բրդոտ մամոնտը վերջին սառցե դարաշրջանում լավ հարմարվել էր ցուրտ միջավայրին։ Այն ծածկված էր մորթով, արտաքին ծածկով երկար պաշտպանիչ մազերով և ավելի կարճ ներքնազգեստով։ Վերարկուի գույնը տարբերվում էր մուգից մինչև բաց։ Ականջներն ու պոչը կարճ էին, որպեսզի նվազագույնի հասցնեին ցրտահարությունն ու ջերմության կորուստը։ Այն ուներ երկար, կոր ժանիքներ և չորս մոմեր, որոնք փոխարինվել էին վեց անգամ անհատի կյանքի ընթացքում։ Նրա վարքագիծը նման էր ժամանակակից փղերի վարքագծին, և նա օգտագործում էր իր ժանիքներն ու կոճղը՝ առարկաները շահարկելու, կռվելու և կեր փնտրելու համար։ Բրդոտ մամոնտի սննդակարգը հիմնականում խոտերն ու խոզուկներն էին։ Անհատները, հավանաբար, կարող էին հասնել 60 տարեկան։ Նրա բնակավայրը մամոնտ տափաստանն էր, որը տարածվում էր հյուսիսային Եվրասիայում և Հյուսիսային Ամերիկայում։

Բրդոտ մամոնտը գոյակցում էր վաղ մարդկանց հետ, որոնք օգտագործում էին նրա ոսկորներն ու ժանիքները՝ արվեստ, գործիքներ և կացարաններ պատրաստելու համար, և որսում էին տեսակին՝ սննդի համար։ Բրդոտ մամոնտների բնակչությունը նվազել է Ուշ պլեյստոցենի վերջում, երբ մայրցամաքային Սիբիրում վերջին պոպուլյացիաները պահպանվել են մինչև մոտ 10000 տարի առաջ, չնայած մեկուսացված պոպուլյացիաները գոյատևել են Սուրբ Պողոս կղզում մինչև 5600 տարի առաջ, իսկ Վրանգել կղզում մինչև 4000 տարի առաջ։ . Նրա անհետացումից հետո մարդիկ շարունակեցին օգտագործել նրա փղոսկրը որպես հումք, ավանդույթ, որը շարունակվում է այսօր։ Մամոնտի գենոմի նախագծով, որն ավարտվել է 2015 թվականին, առաջարկվել է, որ տեսակը կարող է վերականգնվել տարբեր միջոցներով, սակայն առաջարկված մեթոդներից ոչ մեկը դեռ իրագործելի չէ։

## Տարածվածությունը

կլիմայի փոփոխության սխեմաները ծանր մամոնտի կյանքի համար ուշ պլեյստոցենում և հոլոցենում.
\* կարմիր գույնը մամոնտների համար ամենահարմար կլիման է,
\* կանաչ գույնը մամոնտների համար ամենահաճելի կլիման է,
\* սև կետեր - վայր, որտեղ հայտնաբերվել են մամոնտներ,
\* սև գծեր - ժամանակակից անատոմիական տիպի մարդկանց բնակության հյուսիսային սահմանը,
\* սև կետավոր գծեր - ժամանակակից անատոմիական տիպի մարդկանց բնակության վիճելի սահմաններ։
Սառցե դարաշրջանում բրդոտ մամոնտը տարածված էր Եվրասիայի մեծ մասում, ինչպես նաև Հյուսիսային Ամերիկայում։ Հատկապես ցուրտ ժամանակաշրջաններում այն թափանցել է Կենտրոնական Եվրոպա, Չինաստան և ժամանակակից ԱՄՆ-ի հարավ, իսկ ավելի տաք ժամանակաշրջաններում այն «սահմանափակվում էր» Սիբիրով և Կանադայով։ Այս տեսակի մնացորդների գտածոների ամենահարավային վայրերը գտնվում են Իսպանիայում և Մեքսիկայում։ Արեւելյան Ասիայում նա հասել է Հուանհե գետը։ Նա նաև տարածված էր Հայաստանում։

## Տաքսանոմիա

Մոտ 1800 թվականի «Ադամս մամոնտ» դիակի մեկնաբանության պատճենը Յոհան Ֆրիդրիխ Բլումենբախի ձեռագրով
Տարբեր անհետացած փղերի մնացորդները եվրոպացիներին հայտնի էին դարեր շարունակ, բայց, ընդհանուր առմամբ, մեկնաբանվում էին աստվածաշնչյան պատմությունների հիման վրա որպես առասպելական արարածների մնացորդներ, ինչպիսիք են բեհեմոթները կամ հսկաները։ Ենթադրվում էր, որ դրանք ժամանակակից փղերի մնացորդներ են, որոնք բերվել են Եվրոպա Հռոմեական Հանրապետության ժամանակ, օրինակ՝ Հաննիբալի և Պիրրոսի պատերազմական փղերը, կամ կենդանիներ, որոնք թափառել են հյուսիս։ Առաջին բրդոտ մամոնտի մնացորդները, որոնք ուսումնասիրվել են եվրոպացի գիտնականների կողմից, հետազոտվել են Հանս Սլոանի կողմից 1728 թվականին և բաղկացած են Սիբիրից բերված քարացած ատամներից և ժանիքներից։ Սլոունն առաջինն էր, ով հասկացավ, որ մնացորդները պատկանում են փղերին։ Սլոունը դիմել է Արկտիկայում փղերի առկայության մեկ այլ աստվածաշնչյան բացատրության՝ պնդելով, որ նրանք թաղվել են Մեծ ջրհեղեղի ժամանակ, և որ Սիբիրը նախկինում եղել է արևադարձային՝ մինչև կլիմայի կտրուկ փոփոխությունը։

Ժորժ Կյուվիեի 1796 համեմատություն բրդոտ մամոնտի (ներքևից ձախ և վերևի աջ) ծնոտի և հնդկական փղի (վերևի ձախ և ներքևի աջ) միջև:
### Հիբրիդներ

Հայտնի են անհատներ և պոպուլյացիաներ, որոնք ցույց են տալիս մամոնտի տեսակների միջև անցումային ձևաբանություններ, և պարզունակ և ածանցյալ տեսակները գոյակցում էին մինչև առաջինի անհետացումը։ Տարբեր տեսակները և դրանց միջանկյալ ձևերը անվանվել են «քրոնոտեսակներ»։

Տափաստանային մամոնտի և Բրդոտ մամոնտի հիբրիդը
Նմուշը (նախկինում նշանակվել է M. jeffersonii-ին) առաջարկվել է լինել կոլումբիական և բրդոտ մամոնտների հիբրիդ ԱՄՆ-ի բնական պատմության ազգային թանգարան ում:
## Նկարագրություն

Չափը (կարմիր) համեմատած մարդու և այլ մամոնտների հետ
Բրդոտ մամոնտի տեսքը, հավանաբար, ամենահայտնին է ցանկացած նախապատմական կենդանու մեջ՝ շնորհիվ բազմաթիվ սառեցված նմուշների՝ պահպանված փափուկ հյուսվածքներով և ժամանակակից մարդկանց կողմից իրենց արվեստում պատկերված պատկերներով։ Լիովին հասուն արուները ուսերի բարձրությունը հասնում էին 2,67-ից 3,49 մ (8,8 և 11,5 ֆուտ) և կշռում էին 3,9-ից 8,2 տոննա (4,3 և 9,0 կարճ տոննա) (ամենամեծը Զիգսդորֆի նմուշն է)։ Սիբիրյան պոպուլյացիաներում տղամարդու միջին ուսերի բարձրությունը 2,8 մ է (9,2 ոտնաչափ) և 4,5 տոննա (5,0 կարճ տոննա) քաշը, ուսերի բարձրությունը՝ 3,15 մ (10,3 ֆուտ) և 6 քաշը։ տոննա (6,6 կարճ տոննա) եվրոպական բնակչության մեջ։ Սա նման է գոյություն ունեցող արու աֆրիկյան փղերին, որոնց ուսի բարձրությունը սովորաբար հասնում է 3,04–3,36 մ (10,0–11,0 ոտնաչափ) և 5,2–6,9 տոննա (5,7–7,6 կարճ տոննա) քաշի, ուսի միջին բարձրությունը 3,2 է։ մ (10,5 ոտնաչափ) և 6 տոննա (6,6 կարճ տոննա) քաշ և ավելի քիչ, քան մամոնտի ավելի վաղ տեսակների՝ M. meridionalis և M. trogontherii, ինչպես նաև ժամանակակից M. columbi: Փոքր չափի պատճառն անհայտ է։ Սիբիրյան պոպուլյացիաներում իգական սեռի միջին ուսի բարձրությունը 2,3 մ է (7,5 ոտնաչափ) և 2,8 տոննա (3,1 կարճ տոննա) քաշը, ուսերի բարձրությունը՝ 2,6 մ (8,5 ֆուտ) և 4 քաշը։ տոննա (4,4 կարճ տոննա) եվրոպական բնակչության մեջ։ Նորածին հորթը կշռեր մոտ 90 կգ (200 ֆունտ)։ Այս չափերը բխում են համանման չափերի ժամանակակից փղերի համեմատությունից։

Մոդել Թագավորական Բրիտանական Կոլումբիայի թանգարան
Ֆրանսիայում Սոմ գետի մոտ քայլող երամակ պատկերող որմնանկար, Չարլզ Ռ. Նայթ, 1916 թ.
### Ժանիքները

Գանգ Լեհաստանից՝ մեկ կոտրված և մեկ ներքև պարուրաձև ժանիքով
Բրդոտ մամոնտներն ունեին շատ երկար ժանիքներ (ձևափոխված կտրող ատամներ), որոնք ավելի կոր էին, քան ժամանակակից փղերը։ Հայտնի ամենամեծ արու ժանիքը ունի 4,2 մ երկարություն և 91 կգ (201 ֆունտ) քաշ, սակայն 2,4–2,7 մ (7,9–8,9 ֆուտ) և 45 կգ (99 ֆունտ) ավելի բնորոշ չափսեր են։ Էգ ժանիքներն ավելի փոքր էին և բարակ՝ 1,5–1,8 մ (4,9–5,9 ֆուտ) և 9 կգ (20 ֆունտ) քաշով։ Համեմատության համար նշենք, որ աֆրիկյան թփուտ փղի ամենաերկար ժանիքների ռեկորդը 3,4 մ է (11 ոտնաչափ)։ Ժանիքների պատյանները զուգահեռ էին և միմյանցից մոտ։ Երկարության մոտ մեկ քառորդը վարդակների ներսում էր։ Բաժակները պարուրաձև աճում էին հիմքից հակառակ ուղղություններով և շարունակվում էին ոլորված, մինչև ծայրերը ուղղված էին միմյանց, երբեմն հատվում։ Այսպիսով, քաշի մեծ մասը մոտ կլիներ գանգին, և ավելի քիչ ոլորող մոմենտ կառաջանար, քան ուղիղ ժանիքների դեպքում։

Սովորաբար ժանիքները ասիմետրիկ էին և զգալի տատանումներ, որոնցից որոշ ժանիքներ դեպի ներքև թեքվում էին դեպի դուրս, իսկ որոշները ավելի կարճ էին կոտրվելու պատճառով։ Հորթերը վեց ամսական հասակում ստեղծել են մի քանի սանտիմետր երկարությամբ կաթնային փոքրիկ ժանիքներ, որոնք մեկ տարի անց փոխարինվել են մշտական ժանիքներով։ Տասկի աճը շարունակվել է ողջ կյանքի ընթացքում, բայց ավելի դանդաղ է դարձել, երբ կենդանին հասունացել է։ Ամեն տարի ժանիքներն աճում էին 2,5–15 սմ-ով (0,98–5,91 դյույմ)։ Որոշ քարանձավային նկարներ ցույց են տալիս բրդոտ մամոնտներ՝ փոքր ժանիքներով կամ առանց ժանիքներով, բայց արդյոք դա արտացոլում էր իրականությունը, թե գեղարվեստական լիցենզիա էր, հայտնի չէ։ Ասիական էգ փղերը ժանիքներ չունեն, սակայն ոչ մի բրածո ապացույցներ ցույց են տալիս, որ չափահաս բրդոտ մամոնտների մոտ դրանք բացակայում էին։

## Բրածո տեսակները

Տեղադրված «ընտանեկան խումբ» Տոմսկից
Բրդյա մամոնտի բրածոները հայտնաբերվել են բազմաթիվ տարբեր տեսակի հանքավայրերում, ներառյալ նախկին գետերն ու լճերը, և Հյուսիսային ծովի «Դոգերլենդում», որը երբեմն չորացել է սառցե դարաշրջանում։ Նման բրածոները սովորաբար բեկորային են և չեն պարունակում փափուկ հյուսվածքներ։ Ժամանակակից փղերի մնացորդների կուտակումները կոչվում են «փղերի գերեզմանոցներ», քանի որ սխալմամբ այդ վայրերը համարվում էին այն վայրերը, որտեղ ծեր փղերը գնացին մեռնելու։ Հայտնաբերվել են բրդոտ մամոնտի ոսկորների նմանատիպ կուտակումներ. Ենթադրվում է, որ դրանք հազարավոր տարիների ընթացքում գետերի մոտ կամ գետերի մեջ մարդկանց մահանալու հետևանք են, և նրանց ոսկորները, ի վերջո, հավաքվել են առվակների միջոցով։ Ենթադրվում է, որ որոշ կուտակումներ նախիրների մնացորդներ են, որոնք միաժամանակ սատկել են՝ հավանաբար ջրհեղեղի պատճառով։ Բնական թակարդները, ինչպիսիք են թեյնիկի անցքերը, լվացարանի անցքերը և ցեխը, ժամանակի ընթացքում մամոնտներին թակարդում են առանձին իրադարձություններում։

Կմախք հայտնաբերված Հյուսիսային ծովից (Դոգերլենդից) Կելտական և նախապատմական թանգարան, Իռլանդիա
Սառեցված մնացորդներից բացի, միակ փափուկ հյուսվածքը հայտնի է մի նմուշից, որը պահպանվել է Լեհաստանի Ստարունիա քաղաքում նավթային արտահոսքի մեջ։ Սիբիրի և Ալյասկայի հյուսիսային մասերում հայտնաբերվել են բրդոտ մամոնտների սառեցված մնացորդներ, իսկ վերջինում շատ ավելի քիչ գտածոներ։ Նման մնացորդները հիմնականում հայտնաբերվել են Արկտիկական շրջանի վերևում՝ հավերժական սառույցի մեջ։ Փափուկ հյուսվածքները, ըստ երևույթին, ավելի քիչ հավանական էր, որ պահպանվեին 30,000-ից 15,000 տարի առաջ, հավանաբար այն պատճառով, որ այդ ժամանակաշրջանում կլիման ավելի մեղմ էր։ Նմուշների մեծ մասը մասամբ քայքայվել է մինչև հայտնաբերումը, ազդեցության ենթարկվելու կամ մաքրվելու պատճառով։ Այս «բնական մումիֆիկացիան» պահանջում էր, որ կենդանին արագորեն թաղվեր հեղուկ կամ կիսապինդ նյութերի մեջ, ինչպիսիք են տիղմը, ցեխը և սառցե ջուրը, որոնք հետո սառչում էին։

### Սառեցված Բրածոները

«Ադամսի մամոնտը», ինչպես պատկերված է 1800-ականներին (ձախում) և Վիեննայում ցուցադրված ցուցահանդեսում. գլխի և ոտքերի վրա երևում է մաշկը:
1692-ից 1806 թվականներին մամոնտի փափուկ հյուսվածքների սառեցված մնացորդների մասին մի քանի զեկույցներ հրապարակվեցին Եվրոպա, թեև այդ ընթացքում ոչ մեկը չհավաքվեց։ Մինչև 1728թ.-ին եվրոպացիների կողմից սառեցված բրդոտ մամոնտի դիակները պեղվել էին, առաջին լիովին փաստագրված նմուշը հայտնաբերվել է Լենա գետի դելտայի մոտ 1799 թվականին սիբիրցի որսորդ Օսիպ Շումաչովի կողմից[142]: 1806 թվականին Յակուտսկում գտնվելու ժամանակ Մայքլ Ֆրիդրիխ Ադամսը լսեց սառած մամոնտի մասին։ Ադամսը վերցրեց ամբողջ կմախքը, բացի ժանիքներից, որոնք արդեն վաճառել էր Շումաչովը, և մեկ առջևի ոտք, մաշկի մեծ մասը և մոտ 18 կգ (40 ֆունտ) մազեր։ Իր վերադարձի ճանապարհորդության ժամանակ նա գնեց մի զույգ ժանիքներ, որոնք, իր կարծիքով, հենց Շումաչովն էր վաճառել։ Ադամսը բոլորին բերեց Ռուսաստանի Գիտությունների ակադեմիայի Կենդանաբանական ինստիտուտի կենդանաբանական թանգարան, և կմախքը տեղադրելու հանձնարարությունը տրվեց Վիլհելմ Գոտլիբ Թիլեզիուսին։ Սա անհետացած կենդանու կմախքի վերակառուցման առաջին փորձերից էր։ Վերակառուցման մեծ մասը ճիշտ է, բայց Թիլեսիուսը յուրաքանչյուր ժանիք դրեց հակառակ վարդակում, այնպես որ դրանք ներսից թեքվեցին դեպի դուրս։ Սխալը շտկվեց միայն 1899 թվականին, և մամոնտի ժանիքների ճիշտ տեղադրումը դեռևս 20-րդ դարում քննարկման առարկա էր։

## Աղբյուրներ

* Lister, A.; Bahn, P. (2007). *Mammoths – Giants of the Ice Age* (3 ed.). London: Frances Lincoln. ISBN 978-0-520-26160-0. OCLC 30155747.
* Shapiro, Beth (2015 թ․ ապրիլի 5). *How to Clone a Mammoth: The Science of De-Extinction*. Princeton University Press. ISBN 978-1-4008-6548-2. OCLC 965621402.

## Ծանոթագրություններ