# Escitas

| Escitas |
| --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
|

|  |
| --- |
|  |

 |

 |
|

|  |
| --- |
|  Instancia de
grupo étnico histórico  |
|  Parte de
 pobos iranianos  |

 |
|

| Características |
| --- |
|  Representado por
*Historias* *Xénese*  |
|  Lingua materna
linguas escitas  |
|  Linguas faladas
linguas escitas  |
|  Contén partes da clase
 Eurasian nomads (en)   |

 |
|

| Localización |
| --- |
|  Localización
 Escitia  |

 |
|

| Códigos e identificadores |
| --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
| Freebase | /m/0fbq9  |

 |

 |
|

| Fontes e ligazóns |
| --- |
|  Descrito pola fonte
* *Enciclopedia Soviética Armenia*
* *Paulys Realenzyklopädie der klassischen Altertumswissenschaft* "Βασιλήϊοι (Pauly-Wissowa), Amyrgioi Sakai (Pauly-Wissowa)"
* *Dicionario enciclopédico de escritorio* "Q98807573 "
* *The Nuttall Encyclopædia*
* *Dicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron* "Q21996437 "
* *Enciclopedia Bíblica de Archimandrita Nicéforo* "Scythians (en) "
* *Pequeno Dicionario Enciclopédico de Brockhaus e Efron* "Q21996436 "
* *The New Student's Reference Work* "The New Student's Reference Work/Scythians (en) "
 |

 |
| Wikidata C:Commons |

Peite escita de Solokha, principios do século IV a.C.
Os **escitas** (do grego Σκύθης, Σκύθοι), tamén coñecidos como **Scyth**, **Saka**, **Sakae**, **Iskuzai** ou **Askuzai**, foron un antigo pobo nómade de Eurasia, que habitaba a rexión de Escitia. Os escitas clásicos dominaron a estepa póntica desde aproximadamente o século VII ata o século III a.C. Tamén se lles adoita chamar **escitas pónticos**, **escitas europeos** ou **escitas occidentais**. Formaban parte dunha cultura escita máis ampla, que se estendía pola estepa eurasiática. Nun sentido máis amplo, escita tamén se utilizou para designar todos os primeiros nómades eurasiáticos, aínda que a validez desta terminoloxía é controvertida. Segundo Di Cosmo, serían preferibles outros termos como "nómades temperáns". Os membros orientais das culturas escitas adoitan designarse especificamente como Sakas.

Crese que os escitas eran de orixe iraniana. Falaban unha lingua da rama escita das linguas iranianas, e practicaban unha variante da antiga relixión iraniana. Entre os primeiros pobos que dominaron a guerra montada, os escitas substituíron os cimerios como a potencia dominante na estepa póntica no século VIII a.C. Durante este tempo eles e os pobos afíns chegaron a dominar toda a estepa eurasiática desde as montañas dos Cárpatos no oeste ata a meseta de Ordos no leste, creando o que se chamou o primeiro imperio nómade de Asia Central. Con base na actual Ucraína e no sur de Rusia, chamáronse '*Scoloti* e foron dirixidos por unha aristocracia guerreira nómade coñecida como os escitas reais.

No século VII a.C., os escitas cruzaron o Cáucaso e atacaron con frecuencia o Oriente Medio xunto cos cimerios, tendo un papel importante no desenvolvemento político da rexión. Arredor de 650-630 a.C., os escitas dominaron brevemente os medos da meseta iraniana occidental, estendendo o seu poder ata as fronteiras de Exipto. Despois de perder o control sobre Media, continuaron intervindo nos asuntos do Oriente Medio, desempeñando un papel fundamental na destrución do Imperio Asirio na batalla de Nínive no 612 a.C. Posteriormente, os escitas participaron en frecuentes conflitos co Imperio Aqueménida e sufriron unha importante derrota contra Macedonia no século IV a. C. e foron posteriormente conquistados gradualmente polos sármatas, un pobo iraniano relacionado que vivía ao seu leste. A finais do século II a.C., Mitrídates VI capturou a súa capital na Neapolis escita en Crimea e os seus territorios incorporáronse ao reino do Bósforo. Naquela época xa estaban helenizados. No século III d.C., os sármatas e os últimos restos dos escitas estaban dominados polos alanos e estaban sendo abrumados polos godos. A comezos da idade media, os escitas e os sármatas foran en gran parte asimilados e absorbidos polos primeiros eslavos. Os escitas foron fundamentais na etnoxénese dos osetios, que se cre que descenden dos alanos.

Os escitas tiveron un papel importante na Ruta da Seda, unha vasta rede comercial que conecta Grecia, Persia, a India e a China, contribuíndo quizais á prosperidade desas civilizacións. Os traballadores metálicos establecidos fabricaron obxectos decorativos portátiles para os escitas. Estes obxectos sobreviven principalmente en metal, formando unha arte escita distintiva.

O nome dos escitas sobreviviu na rexión de Escitia. Os primeiros autores continuaron empregando o termo "escita", aplicándoo a moitos grupos alleos aos escitas orixinais, como hunos, godos, turcos, ávaros, kházaros e outros nómades sen nome.

## Notas

## Véxase tamén

### Bibliografía

* Beckwith, Christopher I. (2009). *Empires of the Silk Road: A History of Central Eurasia from the Bronze Age to the Present*. Princeton University Press. ISBN 978-1-4008-2994-1.
* Cernenko, E. V. (2012). *The Scythians 700–300 BC*. Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-78096-773-8.
* Dandamayev, Muhammad (1994). "Media and Achaemenid Iran". En Harmatta, János Harmatta. *History of Civilizations of Central Asia: The Development of Sedentary and Nomadic Civilizations, 700 B. C. to A. D. 250* **1**. UNESCO. pp. 35–64. ISBN 9231028464.
* Davis-Kimball, Jeannine; Bashilov, Vladimir A.; Yablonsky, Leonid T. (1995). *Nomads of the Eurasian Steppes in the Early Iron Age*. Zinat Press. ISBN 978-1-885979-00-1.
* Di Cosmo, Nicola (1999). "The Northern Frontier in Pre-Imperial China (1,500 – 221 BC)". En Loewe, Michael; Shaughnessy, Edward L. *The Cambridge History of Ancient China: From the Origins of Civilization to 221 BC*. Cambridge University Press. pp. 885–996. ISBN 0-521-47030-7.
* Harmatta, János (1996). "The Scythians". En Herrmann, Joachim; Zürcher, Erik. *History of Humanity: From the seventh century B.C. to the seventh century A.D.* **3**. UNESCO. pp. 181–182. ISBN 923102812X.
* Ivantchik, Askold (April 25, 2018). "Scythians". *Encyclopædia Iranica*.
* Jacobson, Esther (1995). *The Art of the Scythians: The Interpenetration of Cultures at the Edge of the Hellenic World*. BRILL. ISBN 9004098569.
* Melykova, A. I. (1990). "The Scythians and Sarmatians". En Sinor, Denis. *The Cambridge History of Early Inner Asia* **1**. Cambridge University Press. pp. 97–117. ISBN 978-1-139-05489-8.
* Minns, Ellis Hovell (2011). *Scythians and Greeks: A Survey of Ancient History and Archaeology on the North Coast of the Euxine from the Danube to the Caucasus*. Cambridge University Press. ISBN 978-1-108-02487-7.
* Rolle, Renate (1989). *The World of the Scythians*. University of California Press. ISBN 0-520-06864-5.
* Rostovtzeff, Michael (1922). *Iranians & Greeks In South Russia*. Clarendon Press.
* Sulimirski, T. (1985). "The Scyths". En Gershevitch, I. *The Cambridge History of Iran: The Median and Achaemenian Periods* **2**. Cambridge University Press. pp. 149–199. ISBN 978-1-139-05493-5.
* Sulimirski, T.; Taylor, T. (1991). "The Scythians". En Boardman, John; Edwards, I. E. S.; Sollberger, E.; Hammond, N. G. L. *The Cambridge Ancient History: The Assyrian and Babylonian Empires and Other States of the Near East, from the Eighth to the Sixth Centuries BC* **3** (2 ed.). Cambridge University Press. pp. 547–590. ISBN 978-1-139-05429-4.
* West, Stephanie (2002). "Scythians". En Bakker, Egbert J.; de Jong, Irene J. F.; van Wees, Hans. *Brill's Companion to Herodotus*. Brill. pp. 437–456. ISBN 978-90-04-21758-4.