# Pintura do Xapón

*"Ameixeiras brancas en primavera"* (c.1705-10), por Ogata Kōrin. A pintura está realizada baixo o estilo *Yamato-e*, empregando unha técnica de tempera seca que salienta a sinuosidade das liñas conseguindo un efecto de expansión do espazo que supera os límites propios da obra, e que é tipicamente xaponés. Os patróns e movementos das liñas influenciaron en gran medida a corrente artística do Modernismo.
A **pintura do Xapón** (絵画, kaiga, ou tamén gadō 画道) é aquela que se produciu no territorio de devandito país, ou por artistas nados no mesmo. É unha das máis antigas e refinadas artes nipoas, abranguendo unha ampla variedade de xéneros e estilos. A historia en xeral da arte xaponesa, do mesmo xeito que a historia da pintura do Xapón, é unha síntese extensa e unha competición constante entre a estética xaponesa e a adaptación de ideas importadas do estranxeiro. As primeiras referencias pictóricas do Xapón poden albiscarse nas cerámicas e murais pintados con deseños xeométricos sinxelos do período prehistórico Jōmon. No período Nara, a dinastía chinesa Tang influenciaría o estilo da pintura xaponesa relixiosa e da corte.

Porén, o verdadeiro desenvolvemento da pintura xaponesa ocorrería no período Heian, co xurdimento do estilo tradicionalista nipón chamado *Yamato-e*, no cal salienta a pintura sobre rolos de pergamiño coñecidos como (*emaki*), e entre as obras máis importantes consta a lenda de Genji Monogatari. Na época Kamakura prolongaríase a elaboración dos *emakis*, pero cun enfoque cara á pintura relixiosa, en especial as representacións de Buda Amitābha executadas pola seita Shingon. Posteriormente, na era Muromachi salientaríase a pintura monocromática en tinta, a cal posuía unha profunda influencia da cultura chinesa e que foi promovida principalmente polos monxes zen a través do estilo *Sumi-e.* No período Azuchi-Momoyama a pintura decorativa de palacios adquiriría unha gran xerarquía, exaltando o uso de láminas de ouro sobre superficies a grande escala. Esta tendencia pictórica foi patrocinada polos shōgun e foi categorizada como a arte oficial por excelencia desta clase social. Na era Edo floreceu a escola de pintura decorativa Rinpa que se centraba en temas tradicionais e impulsou o renacemento do estilo *Yamato-e.* Os seus principais expoñentes foron Ogata Kōrin, Tawaraya Sōtatsu e Honami Kōetsu.

A inicios do período Meiji a pintura xaponesa sufriu un cambio profundo debido a que o goberno xaponés promulgou unha campaña de occidentalización fomentando a pintura *Eōga* na que se promovía un enfoque na cultura europea. Esta tendencia perdeu forza a medida que xurdiu un xénero artístico oposto que buscaba recuperar as raíces culturais xaponesas que se debilitaran e que foi chamado *Nihonga.* A pesar das diferenzas estilísticas de ambos os movementos pictóricos, a finais da era Meiji os dous xéneros iniciaron un proceso de síntese.

## Notas

## Véxase tamén

### Outros artigos

* Arte xaponesa

### Bibliografía

* Brinker, Helmut (1995). *O Zen na Arte da Pintura*. Editora Pensamento. ISBN 85-315-0731-6.
* Brinkley, Frank e Dairoku Kikuchi (1915). *A history of the Japanese people from the earliest times to the end of the Meiji era*. Nova York: Encyclopædia Britannica. OCLC 413099.
* Deal, William (2007). *Handbook to life in medieval and early modern Japan*. Nova York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-533126-4.
* Duffy, Jean (2003). *Signs and designs: art and architecture in the work of Michel Butor*. Liverpool: Liverpool University Press. ISBN 0-85323-778-6.
* Fabens Kelley, Charles (1931). "A Kamakura Buddhist Triptych". *Bulletin of the Art Institute of Chicago* **25** (6): 80–82. ISSN 1935-6595.
* Fischer, Felice (1992). "Meiji Painting from the Fenollosa Collection". *Philadelphia Museum of Art Bulletin* **88** (375): 1–23. ISSN 0031-7314.
* Kobayashi, Tadashi e Mark Harbison (1997). *Ukiyo-e: an introduction to Japanese woodblock prints*. Nova York: Kodansha America. ISBN 4-7700-2182-8.
* Hall, John, Delmer Brown e Kozo Yamamura (1999). *The Cambridge history of Japan*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-22352-0.
* Hall, John, William McCullough e Donald Shively (1999). *The Cambridge history of Japan. Vol. 2, Heian Japan*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-22353-9.
* Hane, Mikiso (1991). *Premodern Japan: A historical survey*. Boulder: Westview Press. ISBN 0-8133-8066-9.
* Levine, Gregory (2005). *Daitokuji: The visual cultures of a Zen monastery*. Seattle: University of Washington Press. ISBN 0-295-98540-2.
* Mostow, Joshua, Norman Bryson e Maribeth Graybill (2003). *Gender and power in the Japanese visual field*. Honolulu: University of Hawaiʻi Press. ISBN 0-8248-2572-1.
* Noma, Seiroku, Glenn Webb, e Bin Takahashi (2003). *The arts of Japan*. Nova York: Kondansha International. ISBN 4-7700-2977-2.
* Paine, Robert, AlexanderSoper e David Waterhouse (1981). *The art and architecture of Japan*. New Haven: Yale University Press. ISBN 0-300-05333-9.
* Piper, David (2004). *The illustrated history of art*. Londres: Bounty Books. ISBN 0-7537-0908-2.
* Priest, Alan (1953). "A Note on Japanese Painting". *The Metropolitan Museum of Art Bulletin* **11** (8): 201–202. ISSN 0026-1521.
* Ring, Trudy, Robert Salkin e Sharon La Boda (1996). *International dictionary of historic places*. Chicago: Fitzroy Dearborn Publishers. ISBN 1-884964-05-2.
* Stimson, Blake e Gregory Sholette (2007). *Collectivism After Modernism*. Minneapolis: University of Minnesota Press. ISBN 978-0-8166-4461-2.
* Sullivan, Michael (1989). *The meeting of Eastern and Western art*. Berkeley : University of California Press. ISBN 0-520-05902-6.
* Totman, Conrad (1993). *Early modern Japan*. Berkeley: University of California Press. OCLC 63180023.
* Ten Grotenhuis, Elizabeth (1999). *Japanese mandalas: representations of sacred geography*. Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 0-8248-2000-2.
* Treat, Robert e Alexander Coburn (1981). *The art and architecture of Japan*. New Haven: Yale University Press. ISBN 0-300-05333-9.
* Wada, Stephanie (2003). *Discovering the arts of Japan: a historical overview*. Tokio: Kodansha International. ISBN 4-7700-2939-X.
* Watanabe, Hiroshi (2001). *The architecture of Tōkyō: an architectural history in 571 individual presentations*. Stuttgart: Axel Menges. ISBN 3-930698-93-5.
* Whitney Hall, John (1999). *The Cambridge history of Japan*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-22352-0.