# Sì shū wǔ jīng

| *Sì shū wǔ jīng* |
| --- |
|

|  |
| --- |
|  Instancia de
obra escrita  |
|  Composto por
 Quatro Livros (pt)  Cinco Clásicos  |

 |
|

| Características |
| --- |
|  Representa a
confucianismo  |
|  Tema principal
confucianismo  |

 |
|

| Implicados |
| --- |
|  Autor/a
Confucio  |

 |
|

| Códigos e identificadores |
| --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
| Freebase | /m/0dn3qb  |

 |

 |
|

| Fontes e ligazóns |
| --- |
|  Descrito pola fonte
* *Gujin Tushu Jicheng* "Q96599807 "
 |
|  |

 |
| Wikidata |

Sì shū wǔ jīng (chinés clásico: 四書五經; chinés simplificado: 四书五经; *pinyin*: *Sì shū wǔ jīng*; Wade-Giles: *Ssŭ4 Shu1 Wu3 Ching*1; xaponés: 四書五経, *Shisho gokyō*; coreano: 사서오경, *Saseoogyeong*; vietnamita: *Tứ thư Ngũ kinh;* traducido ao galego como os Catro Libros e Cinco Clásicos) son os libros canónicos do confucianismo, escritos arredor do -300. Segundo a tradición, foron escritos, editados ou comentados polo propio Confucio ou algún dos seus discípulos. A partir da dinastía Han, convertéronse no núcleo dos clásicos chineses, nos que se basearían os exames imperiais.

## Os Catro Libros

Os Catro Libros son textos clásicos chineses que amosan os valores e crenzas fundamentais do confucianismo. Foran escollidos por Zhu Xi durante a dinastía Song para usarse coma unha introdución xeral ao confucianismo. Nas dinastías Ming e Qing, compuxeron o tallo do currículo oficial para os exames imperiais. Estes son:

* *Daxue* 大學 ou *A grande aprendizaxe*. Orixinalmente, era un capítulo do *Liji* 禮記 ou *Libro dos ritos*. Consta dun breve texto principal, atribuído a Confucio, e nove capítulos cos comentarios de Zengzi. O prefacio de Zengzi sinala ao *Daxue* como porta cara á aprendizaxe. Foi moi influente no pensamento chinés clásico e moderno, xa que contén reflexións sobre temas fundamentais da filosofía chinesa, coma o goberno, a autorrealización ou a investigación das causas. O texto vincula o bo goberno coa integridade persoal dos soberanos.
* *Zhongyong* 中庸 ou *A doutrina do medio*. Trátase tamén dun capítulo do *Liji*, atribuído ao neto de Confucio, Zisi. É un libro breve, que consta de trinta e tres capítulos. O seu propósito é demostrar a utilidade do camiño dourado para acadar a virtude perfecta. Este "camiño" ou *dao* 道 é unha lei prescrita polo mandato do ceo, non só para os gobernantes, senón para tódalas cousas. Consiste en adherirse á moderación en todos os actos.
* *Lunyu* 論語 ou *Analectas*. Trátase dunha compilación de conversas entre Confucio e os seus discípulos, que tamén recolle algúns dos discursos do mestre. Dende os tempos de Confucio, as *Analectas* influenciaron a filosofía e os valores morais da China e outras nacións do leste asiático. Os exames imperiais, que comezaron coa dinastía Sui e foron abolidos pola República da China, facían énfase no estudo de Confucio, polo que os candidatos tiñan que saber citar e aplicar as *Analectas* nos seus ensaios.
* *Mengzi* 孟子 ou *Libro de Mencio*. Colección de conversas do erudito Mencio con varios monarcas do seu tempo. En contrate coas *Analectas* de Confucio, que adoitan ser breves e independentes, o *Mengzi* está composto por extensos diálogos en prosa, que reflicten un pensamento mais elaborado a nivel teórico. Unha das súas afirmacións fundamentais é que a natureza humana ou *xing* 性 é orixinalmente boa.

## Os Cinco Clásicos

Os Cinco Clásicos son os cinco libros, anteriores á dinastía Qin, que constitúen o canon confuciano tradicional. Moitos dos textos xa eran considerados relevantes durante o período dos Reinos Combatentes. Mencio, o principal erudito confuciano da época, consideraba que os *Chunqiu* 春秋 ("Anais de primaveras e outonos") eran igual de importantes que as crónicas semilendarias do período arcaico. Durante a dinastía Han do Oeste, que adoptou o confucianismo como ideoloxía oficial, estes clásicos convertéronse en parte do currículo do exames imperiais. Foi durante esta época que comezaron a considerarse coma un conxunto unificado, recibindo o nome de *Wujing* 五經 ou "Cinco Clásicos". Existiu tamén un sexto *Clásico da música* ou *Yuejing* 樂經, hoxe perdido. Os Cinco Clásicos son os seguintes:

* *Shijing* 詩經 ou *Clásico da poesía*. Trátase dunha escolma de 305 poemas divididos en 160 cancións populares, 105 cancións festivas que se interpretaban nas cerimonias da corte, e 40 himnos e elexías cantadas durante os sacrificios a heroes ou aos espíritos ancestrais da casa real.
* *Shujing* 書經 ou *Libro dos documentos*. É unha colección de documentos e discursos supostamente escritos por gobernantes e altos cargos de comezos da dinastía Zhou. Son os textos narrativos máis antigos da China, datados do século -VI.
* *Liji* 禮記 ou *Libro dos ritos*. Este libro describe os ritos, as formas sociais e as cerimonias da corte da antigüidade chinesa. A versión conservada na actualidade procede dunha recompilación feita por eruditos do século -III a partir do texto orixinal, cuxa edición se atribúe ao propio Confucio.
* *Yijing* 易經 ou *Libro dos cambios*. Esta obra contén un sistema de adiviñación semellante á xeomancia occidental ou ao *ifá* do oeste africano. A día de hoxe, segue a empregarse con propósitos augurais.
* *Chunqiu* 春秋 ou *Anais de primaveras e outonos*. Contén un rexistro histórico do reino de Lu, onde naceu Confucio, e a súa autoría atribúeselle ao propio filósofo.

Até os Han do Oeste, adoitábase clasificar os Cinco Clásicos da seguinte maneira: Poemas, Documentos, Ritos, Cambios e Primaveras e Outonos. Con todo, a partir dos Han do Leste, a orde tradicional pasou a ser: Cambios, Documentos, Poemas, Ritos e Primaveras e Outonos.

Coa chegada do budismo á China, o termo *jing* 經 comezou a utilizarse para traducir o termo sánscrito *sutra* (como pode apreciarse no célebre *Xinjing* 心經 ou *Sutra do loto*). Así mesmo, autores e editores posteriores apropiáronse dos termos "Libro" e "Clásico" con propósitos irónicos ou satíricos, empregándoos en escolmas de temáticas consideradas vulgares. Por exemplo, existiu un *Clásico da prostitución* ou *Piaojing* 嫖經, así coma un *Clásico das estafas* ou *Pianjing* 騙經 (c. 1617), este último obra de Zhang Yingyu.

## Notas

## Véxase tamén

### Ligazóns externas

* Os Catro Libros (La literatura china traducida en España)