Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Chao Meng-Fu

| Chao Meng-Fu |
| --- |
|   |
| Datos xerais |
| Tipo | cráter de impacto  |
| Corpo astronómico | Mercurio  |
| Epónimo | Zhao Mengfu  |
| Datos xeográficos |
| Coordenadas | ﻿ / ﻿  |
| Diámetro | 141 km  |
| Cuadrángulo | Bach quadrangle (en)   |
| Localización |
| mapa non dispoñible: mercurio |
| Identificadores |
| GoPN | 1140  |
| * v
* c
* e
 |

**Chao Meng-Fu** é un cráter de impacto de 128 quilómetros de diámetro que está situado no polo sur do planeta Mercurio, o cráter recibiu o seu nome en honra ó pintor chinés Zhao Mengfu (1254–1322). Debido á súa situación, moi preto do centro do polo sur de Mercurio (exactamente nas coordenadas 87,85° S 133,19° O) e a pequena inclinación do planeta, estimouse que o 40% do cráter está permanentemente ás escuras. Este feito está relacionado tamén cos *brillantes ecos* de radar recibidos dende o cráter, que leva a pensar ós científicos que hai grandes cantidades de xeo ou compostos volátiles dentro do cráter, estes xeos estarían protexidos da sublimación por un baleiro case absoluto a unhas temperaturas moi frías e constantes, en torno ós -171 °C.

## Evidencias por radar da existencia de xeo

Estudos con radar nos que estaban involucrados os observatorios de Arecibo (Porto Rico), o Goldstone (California, Estados Unidos), e o Very Large Array (Novo México, Estados Unidos) detectaron preto dunhas 20 áreas con alta refractividade, a meirande parte en latitudes polares. Moitas destas áreas coinciden con cráteres fotografados pola sonda Mariner 10, incluíndo a área de refractividade observada máis grande, que está no polo sur e que corresponde ó cráter Chao Meng-Fu.

A luminosidade e o tipo de polarización das reflexións de radar deste cráter son moito máis características do xeo que das rochas de silicatos que compoñen codia de Mercurio. Aínda así, estas reflexións son demasiado débiles coma para ser xeo puro, teorizouse coa hipótese de que isto é debido a unha capa fina ou parcial de po sobre o xeo subxacente. Con todo, sen confirmación directa, sempre é posible que a refractividade do radar observada en Chao Menger-Fu e cráteres semellantes fose debida ó deposito de minerais e compostos ricos en metais. A sonda MESSENGER da NASA está orbitando Mercurio dende o 2011, esta sonda podería proporcionar máis evidencias da presenza de xeo neste tipo de cráteres.

## Orixes do xeo

O xeo do cráter Chao Meng-Fu podería proceder dos impactos de meteoritos e cometas ricos en auga, ou do interior da codia do planeta. Debido ó continuo bombardeo do vento solar e a intensa luz solar, a inmensa maior parte dos depósitos de xeo de Mercurio acaban perdéndose rapidamente no espazo; pero nas sombras permanentes do cráter Chao Meng-Fu, pénsase que as temperaturas son o suficientemente baixas coma para non permitir unha sublimación apreciable e o xeo podería terse acumulado ó longo de miles de millóns de anos.

## Notas

## Véxase tamén

### Ligazóns externas

* Radar Imaging of Mercury's North and South Poles at 3.5 cm Wavelength contains radar images, including one showing the bright reflection from Chao Meng-Fu crater.
# Extinción masiva do Holoceno

O dodo, unha ave de Mauricio, extinguiuse a finais do século XVII, despois de que o ser humano destruíse os bosques onde aniñaban estas aves e introducise animais que comían os seus ovos.
A **extinción masiva do Holoceno** é un nome dado á extinción sostida e xeneralizada de especies que ocorre no último período xeolóxico, o Holoceno. A extinción abrangue dende o mamut até o dodo, incluíndo incontables especies que desaparecen cada ano.

## Características

A extinción masiva do Holoceno comprende a notoria desaparición de mamíferos grandes, coñecidos como megafauna, preto do final da derradeira glaciación entre 9.000 e 13.000 anos atrás. Tales desaparicións consideráronse como consecuencia do cambio climático, como resultado da diseminación e proliferación do humano moderno, ou ambas.

Estas extincións implican a moitas familias de plantas e animais. Ao comezo do Holoceno, despois da derradeira glaciación, trátase principalmente dos continentes e illas recentemente conquistadas polo *Homo sapiens* as que viron desaparecer as súas principais especies. Dende comezos do século XIX, e en aceleración constante desde o decenio de 1950, as desaparicións implican a especies de todos os tamaños, e ocorren principalmente nas selvas tropicais, que teñen unha gran biodiversidade. A actual taxa de extinción é de 100 a 1000 veces a media atopada na historia natural da evolución do planeta e en 2007 a Unión Internacional para a Conservación da Natureza considera que unha especie de aves de cada oito, unha de mamíferos de cada catro, unha de anfibios de cada tres e o 70% de todas as plantas están en perigo.

## Notas

## Véxase tamén

### Outros artigos

* Extinción
* Extinción masiva
* Sobrepoboación
* Agricultura itinerante

### Ligazóns externas

* (en inglés) The Current Mass Extinction Event
* (en inglés) American Museum of Natural History official statement on current mass extinction
* (en inglés) The Extinction Website
* (en inglés) Peter Raven on the current mass extinction Raven, director of the Missouri Botanical Garden, explains present-day biodiversity loss.
* (en español) Homo Extintor Reflexión dende a sexta extinción masiva do holoceno.
# Óxido

| Óxido |
| --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
|

|  |
| --- |
|  |

 |

 |
|

|  |
| --- |
|  Instancia de
clase estrutural de compostos químicos  |
|  Subclase de
composto de osíxeno  |

 |
|

| Códigos e identificadores |
| --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
| Freebase | /m/05l4s  |
| MeSH | D010087  |
| OpenAlex | C2779851234  |
| ChEBI | 25741  |

 |

 |
|

| Fontes e ligazóns |
| --- |
| Despregar
 Descrito pola fonte
* *Dicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron* "Q24488503 "
* *Meyers Konversations-Lexikon, 4ª edición (1885–1890)* "Q117083566 "
* *Encyclopædia Britannica* "1911 Encyclopædia Britannica/Oxide (en) "
 |
|   |

 |
| Wikidata C:Commons |

Un **óxido** é un composto químico formado por un ou máis átomos de osíxeno (O) unidos a un ou máis átomos doutro elemento. Exemplos: dióxido de carbono (CO2), monóxido de carbono (CO), óxido de ferro (FeO) etc.

Porca enferruxada (óxido de ferro).

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre química é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.*  *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
# Cinto de Van Allen

Cinto de Van Allen
O **Cinto de Van Allen** son dous cintos de radiación onde ocorren varios fenómenos atmosféricos debidos a concentracións de partículas no campo xeomagnético da Terra, descubertas en 1958 por James Van Allen. As radiacións de Van Allen non ocorren, salvo raras excepcións, nos polos e si na rexión ecuatorial, e forman dous cintos en forma de aneis, con centro no ecuador.

O máis interno esténdese entre as altitudes de mil e cinco mil quilómetros, a súa intensidade máxima ocorre de media aos tres mil quilómetros e consiste en protóns altamente enerxéticos e de igual intensidade en todas as direccións, e electróns igualmente enerxéticos pero co máximo de intensidade nunha dirección determinada, que se orixinan polo decaemento de neutróns producidos cando raios cósmicos vidos do espazo exterior chocan cos átomos e moléculas da atmosfera terrestre, parte dos neutróns é expulsada da atmosfera e desintégranse en protóns e electróns ao atravesar esta rexión do Cinto. Esas partículas móvense en traxectorias espirais ao longo de liñas de forza do campo magnético terrestre.

O segundo Cinto fica situado entre 15.000 e 25.000 km, contén tamén partículas electricamente cargadas de orixe tanto atmosférica como solar, e son principalmente ións de helio traídos polo vento solar. As partículas máis enerxéticas deste son electróns cuxa enerxía atinxe varios centos de millares de electróns-volt. Os protóns son moito menos enerxéticos que os do primeiro Cinto, non obstante o seu fluxo é máis intenso.

Non existe entre os dous cintos unha delimitación e fúndense en altitudes variables. Durante os períodos de intensa actividade solar, gran parte das partículas electricamente cargadas vidas do Sol conseguen romper a barreira formada polos cintos de radiación de Van Allen, que ao alcanzar a alta atmosfera producen os fenómenos de auroras polares e as tempestades magnéticas.

## Véxase tamén

### Bibliografía

* Candel Vila, R. (1978). *Atlas de meteorología*, 8ªed, Ed. Jover.

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre ciencias é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.*  *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
# Iberdrola

|  Iberdrola |
| --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
|

|  |
| --- |
|  |

 |

 |
|

|  |  |
| --- | --- |
|

|  |
| --- |
|  |

 |

 |
|

|  |
| --- |
|  Instancia de
negocio empresa eléctrica empresa empresa de capital aberto  |
|  Parte de
 IBEX 35 EURO STOXX 50  |

 |
|

| Características |
| --- |
|  Forma xurídica
sociedade anónima de España  |
|  Industria
empresa eléctrica xeración de electricidade  |
|  Produto ou servizo
xeración de electricidade  |

 |
|

| Implicados |
| --- |
|  Presidente/a
José Ignacio Sánchez Galán (pt)   |
|  Director/a executivo/a
Pedro Azagra Blázquez  |
|  Bolsa de valores
Bolsa de Madrid OTC Markets Group  |
|  Ten en propiedade
 Port Augusta Renewable Energy Park (en)   |
|  Entidades subsidiarias
 Iberdrola Renovables (en)  MANWEB (en)  Avangrid (en)  Scottish Power (en)  IBERDROLA ENERGIA ESPAÑA, S.A.U. (en)   |

 |
|

| Datas |
| --- |
|  Fundación / creación
1 de novembro de 1992  |

 |
|

| Historia |
| --- |
|  Precedido por
 Iberduero (en)  (30 de setembro de 1944 - 1992)  |

 |
|

| Cifras e dimensións |
| --- |
|

|  |
| --- |
|  Cadro de persoal  40721 (2022)  |
|  Ingresos totais  53949000000 € (2022)  |
|  Beneficio  7984000000 € (2022)  |
|  Beneficio neto  4339000000 € (2022)  |

 |

 |
|

| Localización |
| --- |
|  Sede
 Bilbao  |
|  Lugar de formación
 Bilbao  |
|  País
 España  |

 |
|

| Códigos e identificadores |
| --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
| VIAF | 149086464  |
| ISNI | 0000000417677106  |
| Freebase | /m/08x83f  |

 |

 |
|

| Fontes e ligazóns |
| --- |
|  Páxina WEB
iberdrola.com  |
|        |

 |
| Wikidata C:Commons |

**Iberdrola** é unha multinacional eléctrica española con base en Bilbao, cuns 31 330 empregados en países de catro continentes que dan servizo a uns 31,67 millóns de clientes. Entre as súas filiais están Scottish Power (Escocia), Avangrid (Estados Unidos) e Elektro Holding (Brasil). No 2013 o principal accionista da empresa era Qatar Investment Holding, seguido doutros como ACS, Kutxabank e Bankia.

Dende que adoptou un plan de crecemento e expansión internacional en 2001, Iberdrola pasou a ser o grupo enerxético máis grande de España por capitalización de mercado, o líder global no sector da enerxía eólica e unha das principais empresas de electricidade do mundo por capitalización de mercado. A empresa é parte do índice bolsista Euro Stoxx 50.

## Presenza en Galiza

Froito das diversas fusións e adquisicións que deron pé a Iberdrola, a compañía posúe varias empresas hidroeléctricas que operan en diversos ríos galegos, como Saltos del Sil.

## Notas

## Véxase tamén

---

|  |  |
| --- | --- |
|  |  *Este artigo sobre economía é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.*  *Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.* |

---
# Cristalografía

| Cristalografía |
| --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
|

|  |
| --- |
|  |

 |

 |
|

|  |
| --- |
|  Instancia de
disciplina da física disciplina da química disciplina académica  |
|  Subclase de
química analítica mineraloxía ciencia dos materiais  |
|  Caracterizado por
Crystallography on stamps (en)  premio de cristalografía  |
|  Estuda
cristal  |

 |
|

| Implicados |
| --- |
|  Practicado por
cristalógrafo  |

 |
|

| Códigos e identificadores |
| --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
| Freebase | /m/025t9  |
| MeSH | D003461  |
| OpenAlex | C8010536  |

 |

 |
|

| Fontes e ligazóns |
| --- |
|  Descrito pola fonte
* *Enciclopedia Soviética Armenia*
* *Encyclopædia Britannica* "1911 Encyclopædia Britannica/Crystallography (en) "
* *Dicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron* "Q24458622 "
* *Grande Enciclopedia Soviética (1926 - 1947)* "Q135653853 "
 |
|   |

 |
| Wikidata G:Commons C:Commons |

A **cristalografía** é a ciencia experimental que estuda o ordenamento dos átomos nos sólidos. Nos tempos antigos a cristalografía era o estudo científico de pedras cristalinas.

Os métodos cristalográficos apoianse fortemente na análise dos patróns de difracción que xorden dunha mostra cristalina ó irradiala cun feixe de raios X, neutróns ou electróns. A estrutura cristalina tamén pode ser estudada por medio de microscopía electrónica.

## Introdución

Un material cristalino é aquel no que os átomos se estruturan en redes tridimensionais que se repiten. A estrutura que se repite denomínase **célula cristalina**. Os cristais clasifícanse segundo sexan as propiedades de simetría da célula cristalina. Estas propiedades de simetría tamén se manifestan en ocasión en simetrías macroscópicas dos cristais, como formas xeométricas ou planos de cortadura. O estudo da cristalografía require un certo coñecemento do grupo de simetría.

## A cristalografía na bioloxía

A cristalografía dos raios X é o principal método de obtención de información estrutural no estudo de proteínas e outras macromoléculas orgánicas (como a dobre hélice do ADN). A análise de moléculas tan complexas e, moi especialmente, con pouca simetría require unha análise moi complexa empregándose ordenadores para axustar o patrón de difracción ás posibles estruturas.

## Véxase tamén

### Outros artigos

* Redes de Bravais
* Mineraloxía
* Grupo de simetría
* Cristalografía de raios X
# Baltis Vallis

| **Baltis Vallis** |
| --- |
|  |
| Imaxe de radar que amosa un segmento de 600 km do Baltis Vallis. |
| Tipo de accidente xeolóxico | Vallis |
| Accidente xeolóxico de | Venus |
| Lonxitude | 7 000 km  |
| Anchura | 1–3 km |
| Coordenadas | 37,3° N 161,4 E  |
| Procedencia do nome | Antiga denominación asiria para Venus. |

**Baltis Vallis** é unha sinuosa canle da superficie de Venus, cun ancho de entre 1-3 quilómetros e un longo de máis de 7 000 km, algo máis longo có Nilo, o cal fai desta canle a máis longa de todo o Sistema Solar. Pensase que antigamente foi un *río de lava*.

A canle está situada nunha área consistente en grandes planicies e cristas sinuosas (Dorsa). A topografía da canle é ondulada, algunha veces ensanchase ó ir costa arriba, suxerindo que varias rexións polas que pasa a canle sufriron pulos de elevación e subdución dende que a canle se formou.

O comezo e o final da canle están escurecidos, así que non se coñece a súa lonxitude exacta. A canle foi inicialmente descuberta pola sondas soviéticas Venera 15 e 16, as cales detectaron (a pesar da súa resolución de só un quilómetro) unha canle de máis de 1 000 km. Estes accidentes xeolóxicos con forma de canle son moi comúns nas planicies de Venus. Nalgúns lugares semellan terse formado por lava que por fundido ou por erosión térmica construíron unha ruta a través das planicies da superficie. A meirande parte destas canles teñen entre 1–3 km de ancho. Aseméllanse nalgúns aspectos os serpeantes ríos terrestres, con meandros, arcos e segmentos abandonados. Con todo, as canles de Venus non son tan sinuosas coma os ríop terrestres. A meirande parte destas canles están parcialmente borradas por planicies de lava máis novas, facendo moi difícil identifica-lo nacemento da súas *fontes*. Algunha destas canles teñen asociadas vastas planicies escuras ó radar, que suxiren o fluxo no pasado de grandes volumes de material. Este tipo de canles semellan ser máis vellos có resto dos outros tipos de canles, xa que están normalmente cortadas por *Dorsa* (cristas) e fendas, e tamén están moitas veces borradas parcialmente por materiais volcánicos. Ademais, algunhas atravesan os chanzos de fallas, suxerindo que as planicies foron alteradas por movementos tectónicos locais despois da formación das canles.

## Notas
# Mead (cráter)

| Mead |
| --- |
|   |
| Datos xerais |
| Tipo | cráter de impacto  |
| Corpo astronómico | Venus  |
| Epónimo | Margaret Mead  |
| Datos xeográficos |
| Coordenadas | ﻿ / ﻿  |
| Diámetro | 270 km  |
| Localización |
|  |
| Identificadores |
| GoPN | 3787  |
| * v
* c
* e
 |

**Mead** é o cráter de impacto máis grande do planeta Venus, e fica exactamente nas coordenadas 12,5° N 57,2° E. Ten máis de 270 km de diámetro e posúe dous aneis concéntricos cara ao bordo do cráter. O seu chan semella ter unha morfoloxía moi semellante ás chairas que rodean o cráter.

Mead está clasificado coma un cráter de múltiples aneis, e considerase que a escarpa máis interior é o bordo da cavidade orixinal do cráter. Non se observa ningún anel central ou pico central en Mead. A presenza de moitos grumos, brillantes ó radar que cruzan o chan escuro ó radar do cráter e os terreos adxacentes ás cristas dos bordos do cráter, suxiren a probabilidade de que o chan sexa único bloque que é concéntrico á cavidade orixinal do cráter pero que se estende moito máis aló dos límites das cristas do bordo do cráter. O chan plano e que vai sendo máis brillante cara ó interior é interpretado como o resultado dun proceso de recheo da cavidade orixinal do cráter por parte de rochas fundidas debido ó calor do impacto inicial ou polo recheo de lavas de orixe volcánica. Cara ó sueste dos bordos do cráter, o material expulsado polo impacto parece ser que foi detido pola presenza de cadeas montañosas preexistentes, impedindo así un proceso normal de deposito deste material.

Recibiu o seu nome en honra a antropóloga americana Margaret Mead.

## Notas

## Véxase tamén

### Outros artigos

* Barton (cráter)
* Isabella (cráter)
* Dickinson (cráter)

### Ligazóns externas

* Imaxe do cráter Mead Arquivado 17 de xaneiro de 2006 en Wayback Machine.
# Isidis Planitia

| Isidis Planitia |
| --- |
|   |
| Datos xerais |
| Tipo | planitia e cráter de impacto  |
| Corpo astronómico | Marte  |
| Epónimo | Isis  |
| Datos xeográficos |
| Coordenadas | ﻿ / ﻿  |
| Diámetro | 1.225 km  |
| Cuadrángulo | cuadrángulo Syrtis Major  |
| Localización |
| mapa non dispoñible: marte |
| Identificadores |
| GoPN | 2735  |
| * v
* c
* e
 |

**Isidis Planitia** é unha gran planicie orixinada a través dun impacto dun meteorito preto do ecuador marciano; está encaixada entre Utopia Planitia, que queda ó norte de Isidis, ó seu oeste está Terra Sabaea, ó sur Terra Tyrrhena e cara ó leste de Isisdis atópase Terra Cimmeria, todas elas *Terras Altas* agás Utopia; as súas coordenadas centrais son 13,94° N 88,38° E. É a segunda cunca de impacto máis grande do planeta, por detrás de Hellas e por diante de Argyre (que ten un diámetro medio duns 900 kms) e mentres que non se certifique que tanto a Cunca do Polo Norte, coma Utopia Planitia se xeraron a partir dun impacto. Debido ó po, vese brillante a través dos telescopios, e na era anterior as sondas espaciais, foi clasificada coma un accidente xeolóxico de albedo e chamada Isidis Regio.

Tíñase previsto que a Beagle 2 aterrase na parte occidental de Isidis en decembro do ano 2003, pero perdeuse o contacto coa sonda. Xusto á oeste de Isidis está Syrtis Major Planum (dentro de Terra Sabaea), un volcán de escudo cun relevo extremadamente baixo, ademais de ser unha área cun albedo moi escuro que se formou con posterioridade ó nacemento da planitia.

A MRO atopou ó redor da planitia, carbonato de magnesio. Este mineral indica que a auga estivo presente na superficie da planitia e que non era ácida. Cabería a posibilidade de que nun pasado remoto se tivese formado a vida en Isidis.

O nome de Isidis retrotrae a Isidis Regio (A rexión de "Isis"). Isis era a deusa da fertilidade no Antigo Exipto.

## Notas

## Véxase tamén

### Outros artigos

* Tharsis
* Utopia Planitia

### Ligazóns externas

* Google Mars zoomable map centered on Isidis Planitia
* Mapa topográfico de Marte, con nomenclatura detallada das rexións de Marte *(en inglés)*
* Mapa detallado do cuadrante MC-13 Syrtis Major
* Mapa detallado do cuadrante MC-14 Amenthes
# Arcadia Planitia

| Arcadia Planitia |
| --- |
|   |
| Datos xerais |
| Tipo | planitia  |
| Corpo astronómico | Marte  |
| Datos xeográficos |
| Coordenadas | ﻿ / ﻿  |
| Diámetro | 1.871,97 km  |
| Cuadrángulo | Quadrângulo de Diacria (pt)   |
| Localización |
| mapa non dispoñible: marte |
| Identificadores |
| GoPN | 348  |
| * v
* c
* e
 |

**Arcadia Planitia** é unha suave planicie de Marte, composta por depósitos de lavas frescas e coladas volcánicas asentadas na Época Amazónica. Ó oeste fai fronteira con Utopia Planitia e cara ó leste coas terras altas de Tharsis, o seu sur pódense atopa-las planicies de Elysium Planitia e Amazonis Planitia, ó norte fican as vastas extensións do resto da Vastitas Borealis (rexión a cal pertence esta chaira), as súas coordenadas centrais son 56,01° N 188,63° E e posúe un diámetro medio segundo o USGS de 2.923,7 km. O seu nome provén dun vello accidente xeolóxico que aparecía nun mapa de Giovanni Schiaparelli feito no ano 1882, Arcadia fai referencia a unha antiga rexión de Grecia.

Esta é unha chaira con moi pouca variación de altitude, a súa variación de altitude vai dos 0 km ós -3 km respecto do datum marciano. Coma moitas outras planicies do hemisferios norte de Marte, Arcadia amosa uns característicos enramados *quasi-poligonais* que moi posiblemente estean asociados a chans compostos dunha mestura de xeos, lama viscosa e pequenas rochas, na Terra pódense atopar este tipo de patróns e trazos nos chans de permafrost do ártico. Outra formas xeolóxicas que indican a presenza pasada de xeos e unha posible presenza actual dos mesmos, son os outeiros totalmente redondeados e erosionados, e os pequenos fuchancos e simas fotografados co sistema *Themis* da Mars Odyssey.

A sonda Mars Odyssey puido fotografar varios cráteres con capas concéntricas de depósitos brillantes tanto cara ó interior dos cráteres coma cara ó exterior, así coma numerosos regueiros brillantes que partían das cristas dos bordos deses cráteres, cristas moi erosionadas e degradas, e tamén aparecían moi erosionados os depósitos de material asociados ós nacementos destes cráteres; estas características suxiren a presenza de xeos superficiais ou subterráneos que serían os causantes desta intensa erosión.

## Notas

## Véxase tamén

### Outros artigos

* Amazonis Planitia
* Acidalia Planitia
* Utopia Planitia
* Elysium Planitia
* Vastitas Borealis

### Ligazóns externas

* Google Mars zoomable map centered on Arcadia Planitia
* Mapa coas fronteiras das rexións de Marte
* Mapa topográfico de Marte, con nomenclatura detallada das rexións de Marte *(en inglés)*
* Mapa detallado do cuadrante MC-2 Diacria
* Mapa detallado do cuadrante MC-7 Cebrenia
* Páxina coas ligazóns ós mapas dos cuadrantes de Marte