# Cinema de Francia

| Cinema de Francia |
| --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
|

|  |
| --- |
|  |

 |

 |
|

|  |
| --- |
|  Instancia de
cinema por zona  |
|  Aspecto de
cinema  |

 |
|

| Localización |
| --- |
|  Localización
 Francia  |
|  País
 Francia  |

 |
|

| Códigos e identificadores |
| --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
| Freebase | /m/02xc0  |

 |

 |
| Wikidata C:Commons |

Jean Gabin, Louis de Funès, Jeanne Moreau, Alain Delon, Brigitte Bardot, Jean-Paul Belmondo, Isabelle Huppert, Jean Dujardin, Gérard Depardieu.

O **cinema de Francia** refírese á industria cinematográfica establecida en Francia. O cinema francés comprende os filmes realizados en Francia ou realizados no estranxeiro por parte de cineastas franceses.

Francia foi o lugar de nacemento do cinema e de moitos dos seus pioneiros.

Con 206,5 millóns de entradas vendidas no 2010 e 215,6 no 2011, Francia é o terceiro maior mercado do mundo en canto ao número de entradas (tralos Estados Unidos e a India) e en canto aos ingresos (tralos Estados Unidos e o Xapón). É a industria cinematográfica de maior éxito de Europa por número de filmes producidos anualmente, cunha marca de 261 en 2010 é tamén un dos países onde as producións non estadounidenses teñen maior cota, pois os filmes estadounidenses supuxeron só o 47,7% das entradas no 2010. En 2013 foi o segundo país do mundo por exportación dos seus filmes.

## Historia

Os irmáns Lumière realizaron a primeira proxeción do cinematógrafo en París o 28 de decembro de 1895. Nos primeiros anos da industria, entre 1896 e 1902, estaba dominada por catro firmas: Pathé Frères, Gaumont Film Company, a compañía de Georges Méliès e a dos Lumière. Méliès inventou moitas das técnicas da gramática do cinema e entre as súas curtametraxes fantásticas atópase *Le Voyage dans la Lune*, de 1902.

En 1902 os Lumière abandonaron a produción e entre 1904 e 1911 a compañía Pathé converteuse na principal produtora e distribuidora mundial. A Gaumont levou a pioneira Alice Guy á xefatura da dirección, onde supervisou uns catrocentos filmes antes de seguir a súa carreira nos Estados Unidos. Gaumont chegou a ter os maiores estudios do mundo en 1907.

En 1914 retirouse Méliès.

### Trala rimeira guerra mundial

Trala primeira guerra mundial a industria cinematográfica francesa sufriu pola falta de capital e a produción decaeu, coma no resto de Europa. Isto permitiu a chegada da industria estadounidense ao mercado europeo. Isto provocou que varios países comezasen a impoñer barreiras comerciais. No caso de Francia impuxo unha cota de 1:7, é dicir, que tiña que producirse e exhibirse un filme francés por cada sete importados.

Durante o período de entreguerras Jacques Feyder e Jean Vigo convertéronse nos fundadores do realismo poético no cinema francés. Vigo tamén dominou o impresionismo xunto con Abel Gance, Germaine Dulac e Jean Epstein.

En 1931 Marcel Pagnol filmou a primeira parte da súa triloxía, *Marius*, *Fanny* e *César*. Outros autores desa época foron René Clair e Julien Duvivier. En 1937 Jean Renoir, fillo do pintor Pierre-Auguste Renoir, dirixiu a primeira das súas obras mestras, *La Grande Illusion*, á que seguiu en 1939 *La Règle du Jeu*, citada en ocasións como un dos mellores filmes da historia.

### Desde os corenta aos setenta

Godard en 1968
A revista *Cahiers du cinéma*, fundada por André Bazin, agrupou a críticos e amantes do cinema e nela naceu a moderna teoría do cinema. Críticos como Jean-Luc Godard, François Truffaut, Claude Chabrol, Jacques Rivette e Éric Rohmer comezaron a realizar eles mesmos filmes, creando o que sería a *nouvelle vague*. Entre os primeiros do movemento atópanse *O final da escapada* (Godard, 1960), con Jean-Paul Belmondo, e *Les Quatre Cents Coups* (Truffaut, 1959) con Jean-Pierre Léaud.

Fóra deste movemento lograron éxito internacional os filmes minimalistas de Robert Bresson e Jean-Pierre Melville, os filmes de suspense de Henri-Georges Clouzot, e as comedias de Jacques Tati, amais doutros directores achegados á *nouvelle vague* como Agnès Varda e Alain Resnais.

O cinema comercial deses anos tamén logrou sona. Foron populares as comedias de Louis de Funès e filmes criminais como *Rififi* de Jules Dassin. Intérpretes franceses como Brigitte Bardot, Alain Delon, Romy Schneider, Catherine Deneuve, Jeanne Moreau, Simone Signoret, Yves Montand, Jean-Paul Belmondo e Jean Gabin foron recoñecidos tamén no estranxeiro. O filme de 1979 *La Cage aux Folles* foi exhibido durante máis dun ano en Nova York, sendo durante anos o filme estranxeiro de maior éxito nos Estados Unidos.

### Década de 1980

A principios da década de 1980 chegaron filmes dunha nova xeración de cineastas, como Jean-Jacques Beineix, ao que seguiron outros como Luc Besson e Léos Carax. Foron filmes que destacaban a alienación das súas personaxes principais, no que se coñeceu como *Cinema du look*.

*Camille Claudel*, de Bruno Nuytten protagonizado por Isabelle Adjani e Gérard Depardieu, foi un grande éxito comercial, igual có drama histórico *Jean de Florette* e a súa secuela *Manon des Sources*, que deron recoñecemento ao actor Daniel Auteuil.

### Década de 1990

Marion Cotillard en Cannes no 2012
Nos anos noventa o cinema francés continuou a producir éxitos, como *Cyrano de Bergerac*, de Jean-Paul Rappeneau, que lle deu unha candidatura ao Oscar ao mellor actor a Gérard Depardieu. Os filmes de Luc Besson
*Léon* e *The Fifth Element* lanzaron as carreiras de Natalie Portman e Milla Jovovich.

Jean-Pierre Jeunet iniciou a súa carreira dirixindo filmes fantásticos cun estilo moi recoñecible. En 1992 Claude Sautet dirixiu a súa obra mestra *Un Coeur en Hiver* e en 1995 Mathieu Kassovitz debutou como director con *La haine* que converteu a Vincent Cassel en estrela. En 1997 Juliette Binoche gañou o Oscar á mellor actriz secundaria.

O éxito de *Kirikou et la Sorcière* de Michel Ocelot en 1998 renovou a produción de cinema de animación, que tivo cineastas como Jean-François Laguionie e Sylvain Chomet.

### Século XXI

Na década de 2000 incrementouse o número de premios para o cinema francés no Festival de Cannes, con triunfos de Laurent Cantet, Tony Gatlif, Agnès Jaoui, Isabelle Huppert e Charlotte Gainsbourg entre outros.

En 2001 Jean-Pierre Jeunet volveu a Francia para dirixir *Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain*, que se converteu no filme francés de máis éxito nos Estados Unidos.

En 2008 Marion Cotillard gañou o Oscar á mellor actriz pola súa interpretación de Édith Piaf en *La Môme*. Ese ano a comedia *Bienvenue chez les Ch'tis* converteuse no primeiro filme francés en superar os vinte millóns de espectadores.

Outro grande éxito foi *The Artist*, filme mudo que triunfou na 84ª edición dos Oscar. En 2011 o filme *Intocable* converteuse no filme con máis espectadores na historia de Francia.

## Apoio gobernamental

Coa chegada da televisión ameazando o éxito do cinema moitos países tiveron que enfrontarse ao problema de revitalizar a industria. O goberno francés puxo en funcionamento varias medidas de apoio á produción local.

Os gobernos nacionais e rexionais involúcranse na produción dos filmes.

## Notas

## Véxase tamén

### Bibliografía

* Palmer, Tim e Charlie Michael (eds.) (2013). *Directory of World Cinema: France*, Intellect/University of Chicago Press, Londres e Chicago. ISBN 1-84150-563-3.

### Outros artigos

* Premios César
* Cinémathèque Française

### Ligazóns externas

* Filmes en francés
* KinoFrance – forum
* Unifrance.org
* Sacramento French Film Festival
* Biografías de estrelas de Francia
* Lista de filmes de Francia
* Filmes franceses
* Directores francesesArquivado 22 de febreiro de 2020 en Wayback Machine.