# Elefante asiático

| Elefante asiático |
| --- |
| *Elephas maximus* Carl von Linné **1758**  |
|

|  |  |
| --- | --- |
|

|  |
| --- |
|  |

 |

 |
|

|  |
| --- |
|  Instancia de
taxon  |
|  Subclase de
elefante  |
|  Nome curto
E. maximus  |
|  |
|  Medio usado
 autoconsciencia  |
|  Categoría taxonómica
especie  |

 |
|

| Características |
| --- |
|  Cor
gris  |
|  Ciclo diurno
diurnalidade  |
|  Hábitat
bosque  |

 |
| Despregar
 Subdivisións

* Elephas maximus maximus Elephas maximus indicus Elephas maximus sumatranus Elephas maximus borneensis
 |
| Despregar
 Sinonimia
*Elephas asiaticus* Blumenbach, 1797
*Elephas indicus* Cuvier, 1798
*Elephas sumatranus* Temminck, 1847 |
|  Conservación
*Especie en perigo* |
| Clasificación taxonómica |
|

|  |
| --- |
|  |
| **Superreino** | Holozoa |
| **Reino** | Animalia |
| **Filo** | Chordata |
| **Clase** | Mammalia |
| **Orde** | Proboscidea |
| **Familia** | Elephantidae |
| **Tribo** | Elephantini |
| **Xénero** | Elephas |
| **Especie** | **Elephas maximus**  Linnaeus, 1758 Elephas maximus  |
|  |

 |
|

| Cifras e dimensións |
| --- |
|

|  |
| --- |
|  Masa  95 kg peso de nacemento  |
|  Tamaño da niñada  1  |

 |

 |
|

| Datas |
| --- |
|  Data de comezo
hai 2.500.000 anos  |
|  Duración máxima de vida
65.5 a  |
|  Período de xestación
22 m  |

 |
|

| Localización |
| --- |
|  Mapas

|  |  |
| --- | --- |
|

|  |
| --- |
|  |

 |

 |

 |
|

| Códigos e identificadores |
| --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
| Freebase | /m/021c5h  |
| OpenAlex | C2778784093  |
| ITIS | 584938  |
| OTT | 541928  |
| UICN | 7140  |
| CoL | 398D9  |
| EOL | 997407  |

 |

 |
|

| Fontes e ligazóns |
| --- |
|  URL de xenoma secuenciado
dnazoo.org…  |
| Despregar
 Descrito pola fonte
* *Dicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron* "Q24502965 "
 |

 |
| Wikidata G:Commons C:Commons |

O **elefante asiático** (*Elephas maximus*) é o mamífero terrestre máis grande que se pode atopar na actualidade en Asia. A súa distribución orixinal estendíase dende o sur da China e Indonesia occidental, até as costas do golfo Pérsico e o sur de Mesopotamia, de onde desapareceu xa no Neolítico.
Hoxe podémolo atopar polas terras de Sri Lanka, sur e nordés da India, Bangladesh, Indochina, Malaca, Sumatra e nordeste de Borneo; tanto en estado salvaxe como domesticado, e é moi frecuente en zoos e circos.
Está considerada como unha especie en perigo de extinción.

## Domesticación e relación co home

Adestramento de elefantes en Tailandia.
Elefantes nun zoolóxico do Brasil.
O elefante indio foi domesticado dende tempos moi antigos no sueste asiático coa fin de levar cargas, axudar na construción (normalmente cargando e erguendo vigas) ou transportar persoas. En tempos de guerra usouse tamén para levar armas e pezas de artillaría (cousa que se fixo ata o século XX) e combater, dotándoo a miúdo de armadura e poñéndolle pinchos nas patas e "espadas" nos cairos, así como cargando arqueiros sobre o lombo. Os elefantes asiáticos formaron parte das tropas de Ciro o Grande, Alexandre o Grande e Pirro de Epiro, entre outros reis da antigüidade. Na actualidade, son os reis dos espectáculos circenses e unha das atraccións turísticas máis solicitadas no sueste asiático, onde cargan ós visitantes en expedicións pola selva.

Unha elefanta asiática nun zoolóxico (en cativerio).
Os elefantes reprodúcense rara vez en catividade, polo que a gran maioría dos individuos domésticos foron capturados xa adultos en estado salvaxe. O método tradicional para facelo é o *kedah*, de orixe india, no que os homes rodean unha manda e vana empurrando cara a un curro de madeira onde separan os individuos máis interesantes e devolven o resto á selva. Os individuos escollidos son encadeados a unha árbore e illados mentres se habitúan á xente. Uns días despois reciben a visita do *cornaca* ou *mahout*, sentado inicialmente sobre outro elefante domesticado, que comeza o seu adestramento. Logo dun tempo, permiten *mahout* sentar sobre o seu lombo cando xa son totalmente mansos.

Debuxo tailandés do século XIX onde se representa ó rei usando un elefante branco como montura.
Pola súa utilidade dende tempos antigos, os elefantes indios son profundamente respectados en Oriente e forman a miúdo parte dos relatos relixiosos. Así, por exemplo, o deus Ganesh do hinduísmo ten testa de elefante; no budismo, os elefantes brancos son sagrados porque a nai de Buda, Maya, quedou embarazada del logo de soñar que un elefante albino se introducía no seu ventre. Este respecto viuse acrecentado polo feito de que os elefantes indios poden captar infrasóns e vibracións do chan, o que lles permite alertar dun dos frecuentes tremores de terra que se abaten sobre a súa zona de distribución antes de que os humanos sospeiten sequera que vaia a producirse.

Os elefantes indios son cazados por furtivos moito máis raramente que os elefantes africanos, pois a facilidade coa que se capturan individuos salvaxes vivos (ós que se adoita cortar os cairos) fan que o seu marfil non sexa un ben excesivamente difícil de conseguir. De todos xeitos, a destrución do seu hábitat natural para deixar paso á agricultura e o feito de que os animais domesticados case non se reproducen situaron á especie igualmente ó bordo da desaparición.

## Subespecies

Manda de elefantes de Sri Lanka.
Actualmente, diferéncianse catro subespecies de elefantes asiáticos:

* *Elephas maximus maximus* - elefante de Sri Lanka
* *Elephas maximus indicus* - elefante indio
* *Elephas maximus sumatranus* - elefante de Sumatra
* *Elephas maximus borneensis* - elefante de Borneo (en disputa)

Wilson & Reeder non recoñecen ós elefantes de Borneo como subespecie e considéranos como elefantes indios. É probábel que as poboacións presentes en Oriente Próximo e a China, as que xa foron extintas, pertencesen a subespecies diferentes ás enriba mencionadas. A primeira era de gran tamaño, máis grande que a subespecie existente de Sri Lanka, segundo fontes clásicas, desaparecido no ano 100 a. C. En canto á subespecie chinesa, denomínase *Elephas maximus rubridens* e é descrito en fontes chinesas como de cor moi escura e molares dunha cor lixeiramente rosada. Extinguiuse no século XV.

## Notas