# Diálogo

| Diálogo |
| --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
|

|  |
| --- |
|  |

 |

 |
|

|  |
| --- |
| Despregar
 Instancia de
concepto central tema artístico xénero literario  |
|  Subclase de
medio de comunicación oral comunicación interpersoal  |

 |
|

| Códigos e identificadores |
| --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
| Freebase | /m/016wfg  |

 |

 |
|

| Fontes e ligazóns |
| --- |
| Despregar
 Descrito pola fonte
* *Enciclopedia soviética armenia, volume 3* pp. 610
* *Red Blue Translator*
* *Meyers Konversations-Lexikon, 4ª edición (1885–1890)* "Q131540398 "
* *New International Encyclopedia* "The New International Encyclopædia/Dialogue (en) "
* *Lean Logic*
* *Dicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron* "Q24402804 "
* *Pequeno Dicionario Enciclopédico de Brockhaus e Efron* "Q24743936 "
* *Literatura Terminoen Hiztegia*
 |
|    |

 |
| Wikidata C:Commons |

O **diálogo** é un sistema de elocución que, nas obras literarias (novela, poesía e teatro), supón a ‘acción falada’ dos personaxes. As súas características son:

* Intercambio verbal de informacións
* Exploración dos roles ou funcións dos personaxes
* Determinación das liñas argumentais
* Determinación rítmica

### Exemplos

* Pénsese en *Noite de trunfo*, de Leandro Carré Alvarellos. Consiste nun coloquio matrimonial no cal se manifesta a miseria vital dun autor de teatro.

## O diálogo como xénero literario

O diálogo conforma un xénero literario que comprende aquelas obras en que, empregando só a modalidade textual do diálogo, se finxe unha conversa ou hai unha controversia entre varias personaxes.

*Proezas de Galicia* (PDF).
Os exemplos máis antigos son de Sofrón de Siracusa (circa 430 a.C.), do que só fican algúns fragmentos. No século IV a.C. Platón escribiu os seus célebres *Diálogos*, que son debates filosóficos que empregan o método heurístico e dialéctico da pregunta e a resposta. Constitúen un dos exemplos superiores do diálogo. Aristóteles empregou esta forma para fins máis directamente didácticos. Os *Diálogos dos mortos* de Luciano (século II d.C.) seguían o modelo de Platón, mais usando o diálogo para fins cómicos e satíricos e como forma de entretemento (como o mesmo Platón fixera n'*O Simposio*).

O xénero reviviu durante o Renacemento, en que o empregaron Juan de Valdés (*Diálogo de la lengua*) e Torquato Tasso (uns 23), imitando a Platón. A Luciano imitáronno nos séculos XVII e XVIII Fontenelle (*Novos diálogos dos mortos*) e Fénelon (*Diálogos dos mortos compostos para a educación dun príncipe*).

Oscar Wilde fixo uso do xénero en *O crítico como artista* (1891), Bernard Shaw empregouno en *O carro de mazás* (1929 e Paul Valéry elevouno a un dos seus cumes n'*A alma e a danza* e en *Eupalinos ou o Arquitecto* (1923.

Na literatura galega, o diálogo foi unha manifestación literaria frecuente a comezos do século XIX, cando predominou a literatura de circunstancias inspirada en acontecementos políticos e sociais do momento como a guerra contra os invasores franceses napoleónicos ("*gavachos*"). Son textos propagandísticos en galego escritos na prensa diaria ou en follas soltas.

### Exemplos

* O romance *O labrador que foi sarxento aos soldados do novo reximento...*(1808) é unha chamada á mocidade a loitar na defensa da patria.
* *Proezas de Galicia* de José Fernández Neira (1810) conta as batallas e peripecias nas que participou o autor mediante o diálogo dos personaxes Chinto e Mingote.