# Leirón rabudo

| Leirón rabudo |
| --- |
| *Glis glis* Carl von Linné **1766**  |
|

|  |  |
| --- | --- |
|

|  |
| --- |
|  |

 |

 |
|

|  |
| --- |
|  Instancia de
taxon  |
|  Nome curto
G. glis  |
|  |
|  Categoría taxonómica
especie  |
|  Combinación orixinal
*Sciurus glis*  |

 |
|  Conservación
*Especie pouco preocupante* |
| Clasificación taxonómica |
|

|  |
| --- |
|  |
| **Superreino** | Holozoa |
| **Reino** | Animalia |
| **Filo** | Chordata |
| **Clase** | Mammalia |
| **Orde** | Rodentia |
| **Familia** | Gliridae |
| **Xénero** | Glis |
| **Especie** | **Glis glis**  (Linnaeus, 1766) Glis glis  |
|  |

 |
|

| Datas |
| --- |
|  Duración máxima de vida
8.7 a  |

 |
|

| Historia |
| --- |
|  Premios e distincións
 Animal of the Year (en)  (2021) Tier des Jahres (2004)  |

 |
|

| Localización |
| --- |
|  Mapas

|  |  |
| --- | --- |
|

|  |
| --- |
|  |

 |

 |

 |
|

| Códigos e identificadores |
| --- |
|

|  |  |
| --- | --- |
| Freebase | /m/06xbwk  |
| ITIS | 951305  |
| OTT | 185345  |
| UICN | 39316  |
| CoL | 3G9QL  |
| EOL | 327942  |

 |

 |
|

| Fontes e ligazóns |
| --- |
|  Descrito pola fonte
* *Meyers Konversations-Lexikon, 4ª edición (1885–1890)* "Q122902306 "
 |

 |
| Wikidata G:Commons C:Commons |

O **leirón rabudo**, **leirón gris** ou **leirón rilón** (*Glis glis*) é unha especie de roedor esciuromorfo da familia *Gliridae*, común en Europa.

## Características

É un pequeno roedor pero de tamaño considerable se o comparamos cos ratos e as toupas pequenas, chegando a acadar unha lonxitude de 13 a 20 cm, máis a cola duns 11 a 17 cm. As orellas miden ao redor de 25 e 32 mm, mentres que os ollos están entre 15,7 e 21 mm. O peso oscila entre os 75 e 220 g.

Posúe un suave pelaxe de cor gris prateada no lombo e a cola, tornando a unha cor gris escura, case negra, tan só unha fina franxa en torno aos ollos, sendo de cor branca por baixo (ao longo de toda a parte inferior). Na súa cara resaltan os seus ollos (negros, redondos, grandes e saltóns), o seu nariz (dun ton rosado) no medio dun pequeno fociño poboado de longos bigotes, e unhas grandes orellas que destacan á primeira ollada. A cola é case tan longa como o resto do corpo, tupida, toda ela poboada de abondosa pelaxe, formando unha capa uniforme. As femias teñen doce mamas, ou o que é o mesmo, seis pares de mamas, presentando dúas pectorais, dúas abdominais e dúas inguinais. A fórmula dentaria deste leirón, é 1.0.1.31.0.1.3. O número de cromosomas para esta especie é (2n) = 62.

## Hábitat

Vive e desenvólvese basicamente en bosques caducifolios de planifolios, en xardíns, hortas e froiteiras, onde poden atopar abondoso alimento. Atópanse moi cómodos en bosques de carballos (*Quercus robur*), faias (*Fagus sylvatica*), castiñeiros (*Castanea*) ou avelairas (*Corylus*). Tamén habitan as zonas rochosas do bosque, onde as rochas fan as veces de refuxio. En canto ao rango de hábitat altitudinal, pode dicirse que, aínda que raras veces vive a unha altitude superior dos 1.000 msnm, este rango atópase situado entre os 50 e 2.000 m.

## Distribución

*Glis glis* é unha especie unicamente europea: espállase ao longo de toda a Europa continental, dende o norte da Península Ibérica ata o norte da antiga Persia (Irán). Presente tamén en Sardeña, Córsega, Sicilia, Creta e Corfú, todas elas illas. Houbo un intento en Gran Bretaña de introducir esta especie a comezos do século XX, desembocando isto nun éxito moderado. En España áchase a subespecie *Glis glis pyrenaicus*, que ocupa a Cordilleira Cantábrica, os Pireneos e o Sistema Ibérico.

## Dieta

O réxime alimenticio deste leirón é preferentemente vexetariano. Os seus alimentos preferidos son as sementes e os froitos secos; por exemplo landras, castañas, noces e abelás. De feito, polo seu hábito ou modo de vida, precisan de alimentos moi enerxéticos. Cando é o tempo, inxiren froitas e bagas, como mazás, cirolas, amoras, silvas, arandos, amorodos, figos e peras. Como complemento habitual da súa dieta, decántanse por artrópodos, flores, fungos, cogomelos e gromos, ou ata as partes máis verdes dalgunhas plantas. Tamén se alimenta ocasionalmente de pequenos vertebrados, particularmente crías de aves ás que atopa no niño. No outono, os leiróns engordan moitísimo e almacenan pouco alimento, constituíndo así boas reservas enerxéticas para enfrontarse co longo período de hibernación.

## Miscelánea

Actualmente, o leirón rilón é consumido en Eslovenia, onde é considerado unha exquisitez, aínda que o seu uso como alimento foi máis estendido durante a segunda guerra mundial.

## Notas

## Ligazóns externas