# کشاورز مستاجر

یک کشاورز مستأجر در ایوان جلویی خانه‌اش، جنوب ماسکوگی، اکلاهما (۱۹۳۹)
**کشاورز مستأجر** (انگلیسی: Tenant farmer) یک کشاورز یا کارگر کشاورزی است که در زمین متعلق به یک ارباب (یا صاحب‌زمین) زندگی و کار می‌کند. **کشاورزی استیجاری** یک نظام تولید کشاورزی است که در آن صاحبان زمین، زمین خود و غالباً مقداری از سرمایه عملیاتی و مدیریت را به اشتراک می‌گذارند، در حالی که کشاورزان مستأجر نیروی کار خود را به همراه مقادیر متغیری از سرمایه و مدیریت ارائه می‌دهند. بسته به شرایط قراردادشان، مستأجران ممکن است به مالک، بخش ثابتی از محصول، پول نقد، یا ترکیبی از این دو را پرداخت کنند. حقوقی که مستأجر بر زمین دارد، شکل و معیارهای پرداخت در نظام‌های مختلف (از نظر جغرافیایی و زمانی) متفاوت است. در برخی نظام‌ها، مستأجر می‌توانست به دلخواه مالک اخراج شود (اجاره‌داری دلخواه)؛ در نظام‌های دیگر، مالک و مستأجر برای تعداد سال‌های مشخصی قرارداد امضا می‌کنند (واسپاری یا بیگاری قراردادی). امروزه در بیشتر کشورهای توسعه‌یافته، در شرایط عادی دست‌کم محدودیت‌هایی بر حقوق صاحبان زمین برای اخراج مستأجران اعمال می‌شود.

## تاریخچه بر پایه منطقه

### اروپا

#### انگلستان و ولز

از لحاظ تاریخی، جامعه روستایی از یک ساختار سه‌لایه شامل صاحبان زمین (نجیب‌زادگان، نجیب‌زادگان زمین‌دار، یومن‌ها)، کشاورزان مستأجر، و کارگران کشاورزی استفاده می‌کرد. در اصل، کشاورزان مستأجر به عنوان دهقان شناخته می‌شدند. بر اساس قانون آنگلو-نورمن، تقریباً تمام مستأجران به زمین وابسته بودند و در نتیجه سرف (villeins) نیز محسوب می‌شدند، اما پس از کمبود نیروی کار ناشی از مرگ سیاه در اواسط قرن چهاردهم، تعداد مستأجران آزاد به طور قابل‌توجهی افزایش یافت. بسیاری از کشاورزان مستأجر متمول و از نظر اجتماعی دارای ارتباطات خوبی شدند، و تعداد قابل‌توجهی کارگر استخدام کرده و بیش از یک مزرعه را مدیریت می‌کردند. اجاره می‌توانست به صورت دائمی باشد یا توسط مالکان به صورت چرخشی تغییر کند. کوتیِرها (روستانشینان کلبه‌نشین) زمین‌های بسیار کمتری در اختیار داشتند.

از قرن هفدهم تا اوایل قرن نوزدهم شاهد رشد املاک بزرگ بودیم و فرصت یک کشاورز برای در اختیار داشتن زمین از طریقی غیر از اجاره‌داری به طور قابل‌توجهی کاهش یافت، در نتیجه تا قرن نوزدهم، حدود ۹۰٪ از مساحت زمین‌های کشاورزی و املاک به صورت اجاره‌ای بود، اگرچه این ارقام پس از جنگ جهانی دوم به شدت کاهش یافت و در سال ۱۹۵۰ به حدود ۶۰٪ و در سال ۱۹۹۴ به تنها ۳۵٪ از مساحت زمین‌های کشاورزی رسید. نرخ بالای مالیات بر ارث در دوره پس از جنگ منجر به فروپاشی یا کاهش بسیاری از املاک بزرگ شد، و به بسیاری از مستأجران اجازه داد تا املاک خود را با قیمت‌های مطلوب خریداری کنند.

قانون املاک کشاورزی ۱۹۴۸ یک نقطه عطف بود که در زمان پابرجا بودن جیره‌بندی مواد غذایی در زمان جنگ تصویب شد و به دنبال تشویق سرمایه‌گذاری بلندمدت توسط مستأجران از طریق اعطای امنیت مادام‌العمر در مالکیت اجاره‌ای بود. بر اساس قانون کشاورزی (مقررات متفرقه) ۱۹۷۶، امنیت مالکیت به همسران و بستگان مستأجران برای دو نسل جانشینی تعمیم یافت، مشروط بر اینکه آن‌ها بیشتر درآمد خود را در پنج سال گذشته از آن ملک به دست آورده باشند. با این حال، حقوق جانشینی برای اجاره‌های جدید در سال ۱۹۸۴ لغو شد و این موضوع در قانون املاک کشاورزی ۱۹۸۶ تثبیت گردید. این دو قانون همچنین قوانینی را برای تعیین اجاره‌بها از طریق فرآیند داوری وضع کردند. قانون ۱۹۸۶ اجاره‌نامه‌های زمین‌های کشاورزی را پوشش می‌داد که در آن‌ها زمین برای تجارت یا کسب‌وکار استفاده می‌شد و تعریف "کشاورزی" در بخش ۹۶(۱) به اندازه‌ای گسترده بود که شامل مصارف مختلفی می‌شد که به خودی خود کشاورزی نبودند، اما اگر فرعی بر کشاورزی بودند (مانند زمین‌های جنگلی) کشاورزی تلقی می‌شدند. اساس این قانون ایجاد محدودیت‌های پیچیده بر توانایی صاحب‌خانه برای صدور اخطار تخلیه و در عین حال تبدیل اجاره‌های مدت‌دار به اجاره‌های سالانه در پایان مدت تعیین شده بود. علاوه بر این، یک طرح یکنواخت برای تعیین اجاره در بخش ۱۲ وجود داشت.

به دست آوردن اجاره‌نامه‌های جدید به دلیل بی‌میلی صاحبان زمین برای داشتن مستأجرِ تحت حمایت قانون ۱۹۸۶ دشوار شد و در سال ۱۹۹۵، دولت وقت با حمایت سازمان‌های صنعتی، قانون جدید بازارمحوری را در قالب قانون اجاره‌داری کشاورزی ۱۹۹۵ تصویب کرد. حمایت قانون ۱۹۸۶ در مورد اجاره‌نامه‌های ایجاد شده قبل از وجود قانون ۱۹۹۵ و برای آن دسته از اجاره‌نامه‌هایی که در محدوده بخش ۴ قانون ۱۹۹۵ قرار می‌گیرند، باقی می‌ماند. برای تمام اجاره‌های دیگری که در یا پس از ۱ سپتامبر ۱۹۹۵ اعطا شده‌اند، مقررات آن‌ها در چارچوب قانون ۱۹۹۵ است.

این قانون از ۱۸ اکتبر ۲۰۰۶ توسط فرمان اصلاحات نظارتی (اجاره‌داری کشاورزی) (انگلستان و ولز) ۲۰۰۶ تغییر یافت که شامل تغییراتی در قانون ۱۹۸۶ نیز می‌شود. اجاره‌نامه‌های اعطا شده پس از ۱۸ اکتبر ۲۰۰۶ برای زمین‌های کشاورزی مورد استفاده در تجارت یا کسب‌وکار تحت حمایت محدود قانون ۱۹۹۵ قرار می‌گیرند تا (به شرطی که مدت آن بیش از دو سال باشد یا اجاره سالانه باشد) از حداقل دوازده ماه اخطار کتبی اجباری برای تخلیه، از جمله در مورد اجاره‌های مدت‌دار، برخوردار شوند. برای تمامی اجاره‌های مشمول این قانون، حق اجباری مستأجران برای جابجایی تجهیزات و ساختمان‌ها (بخش ۸) همراه با غرامت برای بهبودها (بخش III) وجود دارد. مقررات بازنگری اجاره‌بها در بخش II ممکن است به میزان بسیار بیشتری نسبت به قبل مشمول انتخاب و توافق باشد. اختلافات تحت این قانون معمولاً، طبق شرایط بخش IV، مشمول داوری قانونی کنترل شده توسط چارچوب قانون داوری ۱۹۹۶ است.

رژیم کنونی تحت قانون ۱۹۹۵ برای تنظیم اجاره‌نامه‌ها که معمولاً به عنوان اجاره‌نامه کسب‌وکار مزرعه (Farm Business Tenancies) شناخته می‌شود، ایجاد یک سود آشکار و به راحتی قابل فسخ را، خواه با اجاره دوره‌ای و خواه با مدت معین، مجاز می‌سازد. در چرخه دامپروری، استفاده از زمین و بهبود آن، تأثیر بلندمدت اجاره‌نامه‌های کسب‌وکار مزرعه بر چشم‌انداز بریتانیا هنوز ثابت نشده است. مالکان زمین و دیگر سخنگویان این صنعت پیش‌بینی می‌کردند که قانون ۱۹۹۵ با اجازه دادن به مناطق وسیعی برای اجاره‌های جدید، فرصت‌هایی را برای مستأجران جدید ایجاد کند، اما این اتفاق در عمل رخ نداده است زیرا بیشتر صاحبان زمین همچنان قراردادهای سهم‌بری یا قراردادهای مدیریتی را بر اجاره‌نامه‌های رسمی ترجیح می‌دهند و اکثر اجاره‌های جدید تحت این قانون به کشاورزان فعلی واگذار شده است که اغلب مالکان متصرفی هستند که زمین‌های اضافی را با اجاره‌های بسیار بالاتری که یک مستأجر سنتی توانایی پرداخت آن را ندارد، اجاره می‌کنند.

#### اسکاتلند

اسکاتلند دارای نظام حقوقی مستقل خاص خود است و قوانین آن با انگلستان و ولز متفاوت است. نه قانون املاک کشاورزی ۱۹۸۶ و نه قانون اجاره‌داری کشاورزی ۱۹۹۵ در اسکاتلند اعمال نمی‌شوند. در عوض، قانون مربوط به اسکاتلند قانون املاک کشاورزی (اسکاتلند) ۲۰۰۳ با اصلاحات بعدی در فرمان اصلاحات خدمات عمومی (املاک کشاورزی) (اسکاتلند) ۲۰۱۱، قانون املاک کشاورزی (اصلاحیه) (اسکاتلند) ۲۰۱۲ و فرمان اصلاحی املاک کشاورزی (اسکاتلند) ۲۰۰۳ در سال ۲۰۱۴ است. این قوانین جایگزین قوانین قبلی در قانون املاک کشاورزی (اسکاتلند) ۱۹۹۱ و قانون کشاورزی (اسکاتلند) ۱۹۴۸ می‌شوند.

برای اسکاتلند به کرافتینگ مراجعه کنید که یک روش سنتی و دیرینه برای کشاورزی استیجاری و معیشتی است.

#### ایرلند

اخراج اجباری مستأجر ایرلندی در شهرستان کلر، حدود ۱۸۸۸
مستأجران ایرلندی با دارایی‌هایشان پس از اخراج اجباری از خانه‌هایشان، ۱۸۷۱
تا حدود سال ۱۹۰۰، اکثریت ایرلند در اختیار مالکان زمین بود، تا ۹۷٪ در سال ۱۸۷۰، و به کشاورزان مستأجری اجاره داده می‌شد که مجبور بودند به مالکان اجاره و به کلیسای ایرلند و دولت مالیات پرداخت کنند. اکثریت مردم به زمین دسترسی نداشتند. ۱٫۵٪ از جمعیت، مالک ۳۳٫۷٪ از جزیره بودند و ۵۰٪ کشور تنها در دست ۷۵۰ خانواده بود. مالکیت غایب پدیده‌ای رایج و برای پیشرفت کشور مضر بود. مستأجران اغلب قطعات کوچکی را به صورت سالانه از کشاورزان محلی اجاره می‌کردند و هزینه آن‌ها را از طریق خدمات کارگری با سیستمی به نام کوناکر (conacre) پرداخت می‌کردند و بیشتر آن‌ها هیچ قرارداد اجاره یا حقوق زمینی نداشتند. خرده‌دهقانان ایرلندی غیرقابل تشخیص از کلبه‌نشینان انگلستان بودند.

سوءاستفاده از کشاورزان مستأجر به مهاجرت گسترده به ایالات متحده و مستعمرات منجر شد و یک عامل کلیدی در جنبش حاکمیت ملی (Home Rule Movement) بود. این شرایط همچنین بر وخامت روابط پروتستان‌ها و کاتولیک‌ها تأکید می‌کرد، اگرچه عناصر قابل توجهی از همکاری در تلاش‌های اصلاحی مانند لیگ حق مستأجر در دهه ۱۸۵۰ وجود داشت. پس از قحطی بزرگ ایرلند، کشاورزان مستأجر بزرگ‌ترین طبقه مردم بودند. نارضایتی به جنگ زمین از دهه ۱۸۷۰ به بعد، تصویب قانون موجر و مستأجر (ایرلند) ۱۸۷۰ و تأسیس اتحادیه زمین در سال ۱۸۷۹ برای تعیین اجاره‌بهای عادلانه و تثبیت دوره‌های اجاره‌داری منجر شد. این جنبش یک عنصر کلیدی در اتحاد طبقات روستایی و شهری و ایجاد یک هویت ملی ایفا کرد که پیش از آن وجود نداشت.

قانون موجر و مستأجر (ایرلند) ۱۸۷۰ به عنوان اولین تلاش برای حل مشکلات حقوق مستأجران در ایرلند برجسته است و قانون زمین (ایرلند) ۱۸۸۱ حتی فراتر رفت تا الهام‌بخش مبارزان در ولز نیز باشد. در پی آن قانون خرید زمین (ایرلند) ۱۸۸۵ تصویب شد و سرانجام پیشرفت بزرگ پس از کنفرانس زمین ۱۹۰۲ که با موفقیت همراه بود، تصویب قانون زمین ایرلند ۱۹۰۳ رخ داد که به موجب آن دولت به مستأجران کمک مالی کرد تا به طور کامل زمین‌های مالکان خود را خریداری کنند. بر اساس قانون زمین ایرلند ۱۹۰۳ و قانون پیرو آن در سال ۱۹۰۹، وضعیت ملی کاملاً متحول شد. وقتی در مارس ۱۹۲۰، کمیسیون املاک ایرلند تحولات پس از ۱۹۰۳ تحت این قوانین را بررسی کرد، تخمین زدند که ۸۳ میلیون پوند استرلینگ برای انتقال ۹ میلیون جریب پیش‌پرداخت شده است، در حالی که ۲ میلیون جریب دیگر با هزینه ۲۴ میلیون پوند استرلینگ در دست اقدام بود. تا سال ۱۹۱۴، ۷۵٪ از متصرفان در حال خرید زمین از مالکان خود بودند که بیشتر بر اساس این دو قانون انجام می‌شد. در مجموع، تحت قوانین زمینِ پیش از بریتانیا بیش از ۳۱۶٬۰۰۰ مستأجر دارایی‌های خود را که بالغ بر ۱۱٬۵۰۰٬۰۰۰ جریب از مجموع ۲۰ میلیون جریب در کشور می‌شد، خریداری کردند.

با تشکیل دولت آزاد ایرلند در سال ۱۹۲۲، کمیسیون زمین ایرلند بر اساس قانون (کمیسیون) قانون زمین، ۱۹۲۳ مجدداً تشکیل شد. این کمیسیون اکتساب و انتقال تا ۱۳ میلیون هکتار از زمین‌های کشاورزی را بین سال‌های ۱۸۸۵ و ۱۹۲۰ مدیریت و نظارت کرده بود که در آن مالکیت مطلق با رهن به کشاورزان مستأجر و کارگران کشاورزی واگذار می‌شد. تمرکز بر خرید اجباری املاک بدون مستأجر بود تا بتوان آن‌ها را برای خانواده‌های محلی به واحدهای کوچک‌تر تقسیم کرد. در سال ۱۹۸۳، کمیسیون تملک زمین را متوقف کرد؛ این امر به معنای آغاز پایان اصلاحات کمیسیون در مالکیت زمین در ایرلند بود، اگرچه نقل و انتقالات مالکیت مطلق زمین‌های کشاورزی تا دهه ۱۹۹۰ هنوز باید توسط کمیسیون امضا می‌شد. این کمیسیون در مارس ۱۹۹۹ منحل شد.

#### اسکاندیناوی

از لحاظ تاریخی، به رغم اینکه نروژ قبل از ۱۸۱۴ به مدت تقریباً ۳۰۰ سال عملاً یک استان دانمارکی بود، کشورهای دانمارک، نروژ و سوئد (همراه با فنلاند) رویکردهای متفاوتی نسبت به تصرف زمین داشتند.

##### **نروژ**

اقامتگاه معمولی یک هوسمان در هوف واقع در هدمارک
یک کشاورز مستأجر در نروژ به عنوان یک هوسمان (نروژی: husmann، جمع: نروژی: husmenn) شناخته می‌شد و این افراد در اواسط قرن نوزدهم بسیار رایج بودند، زمانی که حدود یک‌چهارم از جمعیت کشور را تشکیل می‌دادند. خواسته‌های سنگینی توسط مالکان زمینشان، بوندِرها (نروژی: bønder) یا کشاورزان صاحب‌زمین، بر این مستأجران تحمیل می‌شد. بیشتر ساعات کاری هوسمان‌ها معمولاً صرف کار برای مالک می‌شد و زمان کمی برای کار در زمین خودشان یا بهبود وضعیتشان باقی می‌گذاشت. در نتیجه، اگرچه هوسمان‌ها از لحاظ فنی آزاد بودند که هر زمان زمین را ترک کنند، وضعیت نامناسب اقتصادی آن‌ها در اصل آن‌ها را به "سرف‌های اقتصادی" تبدیل کرده بود. نداشتن زمین همچنین کشاورزان مستأجر را طبق قانون اساسی نروژ در آن زمان، از حق رأی محروم می‌کرد. تعداد کشاورزان مستأجر در این کشور در طول قرن نوزدهم رشد کرد و از ۴۸٬۵۷۱ نفر در سال ۱۸۲۵ به ۶۵٬۰۶۰ نفر در سال ۱۸۵۵ رسید که رقم اخیر نمایانگر اوج جمعیت هوسمان‌ها در نروژ است که بیشترشان در قسمت شرقی کشور زندگی می‌کردند. با توجه به موقعیت دشوار اقتصادی و اجتماعی آن‌ها در نروژ، بسیاری از هوسمان‌های نروژی در طول قرن نوزدهم به کانادا و ایالات متحده مهاجرت کردند. به دنبال انقلاب‌های ۱۸۴۸، آرمان هوسمان‌ها توسط مارکوس ترین پیگیری شد. تران برای حقوق هوسمان‌ها در داخل کشور مبارزه کرد و همچنین آن‌ها را تشویق نمود تا مهاجرت کنند و به دنبال بخت بهتر در خارج از کشور باشند. تعداد هوسمان‌ها در نیمه دوم قرن نوزدهم شروع به کاهش کرد و تا سال ۱۹۱۰ آن‌ها کمتر از ۵٪ جامعه نروژ را تشکیل می‌دادند.

##### **سوئد و فنلاند**

اصطلاح تورپاری (سوئدی: torpare/فنلاندی: torppari؛ معادل سوئد/فنلاندی برای دهقانان خرده‌پا) به نوع کمی متفاوتی از کشاورزان مستأجر اشاره دارد که امنیت آن‌ها کمتر از حق انتفاع موروثی مانند اوبو (سوئدی: åbo) بود، اما گاهی اوقات قراردادهایی به طول ۵۰ سال داشتند. بسته به حسن نیت مالک، اجاره‌نامه در عمل اغلب به یک پسر یا بیوه منتقل می‌شد.

وضعیت آن‌ها معمولاً نامناسب بود اما، برخلاف دانمارک، در تئوری همیشه آزاد بودند که محل را ترک کنند. اجاره کلبه معمولاً به شکل کار اجباری روزانه پرداخت می‌شد. آن‌ها روی زمین خودشان و همچنین زمین یک کشاورز زمین‌دار (سوئدی: bonde)، یک نجیب‌زاده یا افراد دیگر کار می‌کردند. در برخی جهات، وضعیتشان آن‌ها را به قربانیان آسانی برای سربازگیری اجباری تبدیل می‌کرد. رشد جمعیت و اصلاحات ارضی (سوئدی: enskiftet) به افزایش تعداد کلبه‌ها در قرن نوزدهم کمک کرد اما، به ویژه در سوئد، منجر به تغییر از کشاورزان مستأجر به کارگران مزرعه (سوئدی: statare) شد که با قراردادهای یک‌ساله استخدام شده و حقوقشان را به صورت کالا دریافت می‌کردند.

زندگی این گروه‌ها (تورپاره و ستاتاره) توسط داستان‌نویسان و نویسندگان برجسته سوئدی و فنلاندی مانند ایوار لو-یوهانسون، یان فریده‌گورد، واینو لینا (در سه‌گانه زیر ستاره قطبی) و موآ مارتینسون توصیف شده است. نظام ستاتاره (Statare) در سال ۱۹۱۸ در فنلاند و در سال ۱۹۴۵ در سوئد منسوخ شد، اما نظام تورپاره به صورت تدریجی‌تر از بین رفت.

### آسیا

#### ژاپن

در ژاپن، صاحبان زمین، زمین خود را برای مدیریت به خانواده‌های کشاورزان مستأجر واگذار می‌کردند. در طول دوره میجی، کشاورزان مستأجر ژاپنی به طور سنتی، بیشتر زارع (کشتکار) بودند تا دارای ماهیت سرمایه‌داری یا کارآفرینی، و دستمزد کار خود را به صورت کالا دریافت می‌کردند. تقریباً ۳۰٪ از زمین در اختیار مستأجران بود. بسیاری از جنبه‌های فئودالیسم توکوگاوا همچنان ادامه داشت. پس از جنگ جهانی دوم، قانون اصلاح اراضی کشاورزی مصوب ۱۹۴۶، نظام مالکان غایب را ممنوع کرد، زمین‌ها را بازتوزیع نمود و به مستأجران اجازه خرید زمین داد. تا دهه ۱۹۵۰، این قانون رابطه مالک و مستأجر را به طور کامل از بین برد.

### قاره آمریکا

#### کانادا

از قرن نوزدهم به بعد، مهاجران کشاورز مستأجر نه تنها از جزایر بریتانیا، بلکه از ایالات متحده آمریکا نیز به کانادا آمدند.

#### ایالات متحده آمریکا

کشاورزی استیجاری در ایالات متحده از دوره پیش از انقلاب تا به امروز اهمیت داشته است. مستأجران معمولاً ابزار و حیوانات خود را به همراه می‌آورند. تا این حد، با یک سهم‌بر متفاوت است که یک کشاورز مستأجر است که معمولاً هیچ سرمایه‌ای ارائه نمی‌دهد و هزینه‌ها را با محصولات زراعی پرداخت می‌کند.

یک کارگر مزدور (hired hand) یک کارمند کشاورزی است حتی اگر ممکن است در محل زندگی کند و کنترل قابل توجهی بر کار کشاورزی داشته باشد، مانند یک سرکارگر. یک سهم‌بر (Sharecropper)، مستأجر مزرعه‌ای است که اجاره‌بها را با بخشی (اغلب نیمی) از محصولی که پرورش می‌دهد پرداخت می‌کند و علاوه بر نیروی کار خانواده خود، چیز کمی برای انجام عملیات کشاورزی می‌آورد؛ صاحب زمین معمولاً احشام کاری، ابزار، کود، مسکن، سوخت و بذر را تأمین می‌کند و اغلب توصیه‌ها و نظارت منظم را نیز ارائه می‌دهد.

از لحاظ تاریخی، کشاورزی استیجاری در شمال گامی در "نردبان کشاورزی" از وضعیت یک کارگر مزدور یا سهم‌بر بود که توسط کشاورزان جوان برداشته می‌شد تا تجربه و سرمایه کافی برای خرید زمین (یا خرید سهم خواهران و برادران خود در صورت به ارث رسیدن یک مزرعه) را به دست آورند.

حدود دوسوم سهم‌بران سفیدپوست و بقیه سیاه‌پوست بودند. سهم‌بران که فقیرترینِ فقرا بودند، برای شرایط بهتر سازمان‌دهی شدند. اتحادیه کشاورزان مستأجر جنوب که از نظر نژادی یکپارچه بود، در دهه ۱۹۳۰ دستاوردهایی برای سهم‌بران به دست آورد. سهم‌بری در دهه ۱۹۴۰ به دلیل رکود بزرگ، مکانیزه شدن مزارع و عوامل دیگر کاهش یافته بود.

##### شرایط کمربند سیاه

در کمربند سیاه در جنوب آمریکا تا اواسط قرن بیستم، نظام کشاورزی غالب شامل مالکان زمین سفیدپوست و کشاورزان مستأجر آفریقایی-آمریکایی بود. پول نقد بسیار کمی ردوبدل می‌شد. معدود بانک‌های محلی کوچک بودند و پول نقد کمیاب بود و باید برای پرداخت مالیات پس‌انداز می‌شد. صاحبان زمین برای برداشت محصول نقدی خود، یعنی پنبه، در زمان برداشت به نیروی کار زیادی نیاز داشتند. برنامه معمول این بود که مزارع بزرگ (کشتزارهای) قدیمی را به مزارع کوچکی تقسیم کنند که به مستأجران واگذار می‌شد. در طول سال، مستأجران بدون پرداخت اجاره زندگی می‌کردند و به باغچه‌های خود می‌رسیدند. آن‌ها هر هفته غذا و مایحتاج خود را به صورت اعتباری از فروشگاه محلی روستا می‌خریدند. در زمان برداشت، مستأجران پنبه را می‌چیدند و تمام آن را به صاحبان زمین تحویل می‌دادند. آن‌ها پنبه را در بازار ملی می‌فروختند و از بخشی از این درآمد برای پرداخت بدهی‌های فروشگاه محلی استفاده می‌کردند. این چرخه سپس دوباره آغاز می‌شد. صاحبان زمین همچنین با استفاده از نیروی کار سیاه‌پوست که حقوقشان به صورت نقدی پرداخت می‌شد، مستقیماً روی برخی از زمین‌ها کار می‌کردند. مالکان زمین تمام قدرت سیاسی را در دست داشتند و به شدت با برنامه‌های رفاهی دولتی که می‌توانست وجه نقد فراهم کند و این نظام بدون پول نقد را تضعیف نماید، مبارزه می‌کردند. لی آلستون و جوزف فری (۱۹۹۹)، مورخان اقتصادی، این سیستم را اساساً به عنوان یک قرارداد غیررسمی توصیف می‌کنند که کارفرما و کارگر را از طریق تأمین مسکن، مراقبت‌های پزشکی و سایر خدمات غیرنقدی در کنار دستمزد نقدی به یکدیگر متصل می‌کرد. این سیستم در هسته خود، عرضه پایدار و کافی نیروی کار را برای کشاورزان بزرگ تضمین می‌کرد. در مقابل، اگرچه کارگران توسط دستورالعمل‌های مالک مزرعه محدود می‌شدند، اما سطحی از ثبات اقتصادی از جمله یک تور ایمنی اجتماعی، دسترسی به سرمایه مالی و محافظت فیزیکی در یک جامعه اغلب خشن را دریافت می‌کردند.

کشاورزان مستأجر اغلب دارای مدیران کشاورزی بودند که بر فعالیت‌هایشان نظارت می‌کردند. برای مثال، در سال ۱۹۰۷، جی. اچ. نترویل استخدام خود را برای شرکت پانولا آغاز کرد که یک تجارت کشاورزی بود و توسط ویلیام مکنزی دیویدسون در منطقه کشاورزی غنی سنت جوزف در محله تنساس در شمال شرقی لوئیزیانا در دلتای رود می‌سی‌سی‌پی تأسیس شده بود. در دوران اوج خود، پانولا کنترل حدود یازده هزار جریب را در دست داشت که دوسوم آن به پنبه و یک‌سوم دیگر به غلات اختصاص یافته بود. نترویل مدیر کل سه ملک بسیار سودآور پانولا، کشتزارهای بالمورال، بلک‌واتر و وایومینگ در نزدیکی نوئلتون شد و در این سمت بر ۱۲۵ خانواده از کشاورزان مستأجر آفریقایی-آمریکایی نظارت داشت که طبق گزارش‌های آن دوره، این کار با درگیری کم و سهولت زیادی همراه بود.

#### آمریکای لاتین

برای اطلاعات درباره کشاورزان مستأجر و سایر ترتیبات تملک زمین در آمریکای لاتین، به دهقان#کشاورزان آمریکای لاتین مراجعه کنید.

## در ادبیات و رسانه

* کشاورزان مستأجر در چندین روایت کتاب مقدس به چشم می‌خورند، مانند حکایت موجود در انجیل متی فصل ۲۱ در مورد مستأجران یا دهقانان شریر.
* *مهاجران*، فیلمی سوئدی محصول سال ۱۹۷۱ که در آن کشاورزان مستأجر به ایالات متحده مهاجرت می‌کنند.
* *مردم عادی جنوب قدیم* (Plain Folk of the Old South)، کتابی محصول سال ۱۹۴۹، درباره ایالات متحده قبل از سال ۱۸۶۰.

## جستارهای وابسته

* اصلاحات ارضی
* دهقان
* رعیت‌داری
* مزارعه
* اجاره‌نشینی روستایی
* سهم‌بری
* وردینگ‌کیندر
* کولونوس
* کاماجیرو هوتا

## پانویس

## برای مطالعه بیشتر

### جزایر بریتانیا

* Solow, Barbara (1972). *The Land Question and the Irish Economy, 1870–1903* [*مسئله زمین و اقتصاد ایرلند، 1870–1903*]. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 0674508750.
* Taylor, Henry C. (1955). "Food and Farm Land in Britain" [غذا و زمین‌های زراعی در بریتانیا]. *Land Economics*. **31** (1): 24–34. doi:10.2307/3159797. JSTOR 3159797.
* Winstanley, Michael J. (1984). *Ireland and the Land Question 1800–1922* [*ایرلند و مسئله زمین 1800–1922*]. London: Methuen. ISBN 0416374204.
* Buttress, F. A. (1950). *Agricultural Periodicals of the British Isles, 1681–1900, and Their Location* [*نشریات ادواری کشاورزی جزایر بریتانیا، 1681–1900، و مکان آن‌ها*]. Cambridge: University of Cambridge, School of Agriculture.
* Nicholls, Mark (1999). *A History of the Modern British Isles, 1529–1603: The Two Kingdoms* [*تاریخ جزایر بریتانیای مدرن، 1529–1603: دو پادشاهی*]. Oxford: Blackwell. ISBN 0631193332.

### ایالات متحده

* Atack, Jeremy (1989). "The Agricultural Ladder Revisited: A New Look at an Old Question with Some Data for 1860" [بازنگری نردبان کشاورزی: نگاهی جدید به یک سؤال قدیمی با برخی داده‌ها برای سال 1860]. *Agricultural History*. **63** (1): 1–25. JSTOR 3743972.
* Atack, Jeremy (1988). "Tenants and Yeomen in the Nineteenth Century" [مستأجران و یومن‌ها در قرن نوزدهم]. *Agricultural History*. **62** (3): 6–32. JSTOR 3743206.
* Grubbs, Donald H. (1971). *Cry from the Cotton: The Southern Tenant Farmer's Union and the New Deal* [*فریادی از پنبه: اتحادیه کشاورزان مستأجر جنوب و نیو دیل*]. Chapel Hill: University of North Carolina Press. ISBN 0807811564.
* Hurt, R. Douglas (2003). *African American Life in the Rural South, 1900–1950* [*زندگی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در جنوب روستایی، 1900–1950*]. Columbia: University of Missouri Press. ISBN 0826214711.
* Sothworth, Caleb (2002). "Aid to Sharecroppers: How Agrarian Class Structure and Tenant-Farmer Politics Influenced Federal Relief in the South, 1933–1935" [کمک به سهم‌بران: چگونه ساختار طبقاتی کشاورزی و سیاست‌های کشاورزان مستأجر بر امداد فدرال در جنوب در سال‌های 1933-1935 تأثیر گذاشت]. *Social Science History*. **26** (1): 33–70. doi:10.1215/01455532-26-1-33. S2CID 246274833.
* Turner, Howard A. (1937). "Farm Tenancy Distribution and Trends in the United States" [توزیع و روندهای اجاره‌داری مزرعه در ایالات متحده]. *Law and Contemporary Problems*. **4** (4): 424–433. doi:10.2307/1189524. JSTOR 1189524.
* Virts, Nancy (1991). "The Efficiency of Southern Tenant Plantations, 1900–1945" [کارایی مزارع استیجاری جنوب، 1900–1945]. *Journal of Economic History*. **51** (2): 385–395. doi:10.1017/s0022050700039012. JSTOR 2122582. S2CID 154991172.

### جهان

* Allen, D. W.; Lueck, D. (1992). "Contract Choice in Modern Agriculture: Cash Rent versus Cropshare" [انتخاب قرارداد در کشاورزی مدرن: اجاره نقدی در مقابل سهم‌بری محصول]. *Journal of Law and Economics*. **35** (2): 397–426. doi:10.1086/467260. JSTOR 725546. S2CID 153707520.
* Liebowitz, Jonathan J. (1989). "Tenants, Sharecroppers, and the French Agricultural Depression of the Late Nineteenth Century" [مستأجران، سهم‌بران، و رکود کشاورزی فرانسه در اواخر قرن نوزدهم]. *Journal of Interdisciplinary History*. **19** (3): 429–445. doi:10.2307/204363. JSTOR 204363.
* Matsuoka, K. (1930). "The Peasant Worker in Japan" [کارگر دهقان در ژاپن]. *Pacific Affairs*. **3** (12): 1109–1117. doi:10.2307/2750255. JSTOR 2750255.
* Udo, R. K. (1964). "The Migrant Tenant Farmer of Eastern Nigeria" [کشاورز مستأجر مهاجر در نیجریه شرقی]. *Africa: Journal of the International African Institute*. **34** (4): 326–339. doi:10.2307/1157473. JSTOR 1157473. S2CID 145198131.

## پیوند به بیرون

* بردگان پادشاه پنبه، فیلم خبری سال ۱۹۳۶ تهیه شده توسط راهپیمایی زمان در مورد کشاورزان بدون زمین در جنوب ایالات متحده آمریکا