Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# سندرم زجر حاد تنفسی

| سندرم دیسترس حاد تنفسی Acute respiratory distress syndrome ARDS |
| --- |
| دیگر نام‌ها | Respiratory distress syndrome (RDS), adult respiratory distress syndrome, shock lung |
|  |
| رادیوگرافی قفسه سینه of person with severe ARDS demonstrating widespread "ground-glass" appearing opacities in both lungs. |
| تخصص | مراقبت‌های ویژه پزشکی |
| نشانه‌ها | تنگی نفس، تندنفسی، رنج کبود |
| دورهٔ معمول آغاز | Within a week |
| روش تشخیص | **Adults**: PaO2/FiO2 ratio of less than 300 mm Hg **Children**: oxygenation index> 4 |
| تشخیص افتراقی | نارسایی قلب |
| درمان | تنفس مکانیکی، اکسیژناسیون غشایی برون‌پیکری |
| پیش‌آگهی | 35 to 50 % risk of death |
| فراوانی | 3 million per year |

**سندرم دیسترس حاد تنفسی** (به انگلیسی: ARDS) هنگامی بروز می‌کند که مایع در کیسک‌های هوایی کوچک و انعطاف‌پذیر ریه‌ها (آلوئولی) جمع می‌شود. مایع مزبور مانع از پر شدن ریه‌ها با میزان کافی هوا می‌گردد که این بدان معنی است که میزان اکسیژن دریافتی در جریان خون کاهش پیدا می‌کند. این وضعیت مانع از دسترسی دستگاه‌های بدن به اکسیژن مورد نیاز برای ارائهٔ عملکرد کامل خود می‌گردد.

ARDS به‌طور معمول در کسانی بروز می‌کند که پیشتر دچار بیماری‌های جدی شده‌اند و نیز در مورد کسانی بیشترین شیوع را دارد که دچار آسیب‌دیدگی جدی هستند. تنگی نفس شدید که علامت اصلی ARDS محسوب می‌شود به‌طور معمول در فاصلهٔ چند ساعت تا چند روز پس از ایجاد آسیب‌دیدگی یا عفونت آغاز می‌شود.

بسیاری از مردم دچار علایم ARDS زنده نمی‌مانند. خطر مرگ با بالا بودن سن و شدت بیماری افزایش پیدا می‌کند. از میان مردمی که پس از ابتلاء به ARDS زنده می‌مانند برخی به‌طور کامل بهبود می‌یابند حال آنکه دیگران دچار آسیب‌دیدگی دایمی ریه‌ها می‌شوند.

### تست های تشخیصی

پالس اکسیمتری سطح اکسیژن پایین کمتر از 90 درصد را نشان می دهد.

گازهای خون شریانی (ABGs) اسیدوز تنفسی را نشان می دهد – افزایش PaCO2 (بیشتر از 45 mmHg)، کاهش PaO2 حتی با وجود تجویز اکسیژن مکمل

رادیوگرافی قفسه سینه – در هر دو ریه رسوخ مایع در میدان ریوی دیده می شود که دارای زمینه سفید رنگ یا ظاهر شیشه ای است

فشار گوه ای مویرگ ریوی (PCWP) کم تا طبیعی است.

## جستارهای وابسته

* تنفس مکانیکی
* سندرم زجر تنفسی نوزادان

## پیوند به بیرون

* ARDSNet—the NIH / NHLBI ARDS Network
* ARDS Support Center—information for patients with ARDS
# خطر فیزیکی

کلاه‌های سخت، نمونه‌ای از تجهیزات حفاظت فردی، می‌توانند در برابر خطرهای فیزیکی محافظت کنند
**خطر فیزیکی** عامل یا شرایطی است که می‌تواند در اثر برخورد سبب آسیب شود. آنها را می‌توان به عنوان نوعی خطر شغلی یا خطر محیطی طبقه‌بندی کرد. خطرهای فیزیکی شامل خطرهای ارگونومیک، تشعشع، تنش گرما و سرما، خطرهای لرزش و خطرهای صدا است. کنترل‌های مهندسی اغلب برای کاهش خطرهای فیزیکی به کار می‌رود.

 مردی که هنگام استفاده از چکش از گوش و چشم خود محافظت می‌کند

## منابع
# پرستاری سلامت کار

**پرستاری سلامت کار**، (به انگلیسی: Occupational health nursing) که **پرستاری سلامت صنعتی** نیز نامیده می‌شود تخصصی در پرستاری است. این پرستاران ارائه دهنده اصلی خدمات درمانی در کارخانه‌ها هستند.

## جستارهای وابسته

* پرستاری از راه دور

## منابع

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Occupational health nursing». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در May ۲۰۱۳.
# ژنرال (ایالات متحده)

| ژنرال (ایالات متحده)  |
| --- |
| نشان چهار-ستاره رتبه ژنرال در ارتش امریکا (نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا، نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا و سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا) |
| نشان سرشانه چهار-ستاره ژنرال |
| کشور |  ایالات متحده آمریکا |
| شاخه خدمات | * نیروی زمینی ایالات متحده
* نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا
* سپاه تفنگداران دریایی آمریکا
 |
| تلخیص شده | GEN (نیروی زمینی) یا Gen (نیروی هوایی و نیروی دریایی) |
| درجه | درجه چهارستاره |
| درجه ناتو | OF-9 |
| Non-ناتو rank | درجه چهارستاره |
| رتبه بالاتر بعدی | * ژنرال نیروی زمینی (ایالات متحده)
* ژنرال نیروی هوایی
 |
| رتبه پایین‌تر بعدی | سپهبد (ایالات متحده) |
| درجه‌های معادل | * Admiral (نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا و گارد ساحلی ایالات متحده آمریکا)
 |

**ژنرال** (به انگلیسی: General) یا ژنرال چهارستاره، یک درجه نظامی مربوط به نیروهای مسلح ایالات متحده می‌باشد که در سه شاخه ارتش آمریکا از جمله نیروی زمینی ایالات متحده، نیروی هوایی ایالات متحده و نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا رده خدمت دارد.

## رتبه و تعداد

ژنرال ایالات متحده، برابر با درجه ارتشبد در نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران می‌باشد. درجه‌های بالاتر آن، ژنرال پنج ستاره و ژنرال پنج ستاره نیروی هوایی است که در هنگام جنگ اهدا می‌شود. درجه پایین‌تر آن ژنرال سه ستاره است و معادل آن در نیروهای مسلح ایران سپهبد بوده و برابر آن، دریاسالار (نیروی دریایی ایالات متحده و گارد ساحلی ایالات متحده) است. در ماه مه سال ۲۰۱۶، ۳۹ نفر ژنرال چهارستاره و دریاسالار در ارتش آمریکا وجود دارند.

## بازنشستگی

یک ژنرال چهارستاره پس از ۴۰ سال خدمت بازنشسته می‌شود؛ مگر اینکه مصوب شده باشد که طولانی‌تر خدمت کند، در غیر این صورت تمام افسران در ۶۴ سالگی بازنشسته می‌شوند.

## نگارخانه

* پرچم رتبه
* پرچم یک ژنرال تفنگدار دریایی
* پرچم یک ژنرال نیروی هوایی
* درجه نظامی ژنرال نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا
* درجه نظامی ژنرال نیروی هوایی ایالات متحده

این مقاله یک مقاله خرد درمورد ارتش ایالات متحده می‌باشد

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «General (United States)». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۶.
# فرماندهی عملیات ویژه سپاه تفنگداران دریایی

| فرماندهی عملیات ویژه سپاه تفنگداران دریایی |
| --- |
|  |
| فعال | ۲۴ فوریه ۲۰۰۶ – تاکنون |
| کشور |  ایالات متحده آمریکا |
| رسته |  سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا |
| گونه | نیروهای ویژه |
| اندازه | ۳٬۱۹۵ نفر:
* ۲٬۹۹۴ نظامی
* ۲۰۱ غیرنظامی
 |
| بخشی از |  فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده آمریکا |
| پادگان/ستاد | کمپ لوژون، کارولینای شمالی |
| سالگردها | ۲۴ فوریه ۲۰۰۶ |
| نبردها | جنگ علیه تروریسم
* عملیات آزادی پایدار
* جنگ عراق
* عملیات عزم راسخ
* جنگ با داعش
* عملیات نگهبان آزادی
 |
| فرماندهان |
| فرمانده | سرلشکر پیتر هانتلی |

**فرماندهی عملیات ویژه سپاه تفنگداران دریایی** (انگلیسی: United States Marine Forces Special Operations Command) سازمان عملیات ویژه زیرمجموعه سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا و بخشی از فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده آمریکا است. قابلیت‌های اصلی این سازمان، اقدام مستقیم، شناسایی ویژه و دفاع داخلی و خارجی است، همچنین در زمینه انجام عملیات ضدتروریسم و جنگ اطلاعاتی فعالیت می‌کند.

فرماندهی عملیات ویژه سپاه تفنگداران دریایی در ۱ نوامبر ۲۰۰۵ توسط وزیر دفاع ایالات متحده، دونالد رامسفلد، پس از جلسه‌ای بین او، فرمانده عملیات ویژه؛ ژنرال برایان دی. براون و فرمانده سپاه تفنگداران دریایی؛ ژنرال مایکل هاگی در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۵ اعلام شد. این فرماندهی به‌طور رسمی در ۲۴ فوریه ۲۰۰۶ با مراسمی در کمپ لژون، کارولینای شمالی از دارایی‌های نیروی شناسایی سپاه تفنگداران دریایی فعال شد.

## جستارهای وابسته

* ستاد فرماندهی عملیات‌های ویژه نیروی هوایی
* ستاد فرماندهی مشترک عملیات ویژه
* ستاد فرماندهی عملیات ویژه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا
* ستاد فرماندهی جنگاوری ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
* کمپ لژون پایگاه تفنگداران دریایی

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «United States Marine Forces Special Operations Command». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲۰ مه ۲۰۲۵.

## پیوند به بیرون
# دریابری

**دریابری** (انگلیسی: Sealift) واژه‌ای است که بیشتر در آماد نظامی به کار می‌رود و اشاره به استفاده از کشتی باری برای انتقال سازوبرگ نظامی مانند نیرو، تجهیزات، وسائل و مانند این‌ها دارد. توانایی گسترده در این بخش و دیگر بخش‌های ترابری نظامی مانند ترابری هوایی یک ابزار پایه‌ای برای قدرت‌نمایی کشورها است.

ناو یواس‌ان‌سی باب هوپ یک کشتی غیر رزمی است که در نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا تحت امر فرماندهی دریابری نظامی قرار دارد.
در دریابری از کشتی‌های مختلفی مانند کشتی باری، کشتی حمل مایعات، کشتی مسافربری و کشتی سربازبر بهره برده می‌شود. برای موفقیت یک عملیات نظامی بدین صورت از ترکیب از گونه‌های مختلف کشتی استفاده می‌شود که کشتی باری سلاح و تجهیزات لازم را به مقصد می‌رساند، کشتی حمل مایعات سوخت لازم را فراهم می‌سازد و کشتی‌های مسافربری و سربازبری نیروها را به میدان نبرد رسانده و تخلیه پزشکی را نیز انجام می‌دهند.

دریابری را می‌توان به دو بخش راهبردی و راهکنشی نیز تقسیم نمود. در گونه راهبردی سازوبرگ لازم به بخش‌های دارای تسهیلات بندری فرستاده می‌شود و تخلیه در بندرها صورت می‌گیرد اما در گونه راهکنشی مانند عملیات آبی خاکی سازوبرگ و نیروها به صورت مستقیم در ساحل پیاده می‌شوند.

هرچند که کشتی‌ها سرعتی بسیار کمتر از هواپیما دارند و نیازمند تسهیلات بندری برای بارگیری و تخلیه بار هستند اما توان آن‌ها در انتقال سازوبرگ نظامی به اندازه‌ای بالا است که بزرگ‌ترین هواپیماهای باربری در مقایسه تنها بخش کوچکی از بار یک کشتی را می‌توانند حمل نمایند.

دریابری بیشتر توسط کشتی‌های غیرنظامی متعلق به بخش خصوصی انجام می‌شود که به صورت قراردادی برای دولت کار می‌کنند اما در مواقع ضرورت دولت می‌تواند فرماندهی این کشتی‌ها را به دست بگیرد. کشورهایی که دارای نیروی دریای کوچک‌تری هستند کشتی‌های چندمنظوره‌ای ساخته‌اند که در آن توانایی دریابری با دیگر توانایی‌ها ترکیب شده‌است. برای نمونه می‌توان به ناوچه‌های کلاس آبسالون در نیروی دریایی سلطنتی دانمارک یا اچ‌ام‌ان‌زداس کانتربوری (ال۴۲۱) در نیروی دریایی سلطنتی نیوزیلند اشاره نمود.

## بهره‌برداری در بخش غیرنظامی

از دریابری می‌توان برای رساندن کالاها و مواد لازم به جوامع دورافتاده استفاده نمود. برای مثال در شمال کانادا بین ماه‌های ژوئیه تا اکتبر که یخ‌های دریا آب می‌شوند از دریابری برای رساندن مواد لازم به شهرها و روستاهای این قسمت استفاده می‌شود.

## جستارهای وابسته

* نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
* نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا
* کرانه‌ای

## منابع

## پیوند به بیرون
# یواس‌اس ویکسبرگ (سی‌جی-۶۹)

یواس‌اس ویکسبرگ (سی‌جی-۶۹)|  |
|  |
|  |
|  |
|  |
| پیشینه |
|  |
| مالک |
| تاریخ سفارش | ۲۵ فوریه ۱۹۸۸ |
| تاریخ آغاز ساخت | ۳۰ مه ۱۹۹۰ |
| تاریخ به آب‌اندازی | ۷ سپتامبر ۱۹۹۱ |
| خریداری | ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۲ |
| تاریخ آغاز خدمت (الحاق) | ۱۴ نوامبر ۱۹۹۲ |
| بندر اصلی (بندرگاه خانگی) | پایگاه هوایی مایپورت |
| شعار | Key to Victory |
| نشان / نشان‌واره |  |
|  |
|  |
| ویژگی‌ها |
| جابه‌جایی | Approx. ۹٬۶۰۰ تن بزرگ (۹٬۸۰۰ تن) full load |
| طول | 567 feet (173 m) |
| عرض بدنه | 55 feet (16.8 meters) |
| آبخور | 34 feet (10.2 meters) |
| سرعت | 32.5&nbsp;knots (60&nbsp;km/h) |
|  |

**یواس‌اس ویکسبرگ (سی‌جی-۶۹)** (به انگلیسی: USS Vicksburg (CG-69)) یک کشتی است که طول آن 567 feet (173 m) می‌باشد. این کشتی در سال ۱۹۹۱ ساخته شد.

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «USS Vicksburg (CG-69)». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲۴ فوریه ۲۰۱۴.

## پیوند به بیرون
# بال ۵۰۹ بمب

| بال ۵۰۹ بمب |
| --- |
| نورثروپ بی-۲ اسپیریت در حال بازگشت از عملیات طلوع ادیسه |
| فعال | ۱۹۴۷–۱۹۴۸; ۱۹۴۸–تاکنون |
| کشور |  ایالات متحده آمریکا |
| رسته |  نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا |
| نقش | بمباران |
| اندازه | بال |
| بخشی از |  نیروی هوایی هشتم |
| پادگان/ستاد | پایگاه هوایی وایت‌من |
| نبردها |  جنگ کوزوو
جنگ ایران و اسرائیل |
| فرماندهان |
| فرمانده کل | سرهنگ جاش ویتالا |
| جانشین | سرهنگ تیموتی گریفیت |
| فرماندهان برجسته | پال تیبتس جان دیل رایان |
| نشان |
| نشان شناسایی |  |
| نشان شناسایی |  |
| ناوگان هوایی |
| بمب‌افکن | بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس بوئینگ بی-۴۷ استراتوجت بوئینگ بی-۵۲ استراتوفورترس جنرال داینامیکس اف-۱۱۱ آردوارک بوئینگ کی‌سی-۱۳۵ استراتوتانکر نورثروپ بی-۲ اسپیریت |
| هواگرد آموزشی | نورثروپ تی-۳۸ تالون |

**بال ۵۰۹ بمب** (انگلیسی: 509th Bomb Wing) یک واحد از نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است که به فرماندهی تهاجم جهانی نیروی هوایی، اختصاص داده شده است و تحت امر نیروی هوایی هشتم فعالیت می‌کند. این واحد در پایگاه هوایی وایت‌من، در ایالت میزوری مستقر است.

بال ۵۰۹ بمب واحد میزبان در پایگاه هوایی وایتمن است و بمب‌افکن‌های رادارگریز بی-۲ را اداره می‌کند. این واحد می‌تواند پروازهای جنگی را مستقیماً از میسوری به هر نقطه‌ای از جهان انجام دهد و با بارهای زیادی از مهمات سنتی یا هدایت دقیق با دشمنان درگیر شود.

پیشینه شکل‌گیری این یگان به گروه عملیاتی ۵۰۹ که هم‌اکنون زیرمجموعه این بال است بازمی‌گردد که فعالیت خود را تحت عنوان گروه ۵۰۹ کامپوزیت در طول جنگ جهانی دوم، آغاز کرد و دو بمب افکن بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس متعلق به آن، دو بمب اتمی را در ژاپن رها کردند که به پایان جنگ در جبهه اقیانوس آرام انجامید.

اسکادران ۵۰۹ هوایی، راه را برای اولین واکنش نظامی آمریکا پس از حملات تروریستی به شهر نیویورک و واشینگتن دی سی در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ هموار کرد. بمب‌افکن‌های بی-۲ اولین هواپیماهای آمریکایی بودند که در اکتبر ۲۰۰۱ وارد حریم هوایی افغانستان شدند و راه را برای سایر هواپیماهای ائتلاف برای درگیری با نیروهای طالبان و القاعده هموار کردند. در طول این عملیات، این هواپیما از میسوری به صورت رفت و برگشت پرواز کرد و ماموریت‌های جنگی بیش از ۴۰ ساعت را ثبت کرد، که طولانی‌ترین زمان ثبت شده برای یک عملیات هوایی است.

## جستارهای وابسته

* بوئینگ بی-۵۰ سوپرفورترس

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «509th Bomb Wing». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۵.

## پیوند به بیرون
# فرماندهی ذخیره نیروی هوایی

| فرماندهی ذخیره نیروی هوایی |
| --- |
|  |
| فعال | ۱۴ آوریل ۱۹۴۸ – تاکنون (۷۸ سال، ۷ ماه) |
| کشور |  ایالات متحده آمریکا |
| رسته | نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا |
| گونه | فرماندهی اصلی |
| نقش | "تأمين نیروهای ذخیره آماده به رزم برای پرواز و جنگ" |
| اندازه | ۶۸٬۵۳۰ نفر ۳۲۷ هواپیما |
| بخشی از | وزارت نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا اجزای ذخیره نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا |
| ستاد | پایگاه نیرو هوایی رابینز، جورجیا |
| آذین‌ها |  |
| وبگاه | www.afrc.af.mil www.afreserve.com |
| فرماندهان |
| فرمانده | سپهبد جان هیلی |
| جانشین | سرلشکر فرانک برادفیلد |
| ناوگان هوایی |
| جنگنده | فیرچایلد ریپابلیک ای-۱۰ تاندربولت ۲، جنرال اتمیکس ام‌کیو-۱ پرداتور، جنرال اتمیکس ام‌کیو ۹ ریپر |
| بمب‌افکن | بوئینگ بی-۵۲ استراتوفورترس، راکول بی-۱ لنسر |
| هواپیمای الکترونیک | بوئینگ ئی-۳ سنتری |
| شکاری | مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ ایگل، مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ئی استرایک ایگل، جنرال داینامیکس اف-۱۶ فایتینگ فالکن، لاکهید مارتین اف-۲۲ رپتور، لاکهید مارتین اف-۳۵ لایتنینگ ۲ |
| بالگرد چندکاره | سیکورسکی اچ‌اچ-۶۰ پیو هاوک |
| هواگرد شناسایی | پی‌سی-۱۲، نورثروپ گرومن آرکیو-۴ گلوبال هاوک |
| هواپیمای باری | لاکهید سی-۵ گالکسی، بوئینگ سی-۱۷ گلوبمستر ۳، بوئینگ سی-۴۰ کلیپر، لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس، لاکهید مارتین سی-۱۳۰جی سوپر هرکولس، لاکهید دابلیوسی-۱۳۰، دورنیه ۳۲۸ |
| هواپیمای سوخت‌رسان | لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس، مک‌دانل داگلاس کی‌سی-۱۰ اکستندر، بوئینگ کی‌سی-۱۳۵ استراتوتانکر |

**فرماندهی ذخیره نیروی هوایی** (انگلیسی: Air Force Reserve Command) یک فرماندهی اصلی در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است که ستاد مرکزی آن در پایگاه نیرو هوایی رابینز، در ایالت جورجیا قرار دارد. این فرماندهی، جزء ذخیره هوایی فدرال نیروی هوایی ایالات متحده است، که از افسران درجه‌دار و خلبانان وظیفه تشکیل شده است.

فرماندهی ذخیره نیروی هوایی و گارد ملی هوایی، با هم، عنصر نیروی هوایی از اجزای ذخیره نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا را تشکیل می‌دهند. این سازمان همچنین نقش اساسی در ماموریت روزانه نیروی هوایی ایفا می‌کند و صرفاً نیرویی نیست که برای جنگ احتمالی یا عملیات احتمالی در ذخیره نگه داشته شود. فرماندهی ذخیره نیروی هوایی همچنین از طریق بال ۳۱۰ فضایی، تا زمان ایجاد یک جزء ذخیره فضایی، از نیروی فضایی ایالات متحده آمریکا پشتیبانی می‌کند. فرماندهی ذخیره نیروی هوایی در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد و هم‌اکنون دارای بیش از ۶۸ هزار نیرو و ۳۲۷ هواپیما می‌باشد.

## جستارهای وابسته

* گارد ملی هوایی
* گارد ملی ارتش
* ذخیره نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا
* نیروی هوایی دهم

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Air Force Reserve Command». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲۰ مه ۲۰۲۵.

## پیوند به بیرون
# نیروی هوایی پانزدهم

| نیروی هوایی پانزدهم |
| --- |
|  |
| فعال | ۱ نوامبر ۱۹۴۳ – ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۵ ۳۱ مارس ۱۹۴۶ – ۲۰ مارس ۲۰۱۲ ۲۰ اوت ۲۰۲۰ – تاکنون |
| کشور |  ایالات متحده آمریکا |
| رسته |  نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا |
| گونه | نیروی هوایی شماره‌دار |
| اندازه | نیرو |
| بخشی از | فرماندهی نبرد هوایی |
| پادگان/ستاد | پایگاه نیروی هوایی شاو، کارولینای جنوبی |
| نبردها |  جنگ جهانی دوم |
| آذین‌ها |  جایزه واحد برجسته نیروی هوایی |
| وبگاه | www.15af.acc.af.mil |
| فرماندهان |
| فرمانده | سرلشکر استیون بهمر |
| جانشین | سرهنگ ویلیام کریدن |

**نیروی هوایی پانزدهم** (انگلیسی: Fifteenth Air Force) یک نیروی هوایی شماره‌دار از فرماندهی نبرد هوایی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است. ستاد فرماندهی نیروی هوایی پانزدهم در پایگاه نیروی هوایی شاو قرار دارد. این نیرو در ۲۰ اوت ۲۰۲۰ دوباره فعال شد و واحدهای قبلی نیروی هوایی نهم و نیروی هوایی دوازدهم را در یک نیروی هوایی شماره‌گذاری شده جدید که مسئول ایجاد و ارائه نیروهای متعارف فرماندهی نبرد هوایی است، ادغام کرد.

نیروی هوایی پانزدهم که در ۱ نوامبر ۱۹۴۳ تأسیس شد، یک نیروی هوایی رزمی نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود که به جبهه اروپایی جنگ جهانی دوم اعزام شد و از پایگاه‌هایی در جنوب ایتالیا اروپا را بمباران کرد و در نبردهای هوایی با هواپیماهای دشمن شرکت داشت.

در طول جنگ سرد، نیروی هوایی پانزدهم یکی از سه نیروی هوایی شماره‌گذاری شده فرماندهی هوایی استراتژیک نیروی هوایی ایالات متحده بود که فرماندهی بمب‌افکن‌ها و موشک‌های استراتژیک نیروی هوایی ایالات متحده را در مقیاس جهانی بر عهده داشت. عناصری از نیروی هوایی پانزدهم در طول جنگ کره، جنگ ویتنام و جنگ خلیج فارس در عملیات جنگی شرکت داشتند.

نیروی هوایی پانزدهم در ۱ اکتبر ۲۰۰۳ به نیروی پانزدهم ویژه تحرک اعزامی تغییر نام داد. نیروی هوایی پانزدهم پشتیبانی از ترابری هوایی استراتژیک را برای همه آژانس‌های وزارت دفاع ایالات متحده و همچنین سوخت‌رسانی هوایی را برای نیروی هوایی در زمان صلح و جنگ برای منطقه اقیانوس آرام فراهم می‌کرد. نیروی هوایی پانزدهم در ۲۰ مارس ۲۰۱۲ غیرفعال شد.

در ۲۰ اوت ۲۰۲۰، نیروی هوایی پانزدهم به عنوان یک نیروی هوایی با شماره فرماندهی رزم هوایی دوباره فعال شد و نیروهای پروازی متعارف قبلی هر دو نیروی هوایی نهم و دوازدهم را به دست گرفت.

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Fifteenth Air Force». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۷ ژوئن ۲۰۲۶.
# فرودگاه صحرایی هرلبرت

| فرودگاه صحرایی هرلبرت |
| --- |
| * یاتا: *ندارد*
* ایکائو: *ندارد*
 |
| خلاصه |
| مکان |  ایالات متحده آمریکا |
| بکار رفته در | ۱۹۴۲-اکنون |
| مختصات | ﻿ / ﻿ |
|  |

نمای بالایی از فرودگاه هرلبرت در ایالات متحده آمریکا
**فرودگاه صحرایی هرلبرت** (به انگلیسی: Hurlburt Field) یک فرودگاه است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد. بال ۱ عملیات ویژه در این پایگاه مستقر است.

## جستارهای وابسته

* کد فرودگاهی یاتا
* کد فرودگاهی ایکائو
* فهرست شهرهای ایالات متحده آمریکا بر پایه جمعیت

## منابع

* «اطلاعات جهانی هوانوردی». worldaerodata.com. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۱۹ مارس ۲۰۱۲.
* «اطلاعات فرودگاه‌ها و حمل‌ونقل هوایی». Airport-Data.com. دریافت‌شده در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۲.
# دلتا ۴ سنگین

دلتا ۴ سنگین| راه‌اندازی دلتا ۴ سنگین از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ |
| عملکرد | Orbital وسیله پرتاب سنگین |
| سازنده | ائتلاف پرتاب و راه‌اندازی |
| کشور مبدأ | ایالات متحده |
| هزینهٔ هر پرتاب | US$350 million NRO: US$440 million |
| ابعاد |
| بلندی | ۷۲ متر (۲۳۶ فوت) |
| قطر | ۵ متر (۱۶ فوت) |
| عرض | ۱۵ متر (۴۹ فوت) |
| جرم | ۷۳۳٬۰۰۰ کیلوگرم (۱٬۶۱۶٬۰۰۰ پوند) |
| تعداد مراحل | ۲+ |
| ظرفیت
 |
| بار مفید به مدار پایینی زمین |
| جرم | ۲۸٬۷۹۰ کیلوگرم (۶۳٬۴۷۰ پوند) |
| بار مفید به مدار انتقالی زمین‌ایستا |
| جرم | ۱۴٬۲۲۰ کیلوگرم (۳۱٬۳۵۰ پوند) |
|  |
| راکت‌های مرتبط |
| خانواده | دلتا ۴ |
| قابل مقایسه با | * چانگ ژنگ ۵
* فالکون هوی
* پروتون-ام
 |
| تاریخچهٔ پرتاب |
| وضعیت | Production ended |
| سایت‌های پرتاب | * پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال، SLC-37B
 پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ، SLC-6
 |
| مجموع پرتاب‌ها | ۱۵ |
| پرتاب(های) موفق | ۱۴ |
| پرتاب(های) ناتمام | ۱ |
| نخستین پرواز | ۲۱ دسامبر ۲۰۰۴ (USA-181) |
| آخرین پرواز | ۲۲ ژوئن ۲۰۲۳ (NROL-68) |
| افراد یا محموله‌های منتقل‌شده | * EFT-1
* NRO classified payloads
	+ Kennen
	+ Orion
* *کاوشگر خورشیدی پارکر*
 |
|  |
| بوسترها (CBC) |
| شمار بوسترها | ۲ |
| بلندی | ۴۰٫۸ متر (۱۳۴ فوت) |
| قطر | ۵٫۱ متر (۱۷ فوت) |
| جرم خالی | ۲۶٬۰۰۰ کیلوگرم (۵۷٬۰۰۰ پوند) |
| جرم ناخالص | ۲۲۶٬۴۰۰ کیلوگرم (۴۹۹٬۱۰۰ پوند) |
| جرم سوخت | ۲۰۰٬۴۰۰ کیلوگرم (۴۴۱٬۸۰۰ پوند) |
| پیشرانه | 1 RS-68A |
| بیشینهٔ رانش | ۳٬۱۴۰ کیلونیوتن (۷۱۰٬۰۰۰ پوند-نیرو) |
| مجموع رانش | ۶٬۲۸۰ کیلونیوتن (۱٬۴۱۰٬۰۰۰ پوند-نیرو) |
| تکانه ویژه | **سطح دریای آزاد:** ۳۶۰ ثانیه (۳٫۵ کیلومتر بر ثانیه) **خلأ:** ۴۱۲ ثانیه (۴٫۰۴ کیلومتر بر ثانیه) |
| مدت‌زمان سوختن | 242 seconds |
| سوخت | هیدروژن مایع / اکسیژن مایع |
| مرحلهٔ First(CBC) |
| بلندی | ۴۰٫۸ متر (۱۳۴ فوت) |
| قطر | ۵٫۱ متر (۱۷ فوت) |
| جرم ناخالص | ۲۲۶٬۴۰۰ کیلوگرم (۴۹۹٬۱۰۰ پوند) |
| جرم سوخت | ۲۰۰٬۴۰۰ کیلوگرم (۴۴۱٬۸۰۰ پوند) |
| پیشرانه | 1 RS-68A |
| بیشینهٔ رانش | ۳٬۱۴۰ کیلونیوتن (۷۱۰٬۰۰۰ پوند-نیرو) |
| تکانه ویژه | **سطح دریای آزاد:** ۳۶۰ ثانیه (۳٫۵ کیلومتر بر ثانیه) **خلأ:** ۴۱۲ ثانیه (۴٫۰۴ کیلومتر بر ثانیه) |
| مدت‌زمان سوختن | 328 seconds |
| سوخت | هیدروژن مایع / اکسیژن مایع |
| مرحلهٔ Second(DCSS) |
| بلندی | ۱۳٫۷ متر (۴۵ فوت) |
| قطر | ۵٫۱ متر (۱۷ فوت) |
| جرم ناخالص | ۳۰٬۷۰۰ کیلوگرم (۶۷٬۷۰۰ پوند) |
| جرم سوخت | ۲۷٬۲۲۰ کیلوگرم (۶۰٬۰۱۰ پوند) |
| پیشرانه | 1 RL10-B-۲ |
| بیشینهٔ رانش | ۱۱۰ کیلونیوتن (۲۵٬۰۰۰ پوند-نیرو) |
| تکانه ویژه | ۴۶۲ ثانیه (۴٫۵۳ کیلومتر بر ثانیه) |
| مدت‌زمان سوختن | 1125 seconds |
| سوخت | هیدروژن مایع / اکسیژن مایع |
|  |
| [ویرایش در ویکی‌داده] |

**دلتا ۴ سنگین** (انگلیسی: Delta IV Heavy) یا (Delta 9250H) یک وسیلهٔ نقلیهٔ پرتاب بالابر سنگین مصرفی است که بزرگ‌ترین نوع از خانواده دلتا ۴ است. این سومین وسیله پرتاب پر ظرفیت جهان است که در حال استفاده است، پس از سیستم پرتاب فضایی ناسا و فالکون هوی اسپیس اکس و پس از آن، چانگ ژنگ ۵ شرکت علوم و فناوری هوافضای چین (CASC). این بالابر سنگین توسط ائتلاف پرتاب و راه‌اندازی (ULA) ساخته شده‌است و اولین بار در سال ۲۰۰۴ راه‌اندازی شد. ULA در سال ۲۰۲۴ *دلتا ۴ سنگین* را بازنشسته خواهد کرد. تا ژوئن ۲۰۲۳، یک پرتاب برنامه‌ریزی شده باقی مانده بود.

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Delta IV Heavy». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۴.

## پیوند به بیرون
# شماره کاتالوگ ماهواره

'*شمارهُ ستکات **یا شمارهٔ کاتالوگ ماهواره (به انگلیسی: Satellite Catalog Number)؛ که به نام‌های دیگری هم مانند شمارهٔ کاتالوگ نوراد، شمارهٔ کاتالوگ ناسا یا شمارهٔ کاتالوگ فرماندهی فضایی ایالات متحده به کار رفتهیک عدد ۵ رقمی** متوالی است که به تمام ماهواره‌ها در مدار زمین به منظور ساده‌تر کردن شناسایی توسط فرماندهی فضایی ایالات متحده اختصاص داده شده‌است. نگاهداری این کاتالوگ در گذشته به عهدهٔ (NORAD) بوده‌است.

نخستین شیء که در این کاتالوگ به شمارهٔ ۰۰۰۰۱ به ثبت رسیده پارهٔ رها شده در مرحلهٔ پایانی از موشک روسی اسپوتنیک-۱ است که در سال ۱۹۵۷ میلادی آغازگر عصر فضا و مسابقهٔ فضایی بود. از آن زمان تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۴، این کاتالوگ بیش از ۴۰٫۰۰۰ اشیاء ردیابی شده از جمله ۷۱۹۶ ماهواره را در مدار زمین ثبت کرده‌است.

به تخمین ناسا هم‌اکنون بیش از ۵۰۰٫۰۰۰ زبالهٔ فضایی در پیرامون زمین وجود دارد. دفتر اداری برنامه‌های باقی‌مانده‌های مداری ناسا (NODPO)، که در مرکز فضایی جانسون در شهر هیوستون در ایالت تگزاس واقع شده، برای به دست گرفتن ابتکار عمل در رسیدگی به مسائل زباله‌های فضایی مداری تشکیل شده‌است.
برای اشیاء با قطر کمتر از ۱۰ سانتی‌متر (۴ اینچ)، ناسا از نظر آماری تنها به بررسی تعداد این زباله‌ها می‌پردازد.

## جستارهای وابسته

* شناسه بین‌المللی ماهواره
* ماهواره

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Satellite Catalog Number». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲۹ آوریل ۲۰۱۵.
# پرتاب فضایی

اسپیس‌اکس کرو دراگون
**پرتاب فضایی** اولین قسمت از پرواز است که به فضا می رسد . پرتاب فضایی شامل مرحله برخاست است، یعنی زمانی که راکت یا سایر وسایل پرتاب فضایی، زمین، کشتی شناور یا هواپیمای میان هوا را در شروع پرواز ترک می‌کند. برخاست دو نوع اصلی دارد: پرتاب راکتی (روش مرسوم کنونی)، و پرتاب فضایی غیرراکتی (که در آن از دیگر اشکال پیشرانه شامل موتورهای جت تنفس هوایی یا انواع دیگر استفاده می‌شود).

## منابع
# سامانه پرتاب فضایی

بلوک ۱ اس ال اس، آن-پد، مرکز خرید سانِرسِینِس
**سامانهٔ پرتاب فضایی** پرتابگر فوق سنگین آمریکایی با قابلیت ساماندهی پرتاب‌های یکبارمصرف است که از سال ۲۰۱۱ میلادی در دست گسترش و تکمیل است. این سامانه عمده‌ترین سامانهٔ پرتاب فضایی ژرف‌کاوشگری ناسا است.

## منابع