# کی‌یر استارمر

| بسیار محترم سِر کی‌یِر استارمر |
| --- |
| کی‌یر استارمر |
| پرتره رسمی استارمر، ۲۰۲۴ |
|  |
| نخست‌وزیر بریتانیا |
| **متصدی** |
| **آغاز به کار**  ۵ ژوئیه ۲۰۲۴ |
| پادشاه | چارلز سوم |
| قائم‌مقام | آنجلا رینر دیوید لمی |
| پس از | ریشی سوناک |
| رهبر اپوزیسیون |
| **دوره مسئولیت** ۴ آوریل ۲۰۲۰ – ۵ ژوئیه ۲۰۲۴ |
| پادشاه | الیزابت دوم چارلز سوم |
| نخست‌وزیر | بوریس جانسون لیز تراس ریشی سوناک |
| پس از | جرمی کوربین |
| پیش از | ریشی سوناک |
| رهبر حزب کارگر بریتانیا |
| **متصدی** |
| **آغاز به کار**  ۴ آوریل ۲۰۲۰ |
| قائم‌مقام | آنجلا رینر |
| پس از | جرمی کوربین |
| وزیر امور خارجه سایه برای خروج از اتحادیه اروپا |
| **دوره مسئولیت** ۶ اکتبر ۲۰۱۶ – ۴ آوریل ۲۰۲۰ |
| رهبر | جرمی کوربین |
| پس از | امیلی ثورنبری |
| پیش از | موقعیت لغو شد |
| عضو مجلس (بریتانیا) از هولبورن و سنت پانکراس (حوزه انتخابیه پارلمان بریتانیا) |
| **متصدی** |
| **آغاز به کار**  ۷ مه ۲۰۱۵ |
| پس از | فرانک دابسون |
| اکثریت | ۲۷٬۷۶۳ (۴۸٫۹٪) |
| مدیر دادرسی‌های عمومی |
| **دوره مسئولیت** ۱ نوامبر ۲۰۰۸ – ۱ نوامبر ۲۰۱۳ |
| پس از | کن مک دونالد |
| پیش از | آلیسون ساندرز |
|  |
| اطلاعات شخصی |
| زاده | کی‌یِر رادنی استارمر ۲ سپتامبر ۱۹۶۲ ‏(۶۳ سال) سات‌ارک، لندن، انگلستان |
| حزب سیاسی | کارگر |
| همسر(ان) | ویکتوریا الکساندر (ا. ۲۰۰۷) |
| فرزندان | ۲ |
| تحصیلات | مدرسه گرامر ریگیت |
| محل تحصیل | * دانشگاه لیدز (کارشناسی حقوق)
* سنت ادموند هال، آکسفورد (BCL)
 |
| امضا |  |
| وبگاه | وبگاه رسمی |

**سِر کی‌یِر رادنی استارمر** (انگلیسی: Sir Keir Rodney Starmer؛ زادهٔ ۲ سپتامبر ۱۹۶۲) سیاستمدار و وکیل بریتانیایی است که از ۲۰۲۴ به عنوان نخست‌وزیر بریتانیا و از ۲۰۲۰ نیز به‌عنوان رهبر حزب کارگر فعالیت می‌کند. استارمر در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۶ استعفای خود را از هر دو سمت اعلام کرد، او تا پایان انتخابات، به‌عنوان نخست‌وزیر در سمت خود باقی می‌ماند. پیش از رسیدن به مقام نخست‌وزیری، استارمر از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ رهبر اپوزیسیون بود. او از سال ۲۰۱۵ به‌عنوان نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ هوبرن و سنت پنکراس در مجلس حضور داشته است. همچنین از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ سمت مدیر دادستانی‌های عمومی را بر عهده داشت.

استارمر در سات‌ارک لندن زاده و در ساری بزرگ شد و در مدرسه دستور زبان ریگیت تحصیل کرد. او از دوران نوجوانی فعالیت سیاسی داشت و در سال ۱۹۸۵ مدرک کارشناسی حقوق را از دانشگاه لیدز دریافت کرد و در سال ۱۹۸۶ با دریافت مدرک کارشناسی ارشد حقوق مدنی از دانشگاه آکسفورد، در کالج سنت ادموند هال، فارغ‌التحصیل شد. پس از ورود به کانون وکلا عمدتاً در حوزه دفاع کیفری با تمرکز بر حقوق بشر فعالیت کرد. او به‌عنوان مشاور حقوق بشر هیئت پلیس ایرلند شمالی خدمت نمود و در سال ۲۰۰۲ عنوان وکالت عالی (Queen’s Counsel) را دریافت کرد. در دوران مسئولیت خود به‌عنوان دادستان کل و رئیس اداره تعقیب تاج، پرونده‌های مهمی از جمله پرونده قتل استیون لورنس را رسیدگی کرد. او در فهرست افتخارات سال نو ۲۰۱۴ به پاس خدمات به حقوق و عدالت کیفری به مقام شوالیه فرمانده نشان گرمابه منصوب شد.

استارمر می‌گوید فعالیت‌هایش در ایرلند شمالی بر تصمیم او برای ورود به عرصه سیاست تأثیر گذاشت. او در انتخابات سراسری ۲۰۱۵ به عضویت مجلس عوام درآمد. در همه‌پرسی سال ۲۰۱۶ دربارهٔ ماندن یا خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، از کارزار «باقی ماندن» حمایت کرد و خواستار برگزاری همه‌پرسی دوم دربارهٔ برگزیت شد. استارمر در کابینه سایه جرمی کوربین به‌عنوان وزیر سایه برگزیت خدمت کرد و پس از کناره‌گیری کوربین در پی شکست حزب کارگر در انتخابات ۲۰۱۹، با پیروزی در انتخابات رهبری سال ۲۰۲۰ جانشین او شد. از جمله چالش‌های استارمر هدایت سیاست حزب کارگر در مواجهه با بحران دنیاگیری کووید-۱۹ بود. او به‌عنوان رهبر اپوزیسیون، حزب کارگر را به سمت مرکز سیاسی سوق داد و بر حذف یهودستیزی درون حزب تأکید کرد. در حالی‌که حزب او در انتخابات محلی ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ دستاوردهای چشمگیری داشت، استارمر هم‌زمان شاهد کاهش قابل توجه شمار اعضای حزب کارگر در سال‌های منتهی به انتخابات ۲۰۲۴ بود.

استارمر در انتخابات سراسری ۲۰۲۴ حزب کارگر را به پیروزی قاطع رساند و به ۱۴ سال حکومت محافظه‌کاران پایان داد. این پیروزی با کمترین سهم رأی برای یک دولت اکثریت از زمان آغاز ثبت آمار در سال ۱۸۳۰ رقم خورد. در دوران نخست‌وزیری او، دولت پرداخت برخی کمک‌هزینه‌های سوخت زمستانی را متوقف کرد، طرح آزادی زودهنگام هزاران زندانی را برای کاهش ازدحام زندان‌ها اجرا نمود، و چندین اعتصاب در بخش عمومی را به توافق رساند. فرمان امنیت مرزی جایگزین طرح پناهندگی رواندا شد و برنامه ملی مقابله با ناآرامی‌های خشونت‌آمیز در واکنش به شورش‌های ۲۰۲۴ راه‌اندازی شد. دولت استارمر محدودیت‌هایی بر شرایط روادید اعمال کرد و مسیرهای قانونی مهاجرت را مطابق با سند سیاست مهاجرتی خود بست. همچنین اصلاحاتی در نظام برنامه‌ریزی شهری، حقوق کارگران و مستأجران اعلام شد، حداقل دستمزد افزایش یافت، و سرمایه‌گذاری در نیروگاه هسته‌ای جدید «سایزول سی» آغاز گردید. در سیاست خارجی، دولت او همچنان از اوکراین در جنگ با روسیه و از اسرائیل در جنگ غزه حمایت کرد، در عین حال خواستار آتش‌بس و آزادی گروگان‌ها شد و بعدها کشور فلسطین را به رسمیت شناخت. همچنین توافق‌های تجارت آزاد با اتحادیه اروپا، ایالات متحده و هند منعقد شد و انتقال جزایر چاگوس به موریس طبق حکم دیوان بین‌المللی دادگستری انجام گرفت.

استارمر در میان افکار عمومی بریتانیا محبوبیت چندانی نداشت. میزان محبوبیت خالص او که در آغاز نخست‌وزیری اندکی مثبت بود، در طول دوران زمامداری‌اش به‌تدریج کاهش یافت و تا نوامبر ۲۰۲۵ به میانگین منفی ۴۶ درصد رسید. نظرسنجی مؤسسهٔ ایپسوس در همان ماه نشان داد که او از زمان آغاز ثبت این آمارها در سال ۱۹۷۷، نامحبوب‌ترین نخست‌وزیر بریتانیا بوده است. استارمر همچنین در دوره‌ای رهبری خزب کارگر را بر عهده داشت که این حزب با کاهش شدید محبوبیت روبه‌رو بود. حزب کارگر در انتخابات محلی سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ متحمل شکست‌های کم‌سابقه‌ای شد که سرانجام به بحران رهبری‌ای انجامید که از مه ۲۰۲۶ آغاز شد. در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۶، استارمر استعفای خود را از سمت نخست‌وزیری و رهبری حزب کارگر اعلام کرد.

## دوران اول زندگی و تحصیل

استارمر در ۲ سپتامبر ۱۹۶۲ در سات‌ارک لندن زاده شد. او دوران کودکی خود را در شهرهای اوکستد و ساری زندگی کرد. او دومین فرزند از چهار فرزند ژوزفین (با نام خانوادگی بیکر)، یک پرستار، و رادنی استارمر، یک ابزارساز است. مادر او به بیماری استیل مبتلا بود.

پدر و مادر استارمر از طرفداران حزب کارگر بریتانیا بودند و بنا بر گزارش‌ها آن‌ها نام فرزند خود را برگرفته از نام بنیان‌گذار و نخستین رهبر حزب کاربر کی هاردی انتخاب کردند. هرچند که استارمر خود در سال ۲۰۱۵ گفته که از درستی یا نادرستی این موضوع اطلاعی ندارد.

## نخست‌وزیری

### انتخابات بریتانیا ۲۰۲۴

انتخابات سراسری بریتانیا در ۴ ژوئیه ۲۰۲۴ برگزار شد و حزب کارگر با کسب ۴۱۰ کرسی از ۶۵۰ کرسی مجلس عوام بریتانیا، در این انتخابات پیروز شد. سر کی‌یر استارمر، رهبر این حزب به جای ریشی سوناک نخست‌وزیر بریتانیا شد.

### مقبولیت

او در ابتدای کار خود با موج گسترده‌ای از حمایت از سمت مردم بریتانیا مواجه شد، اما با ادامه کار و سیاست‌های وی مقبولیت وی نیز کاهش یافت، به‌طوری که طبق نظرسنجی‌ها او در سال ابتدایی تصدی‌اش یکی از منفورترین رؤسای دستگاه اجرایی در غرب شد.

### بحران رهبری ۲۰۲۶ و استعفا

در مه ۲۰۲۶، استارمر در پی انتشار گزارش‌هایی دربارهٔ اختلافات داخلی در دولت کارگر و گمانه‌زنی‌ها پیرامون آیندهٔ رهبری او، با یک بحران سیاسی روبه‌رو شد. این بحران پس از استعفای چندین وزیر ارشد و افزایش انتقادها از سوی جناح‌های مختلف حزب کارگر دربارهٔ سیاست‌های اقتصادی، مهاجرت و راهبردهای انتخاباتی تشدید شد. رسانه‌ها همچنین از گفت‌وگوهای نمایندگان حزب کارگر دربارهٔ گزینه‌های احتمالی جانشینی او، از جمله برخی اعضای ارشد کابینه و شهرداران منطقه‌ای، خبر دادند. استارمر در جریان یک نشست کابینه، درخواست‌ها برای استعفای خود را رد کرد و منتقدان درون‌حزبی را به چالش کشید تا در صورت تمایل به جایگزینی او، به‌طور رسمی برای رهبری حزب رقابت کنند. بر اساس مقررات حزب کارگر، آغاز یک رقابت برای برکناری رهبر مستلزم حمایت ۲۰ درصد از نمایندگان حزب کارگر در پارلمان است.

در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۶، استارمر اعلام کرد که از سمت نخست‌وزیری و رهبری حزب کارگر استعفا می‌دهد و از کمیتهٔ اجرایی ملی حزب کارگر خواست جدول زمانی انتخاب جانشین او را تعیین کند. بر اساس این برنامه، نامزدی‌ها از ۹ ژوئیه آغاز شده و فرایند انتخاب رهبر جدید پیش از تعطیلات تابستانی به پایان خواهد رسید. استارمر تا زمان پایان انتخابات رهبری، در سمت‌های خود باقی خواهد ماند.

## مواضع سیاسی

مواضع سیاسی استارمر پس از پیروزی در انتخابات رهبری حزب کارگر در سال ۲۰۲۰ دستخوش تغییرات قابل‌توجهی شد. او در آن انتخابات با برنامه‌ای متشکل از ده تعهد و با گرایش چپ‌گرایانه به پیروزی رسید. با این حال، بیشتر این تعهدات، از جمله افزایش مالیات بر درآمد برای ۵ درصد پردرآمدترین افراد، لغو شهریه دانشگاه‌ها و حمایت از آزادی حرکت، در دوران رهبری او بر حزب کارگر و اپوزیسیون کنار گذاشته شدند یا به‌طور اساسی تغییر یافتند. استارمر در دفاع از تغییر مواضع خود در این زمینه‌ها اظهار داشت که تغییر شرایط اقتصادی باعث شده بود اجرای آن تعهدات دیگر واقع‌بینانه نباشد.

برخی مفسران بر این باورند که استارمر برای افزایش شانس انتخاباتی حزب کارگر، این حزب را به سوی میانهٔ طیف سیاسی هدایت کرده است و از این رو تلاش می‌کنند اقدامات او را با پروژهٔ «کارگر نو» به رهبری تونی بلر مقایسه کنند. در مقابل، گروهی دیگر تغییرات سیاستی او را نشانه‌ای از آن می‌دانند که استارمر فاقد یک فلسفه یا چارچوب فکری مشخص است. گروه سومی نیز معتقدند که استارمر دارای ایدئولوژی معینی است و این ایدئولوژی در بخش چپ طیف سوسیالیسم قرار دارد. به‌گفتهٔ آنان، «حزب کارگر تحت رهبری استارمر سیاستی ضدنولیبرالی را پیش برده است که به رویکرد جرمی کوربین و جان مک‌دانل شباهت دارد» و استارمر «در هدف خود برای بازسازی الگویی اقتصادی که شکست‌خورده تلقی می‌شود، تفاوتی آشکار با کارگر نو دارد».

استارمر خود را سوسیالیست می‌داند. اما خود را «کوربینیت» (حامی جرمی کوربین) نمی‌خواند. وی به‌عنوان ترقی‌خواه و میانه‌گرا شناخته می‌شود.

سیاست استارمر ناروشن و تعریف آن «دشوار» توصیف شده است. به هنگام انتخاب به عنوان رهبر حزب کارگر به‌طور گسترده تصور می‌رفت او متعلق به چپ نرم حزب کارگر باشد. به هر روی، او از آن پس به سوی میانه‌گرایی سیاسی حرکت کرده است. لفظ استارمریسم در اشاره به ایدئولوژی سیاسی استارمر ابداع شده و هواداران او استارمرایت خوانده شده‌اند.

استارمر حزب را به سوی میانه‌گرایی سوق داده است.

در سیاست خارجی، استارمر علیه جنگ عراق تظاهرات کرد و نظرات حقوقی تدوین کرد. او در سال ۲۰۱۵ اظهار داشت بر این اعتقاد است که این جنگ بر اساس قوانین بین‌المللی قانونی نبوده است و هیچ قطعنامه سازمان ملل وجود ندارد که صریحاً مجوز آن را داده باشد. در سال ۲۰۲۳ استارمر بابت دیدگاه‌هایش در خصوص جنگ اسرائیل و حماس و این که ابتدائاً از آتش‌بس در نوار غزه خودداری می‌کرد مورد انتقاد قرار گرفت؛ او بعدها خواهان آتش‌بس شد.

## زندگی شخصی

استارمر به همراه همسرش ویکتوریا استارمر، در حال ورود به شماره ۱۰ خیابان داونینگ، ژوئیه ۲۰۲۴
استارمر و زنش دو فرزند دارند، یک پسر که یک سال پس از ازدواج شان به دنیا آمد و یک دختر که دو سال بعد از آن زاده شد. هر دو فرزند آنها بر آیین یهودی مادرشان بزرگ می‌شوند. تا تاریخ ژوئن ۲۰۲۴ این زوج مقیم کنتیش تاون، شمال لندن بودند.

استارمر ماهی‌خوار و همسرش گیاهخوار هستند. آنها فرزندانشان را تا ده سالگی گیاهخوار بزرگ کردند و در آن زمان گزینه خوردن گوشت را در اختیارشان گذاشتند.

استارمر خداناباور است؛ او انتخاب کرد «تأیید رسمی» (به جای سوگند) وفاداری به پادشاه ادا کند. استارمر گفته به خدا باور ندارد ولی به قدرت ایمان برای گرد هم آوردن مردم اعتقاد دارد. او و خانواده‌اش گاهی در مراسم دینی یک کنیسه لیبرال شرکت می‌کنند. او در یک مصاحبه سال ۲۰۲۲ گفته که فرزندانش به شیوه‌ای بزرگ می‌شوند تا آیین یهودی و زمینه پدربزرگ و مادربزرگ مادریشان را بدانند.

استارمر علاقه زیادی به بازی فوتبال دارد و برای تیم آماتور شمال لندنی هومرتن اکدمیکالز بازی کرده و در لیگ برتر فوتبال انگلستان هوادار باشگاه فوتبال آرسنال است.

## منابع

## پیوند به بیرون

* وبگاه رسمی