# بیگاری قراردادی در آمریکای بریتانیا

این سند، نمونه‌ای کلاسیک از قراردادهای بیگاری در دوران استعمار است. جالب اینجاست که استفاده از علامت "X" به جای امضا، اغلب نشان می‌داد که فرد سواد خواندن و نوشتن نداشته است. بنابراین، هنری مایر (شخص امضاکننده) در حالی قرارداد را امضا کرده که احتمالاً نمی‌توانسته جزئیات دقیق تعهداتش به کارفرما را بخواند!قرارداد مربوط به سال ۱۷۳۸ است و در آن هنری مایر به مدت سه سال متعهد می‌شود تا به عنوان کارگر در خدمت آبراهام هستانت از شهرستان باکس باشد.
**بیگاری قراردادی** (به انگلیسی: *Indentured servitude*) در مستعمرات آمریکاییِ بریتانیا، نظام اصلی کار پیش از برده‌داری بود. بستن قراردادهای بیگاری روشی بود که به مهاجران – اغلب جوانان اروپایی – امکان می‌داد از اوایل قرن هفدهم تا اوایل قرن بیستم خود را به قاره‌ی آمریکا برسانند. این مهاجران قراردادی امضا می‌کردند که طبق آن باید برای کارفرمایی (معمولاً یک مهاجر استعمارگر) در آمریکا، برای مدتی معین – معمولاً میان سه تا هفت سال، و اغلب سه سال – کار کنند. در عوض، کارفرما هزینه‌ی سفر آن‌ها را می‌پرداخت. کارفرما برای آنان خوراک و سرپناه فراهم می‌کرد، اما هیچ دستمزدی نمی‌داد؛ همچنین می‌توانست فعالیت‌های شخصی آنان را محدود کند (مثلاً ازدواج)، قراردادشان را بفروشد یا به کارفرمای دیگری منتقل کند، و اگر خدمت‌کار می‌گریخت، با مجازات‌های قانونی مانند زندان روبه‌رو می‌شد. در پایان مدت قرارداد، فرد آزاد می‌شد تا زندگی مستقلی در آمریکا آغاز کند یا اگر می‌خواست، در برابر دریافت مزد نزد همان کارفرما بماند. در بعضی موارد، هنگام آزادی، کارگر کالایی باارزش مانند قطعه‌زمینی کوچک یا لباس تازه دریافت می‌کرد.

در آن دوران، این نظام چنان برجسته بود که تقریباً نیمی از کل مهاجران سفیدپوست به مستعمرات بریتانیا تحت قرارداد بیگاری وارد می‌شدند − سهم آن‌ها در مستعمرات جنوبی اغلب بیش از نیمی از کل جمعیت مهاجر بود. با آغاز جنگ استقلال آمریکا در سال ۱۷۷۵، تنها حدود ۲ تا ۳ درصد نیروی کار در مستعمرات از کارگران قراردادی تشکیل می‌شد.

دیدگاه غالب میان تاریخ‌نگاران و اقتصاددانان این است که بیگاری قراردادی در سده‌ی هفدهم در مستعمرات سیزده‌گانه رواج یافت، زیرا در آنجا نیاز شدیدی به نیروی کار وجود داشت، در حالی‌که در اروپا مازاد نیروی کار وجود داشت و هزینه‌ی سفر دریایی سنگین بود، طوری که کارگران اروپایی از عهده‌ی آن برنمی‌آمدند. میان دهه‌ی ۱۶۳۰ تا زمان انقلاب آمریکا، بین نیم تا دوسوم مهاجران سفیدپوست به مستعمرات سیزده‌گانه با قرارداد بیگاری وارد شدند. نیم‌میلیون اروپایی دیگر – عمدتاً مردان جوان – نیز به کارائیب رفتند تا در مزارع، بر اساس قرارداد، کار کنند. در بسیاری موارد، فریب و حتی زور برای جذب کارگران به‌کار می‌رفت. در جنوب نیوانگلند و لانگ‌آیلند نیز نوعی نظام وابستگی بدهی که مشابه بیگاری قراردادی بود برای کنترل و همگون‌سازی سرخ‌پوستان بومی از دهه‌ی ۱۶۰۰ تا زمان انقلاب آمریکا استفاده می‌شد.

بیگاری قراردادی در آمریکای شمالی تا اوایل قرن بیستم ادامه یافت، اما شمار کارگران قراردادی به‌تدریج کاهش پیدا کرد. درباره‌ی دلایل این کاهش، میان پژوهشگران اتفاق نظر وجود ندارد، اما عوامل اصلی عبارتند از:

* تغییر اقتصادی و حقوقی: کاهش جذابیت بیگاری برای کارفرمایان، زیرا خرید بردگان آفریقایی در درازمدت سودآورتر بود. در عین حال، قوانین حقوقی وضع شده به نفع کارگران، استخدام آنان را تحت قرارداد بیگاری برای کارفرمایان سخت‌تر و پرریسک‌تر می‌کرد.
* شرایط بازار: افزایش توان مالی مهاجران برای پرداخت شخصی هزینه سفر، که نیاز آن‌ها به امضای قرارداد بیگاری را از بین برد.
* پیامدهای سیاسی: کاهش مهاجرت از بریتانیا پس از انقلاب آمریکا، که عمده‌ترین منبع نیروی کار بیگاری را قطع کرد.

در کارائیب، از قرن هفدهم شمار قراردادهای بیگاری اروپایی رو به کاهش گذاشت، زیرا اروپاییان از خشونت اربابان مزارع و مرگ‌ومیر بالای کارگران – عمدتاً بر اثر بیماری‌های گرمسیری – آگاه شده بودند. پس از لغو برده‌داری در امپراتوری بریتانیا در سال ۱۸۳۳، مالکان مزارع دوباره به نظام بیگاری قراردادی روی آوردند، این‌بار اما در قالب نظام بیگاری قراردادی در هند بریتانیا. این روند تا سال ۱۹۱۷ ادامه داشت، زمانی که دولت بریتانیا آن را رسماً ممنوع کرد.

## منابع