Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# تونی ریچاردسون

| تونی ریچاردسون |
| --- |
|  |
| زادهٔ | ۵ ژوئن ۱۹۲۸ |
| درگذشت | ۱۴ نوامبر ۱۹۹۱ (۶۳ سال) |
| ملیت | بریتانیا |
| سال‌های فعالیت | ۱۹۵۲–۱۹۹۱ |

**تونی ریچاردسون** (انگلیسی: Tony Richardson؛ زاده ۵ ژوئن ۱۹۲۸ درگذشته ۱۴ نوامبر ۱۹۹۱) کارگردان سینما، تئاتر و تهیه‌کننده اهل انگلستان بود.

وی بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۹۱ میلادی فعالیت می‌کرد.

## فیلمشناسی

از فیلم‌های او می‌توان به *یک نوک زبان عسل*، *یقین کامل*، *عزیز* و مینی‌سریال *شبح اپرا* اشاره کرد.

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Tony Richardson». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۵ آوریل ۲۰۱۴.
* «Tony Richardson». دریافت‌شده در ۵ آوریل ۲۰۱۴.
# نور شمالی (فیلم)

|  |  |
| --- | --- |
| کارگردان | جان هنسون راب نیلسون |
| تهیه‌کننده | راب نیلسون جان هنسون |
| فیلمنامه‌نویس | راب نیلسون |
| بازیگران | رابرت بلینگ سوزان لینچ جو اسپانو |
| موسیقی | اوزی آلرز |
| فیلم‌بردار | Judy Irola |
| تاریخ‌های انتشار | * ۱۲ ژوئیه ۱۹۷۸ (۱۹۷۸-0۷-۱۲)
 |
| کشور | آمریکا |
| زبان | انگلیسی  |

**نور شمالی** (انگلیسی: Northern Lights) فیلمی در ژانر درام به کارگردانی جان هنسون و راب نیلسون است که در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به سوزان لینچ و جو اسپانو اشاره کرد. این فیلم برنده دوربین طلایی از جشنواره فیلم کن شده است.

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Northern Lights (1978 film)». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۶.

## پیوند به بیرون
# عجیب‌تر از بهشت

| عجیب‌تر از بهشت |
| --- |
| پوستر فیلم |
| کارگردان | جیم جارموش |
| تهیه‌کننده | سارا درایور |
| نویسنده | جیم جارموش |
| بازیگران | استر بالینت جان لیوری ریچارد ادسن |
| مدت زمان | ۸۹ دقیقه |
| کشور | ایالات متحده آمریکا آلمان غربی |
| زبان | انگلیسی  |
| هزینهٔ فیلم | ۱۰۰٬۰۰۰ دلار آمریکا |

عجیب‌تر از بهشت (به انگلیسی: Stranger Than Paradise) فیلمیست در ژانر کمدی محصول کشور آمریکا در سال ۱۹۸۴ با بازی استر بالینت، جان لیوری و ریچارد ادسن که اولین فیلم بلند به کارگردانی جیم جارموش می‌باشد.

## ماجرای فیلم

ساختار فیلم از سه اپیزود تشکیل شده‌است.

**اپیزود اول**: دنیای جدید (به انگلیسی: THE NEW WORLD)

ویلی مهاجر مجارستانی است که در نیویورک زندگی می‌کند. پس از مکالمهٔ تلفنی با خالهٔ خود مطلع می‌شود که باید دختر خاله‌اش اوا را که از مجارستان آمده، ده روز در خانه‌اش اسکان دهد. ویلی که به زندگی بی هدفش عادت کرده از این اتفاق ناراضی است. اما با آمدن اوا به خانه، ویلی و دوست صمیمی‌اش ادی، آرام آرام به او علاقه‌مند می‌شوند. در آخر اوا آنها را ترک می‌کند و به کلیولند می‌رود.

**اپیزود دوم**: یک سال بعد (به انگلیسی: ONE YEAR LATER)

ویلی و ادی در شرط‌بندی بازی پوکر با تقلب مقدار زیادی پول برنده می‌شوند و تصمیم می‌گیرند برای دیدن اوا به کلیولند بروند. به خاطر سرما و خمودگی شهر، آنجا را ترک می‌کنند ولی برای همراه کردن اوا برمیگردند و هرسه با هم‌راهی فلوریدا می‌شوند.

**اپیزود سوم**: بهشت (به انگلیسی: PARADISE)

آنها در هتلی اقامت می‌کنند. ویلی و ادی بیشتر پولهای خود را بر سر شرط‌بندی سر جنگ سگها از دست می‌دهند و برای جبران، آنها به شرط‌بندی مسابقهٔ اسب سواری می‌روند. اوا که ناامید شده برای قدم زدن به ساحل می‌رود که اشتباهاً یک خلافکار مقدار زیادی پول به او می‌دهد. اوا به هتل برمیگردد ولی ویلی و ادی را نمیابد برای همین مقداری پول و یادداشت برای آنها می‌گذارد و برای برگشتن به اروپا عازم فرودگاه می‌شود. ویلی و ادی که در شرط‌بندی برنده شده‌اند بازمی‌گردند و پس از خواندن نامهٔ ادی برای بازگرداندنش به فرودگاه می‌روند. ویلی که می‌خواهد به اوا برسد بلیط مجارستان را می‌خرد. اما در پایان فیلم هواپیما که احتمالاً ویلی درون آن است پرواز می‌کند، اوا سوار هواپیما نمی‌شود و ادی به نیویورک بازمی‌گردد.

## جوایز

در سال ۱۹۸۴ جایزه دوربین طلایی جشنواره فیلم کن (جایزه‌ای که به فیلم اول کارگردان‌ها داده می‌شود)، یوزپلنگ طلایی جشنواره فیلم لوکارنو و جایزه بهترین فیلم از انجمن ملی منتقدین فیلم، از آن این فیلم شد.

## منابع

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Stranger Than Paradise». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۲.

## پیوند به بیرون

* *عجیب‌تر از بهشت* در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها (IMDb)
* *عجیب‌تر از بهشت* در پایگاه داده‌های فیلم تی‌سی‌ام
* *عجیب‌تر از بهشت* در آل‌مووی
* *عجیب‌تر از بهشت* در راتن تومیتوز
* *عجیب‌تر از بهشت* در باکس آفیس موجو
* *Stranger Than Paradise: Enter Jarmusch* مقاله‌ای از جف اندرو در مجموعه کرایتریون
# هرگز به‌ندرت گاهی همیشه

| هرگز به‌ندرت گاهی همیشه |
| --- |
| پوستر فیلم |
| کارگردان | الیزا هیتمن |
| تهیه‌کننده | * ادل رومانسکی
* سارا مورفی
 |
| نویسنده | الیزا هیتمن |
| بازیگران | * سیدنی فلانیگان
* تالیا رایدر
* تئودور پلرین
* رایان اگولد
* شارون وان اتن
 |
| موسیقی | جولیا هالتر |
| فیلم‌بردار | هلن لووارت |
| تدوینگر | اسکات کامینگ |
| توزیع‌کننده | فوکوس فیچرز |
| تاریخ‌های انتشار | * ۲۰ ژانویه ۲۰۲۰ (۲۰۲۰-0۱-۲۰) (ساندنس)
* ۱۳ مارس ۲۰۲۰ (۲۰۲۰-0۳-۱۳) (ایالات متحده)
 |
| مدت زمان | ۱ ساعت و ۴۰ دقیقه |
| کشور | ایالات متحده
انگلیس |
| زبان | انگلیسی  |
| فروش گیشه | $۱۶/۵۶۵ |

**هرگز به ندرت گاهی همیشه** (به انگلیسی: Never Rarely Sometimes Always) یک فیلم درام آمریکایی-انگلیسی است در سال ۲۰۲۰ توسط الیزا هیتمن نوشته و کارگردانی شده است. نمایش جهانی این فیلم در ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۰ در جشنواره فیلم ساندنس آغاز شد. همچنین این فیلم در هفتادمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین، جایزه‌ٔ خرس نقره‌ای را به‌دست آورد.

این فیلم در ایالات متحده در ۱۳ مارس ۲۰۲۰ توسط شرکت فوکس فیچرز منتشر شد.

## داستان

دو دختر عموی جوان اهل پنسیلوانیا به دنبال بارداری غیرمترقبهٔ یکی از آن‌ها برای انجام عمل سقط جنین به نیویورک سفر می‌کنند.

## بازیگران

* سیدنی فلانیگان در نقش آتام
* تالیا رایدر در نقش اسکیلار
* تئودور پلرین در نقش جسپر
* رایان اگولد در نقش تد
* شارون وان اتن در نقش مادر
* کلی چپمن در نقش مددکار اجتماعی
* کیم ریوس لین در نقش متخصص بیهوشی
* درو سلتزر در نقش مدیر ریک
* کارولینا اسپیرو در نقش مشاور مالی

## جوایز

| سال | جایزه | بخش | نام برنده | نتیجه |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ۲۰۲۰ | جشنواره بین‌المللی فیلم برلین | خرس نقره‌ای | الیزا هیتمن | برنده |
| بهترین فیلم (خرس طلایی) | نامزد |
| جشنواره فیلم هرتلند | بهترین فیلم | الیزا هیتمن و فوکوس فیچرز | برنده |
| جشنواره فیلم ساندنس | جایزه هیئت داوران ویژه ایالات متحده
  | الیزا هیتمن | برنده |
| جایزهٔ بزرگ هیئت داوران | نامزد |

## پانویس

## منابع

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Never Rarely Sometimes Always». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۵ آوریل ۲۰۲۰.

## پیوند به بیرون

* *هرگز به‌ندرت گاهی همیشه* در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها (IMDb)
# لینو بروکا

| لینو بروکا |
| --- |
|  |
| زادهٔ | ۳ آوریل ۱۹۳۹ نوئه‌وا اکیجا |
| درگذشت | ۲۱ مهٔ ۱۹۹۱ (۵۲ سال) کزون سیتی |
| علت مرگ | road accident |
| ملیت | فیلیپین |
| دیگر نام‌ها | Catalino Ortiz Brocka |
| پیشه | کارگردان، |
| سال‌های فعالیت | ۱۹۷۰–۱۹۹۱ |

**لینو بروکا** (انگلیسی: Lino Brocka؛ ۳ آوریل ۱۹۳۹ – ۲۱ مه ۱۹۹۱) کارگردان اهل فیلیپین بود. او موفق‌ترین فیلمساز فیلیپین و تنها چهرهٔ بین‌المللی سینمای کشور خویش است که فیلم‌هایش اغلب در زمینهٔ مسائل جنسی می‌باشد و آثارش مخصوصاً در اروپا با اقبال زیادی روبرو شده‌اند و حتی در فستیوال‌ها نیز جوایزی بدست آورده‌اند.

## فیلمشناسی

1. یک مادر کامل مورد نیاز است (۱۹۷۰)
2. سانتیاگو (۱۹۷۰)
3. عشق کنه دا (۱۹۷۱)
4. ویلا میراندا (۱۹۷۲)
5. شکوفه‌های شیرین (۱۹۷۲)
6. *مانیل در چنگ نور* (۱۹۷۵)
7. Insiang (1976)

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Lino Brocka». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۴.
* «Lino Brocka». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۴.
* شهیدی، علی‌اصغر (زمستان ۱۳۶۷)، *سینماگران جهان*، موسسه انتشارات تلاش
* لینو بروکا در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها (IMDb)
# فیلم هنری

مصائب ژاندارک از نمونه فیلم های هنری مطرح در سطح جهان می‌باشد که توسط منتقدان بسیاری نقد و بررسی شده است.
**فیلم هنری** یکی از سبک‌های فیلم سینمای مستقل است که هدفش جذب مخاطب خاص به‌جای مخاطب عام سینما است. اینگونه فیلم‌ها به ندرت از حمایت مالی موسسه‌های فیلمسازی برخوردار می‌شوند و اغلب دارای بودجه پایین، جلوه‌های ویژه کم و بازیگران غیر مشهور هستند. کارگردانان فیلم‌های هنری به دلیل این محدودیت‌ها بیشتر از بازیگران کمتر شناخته شده و حتی آماتور استفاده می‌کنند.

## منابع
# دوران باستان پسین

مجسمهٔ کنستانتین بزرگ در یورک، جایی که او در سال ۳۰۶ میلادی امپراتوری خود را اعلام کرد.
**دورانِ باستانِ پسین** یا **دورانِ باستانِ متأخر** (به انگلیسی: Late Antiquity) یک دوره‌بندی است که پس از پایان اروپای دوران باستان آغاز می‌شود و تا شروع قرون وسطای آغازین ادامه دارد. این دوره به عنوان یک بازه زمانی، نخستین بار در سال ۱۹۷۱ توسط پیتر براون در مطالعات انگلیسی‌زبان مطرح و شناخته شد و از آن زمان تاکنون به طور گسترده پذیرفته شده است. این دوره نمایانگر حوزه‌ای فرهنگی است که بخش بزرگی از دنیای مدیترانه، از جمله قسمت‌هایی از اروپا و خاور نزدیک را در بر می‌گیرد.

## منابع
# مکتب فونتن‌بلو

پرتره‌ای به سبک مکتب فونتن‌بلو
**مکتب فونتن‌بلو** School of Fontainebleau مکتبی مانریستی (شیوه‌گری) در نقاشی و مجسمه‌سازی فرانسه که در دربار فرانسوای اول شکل گرفت. فرانسوای اول برای تزیین کلبهٔ شکارگاهش تعدادی از هنرمندان ایتالیایی را به قصر فونتن‌بلو در ۶۰ کیلومتری پاریس دعوت کرد. روسو فیورنتینو Rosso Fiorentino در ۱۵۳۰ (میلادی) و فرانچسکو پریماتیتچو Francesco Primaticcio در۱۵۳۲ (میلادی) به آنجا رفتند. آنها شیوهٔ تزیینی متمایزی را از ترکیب نقش‌برجستهٔ گچی و نقاشی ابداع کردند. آثار هنری شکل‌نما(figurative) و سرشار از تزیین آنان تا پایان سده ۱۶ (میلادی) بر هنر فرانسه مسلط ماند. دیگر هنرمندان وابسته به این مکتب عبارت بودند از بنونوتو چلینیBenvenuto Cellini، نیکولو دل آباته Niccolo dell Abbate، ژان کوزن مهتر Jean Cousin the elder و آنتوان کارون Antoine Caron.
این مکتب از سال ۱۵۳۰ میلادی تا ۱۵۶۰ در اوج شکوفایی بود و در اواخر سده ۱۶ میلادی به مکتبی موسوم به مکتب دوم فونتن‌بلو منتهی شد که اهمیت و شکوفایی کمتری داشت و از هنر فلاندری Flemish art و مکتب بولونیا متأثر بود.

## منابع

* دانشنامه دانش‌گستر، مؤسسه علمی- فرهنگی دانش‌گستر، ۱۳۸۹. (ص ۷۳۸)
# سبک تروبادور

پیر-آنری رووا، *رنه دانژو و پالامد دوفوربن*، حدود ۱۸۲۷، یک صحنه حکایتی معمولی بی‌اهمیت، در این مورد به سفارش یکی از نوادگان فوربن نگاشته شد.
**سبک تروبادور** (فرانسوی: Style troubadour‎) اصطلاحی است برای توصیف گرایشی در نقاشی تاریخی که در اوایل قرن نوزدهم، به ویژه در فرانسه، رایج بود. در این گرایش، صحنه‌هایی از قرون وسطی یا رنسانس به شیوه‌ای به تصویر کشیده می‌شدند که بعدها با درام‌های تاریخی هالیوودی مرتبط شد. ویژگی این آثار، لباس‌های رنگارنگ، ماجراجویی‌های عاشقانه، عملیات شوالیه‌ای و حکایات احساسی در خط مقدم بود.

فلوری فرانسوا ریشار، ژان-اگوست-دومینیک انگْر، پل دِلاروش، و پیِر رِووآ نقاشان برجسته‌ای هستند که این مُد هنری را مصور کرده‌اند. به‌طور معمول، آثار تصویری موسوم به «تروبادور» نمایشگر درام‌های پرشور یا داستان‌های عبرت‌آموز و قهرمانانه هستند. شخصیت‌های قرون وسطایی نمونه‌وار چون شوالیه‌ها یا بانوان همراه با خدمتکارانشان به این روایت‌های قوی اضافه شده‌اند. به کوتاهی می‌توان گفت که نقاشی تروبادور در مرز میان نقاشی ژانر - به دلیل علاقه نشان داده شده به یک حکایت - و نقاشی بزرگ تاریخی قرار دارد، از این نظر که به گذشته ملی و فضل‌فروشی علاقه‌مند است.

## پیشینه

بازکشف تمدن قرون وسطی: یکی از چشمگیرترین کنجکاوی‌های فکری فرانسوی‌ها در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم بود. بحث خاستگاه و بنیان ملت فرانسه، که توسط مورخانی همچون ژول میشله یا آگوستین تیری آغاز شده بود، فراگیر می‌شد. در این بستر، قرون وسطی اهمیت تازه‌ای یافت، به‌ویژه در هنر و ادبیات. این «ژانر حکایت گونه» که در حوزه نقاشی این‌گونه نامیده می‌شود، در حدود ۱۸۸۰ نام «سبک تروبادور» را به خود گرفت. با این حال، در فاصله سال‌های ۱۸۲۰ تا ۱۸۳۰ بود که این سبک به راستی مُد روز شد.

سبک تروبادور که کاملاً آمیخته با رمانتیسیسم قرن نوزدهم بود، به این دلیل چنین نامیده شد که هدف اولیه آن بازسازی حال و هوای قرون وسطایی در حوزه‌های مختلف همچون معماری، نقاشی و ادبیات بود. اصطلاح «تروبادور» در قرن دوازدهم و سیزدهم به شاعری اطلاق می‌شد که در فرانسه از قصری به قصر دیگر سفر می‌کرد و تصنیف می‌سرود. در حدود سال ۱۸۸۱، این اصطلاح برای توصیف، اما بالاتر از همه برای نقد، نقاشی‌های قرن نوزدهمی به کار گرفته می‌شد که قرون وسطی را به گونه‌ای تصویر می‌کردند که از حقیقت تاریخی فاصله گرفته و به فضای قصه‌های پریان نزدیک‌تر شده بود. به‌طور کلی‌تر، این اصطلاح نقاشی تاریخی را تعریف می‌کند که به گذشته‌ای غربی، اما غیر-کلاسیک اشاره دارد.

اگرچه جست‌وجو برای ریشه‌های ملت فرانسه منجر به علاقه‌ای دوباره نسبت به قرون وسطی شد، موزه آثار تاریخی فرانسه (Musée des Monuments Français) که در سال ۱۷۹۵ توسط الکساندر لنوار تأسیس شد نیز نقش مهمی در ظهور این «مُد» قرون وسطایی ایفا کرد. در واقعیت، چشم‌اندازی که این موزه از مجسمه‌سازی قرون وسطایی ارائه می‌کرد، عموم را با اولین درس خود در تاریخ روبه‌رو می‌ساخت.

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Troubadour style». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۵ مارس ۲۰۲۴.
* Dumont, Montaine. “The Troubadour Style: Fantasized Rediscovery of the Middle Ages in Painting. ” DailyArt Magazine, September 28, 2021.

## پیوند به بیرون
# لومینیسم

اثری از فیتز هنری لین در سبک لومینیسم
**لومینیسم** (به انگلیسی: Luminism) سبکی آمریکایی از منظره‌نگاری است که بین دهه‌های ۱۸۵۰ تا ۱۸۷۰ رایج بود. ویژگی‌های خاص این سبک تأثیرات نور در منظره و استفاده از پرسپکتیو هوایی می‌باشد. لومینیسم بر آرامش، سکون و آسودگی تأکید دارد. هنرمندانی چون فیتز هنری لین، مارتین جانسون هد، سنفورد رابینسون گیفورد و جان فردریک کنست به‌طور مستقیم با این سبک در ارتباط هستند.

## جستار‌های وابسته

* مکتب هادسون ریور
* فردریک ادوین چرچ
* تاریخ نقاشی

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Luminism (American art style)». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱ آوریل ۲۰۱۹.
# فوویسم

زنی با کلاه اثر آنری ماتیس،۱۹۵۰
**فوویسم** (به فرانسوی: fauvisme) مکتب گروهی از نقاشان فرانسوی بود که در آثار خود دورگیری‌های زمخت و رنگ‌های تند و نامتعارف و شکل‌های ساده‌شده به کار می‌بردند و از سه‌بعدنمایی و سایه‌روشن‌کاری پرهیز می‌کردند.

فوویسم از نخستین سبک‌های نقاشی در جنبش‌های پیشتاز هنر اروپا بود که بین ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۸ در فرانسه پا گرفت و تا جنگ جهانی اول ادامه یافت.

فوویسم نخستین جنبش مهم نقاشی در سده بیستم است.
نقاشان فوویست خواست‌های درونی خود را به بازتاب دادن واقعیت بیرونی ترجیح می‌دادند. آن‌ها آثار خود را با استفاده از رنگ‌های خالص و شفاف به گونه‌ای پرخاشگرانه، پرشور، غیرواقعی و زمخت خلق می‌کردند. عنصر رنگ در آثار فوویست بویی فردی و شخصی دارد. هنرمندان این مکتب با وجود این‌که در استفاده از رنگ قانون‌شکنی کرده‌اند، ولی در مورد شکل کلی و تناسبات اجزای تصویر همچنان به طبیعت وفادار مانده‌اند.

## پیشینه

در نمایشگاه سالن پاییز به سال ۱۹۰۵ سیزده فوویست یا «دَدگر» آثارشان را به‌طور رسمی در شهر پاریس به نمایش گذاشتند، که با واکنش تند بازدیدکنندگان روبه رو شد. ایشان با آثارشان به مقابله با سلیقهٔ عامهٔ مردم برخاستند لویی وسل روزنامه نگار و منتقد، پس از مشاهدهٔ آثار این گروه، به ایشان لقب فو (fauves) داد . این کلمهٔ فرانسوی به معنای <<دَد>> یا <<جانور وحشی>> است. ( در نمایشگاه مجسمه ای از دوناتلو وجود داشت و این روزنامه نگار در نقد خود برای تمسخر نوشت : دوناتلو در میان حیوانات وحشی... ).
این لقب همچنین به واسطهٔ برخورد زمخت و جسورانه با رنگ بر ایشان نهاده شد . به نظر بسیاری منتقدان جنبش فوویسم زمینه ساز اکسپرسیونیسم بوده است.

## هنرمندان

هانری ماتیس، آندره دورن و موریس دو ولامینک هسته اصلی گروه فووها را تشکیل دادند.

## تأثیرات

این گروه در شکل‌گیری هیجان‌نمایی (اکسپرسیونیسم) آلمانی تأثیر عمده‌ای داشت.

## پانویس

## منابع

* تارخ هنر/نوربرت لینتون/ترجمه علی رامین/نشر نی
* سیر هنر در تاریخ
# سبک تایپوگرافی بین‌المللی

طرح‌حروف تصادفی-بی‌تناسب (به انگلیسی: Akzidenz-Grotesk) که در سال ۱۸۹۶ طراحی شد، بعدها به عنوان عیار و نشان سبک مدرن سوئیس شناخته شد.
**سبک تایپوگرافی بین‌المللی** (به انگلیسی: International Typographic Style) که به عنوان **سبک سوئیس** (به انگلیسی: Swiss Style) نیز شناخته می‌شود، سبکی در هنر گرافیک می‌باشد که در دهه ۱۹۵۰ میلادی در کشور سوئیس توسعه پیدا کرد و به پاکیزگی، خوانایی و واقع‌بینی در هنر گرافیک و تایپوگرافی تاکید دارد.

عیار و نشان‌های این سبک، استفاده از طرح‌بندی‌ها و صفحه‌بندی‌های نامتقارن با استفاده از گرید، و طرح حروف(به انگلیسی: Typeface) خاصی مانند طرح حروف فاقد-زائده (به انگلیسی: Sans-Serif Typeface) مانند طرح حروف تصادفی-بی‌تناسب (به انگلیسی: Akzidenz-Grotesk Typeface) و نیز متن‌های چپ‌تراز راست‌ناصاف (به انگلیسی: Flush-Left, Ragged-Right Text) می‌باشد.

این سبک همچنین استفاده از عکس را به جای تصویرسازی یا طراحی در اولویت بالاتری قرار می‌دهد و از آن استفاده می‌کند.

بسیاری از کارهای اولیه سبک تایپوگرافی بین‌المللی، تایپوگرافی را به عنوان عنصر اصلی طراحی، به ویژه در متن‌ها نشان می‌دهد و دلیل نامگذاری این سبک نیز همین مسئله می‌باشد.

## جستارهای وابسته

* سبک بین‌المللی (معماری)

## منابع

* برگرفته از ویکی‌پدیا انگلیسی
# تخصیص (هنر)

سومین ماکت فواره اثر مارسل دوشان، 1964، گالری شوارتز
**تخصیص** یا **از آن خودسازی هنری** (به انگلیسی: appropriation) هنر امانت گرفتن تصاویر از پیش موجود مویو آفریدن اثری جدید است و آن را تلاش هنرمندان در استفاده از تصاویر و اشیا با اندکی دستکاری می‌گویند. استفاده از این اصطلاح در گفتمان هنری جایگاه تازه‌ای ندارد و اوج استفاده از این واژه به اواخر دهه هفتاد تا هشتاد میلادی برمی‌گردد که در ارتباط همسانی با اصطلاح مستمر و پرکاربرد پست مدرن قرار می‌گیرد و گاه تحت عنوان «از آن خودسازی پست‌ مدرن» نیز استفاده می‌شود.
با اینکه از آن خودسازی هنری به نوعی مبنایش کپی یا جعل از آثار معروف است، در هنر پست مدرن به عنوان یک جنبش هنری تلقی می‌شود. اولین بار مارسل دوشان در مکتب دادائیسم بود که برای نقاشی مونالیزا سبیلی گذاشت و آن را در معرض نمایش قرارداد. در دهه هشتاد میلادی تخصیص هنری در عکاسی به اوج توجه و شکوفایی رسید. سیندی شرمن یکی از هنرمندان شاخصی بود که از دهه ۸۰ به بعد این جنبش را در عکاسی به اوج خود رساند.

## جستارهای وابسته

* اقتباس ادبی
* شری لوین
* اثر اقتباسی
* نقیضه

## پانویس

## منابع

* آیسان، شیوا؛ حسامی، منصور (پاییز ۱۳۹۹). «از آن خودسازی هنری و تعیین جایگاه حقوقی پدیدآورنده». *فصلنامه علمی هنری کیمیای هنر*. **۹**. دریافت‌شده در ۲۲ آذر ۱۴۰۱.
# هنرمندگردان

موسسات یا فضاهای هنری هنرمند‌گردان (به انگلیسی: **artist-run space**) گالری یا فضای هنری یا موسسه‌ای است که توسط هنرمندان اداره یا هدایت می‌شود، که اغلب ساختارهای مراکز هنری عمومی، موزه‌ها یا گالری‌های تجاری را دور می‌زند و امکان اجرای یک برنامه آزمایشی‌تر را فراهم می‌کند.

## منابع مطالعاتی

* کولون، لورن. "مرکز گرافیک منهتن که توسط هنرمندان اداره می شود، 20 سالگی خود را جشن می گیرد"، *داون تاون اکسپرس* ، جلد 18، شماره 52، 12 تا 18 می 2006.
* Detterer، Gabriele & Nannucci، Maurizio (ویرایشگر). "فضاهای هنری اجرا شده"، JRP-Ringier / Les presses du réel، 2012،شابک ‎۹۷۸−۲−۸۴۰۶۶−۵۱۲−۰ /شابک ‎۹۷۸−۳−۰۳۷۶۴−۱۹۱−۰ .
* ویرایشگران کیم، رونی و جسی آرون گرین. *ارسال ها و مسیرها: در سازمان های هنرمند در لس آنجلس* . ART2102 ، لس آنجلس، 2011.
* مک آدام، باربارا ای. «تیلمن - منهای فضا»، *اخبار هنری،* ژانویه 2008، ش 107، شماره 1، ص 132.
* *یادگیری ماشین* ، کاتالوگ نمایشگاه، گالری Boyden کالج سنت مری مریلند، مرکز نقاشی، گالری Sonja Roesch و Minus Space. مقاله ای از متیو دیلژه.
* ساتینسکی، ابیگیل؛ ویرایش‌های برایس دوایر و شانون استراتن. دفترچه تلفن: فهرستی از فضاهای هنری مستقل، برنامه‌نویسی و پروژه‌ها در سراسر ایالات متحده. سه دیوار، شیکاگو، 2011.
* ولک، گریگوری. «جایگزین چلسی»، *فلش آرت،* تابستان 1999، جلد. XXXII، شماره 207.

## پانویس

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Artist-run space». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۶ می ۲۰۲۴.
# آلترمدرن

**آلترمدرن** (به انگلیسی: Altermodern) یا **هنرمدرن تعدیلی** که توسط نیکلاس بوریو مطرح شده‌است، تلاشی برای زمینه‌سازی هنری در شرایط جهانی امروزی، و واکنشی در برابر استانداردسازی و تجاری‌سازی است. همچنین عنوان چهارمین نمایشگاه سه‌سالانه تیت بریتانیا است که توسط بوریو مدیریت می‌شود.

## مفهوم

نیکلاس بوریو در سخنرانی خود در کنفرانس انجمن هنر استرالیا و نیوزیلند در سال ۲۰۰۵ توضیح داد:

> هنرمندان به‌دنبال مدرنیته جدیدی هستند که مبتنی بر تفسیر و تعدیل باشد: آنچه امروز اهمیت دارد، بازگردانی ارزش‌های فرهنگی گروه‌های فرهنگی و اتصال آن‌ها به شبکه جهانی است. این «فرایند بارگذاری مجدد» مدرنیسم بر اساس مشخصات قرن بیست و یکم را می‌توان آلترمدرنیسم نامید، جنبشی که به خلاقیت فرهنگ‌ها و مبارزه برای خودمختاری مرتبط است. همچنین امکان تولید تکینگی‌ها در جهانی هر چه بیشتر استانداردشده است.
>
>

هنرمند آلترمدرن را می‌توان هنرمندی خواند که در دنیای ابرمدرن با ایده‌ها یا مضامین فوق‌مدرن کار می‌کند.

## نمایشگاه‌ها

### تیت بریتانیا؛ ۲۰۰۹

نمایشگاه تیت شامل مجموعه‌ای از چهار رویداد یک‌روزه به نام «پرولوگ» است که با هدف «معرفی و برانگیختن بحث» پیرامون موضوعات سه‌سالانه انجام می‌شود. هر پیش‌گفتار شامل سخنرانی‌ها، اجراها، فیلم و متن مانیفست است و تلاش می‌کند آنچه را که متصدی آن به‌عنوان چهار وجه اصلی آلترمدرن می‌بیند، تعریف کند:

1. پایان پسامدرنیسم
2. دورگه‌سازی فرهنگی
3. سفر به‌مثابه روشی جدید برای تولید فرم‌ها
4. قالب‌های در حال گسترش هنر

## جستارهای وابسته

* جنبش هنری
* هنر

## منابع

## پیوند به بیرون

* Guardian.co.uk
* Tate.org.uk بایگانی‌شده در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۴ توسط Wayback Machine
* Tate Website: Altermodern
* Interview with Nicolas Bourriaud
# هایپررئالیسم

*ظرف میوه با طالبی*، یک نمونه نقاشی فزون‌واقع‌نما اثر مارو داوید.
**ابرواقع‌گرایی** یا **فزون‌واقع‌نمایی** یا **واقع‌گرایی افراطی** یا **هایپررئالیسم** (به انگلیسی: Hyperrealism) رویکردی به واقع‌نمایی با الهام از هنر عکاسی است که در آن به‌صورت بسیار دقیق و عکس‌گونه چهره و پیکر انسان و اشیای صنعتی در ابعاد بزرگ تصویر می‌شود.

به سبکی در نقاشی و مجسمه‌سازی گفته می‌شود که یک عکس یا نمونهٔ واقعی را با جزئیاتِ دقیق تداعی کند.

## تاریخچه

فزون‌واقع‌نمایی در فارسی به «فراواقعیت» هم ترجمه شده‌است. در واقع فزون‌واقع‌نمایی به عنوان پیشرفتی در روش ساخت آثار نقاشی و مجسمهٔ فوتورئالیسم به‌شمار می‌آید. این اصطلاح اولین‌بار در اوایل دههٔ ۲۰۰۰ در ایالات متحده آمریکا و اروپا به عنوان یک جنبش هنری مستقل و یک سبک هنری ظهور کرده‌است.

## دیدگاه

نقاشی اثر نقاش اسپانیایی، آگوستین رش
بهترین نقاشی‌های فزون‌واقع‌نما معمولاً آن‌هایی‌اند که با عکس اشتباه گرفته می‌شوند و همین است که توانایی یک هنرمند فزون‌واقع‌نما را نشان می‌دهد؛ توانایی تکنیکی تولید یک نقاشی که آن‌قدر به واقعیت نزدیک باشد که با عکس اشتباه گرفته شود. نقاشان این سبک در این روند آن‌قدر بر عدم دخالت در واقعیت تأکید دارند که کارشان ماشینی به نظر می‌رسد. اما یک هنرمند موفق کاری می‌کند که توانمندی در پس کار ظاهراً ماشینی تابلوهای فزون‌واقع‌نگار پنهان شود.

هنر فزون‌واقع‌نمایی دنیای واقعی و فیزیکی را جدی می‌گیرد، آن‌قدر که گاهی در نقاشی‌ها با دنیای واقعی‌تری روبه‌رو هستیم تا در واقعیت. هایپررئالیسم تلاش می‌کند واقعیت را تا آن‌جا که می‌تواند تحریف‌نشده منتقل کند.

## روش

در فزون‌واقع‌نمایی از عکس استفاده می‌شود، به این ترتیب که از یک صحنه چندین عکس از یک زاویه می‌گیرند، سپس شروع می‌کنند به نقاشی آن صحنه، پس از چاپ عکس‌ها، از آن برای تصحیح خطوط نقاشی و اگر رنگی بودند برای تصحیح رنگ‌ها استفاده می‌کنند؛ البته برای دقت بیشتر با شطرنجی کردن عکس کارشان را پیش می‌برند.

## جستارهای وابسته

* فوتورئالیسم
* جنبش‌های هنری

## پی‌نوشت

## منابع

* «آشنایی با [[مکتب هایپررئالیسم]] (Hyperrealism)». تارنمای همشهری آنلاین. ۱۳۹۰. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۲۵ آذر ۱۳۹۰. از پارامتر ناشناخته `|ماه=` صرف‌نظر شد (کمک); تداخل پیوند خارجی و ویکی‌پیوند (کمک)
# تئاتر تجربی

یک تئاتر پرفورمانس تجربی در ایران ماه مهرماه ۱۳۹۲
**تئاتر تجربی** (انگلیسی: Experimental theatre) (که گاهی تئاتر آوانگارد نیز نامیده می‌شود)، به گونه‌ای از تئاتر غربی گفته می‌شود که در اواخر قرن نوزدهم توسط آلفرد ژاری با نمایش شاه اوبو آغاز شده است و هدف آن ارتداد شیوه مرسوم و حاکم تولید و نگارش نمایش بوده است. در طول زمان و با تغییرات تئاترهای مرسوم و اتخاذ شیوه‌هایی که زمانی حتی رادیکال فرض می‌شدند، اصطلاح تئاتر تجربی نیز دستخوش تغییراتی شده است. تئاتر تجربی در پی تجربه چیز جدیدی است.

Robin Bittman in Corner Theatre ETC's 1981 production of Tom Eyen's *The White Whore and the Bit Player,* directed by Brad Mays.
## ارتباط با مخاطب

مخاطبان سنتی، تنها، مشاهده‌گر نمایش بودند و نه چیز دیگری. بسیاری از فعالین تئاتر تجربی سعی بر آن داشته اند تا این جایگاه مخاطب را به چالش بکشند. به عنوان نمونه، برتولت برشت از مخاطبین خود میخواهد تا از طریق شکستن دیوار چهارم در نمایش اثرگذار باشند، از این رو در خلال اجرای نمایش ، از ایشان سئوال‌هایی پرسیده می‌شود، بدون آنکه جوابی به آن‌ها داده شود، و از این طریق آنها را وادار به فکر کردن با خویشتن میکند؛ آگوستو بال از مخاطب خود میخواهد تا دربرابر اعمال اجرا دست به واکنش اجرایی بزنند. آنتونن آرتو با اثرگذاری در سطح نیمه آگاه مخاطب به این مهم دست می‌یازد. پیتر بروک متوجه مثلث ارتباطی اجرا به شرح روبرو می‌رسد: ارتباط مجری با درون خویشتن، ارتباط اجرا کنندگان با یک‌دیگر روی صحنه و ارتباط اجرا کنندگان با مخاطبین اثر.

علاوه بر شیوه مشارکت مخاطب در اثر، طریقه مواجهه مخاطبان با اثر نمایشی از دیگر موضوعات این گونه از تئاتر می‌باشد. مجریان جسور در مکان‌هایی غیر از صحنه نمایش مرسوم به نمایش آثار خود پرداختند و با این روش از مخاطبین در بالاترین حد ممکن برای مشارکت در پیشبرد نمایش استفاده شد. حتا زمانی که از صحنه نمایش کلاسیک برای نمایش آثار استفاده میشود، آن را به طور کامل دیگرگون می‌کنند.

## جستارهای وابسته

* هنر اجرا

## منابع

## آلبوم

* اجرای یک نمایش پرفومنس با نام به دادمان برسید در خانه نمایش دا شهر تهران
* دو بازیگر یک گروه تئاتر آزمایشگاهی تجربی، در حال اجرای یک پرفورمانس
* یک تئاتر پرفورمانس تجربی، با نام: "آنک ماه" در تماشاخانه ماه شهر قم

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Experimental theatre». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱ فوریه ۲۰۱۶.