# شعله‌افکن

یک شعله‌افکن نوع ۹۳ مورد استفاده نیروی زمینی امپراتوری ژاپن، طراحی شده برای سرویس اطلاعات نظامی آمریکا
یک سرباز آمریکایی در حال شلیک با شعله‌افکن در طول جنگ ویتنام
سربازان ایالات متحده در حال نمایش استفاده از شعله‌افکن (۲۰۱۲)
**شعله‌افکن** وسیله‌ای مکانیکی است که برای تولید رشته‌ای کنترل شده از آتش طراحی شده است. شعله‌افکن‌ها کاربردهایی در امور نظامی و کشاورزی دارند.
از کابردهای نظامی آن می‌توان به آتشزدن سنگرهای دشمن اشاره کرد. کاربرد آن در کشاورزی بیشتر برای سوزاندن علفها است.

در حوزهٔ نظامی، شعله‌افکن' یک سلاح آتش‌زای برد بلند است که برای پرتاب یک جت کنترل‌شده از آتش طراحی شده است. شعله‌افکن‌ها که ریشه در آتش یونانی مورد استفاده امپراتوری بیزانس در سده هفتم میلادی دارند، در دوران مدرن طی جنگ جهانی اول و به‌طور گسترده‌تر در جنگ جهانی دوم به عنوان یک سلاح تاکتیکی علیه استحکامات به کار گرفته شدند.

بیشتر شعله‌افکن‌های نظامی از سوخت مایع، معمولاً نفت گرم شده یا گازوئیل استفاده می‌کنند، اما شعله‌افکن‌های تجاری عموماً مشعل‌های برش هستند که از سوخت‌های گازی مانند پروپان استفاده می‌کنند. گازها در کاربردهای زمان صلح ایمن‌تر هستند زیرا شعله‌های آن‌ها آهنگ شارش جرم کمتری داشته، سریع‌تر پراکنده می‌شوند و اغلب خاموش کردن آن‌ها آسان‌تر است.

به جز کاربردهای نظامی، شعله‌افکن‌ها کاربردهایی در زمان صلح نیز دارند که در آن نیاز به آتش‌سوزی مصنوعی مهارشده است، مانند برداشت نیشکر و سایر وظایف مدیریت زمین. انواع مختلفی از آن برای حمل توسط اپراتور طراحی شده‌اند، در حالی که برخی دیگر بر روی وسایل نقلیه نصب می‌شوند.

## کاربرد نظامی

واحد آلمانی *تخریب ورشو* (جوخه سوزاننده) در حال نابود کردن ورشو در طول تخریب برنامه‌ریزی شده شهر
شعله‌افکن‌های مدرن برای نخستین بار در شرایط سنگر در جنگ جهانی اول استفاده شدند و استفاده از آن‌ها در جنگ جهانی دوم به شدت افزایش یافت. آن‌ها می‌توانند روی خودروهای نظامی، مانند تانک، نصب شوند یا به صورت انفرادی قابل حمل باشند.

شعله‌افکن انفرادی از دو عنصر تشکیل شده است: کوله‌پشتی و تفنگ. عنصر کوله‌پشتی معمولاً شامل دو یا سه استوانه است. در یک سیستم دو استوانه‌ای، یک استوانه حاوی سوخت گازی خنثی و فشرده (معمولاً نیتروژن) است و دیگری مایع مشتعل‌شونده، به‌طور معمول نوعی از فراورده‌های پتروشیمی را نگه می‌دارد. یک سیستم سه استوانه‌ای اغلب دارای دو استوانه بیرونی مایع مشتعل‌شونده و یک استوانه مرکزی گاز پیشران برای حفظ تعادل سرباز حامل آن است. گاز، سوخت مایع را از استوانه از طریق یک لوله منعطف به بخش تفنگ سیستم شعله‌افکن می‌راند. تفنگ شامل یک مخزن کوچک، یک شیر فنری و یک سامانه جرقه‌زنی است؛ فشردن ماشه شیر را باز کرده و به مایع مشتعل‌شونده تحت فشار اجازه می‌دهد تا از روی شمع (خودرو) عبور کرده و از نازل تفنگ خارج شود. جرقه زن می‌تواند یکی از چندین سیستم احتراق باشد: یک نوع ساده آن سیم‌پیچ گرمایشی الکتریکی است؛ نوع دیگر از یک شعله راهنما کوچک استفاده می‌کرد که با گاز تحت فشار سیستم تغذیه می‌شد.

شعله‌افکن‌ها در درجه اول علیه استحکامات میدان نبرد، پناهگاه و سایر مواضع حفاظت‌شده استفاده می‌شدند. یک شعله‌افکن به جای خودِ شعله، جریانی از مایع مشتعل‌شونده را پرتاب می‌کند که اجازه می‌دهد جریان از دیوارها و سقف‌ها کمانه کرده و آتش را به فضاهای نادیدنی مانند داخل سنگرها یا سنگرهای بتنی هدایت کند. معمولاً رسانه‌های تصویری محبوب، شعله‌افکن را کوتاه برد و فقط برای چند متر مؤثر نشان می‌دهند (به دلیل استفاده رایج از گاز پروپان به عنوان سوخت در شعله‌افکن‌های فیلم‌ها جهت حفظ امنیت بازیگران). شعله‌افکن‌های معاصر می‌توانند هدفی را در فاصله ۵۰ تا ۱۰۰ متری اپراتور بسوزانند؛ علاوه بر این، جریان مشتعل نشده مایع می‌تواند شلیک شده و سپس توسط یک چراغ یا شعله دیگر در داخل سنگر مشتعل گردد.

شعله‌افکن‌ها خطرات زیادی برای اپراتور دارند. اولین عیب، وزن و طول سلاح است که تحرک سرباز را مختل می‌کند. سلاح تنها به چند ثانیه زمان سوختن محدود است، زیرا سوخت را بسیار سریع مصرف می‌کند و اپراتور باید دقیق و صرفه‌جو باشد. شعله‌افکن‌هایی که از سیستم پیشران انفجاری استفاده می‌کنند نیز تعداد شلیک محدودی دارند. این سلاح در میدان نبرد بسیار نمایان است که باعث می‌شود اپراتورها بلافاصله به عنوان اهداف برجسته، به ویژه برای تک‌تیراندازها و تیراندازان برگزیده شناسایی شوند. اپراتورهای شعله‌افکن به ندرت به اسارت گرفته می‌شدند، به ویژه زمانی که هدف آن‌ها از حمله جان سالم به در می‌برد؛ کاربران اسیر شده شعله‌افکن در برخی موارد به صورت اعدام فراقانونی کشته می‌شدند.

برد مؤثر شعله‌افکن در مقایسه با سایر سلاح‌های میدان نبرد با اندازه مشابه، کوتاه است. برای مؤثر بودن، سربازان شعله‌افکن باید به هدف خود نزدیک شوند و ریسک قرار گرفتن در معرض آتش دشمن را بپذیرند. شعله‌افکن‌های خودرویی نیز این مشکل را دارند؛ آن‌ها ممکن است برد قابل توجهی بیشتر از شعله‌افکن انفرادی داشته باشند، اما برد آن‌ها هنوز در مقایسه با سلاح‌های جایگزین کوتاه است.

نمایش جنگی ارتش، ۲۷ نوامبر ۱۹۴۲
خطر گرفتار شدن اپراتور شعله‌افکن در انفجار سلاح خود به دلیل اصابت گلوله دشمن به مخازن، در فیلم‌ها مبالغه شده است. در برخی موارد، مخازن تحت فشار هنگام اصابت گلوله یا ترکش نارنجک منفجر شده و اپراتور را کشته‌اند. در مستند *ویتنام در اچ‌دی*، گروهبان چارلز براون از این می‌گوید که چگونه یکی از مردانش وقتی شعله‌افکنش در نبرد برای تپه ۸۷۵ مورد اصابت ترکش نارنجک قرار گرفت، کشته شد.

فشارآورنده با یک گاز غیرقابل اشتعال که تحت فشار بالاست پر شده است. اگر این تانک پاره شود، ممکن است اپراتور را به جلو پرتاب کند، همان‌طور که یک قوطی اسپری تحت فشار هنگام سوراخ شدن به بیرون می‌ترکد. مشتعل کردن مخلوط سوخت در کانتینرها دشوار است، به همین دلیل هنگام شلیک سلاح به جرقه‌زن‌های پر شده با منیزیم نیاز است. هنگامی که یک قوطی فلزی پر از دیزل یا ناپالم توسط گلوله سوراخ شود، صرفاً نشت می‌کند، مگر اینکه گلوله از نوع آتش‌زا باشد که ممکن است مخلوط داخل را مشتعل کند.

بهترین راه برای به حداقل رساندن معایب سلاح‌های آتش‌زا، نصب آن‌ها بر روی خودروهای زرهی بود. کشورهای مشترک‌المنافع و ایالات متحده پرکاربردترین استفاده‌کنندگان از سلاح‌های آتش‌زای خودرویی بودند؛ بریتانیایی‌ها و کانادایی‌ها «واسپ‌ها» (یونیورسال کریر مجهز به شعله‌افکن) را از اواسط سال ۱۹۴۴ در سطح گردان‌های پیاده‌نظام به کار گرفتند. خودروهای شعله‌افکن اولیه نصب شده بر تانک شامل «بدجر» (یک تانک رم تغییریافته) و «اوک» بودند که برای اولین بار در حمله به دیئپ استفاده شدند.

## عملکرد

در یک شعله‌افکن که با پروپان کار می‌کند، گاز با فشار خود از طریق مجموعه تفنگ خارج می‌شود و در خروجی لوله توسط احتراق پیزو مشتعل می‌گردد.

شعله‌افکن‌های با سوخت مایع از یک تانک کوچک‌تر با گاز تحت فشار برای بیرون راندن سوخت مایع مشتعل‌شونده استفاده می‌کنند. گاز پیشران به دو لوله تغذیه می‌شود. اولین لوله به تانک‌های سوخت باز می‌شود و فشار لازم برای بیرون راندن مایع را فراهم می‌کند. لوله دیگر به یک محفظه احتراق در پشت خروجی مجموعه تفنگ منتهی می‌شود، جایی که با هوا مخلوط شده و از طریق احتراق پیزو مشتعل می‌شود. این خط پیش‌احتراق منبع شعله‌ای است که در جلوی مجموعه تفنگ در فیلم‌ها و مستندها دیده می‌شود. با عبور سوخت از شعله، مشتعل شده و به سمت هدف پرتاب می‌شود.

## تاریخچه

### یونان باستان

شعله‌افکن بوئوتیایی (مدل)، مرکز علم و موزه تکنولوژی تسالونیکی
مفهوم پرتاب آتش به عنوان یک سلاح از دوران باستان وجود داشته است. در طول جنگ پلوپونز، بوئوتیا از نوعی شعله‌افکن برای تخریب دیوارهای مستحکم آتن در جریان نبرد دلیوم استفاده کرد.

طبق گفته پولیبیوس، دریابان باستانی رودس، پائوسیستراتوس، از دستگاهی به نام پیرفوروس (pyrphoros) استفاده کرد که برای پرتاب آتش به کشتی‌های دشمن طراحی شده بود در حالی که آن را در فاصله ایمن از کشتی خود نگه می‌داشت. این دستگاه شامل یک کانتینر قیفی شکل پر از مواد سوختنی بود که از انتهای یک میله توسط زنجیری آهنی که از سینه کشتی بیرون زده بود، آویزان می‌شد. این میله‌ها توسط طناب‌هایی که در امتداد دو طرف داخلی بدنه کشیده شده بودند حمایت می‌شدند و اجازه می‌دادند قیف به سمت بیرون در هر دو طرف سینه کشتی امتداد یابد. از آنجایی که قیف به دور از کشتی زاویه داشت، آتش می‌توانست در حین حمله یا هنگام عبور از کنار کشتی دشمن، بدون خطر آتش‌سوزی تصادفی کشتی خودی، تخلیه شود.

### امپراتوری روم

در سال ۱۰۷ میلادی، رومی‌ها از یک شعله‌افکن علیه داسیان استفاده کردند؛ این دستگاه مشابه دستگاهی بود که در دلیوم استفاده شده بود.

بعدها، در دوران امپراتوری بیزانس، ملوانان از شعله‌افکن‌های ابتدایی با پمپ دستی در کشتی‌های جنگی خود استفاده می‌کردند. آتش یونانی که به‌طور گسترده توسط بیزانسی‌ها استفاده می‌شد، گفته می‌شود توسط کالینیکوس از بعلبک، احتمالاً در حدود ۶۷۳ میلادی اختراع شده است. متون بیزانسی سلاح‌هایی را توصیف کرده‌اند که توسط نیروهای زمینی بیزانس استفاده می‌شد و آتش یونانی پرتاب می‌کرد و «خیروسیفونا» (cheirosiphona به معنای سیفون‌های دستی) نامیده می‌شد. منشأ شعله‌افکن در دستگاهی متشکل از یک پمپ دستی بود که فوران‌های آتش یونانی را از طریق یک شلنگ-سیفون و یک پیستون پرتاب می‌کرد که هنگام خروج با یک کبریت مشتعل می‌شد، مشابه نسخه‌های مدرن. یک تصویرسازی در *Poliorcetica* اثر هرون بیزانسی، سربازی را با یک شعله‌افکن قابل حمل نشان می‌دهد. بیزانسی‌ها همچنین از نارنجک‌های دستی سرامیکی پر شده با آتش یونانی استفاده می‌کردند.
آتش یونانی که عمدتاً در دریا استفاده می‌شد، به بیزانسی‌ها برتری نظامی قابل توجهی در برابر دشمنانی مانند پیروان خلافت (که بعدها استفاده از آتش یونانی را پذیرفتند) داد. یک تصویرسازی قرن یازدهمی از کاربرد آن در دست‌نوشته ژان اسکیلیتزس باقی مانده است.

### چین

یک شعله‌افکن در تاریخ چین از دست‌نوشته *ووجینگ زونگیائو* متعلق به سال ۱۰۴۴ میلادی، دودمان سونگ
*پن هو چی* («دستگاه پاشش آتش») یک شعله‌افکن پیستونی چینی بود که از ماده‌ای شبیه به بنزین یا نفتا استفاده می‌کرد و در حدود سال ۹۱۹ میلادی در طول دوره پنج دودمان و ده پادشاهی اختراع شد. اولین اشاره به آتش یونانی در چین در سال ۹۱۷ توسط وو رنچن در کتاب *سالنامه بهار و پاییز ده پادشاهی* انجام شد. در سال ۹۱۹، پمپ پرتابگر سیفونی برای پخش کردن «روغن آتشین شدید» استفاده شد که با آب خاموش نمی‌شد، همان‌طور که توسط لین یو در کتاب *Wu-Yue Beishi* ثبت شده است؛ از این رو اولین اشاره معتبر چینی به شعله‌افکن با استفاده از محلول شیمیایی آتش یونانی است. لین یو همچنین ذکر کرد که «روغن آتشین شدید» نهایتاً از تماس چین در «دریاهای جنوبی» با شبه‌جزیره عربستان (کشور تازیان 大食國 *Dashiguo*) به دست آمده است. در نبرد لانگ‌شان جیانگ در سال ۹۱۹، ناوگان دریایی پادشاه ون‌مو از وویو ناوگان پادشاهی وو را شکست داد زیرا از «روغن آتش» برای سوزاندن ناوگان آن‌ها استفاده کرده بود؛ این به معنای اولین استفاده چینی‌ها از باروت در جنگ بود، زیرا یک فیوز کبریت دیرسوز برای مشتعل کردن شعله‌ها مورد نیاز بود. چینی‌ها از دم دو-پیستون برای پمپاژ بنزین از یک استوانه واحد استفاده کردند که در انتها توسط یک کبریت باروتی دیرسوز مشتعل می‌شد تا جریانی مداوم از شعله را شلیک کند (همان‌طور که در دست‌نوشته *ووجینگ زونگیائو* در سال ۱۰۴۴ اشاره شده است). در سرکوب ایالت تانگ جنوبی تا سال ۹۷۶ میلادی، نیروهای دریایی اولیه سونگ در سال ۹۷۵ در رودخانه یانگ‌تسه با آن‌ها روبرو شدند. نیروهای تانگ جنوبی سعی کردند از شعله‌افکن علیه نیروی دریایی سونگ استفاده کنند، اما با وزش بادهای شدید در جهت خودشان، به‌طور تصادفی طعمه آتش خود شدند. همچنین در انتشارات بعدی چینی، تصاویر و توصیفاتی از شعله‌افکن‌های متحرک روی گاری‌های چهارچرخ در *ووجینگ زونگیائو* (که تصویر آن در سال ۱۶۰۱ بازطراحی شده) ظاهر شده است. پیشرفت در فناوری نظامی به دودمان سونگ در دفاع در برابر همسایگان متخاصم شمالی، از جمله مغول کمک کرد.

### جهان اسلام

ابوعبدالله خوارزمی در *مفاتیح العلوم* (حدود ۹۷۶ میلادی) به «باب المدفع» و «باب المستق» اشاره می‌کند که به گفته او بخش‌هایی از نفتا-اندازها و پرتابگرها (النفاطات و الزراقات) بودند. کتاب *فی معرفة الحیل الهندسیة* (۱۲۰۶ میلادی) نوشته بدیع‌الزمان جزری نیز به پرتاب‌کننده‌های نفتا (زراقات النفط) اشاره کرده است.

### محاصره مالت

در طول محاصره بزرگ مالت، مدافعان از نوعی شعله‌افکن معروف به «ترامپ» استفاده کردند که شامل لوله‌ای پر شده از رزین گوگرد و روغن بزرک بود. این دستگاه شعله‌ای به طول چندین یارد تولید می‌کرد.

### ویتنام

کتاب *Hồ trường khu cơ* نوشته دائو دوی تو سلاحی شعله‌افکن به نام «ببر آتشین» را توصیف می‌کند: «آتش‌انداز که ببر آتشین نیز نامیده می‌شود، دارای پیازی بزرگ به طول حدود یک متر است، هنگام نبرد آتش شلیک می‌کند، لوله رزین کاج شلیک می‌کند، اگر به چیزی برخورد کند، بلافاصله آتش می‌گیرد…». «چون آتش به شدت می‌سوزد، آن را ببر آتشین می‌نامند». این سلاح‌ها بعدها توسط ارتش دودمان تی‌سون مورد استفاده قرار گرفتند.

### سده ۱۸ میلادی

در سال ۱۷۰۲، ارتش پروس «اسپری-آتش-شلنگی» (Schlangen-Brand-Spritze) پی. لانگه را آزمایش کرد که فواره‌ای از آتش به عرض ۴ متر (۱۲ فوت) و طول ۴۰ متر (۱۲۰ فوت) تولید می‌کرد؛ دو سال بعد این طرح به عنوان وسیله‌ای بلااستفاده رد شد.

واسیلی دمیتریویچ کورچمین، مهندس ارشد پتر کبیر، سلاح‌های آتش‌زای مختلفی از جمله راکت‌های آتش‌زا و کوره‌هایی برای داغ کردن گلوله‌های توپ طراحی کرد؛ دو کشتی روسی به نام‌های «سیواتوی یاکوف» و «لاندسو» به لوله‌های شعله‌افکن طراحی شده توسط او مجهز شدند. او همچنین دستورالعمل‌هایی را برای استفاده از آن‌ها با همکاری تزار تدوین کرد.

در دهه ۱۷۵۰، یک مهندس فرانسوی به نام دوپره، مخلوط قابل اشتعال جدیدی را توسعه داد؛ این مخلوط در لو آور آزمایش شد و یک کرجی را به آتش کشید. در طول گلوله‌باران لو آور توسط بریتانیا در سال ۱۷۵۹، وزیر جنگ فرانسه تلاش کرد تا مجوز استفاده از این سوخت را دریافت کند.

### سده ۱۹ میلادی

اگرچه شعله‌افکن‌ها هرگز در جنگ داخلی آمریکا استفاده نشدند، اما گلوله‌های توپ حاوی «آتش یونانی» تولید و توسط نیروهای اتحادیه در طول نبرد دوم بندر چارلستون به کار گرفته شدند.

در طول محاصره پاریس در سال ۱۸۷۱، مارسلین بارتلو، شیمی‌دان فرانسوی، پیشنهاد پمپاژ نفت شعله‌ور به سمت نیروهای پروس را داد.

در سال ۱۸۹۸، کاپیتان روسی سیگرن-کورن با جت‌های سوزان نفت سفید برای استفاده دفاعی آزمایش‌هایی انجام داد؛ در تئوری، این جت‌ها قرار بود از روی جان‌پناه‌های استحکامات شلیک شوند. این ایده به دلیل مشکلات فنی رها شد.

### اوایل سده ۲۰ میلادی

سربازان فرانسوی در حال استفاده از شعله‌افکن در جنگ جهانی اول، ۱۹۱۷
در طول محاصره پورت آرتور، مهندسان رزمی ژاپنی از پمپ‌های دستی برای پاشیدن نفت سفید به داخل سنگرهای روسیه استفاده کردند. پس از اینکه روس‌ها با مایع مشتعل‌شونده پوشانده می‌شدند، ژاپنی‌ها دسته‌هایی از پارچه‌های سوزان را به سمت آن‌ها پرتاب می‌کردند.

پیش از جنگ جهانی اول، پیشگامان آلمانی از Brandröhre M.95 استفاده می‌کردند، سلاحی که شامل یک لوله ورق فلزی (به عرض ۱۲۵ میلیمتر (۴٫۹ اینچ) و طول ۱٫۲ متر (۳٫۹ فوت)) پر شده از یک مخلوط آتش‌زا و یک جرقه‌زن اصطکاکی بود که توسط یک طناب فعال می‌شد. این وسیله برای استفاده علیه سنگرهای مستحکم دشمن طراحی شده بود؛ از یک میله بلند برای رسیدن به هدف استفاده می‌شد و طناب برای مشتعل کردن سوخت کشیده می‌شد که جریانی از آتش به طول ۲-متر (۷-فوت) تولید می‌کرد. این سلاح‌ها در تیم‌های شش‌نفره مستقر می‌شدند و به دلیل برد کوتاهشان محدودیت داشتند. در تئوری، شعله‌افکن در سال ۱۹۰۹ جایگزین این وسیله شد، اما همچنان در جنگ جهانی اول استفاده می‌شد؛ از جمله در حملات به فورت دو کامپ-د-رومن در سال ۱۹۱۴ و فورت وو در سال ۱۹۱۶.

برنهارد ردمان، افسر نظامی آلمانی و آتش‌نشان سابق، موتورهای آتش‌نشانی با نیروی بخار را به شعله‌افکن تبدیل کرد؛ طراحی او در سال ۱۹۰۷ به نمایش گذاشته شد.

واژه انگلیسی flamethrower یک گرته‌برداری از واژه آلمانی Flammenwerfer است، زیرا شعله‌افکن مدرن در آلمان اختراع شد. اختراع اولین شعله‌افکن به معنای مدرن کلمه، معمولاً به ریچارد فیدلر نسبت داده می‌شود. او مدل‌های ارزیابی شعله‌افکن (Flammenwerfer) خود را در سال ۱۹۰۱ به نیروی زمینی امپراتوری آلمان ارائه کرد. مهم‌ترین مدل ارائه شده یک دستگاه قابل حمل بود که شامل یک استوانه عمودی واحد به طول ۱٫۲ متر (۴ فوت) بود که به صورت افقی به دو بخش تقسیم می‌شد؛ گاز تحت فشار در بخش پایینی و روغن مشتعل‌شونده در بخش بالایی قرار داشت. با فشردن یک اهرم، گاز پیشران روغن مشتعل‌شونده را به داخل و از طریق یک لوله لاستیکی و از روی یک فیتیله جرقه‌زن ساده در یک نازل فولادی به بیرون می‌راند. این سلاح جتی از آتش و ابرهای عظیمی از دود را تا فاصله حدود ۱۸ متر (۲۰ یارد) پرتاب می‌کرد. این یک سلاح تک‌تیر بود و برای شلیک مجدد، هر بار یک بخش جرقه‌زن جدید متصل می‌شد. در سال ۱۹۰۵ شعله‌افکن فیدلر برای کمیته مهندسان پروس به نمایش گذاشته شد. در سال ۱۹۰۸ فیدلر شروع به همکاری با ردمان کرد و اصلاحاتی در طراحی انجام داد؛ یک گروهان آزمایشی از پیشگامان برای آزمایش بیشتر این سلاح ایجاد شد.

شعله‌افکن‌های آلمانی در طول جنگ جهانی اول در جبهه غربی (جنگ جهانی اول)، ۱۹۱۷
تا سال ۱۹۱۱ طول کشید تا ارتش آلمان اولین دستگاه شعله‌افکن واقعی خود را بپذیرد و یک هنگ تخصصی شامل دوازده گروهان مجهز به Flammenwerfer Apparent ایجاد کند. با وجود این، استفاده از آتش در نبردهای جنگ جهانی اول پیش از استفاده از شعله‌افکن رخ داده بود؛ به طوری که در اکتبر ۱۹۱۴ در بخش آرگون-موز، اسپری بنزین توسط یک بمب آتش‌زا مشتعل شد.

شعله‌افکن برای اولین بار در جنگ جهانی اول در ۲۶ فوریه ۱۹۱۵، زمانی که برای مدت کوتاهی علیه فرانسوی‌ها در بیرون از وردن به کار گرفته شد، استفاده گردید. در ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۵، برای اولین بار در یک عملیات هماهنگ علیه سنگرهای بریتانیا در هوگه استفاده شد، جایی که خطوط از هم ۴٫۵ متر (۴٫۹ یارد) فاصله داشتند؛ حتی در آنجا، تلفات عمدتاً ناشی از بیرون راندن سربازان به فضای باز و سپس هدف قرار گرفتن آن‌ها با شلیک گلوله بود تا خودِ آتش. پس از دو روز نبرد، بریتانیایی‌ها متحمل تلفات ۳۱ افسر و ۷۵۱ سرباز از سایر رتبه‌ها شدند.

سرباز بلژیکی زخمی شده توسط شعله‌افکن (جنگ جهانی اول)
موفقیت این حمله باعث شد ارتش آلمان این دستگاه را در تمام جبهه‌ها به کار گیرد. شعله‌افکن‌ها در جوخه‌های شش‌نفره در طول نبردها، در شروع حمله برای نابودی دشمن و پیش از پیشروی پیاده‌نظام استفاده می‌شدند.

شعله‌افکن در فاصله‌های کوتاه مفید بود، اما محدودیت‌های دیگری داشت: سنگین بود و کار با آن دشوار بود و فقط می‌شد با ایمنی از داخل سنگر شلیک کرد، که استفاده از آن را به مناطقی محدود می‌کرد که سنگرهای مخالف کمتر از حداکثر برد سلاح، یعنی ۱۸ متر (۲۰ یارد)، از هم فاصله داشتند؛ وضعیتی که چندان رایج نبود. همچنین سوخت آن تنها برای حدود یک دقیقه شلیک مداوم دوام می‌آورد.

آلمانی‌ها در طول جنگ بیش از ۶۵۰ بار از شعله‌افکن در حملات خود استفاده کردند.

امپراتوری عثمانی در طول جنگ ۳۰ دستگاه شعله‌افکن از آلمان دریافت کرد.

شعله‌افکن‌های آلمانی توسط نیروهای بلغارستان نیز مورد استفاده قرار گرفتند.

اتریش-مجارستان طرح‌های آلمانی را پذیرفت؛ اما در سال ۱۹۱۵ شعله‌افکن‌های خود را نیز توسعه داد. این‌ها شامل شعله‌افکن ۵۰ لیتری M.15 بود که به خدمه سه نفره نیاز داشت و برای استفاده تهاجمی بسیار سنگین بود؛ یک مدل تدافعی ۲۰۰ لیتری و یک مدل قابل حمل‌تر ۲۲ لیتری نیز تولید شد. شعله‌افکن‌های اتریشی-مجارستانی غیرقابل اعتماد بودند و از شلنگ‌های بلند برای جلوگیری از اشتعال مخزن سوخت توسط تیرانداز استفاده می‌شد.

بریتانیایی‌ها در نبرد سم آزمایش‌هایی با شعله‌افکن انجام دادند که در آن از سلاح‌های آزمایشی به نام «پروژکتور شعله گالری بزرگ لیونز» استفاده کردند که به نام مخترع آن، ویلیام هوارد لیونز، افسر سپاه مهندسین سلطنتی، نامگذاری شده بود. این سلاح عظیم و کاملاً غیرقابل حمل بود. این سلاح برد مؤثری معادل ۸۰ متر (۹۰ یارد) داشت که در پاکسازی سنگرها مؤثر بود، اما به دلیل نداشتن مزیت دیگری، پروژه متوقف شد.

دو شعله‌افکن ثابت موریس در اچ‌ام‌اس ویندیکتیو (۱۸۹۷) نصب شدند و چندین شعله‌افکن قابل حمل هِی توسط نیروی دریایی سلطنتی در جریان حمله زبروج در ۲۳ آوریل ۱۹۱۸ مستقر گشتند. یک گزارش روزنامه بریتانیایی از این عملیات، شعله‌افکن‌های بریتانیایی را تنها با نام آلمانی آن یعنی «فلامن‌ورفر» مورد خطاب قرار داد.

ارتش فرانسه خانواده شعله‌افکن‌های شیلت را مستقر کرد که توسط ارتش ایتالیا نیز مورد استفاده قرار گرفتند.

در سال ۱۹۳۱، نیروی عمومی سائوپائولو یک بخش خودروی تهاجمی ایجاد کرد. اولین خودرویی که به کار گرفته شد، تانکی بود که از یک تراکتور کاترپیلار ۲۲ ساخته شده بود و دارای یک شعله‌افکن نصب شده روی برجک و چهار مسلسل هاچکیس روی بدنه بود. این خودرو در طول انقلاب قانون‌گرایی در نبرد استفاده شد و نیروهای فدرال را از پلی در درگیری در کروزیرو بیرون راند.

در دوره بین دو جنگ، دست‌کم چهار شعله‌افکن در جنگ چاکو توسط نیروی زمینی بولیوی در جریان حمله ناموفق به استحکامات پاراگوئه‌ای در نبرد دوم ناناوا در سال ۱۹۳۳ استفاده شد. در طول نبرد کیلومتر ۷ تا ساودرا، سرگرد والتر کوهن سوار بر یک تانکت مجهز به شعله‌افکن بود؛ او به دلیل گرما از تانک خارج شد تا پیاده بجنگد و در نبرد کشته شد.

### جنگ جهانی دوم

شعله‌افکن به‌طور گسترده در طول جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۳۹، ورماخت برای اولین بار شعله‌افکن‌های انفرادی را علیه اداره پست لهستان در دانتزیگ به کار گرفت. متعاقباً در سال ۱۹۴۲، نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا شعله‌افکن انفرادی خود را معرفی کرد. آسیب‌پذیری پیاده‌نظامی که شعله‌افکن‌های کوله‌پشتی حمل می‌کردند و برد کوتاه این سلاح منجر به آزمایش‌هایی با شعله‌افکن‌های نصب شده بر روی تانک (تانک شعله‌افکن) شد که توسط بسیاری از کشورها مورد استفاده قرار گرفت.

### استفاده نیروهای محور

#### آلمان

* یک سرباز آلمانی در حال کار با شعله‌افکن در سال ۱۹۴۴
* یک سرباز آلمانی در حال استفاده از شعله‌افکن در روسیه

آلمانی‌ها در طول تهاجم خود به هلند و فرانسه، استفاده قابل توجهی از این سلاح (شعله‌افکن ۳۵) علیه استحکامات ثابت کردند. شعله‌افکن‌های ارتش آلمان در جنگ جهانی دوم تمایل داشتند یک مخزن سوخت بزرگ با تانک فشارآورنده متصل به پشت یا کنار آن داشته باشند. برخی از شعله‌افکن‌های ارتش آلمان تنها بخش پایینی کمر فرد را اشغال می‌کردند و بخش بالایی کمر او را برای یک کوله‌پشتی معمولی آزاد می‌گذاشتند.

شعله‌افکن‌ها به زودی محبوبیت خود را از دست دادند. آن‌ها به‌طور گسترده توسط واحدهای آلمانی در جنگ شهری در لهستان، هم در سال ۱۹۴۳ در خیزش گتوی ورشو و هم در سال ۱۹۴۴ در قیام ورشو استفاده شدند (به گزارش اشتروپ و مقاله مربوط به خیزش گتوی ورشو در سال ۱۹۴۳ مراجعه کنید). با کوچک شدن قلمرو رایش سوم در نیمه دوم جنگ جهانی دوم، یک شعله‌افکن کوچک‌تر و فشرده‌تر به نام اینستوس‌فلامن‌ورفر ۴۶ تولید شد.

آلمان همچنین از خودروهای شعله‌افکن استفاده می‌کرد که اکثر آن‌ها بر پایه شاسی نفربر نیمه‌شنی اس‌دی. کااف‌ست. ۲۵۱ و تانک‌های پنزر ۲ و پنزر ۳ ساخته شده بودند و عموماً به عنوان «فلام‌پنزر» (*Flammpanzers*) شناخته می‌شدند.

آلمانی‌ها همچنین آب‌ور-فلامن‌ورفر ۴۲ را تولید کردند که یک مین شعله‌افکن یا فوگاس شعله‌ای بود و بر اساس نسخه شوروی این سلاح ساخته شده بود. این اساساً یک شعله‌افکن یک‌بار مصرف بود که در کنار مین‌های زمینی متعارف در نقاط دفاعی کلیدی دفن می‌شد و توسط یک سیم تله یا سیم فرمان فعال می‌گشت. این سلاح حاوی حدود ۳۰ لیتر (۸ گالون آمریکایی) سوخت بود که در عرض یک تا یک و نیم ثانیه تخلیه می‌شد و شعله‌ای با برد ۱۴-متر (۱۵-یارد) تولید می‌کرد. یک تأسیسات دفاعی یافت شده در ایتالیا شامل هفت عدد از این سلاح‌ها بود که با دقت پنهان شده و به یک نقطه کنترل مرکزی سیم‌کشی شده بودند.

#### فنلاند

داوطلبان سوئدی در ارتش فنلاند در حال استفاده از یک شعله‌افکن در تمرینات در مدرسه افسری ذخیره، ۱۹۴۲.
در طول جنگ زمستان، فنلاند شعله‌افکن ایتالیایی Lanciafiamme Modello 35 را با نام Liekinheitin M/40 پذیرفت؛ ۱۷۶ شعله‌افکن سفارش داده شد اما تنها ۲۸ عدد پیش از پایان جنگ رسید.

آن شعله‌افکن‌ها در جنگ زمستان استفاده نشدند؛ اما در طول جنگ مستمر به همراه شعله‌افکن‌های غنیمتی ROKS-2 در اختیار مهندسان قرار گرفتند.

تانک‌های شعله‌افکن OT-130 و OT-133 از اتحاد جماهیر شوروی به غنیمت گرفته شده و در شروع جنگ مستمر به کار گرفته شدند؛ آن‌ها غیرعملیاتی تشخیص داده شده و بعداً با توپ‌های معمولی بازسازی شدند.

در سال ۱۹۴۴ آن‌ها شعله‌افکن Liekinheitin M/44 را توسعه داده و پذیرفتند.

#### ایتالیا

ایتالیا از شعله‌افکن‌های انفرادی و تانک‌های شعله‌افکن L3 Lf در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی (۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶)، در جریان جنگ داخلی اسپانیا و در طول جنگ جهانی دوم استفاده کرد. تانک شعله‌افکن L3 Lf یک تانکت CV-33 یا CV-35 بود که شعله‌افکن آن از محل نصب مسلسل عمل می‌کرد. در کارزار آفریقا، تانک شعله‌افکن L3 Lf موفقیت اندکی داشت یا اصلاً موفقیتی کسب نکرد. یک تانک شعله‌افکن L6 Lf نیز با استفاده از پلتفرم تانک سبک L6/40 توسعه یافت.

#### ژاپن

یک سرباز ژاپنی در حال شلیک با شعله‌افکن نوع ۹۳
ژاپن از شعله‌افکن‌های انفرادی برای پاکسازی مواضع مستحکم در نبرد جزیره ویک، نبرد کورگیدور، نبرد تن‌آرو در کارزار گوادال‌کانال و نبرد خلیج میلنه استفاده کرد.

#### رومانی

شعله‌افکن‌ها توسط نیروهای مسلح رومانی نیز به کار گرفته شدند. همچنین برنامه‌هایی برای خودکششی کردن آن‌ها وجود داشت؛ قرار بود نسخه خودروی فرماندهی ناوشکن تانک مارشال به مسلسل و شعله‌افکن مجهز شود.

### متفقین

#### بریتانیا و کشورهای مشترک‌المنافع

* یک شعله‌افکن «لایف‌بوی» بریتانیایی نوع جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۴
* یک تانک چرچیل مجهز به شعله‌افکن کروکودیل در حال عملیات.
* یک سرباز استرالیایی به سمت سنگر ژاپنی شعله‌افکن شلیک می‌کند

شعله‌افکن‌های ارتش بریتانیا در جنگ جهانی دوم که «اک پکس» (Ack Packs) نامیده می‌شدند، دارای یک مخزن سوخت دوناتی شکل با یک تانک گاز فشارآورنده کروی کوچک در مرکز آن بودند. در نتیجه، برخی سربازان به آن‌ها لقب «لایف‌بوی» (Lifebuoy به معنای حلقه نجات) داده بودند. این سلاح رسماً با نام شعله‌افکن قابل حمل شماره ۲ شناخته می‌شد.

برنامه‌های گسترده‌ای در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۱ توسط اداره جنگ پترولیم برای استفاده از پروژکتورهای شعله ثابت فوگاس شعله‌ای در صورت تهاجم دشمن تدوین شد که طی آن حدود ۵۰٬۰۰۰ مین آتش‌زای بشکه‌ای در قالب ۷٬۰۰۰ آتشبار در سراسر جنوب انگلستان مستقر گشت.

بریتانیایی‌ها به ندرت از سیستم‌های انفرادی خود استفاده کردند و در جبهه اروپا به تانک‌های چرچیل کروکودیل متکی بودند. این تانک‌ها علیه مواضع دفاعی آلمان بسیار مؤثر عمل کردند و منجر به اعتراضات رسمی نیروهای محور علیه استفاده از آن‌ها شدند. این شعله‌افکن می‌توانست جتی از شعله را تا فاصله بیش از ۱۴۰ متر (۱۵۰ یارد) پرتاب کند. موارد مستندی وجود دارد که واحدهای آلمانی هر یک از خدمه اسیر شده تانک‌های شعله‌افکن بریتانیایی را بلافاصله اعدام می‌کردند.

در جبهه اقیانوس آرام، نیروهای استرالیایی از تانک‌های ماتیلدا ۲ تغییریافته که به نام «ماتیلدا فراگ» (Matilda Frog) شناخته می‌شدند، استفاده کردند.

#### ایالات متحده

* سربازی از لشکر ۳۳ پیاده (ایالات متحده آمریکا) از یک شعله‌افکن ام۲ استفاده می‌کند
* سربازان در حال درگیری با مواضع ژاپنی‌ها در نبرد اوکیناوا با شعله‌افکن.
* یک تانک M3A1 از گردان دوم تانک تفنگداران دریایی آمریکا، یک سنگر بتنی ژاپنی را در سایپن می‌سوزاند.
* یک اپراتور شعله‌افکن آمریکایی زیر آتش می‌دود
* نمای جلو و عقب مردی با شعله‌افکن M2A1-7 ارتش ایالات متحده

در جبهه اقیانوس آرام، ارتش ایالات متحده از شعله‌افکن‌های M-1 و M-2 برای پاکسازی مقاومت‌های سرسختانه ژاپنی‌ها در دفاعیات آماده‌شده، غارها و سنگرها استفاده کرد. ارتش از گینه نو گرفته تا مراحل پایانی در گوادال‌کانال و طی بازپس‌گیری فیلیپین و سپس کارزار اوکیناوا، واحدهای انفرادی و قابل حمل دستی را مستقر کرد.

اغلب تیم‌های شعله‌افکن از واحدهای مهندسی رزمی و بعداً از نیروهای سرویس جنگ شیمیایی تشکیل می‌شدند. ارتش واحدهای شعله‌افکن را سازماندهی کرد و سرویس جنگ شیمیایی ارتش پیشگام نصب شعله‌افکن روی تانک‌های شرمن (CWS-POA H-4) بود. تمام تانک‌های شعله‌افکن در اوکیناوا متعلق به گردان ۷۱۳ تانک موقت بودند که وظیفه حمایت از تمام پیاده‌نظام ارتش آمریکا را بر عهده داشت. تمام واحدهای شعله‌افکن مکانیزه اقیانوس آرام توسط متخصصان «سی‌بی» (Seabee) در هاوایی آموزش دیده بودند.

ارتش آمریکا در اروپا در مقیاس بسیار کوچک‌تری از شعله‌افکن استفاده کرد، هرچند برای ماموریت‌های خاص در دسترس بودند. شعله‌افکن‌ها در طول پیاده‌سازی در نرماندی برای پاکسازی استحکامات نیروهای محور مستقر شدند. همچنین، اکثر تیم‌های قایق در ساحل اوماها شامل یک تیم شعله‌افکن دو نفره بودند.

ارتش همچنین از شعله‌افکن‌های کوله‌پشتی مدل M2A1-7 و M2-2 استفاده کرد و آن‌ها را در پاکسازی مجتمع‌های خندقی و سنگرهای ژاپنی مفید یافت. یکی از کاربردهای شناخته شده شعله‌افکن انفرادی علیه دفاعیات مستحکم در تاراوا در نوامبر ۱۹۴۳ بود. ارتش در استفاده از تانک‌های M-3 استوارت مجهز به سیستم رانسون در جزایر ماریانا پیشگام شد. این‌ها به عنوان تانک‌های شعله‌افکن شناخته می‌شدند. اگرچه مؤثر بودند، اما فاقد زره کافی برای درگیری ایمن با استحکامات بودند و به نفع تانک‌های ام۴ شرمن با زره بهتر کنار گذاشته شدند. تانک‌های شرمن شعله‌افکن در پادگان شوفیلد توسط سی‌بی‌های وابسته به سرویس جنگ شیمیایی ساخته شدند. ارتش شعله‌افکن‌های بزرگی را که بر روی خودروهای آبی-خاکی LVT-4 نصب شده بود در پلیلیو مستقر کرد. در اواخر جنگ، هر دو نیرو (زمینی و تفنگداران دریایی) از تانک‌های شعله‌افکن LVT-4 و LVT-5 در تعداد محدود استفاده می‌کردند.

در مواردی که ژاپنی‌ها در غارهای عمیق سنگر گرفته بودند، شعله‌ها اغلب اکسیژن موجود را مصرف کرده و باعث خفگی ساکنان غار می‌شدند. بسیاری از سربازان ژاپنی که پس از جنگ با آن‌ها مصاحبه شد، گفتند که بیش از هر سلاح آمریکایی دیگری از شعله‌افکن وحشت داشتند. اپراتورهای شعله‌افکن اغلب اولین سربازانی بودند که توسط ژاپنی‌ها هدف قرار می‌گرفتند.

#### اتحاد جماهیر شوروی

یک سرباز فنلاندی با شعله‌افکن شوروی ROKS-3 به غنیمت گرفته شده، ژوئن ۱۹۴۳. پرتابگر شعله به گونه‌ای طراحی شده که شبیه یک تفنگ پیاده‌نظام استاندارد به نظر برسد.
شعله‌افکن‌های FOG-1 و FOG-2 دستگاه‌های ثابتی بودند که در دفاع استفاده می‌شدند. آن‌ها را می‌توان به عنوان یک مین آتش‌زای پرتابی نیز دسته‌بندی کرد. مدل FOG تنها یک استوانه سوخت داشت که با استفاده از یک شارژ انفجاری فشرده شده و از طریق یک نازل پرتاب می‌شد. این شعله‌افکن‌ها در دفاع شوروی از استالینگراد استفاده شدند. مدل FOG-1 مستقیماً توسط آلمانی‌ها کپی شد و به عنوان آب‌ور-فلامن‌ورفر ۴۲ تولید گشت.

برخلاف شعله‌افکن‌های سایر قدرت‌ها در طول جنگ جهانی دوم، شوروی تنها کشوری بود که آگاهانه برای استتار شعله‌افکن‌های انفرادی خود تلاش کرد. در شعله‌افکن ROKS-2 این کار با تغییر شکل پرتابگر شعله به صورت یک تفنگ استاندارد مانند موسین–ناگانت و مخازن سوخت به صورت یک کوله‌پشتی معمولی پیاده‌نظام انجام شد. این کار برای جلوگیری از هدف قرار گرفتن اختصاصی اپراتور شعله‌افکن توسط آتش دشمن بود. این «تفنگ» دارای یک گلنگدن عملیاتی بود که برای تعویض فشنگ‌های جرقه‌زن مشقی استفاده می‌شد.

### ۱۹۴۵–۱۹۸۰

#### ارتش آمریکا

یک قایق رودخانه‌ای از نیروی دریایی آب‌های قهوه‌ای آمریکا در حال شلیک ناپالم شعله‌ور از شعله‌افکن نصب شده خود در طول جنگ ویتنام
یک تانک M67 "Zippo" متعلق به تفنگداران دریایی آمریکا در طول جنگ ویتنام
سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا از شعله‌افکن در جنگ کره و جنگ ویتنام استفاده کرد. شعله‌افکن زرهی M132 که یک نفربر ام۱۱۳ مجهز به شعله‌افکن بود، با موفقیت در این درگیری‌ها به کار گرفته شد.

شعله‌افکن‌ها از سال ۱۹۷۸، زمانی که وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا به‌طور یک‌جانبه استفاده از آن‌ها را متوقف کرد، در زرادخانه آمریکا نبوده‌اند؛ آخرین شعله‌افکن پیاده‌نظام آمریکایی مدل M9-7 مربوط به دوران ویتنام بود. اثربخشی آن‌ها در نبردهای مدرن زیر سؤال رفته است، اگرچه برخی همچنان بر کاربرد تاکتیکی آن‌ها تأکید دارند.

شعله‌افکن‌های ارتش آمریکا تا مدل M9 توسعه یافتند. در مدل M9، تانک پیشران یک کره در زیر مخزن سوخت سمت چپ است و به سمت عقب بیرون نمی‌زند.

#### اسرائیل

شعله‌افکن‌های دست‌ساز ابتدایی توسط آرگون در اواخر دهه ۱۹۴۰ ساخته شدند.

#### چین

ارتش آزادی‌بخش خلق شعله‌افکن تیپ ۷۴ را که کپی از ال‌پی‌او-۵۰ شوروی بود، به خدمت گرفت. این سلاح بعدها در جنگ چین و ویتنام مورد استفاده قرار گرفت.

#### ویتنام

شعله‌افکن‌های ال‌پی‌او-۵۰ و تیپ ۷۴ توسط نیروهای ارتش ویتنام شمالی در طول جنگ ویتنام به کار گرفته شدند.

#### عراق

ارتش عراق در طول جنگ ایران و عراق از شعله‌افکن‌های ال‌پی‌او-۵۰ استفاده کرد.

### پس از دهه ۱۹۸۰

سلاح‌های آتش‌زا غیر از شعله‌افکن‌ها همچنان در زرادخانه‌های نظامی مدرن باقی مانده‌اند. سلاح‌های ترموباریک ممکن است توسط ایالات متحده در افغانستان (۲۰۰۸) مستقر شده باشند و توسط روسیه در اوکراین (۲۰۲۲) مورد استفاده قرار گرفته‌اند. ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی هر دو راکت‌اندازهایی را مخصوصاً برای استقرار مهمات آتش‌زا توسعه دادند که به ترتیب شامل ام۲۰۲ فلش و آرپی‌او «ریس» (جد آرپی‌او-ای شمل) می‌شوند.

#### ویتنام

تیپ ۷۴ همچنان توسط ارتش ویتنام استفاده می‌شود.

#### حمله فرانسه به غار اوویا (۱۹۸۸)

در ۲۲ آوریل ۱۹۸۸، شورشیان کاناک ۳۶ فرانسوی را در جزیره اوویا در کالدونیای جدید به گروگان گرفتند که بیشتر آن‌ها پرسنل ژاندارمری فرانسه و ارتش بودند. در ۵ مه، پس از هفته‌ها مذاکرات بی‌ثمر، تیمی از ژاندارم‌ها و چتربازان نیروی زمینی فرانسه عملیات نجات را آغاز کردند. در طول حمله، یک موضع تیربار شورشیان با استفاده از شعله‌افکن منهدم شد. در نهایت تمامی گروگان‌ها آزاد شدند.

#### ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند

در سال ۱۹۸۱، اف‌بی‌آی تلاش جورج هریسون، قاچاقچی اسلحه مستقر در نیویورک، برای قاچاق یک شعله‌افکن ام۲ به ایرلند برای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند (IRA) را خنثی کرد. در طول درگیری‌های ایرلند شمالی در اواسط دهه ۱۹۸۰، ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند شعله‌افکن‌های نظامی شوروی ال‌پی‌او-۵۰ (که توسط دولت لیبی تأمین شده بود) را به ایرلند شمالی قاچاق کرد. یک تیم از ارتش جمهوری‌خواه ایرلند که سوار بر یک کامیون زرهی دست‌ساز بودند، در ۱۳ دسامبر ۱۹۸۹ در جریان حمله به ایست بازرسی دائمی ارتش بریتانیا در دریارد در نزدیکی راسلی، از یکی از این شعله‌افکن‌ها در کنار سایر سلاح‌ها استفاده کردند. چند ماه بعد، در ۴ مارس ۱۹۹۰، ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به ایستگاه پلیس سلطنتی اولستر در استیووارتزتاون (شهرستان تایرون) در شهرستان تایرون حمله کرد. آن‌ها از یک شعله‌افکن بداهه متشکل از یک کودپخش‌کن که توسط تراکتور کشیده می‌شد برای پاشیدن ۲۷۰۰ لیتر مخلوط بنزین/گازوئیل استفاده کردند تا پایگاه را در شعله‌های آتش غرق کنند و سپس با تفنگ و راکت‌انداز ضد تانک آتش گشودند. واحد دیگری از ارتش جمهوری‌خواه ایرلند نیز در اوایل دهه ۱۹۹۰، دو حمله با فاصله کمتر از یک سال با یک شعله‌افکن بداهه دیگر که توسط تراکتور کشیده می‌شد، به برج دیده‌بانی ارتش بریتانیا (سنگر بوروکی) در کراسمگلن در شهرستان آرما انجام داد. اولین حادثه در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۲ رخ داد، زمانی که برج توسط نیروهای گارد اسکاتلندی اشغال شده بود، و دومین حمله در ۱۲ نوامبر ۱۹۹۳ به وقوع پیوست. وسیله‌ای که به عنوان پرتابگر استفاده شد نیز یک دستگاه کودپاش بود که تأسیسات را با سوخت آغشته کرد و چند ثانیه بعد با یک انفجار کوچک مشتعل شد. در عملیات سال ۱۹۹۳، گلوله آتشی به ارتفاع نه متر به مدت هفت دقیقه برج را فرا گرفت. چهار سرباز گارد گرنادیر داخل پاسگاه توسط یک خودروی زرهی ساکسون نجات یافتند. ابزارهای آتش‌زای بداهه توسط شبه‌نظامیان جمهوری‌خواه نیز آزمایش شدند، مانند حمله با نارنجک ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به گشتی ارتش بریتانیا در ۴ آوریل ۱۹۹۳ در کاریک‌مور، شهرستان تایرون؛ این وسیله شامل ۱ کیلوگرم سمتکس و ۲۲٫۵ لیتر بنزین بود؛ بمب منفجر شد اما سوخت مشتعل نشد. یک سرباز بر اثر موج انفجار چندین متر به آن سوی جاده پرتاب شد.

#### برزیل

از سال ۲۰۰۳، شعله‌افکن بومی هیدروآر تی۱ام۱ (Hydroar T1M1) همچنان توسط گردان اول نیروهای ویژه مورد استفاده قرار می‌گرفت.

#### چین

ارتش چین همچنان شعله‌افکن تیپ ۷۴ را صادر می‌کند.

در طول عملیات برای تعقیب گروه شبه‌نظامی مسئول حمله به معدن زغال‌سنگ آکسو در سال ۲۰۱۵، نیروهای شبه‌نظامی چین پس از استفاده بی‌ثمر از گاز اشک‌آور و نارنجک‌های گیج‌کننده، برای بیرون راندن شبه‌نظامیان مشکوک که در غار پنهان شده بودند، به شعله‌افکن متوسل شدند.

#### درگیری‌های عراق

کاپیتان شانون جانسون در طول نبرد دوم فلوجه از سرهنگ جان ای. تولان خواست تا به گروهانش شعله‌افکن بدهد؛ با این حال هیچ شعله‌افکنی صادر نشد. سازمان مجاهدین خلق ایران مدعی شد که در قتل‌عام ۲۰۱۳ قرارگاه اشرف از شعله‌افکن استفاده شده است.

#### ایتالیا

از سال ۲۰۱۲، شعله‌افکن بومی تی-۱۴۸/بی (T-148/B) همچنان توسط نیروی زمینی ایتالیا مورد استفاده قرار می‌گرفت.

#### میانمار

شعله‌افکن‌ها توسط تاتماداو در طول حملات به روستاهای مردم روهینگیا در جریان نسل‌کشی روهینگیا مورد استفاده قرار گرفته‌اند.

#### جنگ روسیه و اوکراین

در ۸ فوریه ۲۰۱۷، رهبر جدایی‌طلب میخائیل تولستیخ بر اثر شلیک یک شعله‌افکن راکتی آرپی‌او-ای شمل به دفتر کارش در دونتسک کشته شد.

در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۲، نه ماه پس از آغاز حمله ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین، منابع روسی ادعا کردند که توپخانه و «توس-۱» علیه تجمع نیروهای اوکراینی در نزدیکی کوپیانسک، استان خارکوف به کار گرفته شده است. منابع روسی از اصطلاح «شعله‌افکن‌های سنگین» برای توصیف راکت‌اندازهای چندگانه ترموباریک توس-۱ استفاده می‌کنند.

#### جنگ غزه و پیامدهای آن

در طول جنگ غزه، تصاویری منتشر شد که یک بولدوزر نیروهای دفاعی اسرائیل مجهز به شعله‌افکن را در حال سوزاندن ساختمان‌ها در غزه نشان می‌داد. در حمله آتش‌سوزی بولدر (۲۰۲۵)، مهاجم مصری از یک شعله‌افکن دست‌ساز برای حمله به راهپیمایی همبستگی برای بحران گروگان‌گیری جنگ غزه استفاده کرد.

## حقوق بین‌الملل

استفاده از شعله‌افکن در جنگ به‌طور کلی ممنوع نیست. با این حال، پروتکل مربوط به سلاح‌های آتش‌زا در سازمان ملل، استفاده از سلاح‌های آتش‌زا، از جمله شعله‌افکن‌ها را علیه غیرنظامیان یا علیه جنگل‌ها ممنوع می‌کند، مگر اینکه از آن عوارض زمین برای پنهان کردن رزمندگان یا سایر اهداف نظامی استفاده شده باشد.

## مالکیت شخصی شعله‌افکن

در ایالات متحده، مالکیت خصوصی شعله‌افکن توسط قانون فدرال محدود نشده است، زیرا شعله‌افکن یک ابزار محسوب می‌شود و نه یک سلاح گرم. شعله‌افکن‌ها در ۴۸ ایالت قانونی هستند و در کالیفرنیا و مریلند محدودیت‌هایی دارند.

در کالیفرنیا، تصرف بدون مجوز دستگاه شعله‌افکن — که طبق قانون به عنوان «هر دستگاه غیرثابت و قابل حمل که برای پرتاب یا گسیل جریانی از مایع قابل اشتعال یا سوختنی تا فاصله دست‌کم ۱۰ فوت (۳ متر) طراحی شده باشد» تعریف می‌شود — یک بزهکاری است که مجازات آن حبس در زندان شهرستان تا یک سال یا جریمه نقدی تا ۱۰٬۰۰۰ دلار است. مجوزهای استفاده از شعله‌افکن توسط مارشال آتش‌نشانی ایالتی صادر می‌شود.

در بریتانیا، شعله‌افکن‌ها طبق بخش ۵(۱)(ب) قانون تسلیحات گرم ۱۹۶۸ «سلاح‌های ممنوعه» محسوب می‌شوند و داشتن آن‌ها می‌تواند تا ده سال حبس در پی داشته باشد. در ۱۶ ژوئن ۱۹۹۴، مردی با یک شعله‌افکن دست‌ساز به دانش‌آموزان مدرسه سولیوان آپر در نزدیکی بلفاست حمله کرد.

یک مخترع اهل آفریقای جنوبی در سال ۱۹۹۸ شعله‌افکن سوار بر خودرو به نام بلستر را برای دفاع در برابر سرقت خودرو به بازار عرضه کرد. تولید آن بعداً متوقف شد و مخترع به سراغ ساخت شعله‌افکن‌های جیبی برای دفاع شخصی رفت.

ایلان ماسک، مدیرعامل تسلا موتورز و مالک اسپیس‌اکس، دستگاهی موسوم به «یک شعله‌افکن نیست» را برای فروش عمومی از طریق شرکت خود، شرکت بورینگ، توسعه داد و ۲۰٬۰۰۰ واحد از آن را فروخت. این دستگاه به جای بنزین از گاز پروپان مایع استفاده می‌کند که آن را بیشتر به یک مشعل شبیه می‌کند.

## سایر کاربردها

شعله‌افکن‌ها گاهی برای ایجاد آتش‌سوزی مصنوعی مهارشده در مدیریت زمین و کشاورزی استفاده می‌شوند. به عنوان مثال، در تولید نیشکر، برای سوزاندن برگ‌های خشک مرده که راه دستگاه‌های برداشت را می‌بندند و همچنین برای کشتن مارهای سمی احتمالی از آن‌ها استفاده می‌شود. البته به‌طور معمول‌تر، از آتش‌پاش یا منور استفاده می‌شود.

گفته می‌شود نیروهای آمریکایی برای پاکسازی حجم غیرمنتظره برفی که پیش از مراسم تحلیف ریاست‌جمهوری جان اف. کندی در خیابان‌های واشینگتن، دی.سی. باریده بود، از شعله‌افکن استفاده کردند. یک مقاله تاریخی در مورد سپاه مهندسی ارتش ایالات متحده اشاره می‌کند: «در نهایت، نیروی ضربت از صدها کامیون کمپرسی، لودر، نمک‌پاش، برف‌روب و احتمالاً شعله‌افکن برای باز کردن مسیر استفاده کرد».

* یک گروهبان یگان ۶۶ مهندسی در حال سوزاندن بوته‌ها با شعله‌افکن در عراق، سال ۲۰۰۸

شعله‌افکن‌ها توسط مهندسان رزمی ارتش آمریکا در طول جنگ عراق برای پاکسازی بوته‌ها و از بین بردن نقاط پنهان شدن شورشیان به کار گرفته شدند.

یک دسته مسلح به شعله‌افکن‌های کوله‌پشتی نقش مهمی در مراسم اختتامیه بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۲ داشتند. آن‌ها هر کدام یک مخزن بزرگ داشتند و می‌توانستند شعله‌ای به طول تقریبی ۳ متر ایجاد کنند.

در آوریل ۲۰۱۴، روزنامه چوسان ایلبو در کره جنوبی بدون تأیید رسمی گزارش داد که او سانگ-هون، معاون وزیر در وزارت امنیت اجتماعی کره شمالی، با شعله‌افکن اعدام شده است.

در اوت ۲۰۱۶ گزارش شد که داعش از شعله‌افکن برای اعدام شش نفر از فرماندهان خود در تل‌عفر به عنوان مجازات تلاش آن‌ها برای فرار به سوریه استفاده کرده است.

همچنین مواردی مشاهده شده که پلیس مخزن یک «شعله‌افکن» را به جای مایع مشتعل‌شونده، با گاز اشک‌آور محلول در آب برای کنترل شورش پر کرده است؛ مانند شعله‌افکن تغییریافته ۴۰.

## نگارخانه

*
*
*
*

## منابع

ویکی‌پدیای انگلیسی