# الکساندر کرنسکی

| الکساندر کرنسکی |
| --- |
| Александр Керенский |
| کرنسکی در سال ۱۹۱۷ |
|  |
| رئیس دولت موقت روسیه (نخست‌وزیر روسیه) |
| **دوره مسئولیت** ۲۱ ژوئیه – ۷ نوامبر ۱۹۱۷ (۱۹۱۷-۰۷-۲۱ – ) |
| پس از | گئورگی لووف |
| پیش از | لو کامنف |
| وزیر جنگ و نیروی دریایی دولت موقت روسیه |
| **دوره مسئولیت** ۱۸ مه – ۱۴ سپتامبر ۱۹۱۷ (۱۹۱۷-۰۵-۱۸ – ) |
| رئیس دولت موقت | گئورگی لووف *خود او* |
| پس از | الکساندر گوچکوف |
| پیش از | دمیتری وردرفسکی الکساندر ورخوفسکی |
| وزیر دادگستری دولت موقت روسیه |
| **دوره مسئولیت** ۱۶ مارس – ۱ مه ۱۹۱۷ (۱۹۱۷-۰۳-۱۶ – ) |
| رئیس دولت موقت | گئورگی لووف |
| پس از | *منصب تأسیس شد* |
| پیش از | پاول پرورزف |
| نایب‌رئیس شورای پتروگراد |
| **دوره مسئولیت** ۱۲ مارس – ۹ نوامبر ۱۹۱۷ (۱۹۱۷-۰۳-۱۲ – ) |
| رئیس | نیکولای چخیدزه |
| پس از | *منصب تأسیس شد* |
| پیش از | ماتوی اسکوبلف |
|  |
| اطلاعات شخصی |
| زاده | ۴ مهٔ ۱۸۸۱ سیمبیرسک، استان سیمبیرسک، امپراتوری روسیه |
| درگذشته | ۱۱ ژوئن ۱۹۷۰ (۸۹ سال) نیویورک، ایالات متحده آمریکا |
| آرامگاه | گورستان پاتنی ویل، لندن |
| حزب سیاسی | حزب سوسیالیست انقلابی |
| همسر(ان) | اولگا لووونا (ا. ۱۹۰۴–۱۹۳۹) لیدیا تریتون (ا. ۱۹۳۹–۱۹۴۶) |
| فرزندان | * اولگ
* گلب
 |
| محل تحصیل | دانشگاه دولتی سنت پترزبورگ |
| تخصص | * وکیل
* سیاستمدار
 |
| امضا | [[پرونده:|128x80px|alt=|class=skin-invert|امضای الکساندر کرنسکی]] |

**الکساندر فیودورویچ کرنسکی** (۴ مه [سبک قدیمی: ۲۲ آوریل] ۱۸۸۱ – ۱۱ ژوئن ۱۹۷۰) سیاستمدار، وکیل و انقلابی روسی بود که از اواخر ژوئیه تا اوایل نوامبر ۱۹۱۷ به مدت سه ماه رهبری دولت موقت روسیه و جمهوری کوتاه‌عمر روسیه را بر عهده داشت.

پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷، کرنسکی به دولت موقت تازه‌تأسیس پیوست؛ نخست به‌عنوان وزیر دادگستری، سپس به‌عنوان وزیر جنگ و پس از ژوئیه به‌عنوان دومین رئیس دولت موقت. او رهبر جناح سوسیال‌دموکراتیک ترودویک‌ها از حزب سوسیالیست انقلابی بود و همچنین نایب‌رئیس شورای پتروگراد به‌شمار می‌رفت. دوران نخست‌وزیری کرنسکی با ادامهٔ جنگ جهانی اول درگیر بود و او علی‌رغم مخالفت گسترده، به مشارکت روسیه در جنگ ادامه داد. سرکوب مخالفان ضدجنگ در سال ۱۹۱۷ موجب شد دولت وی بیش از پیش محبوبیت خود را از دست بدهد.

کرنسکی تا انقلاب اکتبر در قدرت ماند. در این انقلاب، بلشویک‌ها با همراهی چپ سوسیالیست‌های انقلابی دولتی نو تشکیل دادند و حکومت کرنسکی را برانداختند. او از روسیه گریخت و باقی عمر خود را در تبعید، عمدتاً در پاریس و نیویورک، گذراند و مدتی نیز در نهاد هوور در دانشگاه استنفورد در کالیفرنیا فعالیت کرد. کرنسکی در ۱۱ ژوئن ۱۹۷۰ در نیویورک در سن ۸۹ سالگی درگذشت. هر دو کلیسای ارتدکس صربی و کلیسای روسی محلی به دلیل عضویت او در فراماسونری و مسئول دانستن وی در به قدرت رسیدن بلشویک‌ها از پذیرش پیکرش سر باز زدند. سرانجام پیکر او به لندن منتقل و در گورستان غیرمذهبی پاتنی ویل به خاک سپرده شد.

## زندگی‌نامه

کرنسکی در سیمبیرسک به دنیا آمد — همان‌جا که ولادیمیر لنین نیز زاده شده بود. پدرش از اشراف‌زادگان روسی و مدیر یک گیمنازیوم در آن شهر بود که ولادیمیر اولیانوف جوان (لنین) نیز مدتی در آن‌جا تحصیل کرد. از سال ۱۸۹۹ در دانشگاه دولتی سنت پترزبورگ نخست تاریخ و فلسفه و سپس حقوق خواند و در سال ۱۹۰۴ وارد کانون وکلای سنت‌پترزبورگ شد. در همان سال با اولگا، دختر یک ژنرال روسی، ازدواج کرد. در جریان انقلاب ۱۹۰۵ روسیه آشکارا با حزب سوسیالیست انقلابی همدلی نشان داد و در دسامبر ۱۹۰۵ به اتهام عضویت در یک سازمان تروریستی به‌طور موقت بازداشت شد. پس از رفع اتهام آزاد گردید و در سال‌های بعد به‌عنوان وکیل مدافع انقلابیون ضدتزاری شهرت یافت.

در سال ۱۹۱۲ به‌عنوان نماینده جریان ترودوویک در دومای دولتی انتخاب شد و از سال ۱۹۱۵ رهبری فراکسیون آن‌ها را بر عهده گرفت. در همان سال به یک لژ فراماسونری روسی پیوست و در سال‌های ۱۹۱۵–۱۹۱۶ دبیر مجمع عالی فراماسون‌های روسیه بود. پس از انقلاب فوریه، کرنسکی عضو حزب سوسیالیست انقلابی شد و در دولت موقت گئورگی لووف به وزارت دادگستری رسید. پس از بازسازی کابینه در مه ۱۹۱۷، وزارت جنگ و دریانوردی را نیز در اختیار گرفت. پس از ناکامی شورش ژوئیه بلشویک‌ها و کناره‌گیری لووف، در ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۷ (۲۹ تیر ۱۲۹۶) نخست‌وزیر دولت موقت شد.

انتصاب لاور کورنیلوف به فرماندهی کل قوا اشتباهی بزرگ بود؛ کورنیلوف کوشید با نیروهای تحت امر خود سیاست مستقل پیش ببرد و دست به کودتا زد. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۱۷ (۲۳ شهریور ۱۲۹۶) کرنسکی جمهوری روسیه را اعلام کرد و دوما را منحل ساخت. خطر بلشویک‌ها را دست‌کم گرفت؛ بنا به گفته مدیر دولت موقت ولادیمیر ناباکوف، کرنسکی در اواسط اکتبر ۱۹۱۷ گفته بود که آرزو می‌کند بلشویک‌ها دست به اقدام بزنند تا بتواند حزب لنین را در هم بشکند. اما برخلاف انتظارش، چند روز بعد پیش از آغاز انقلاب اکتبر با یک خودرو از پتروگراد گریخت و دولتش در ۷ نوامبر ۱۹۱۷ (۱۶ آبان ۱۲۹۶) توسط ملوانان بلشویک دستگیر شد. کرنسکی به پسکوف گریخت و با پیوتر کراسنوف به سازماندهی مقاومت نظامی پرداخت؛ نیروهایش شکست خوردند و او موفق به فرار شد.

در تبعید در فرانسه چندین کتاب دربارهٔ انقلاب روسیه منتشر کرد. در سال ۱۹۳۹ از همسر اول جدا شد و با لیدیا الن تریتون، روزنامه‌نگار استرالیایی، ازدواج کرد. پس از اشغال پاریس در سال ۱۹۴۰، به ایالات متحده مهاجرت کرد. پس از عملیات بارباروسا، پیشنهاد همکاری خود را به ژوزف استالین داد اما استالین رد کرد. در دانشگاه‌های آمریکایی تدریس کرد و در سال ۱۹۶۵ خاطراتش را منتشر ساخت. کلیسای ارتدکس روسی نیویورک از برگزاری مراسم مذهبی برای او امتناع کرد و پیکرش به لندن منتقل و در گورستان پاتنی ویل به خاک سپرده شد.

### زندگی و فعالیت در دوران جوانی

الکساندر کرنسکی در ۴ مه ۱۸۸۱ (۱۴ اردیبهشت ۱۲۶۰) در سیمبیرسک (اکنون اولیانوفسک) در کنار رود ولگا به دنیا آمد و بزرگ‌ترین فرزند خانواده بود. پدرش، فیودور میخایلوویچ کرنسکی، آموزگار و مدیر گیمنازیوم محلی بود و سپس به سمت بازرس مدارس دولتی ارتقا یافت. پدربزرگ پدری‌اش، میخائیل ایوانوویچ، از سال ۱۸۳۰ در روستای کرنکا در ناحیه گورودیشچنسکی از استان پنزا خدمت روحانی می‌کرد. نام خانوادگی کرنسکی از نام این روستا گرفته شده‌است. پدربزرگ مادری‌اش رئیس اداره نقشه‌برداری منطقه نظامی قازان بود. مادرش، نادژدا الکساندرووا (دختران خانوادگی آدلر)، نوه یک رعیت آزادشده‌ای بود که پیش از لغو نظام رعیت‌داری در ۱۸۶۱ توانسته بود آزادی خود را بخرد. این نیا پس از آزادی به بازرگانی روی آورد و در آن کامیاب شد، تا آنجا که کسب‌وکارش را به مسکو منتقل کرد و به بازرگانی ثروتمند در آن شهر تبدیل شد.

خانواده‌های کرنسکی و اولیانوف با یکدیگر دوست بودند؛ پدر کرنسکی آموزگار ولادیمیر اولیانوف (لنین) بود و حتی زمینه پذیرش او را در دانشگاه قازان فراهم آورد. در سال ۱۸۸۹، هنگامی که کرنسکی هشت ساله بود، خانواده به تاشکند نقل مکان کرد، زیرا پدرش به سمت سرپرست مدارس دولتی آن منطقه منصوب شده بود. کرنسکی در سال ۱۸۹۹ با درجه ممتاز فارغ‌التحصیل شد و در همان سال وارد دانشگاه دولتی سنت پترزبورگ شد و به بررسی تاریخ و لغت‌شناسی پرداخت. سال بعد به رشته حقوق گرایش یافت. در سال ۱۹۰۴ مدرک حقوق خود را گرفت و در همان سال با اولگا لوونا بارانوفسکایا، دختر یک ژنرال روسی، ازدواج کرد. کرنسکی به جنبش نارودنیک پیوست و به عنوان مشاور حقوقی قربانیان انقلاب ۱۹۰۵ روسیه فعالیت کرد. در پایان سال ۱۹۰۴ به اتهام عضویت در یک گروه مسلحانه زندانی شد. پس از آن، به خاطر دفاع از متهمان سیاسی در دادگاه‌های گوناگون شهرت یافت.

در سال ۱۹۱۲، کرنسکی با بازدید از معادن طلا در رود لنا و انتشار گزارش‌هایی دربارهٔ کشتار لنا شهرت گسترده‌ای یافت. در همان سال، کرنسکی به عنوان نماینده ترودوویک‌ها، یک حزب کارگری سوسیالیست غیرمارکسیست که توسط الکسیس آلادین بنیان‌گذاری شده بود و با حزب سوسیالیست انقلابی پیوند داشت، به دومای چهارم راه یافت و به یک انجمن فراماسونری که نیروهای ضدسلطنتی خواهان تجدید دموکراتیک روسیه را گرد هم می‌آورد، پیوست. در واقع، حزب سوسیالیست انقلابی برای کرنسکی خانه‌ای خرید، چرا که بدون آن، بر پایه قوانین دارایی روسیه، واجد شرایط انتخاب به دومای روسیه نبود.

در دوره چهارم دومای چهارم در بهار ۱۹۱۵، کرنسکی در خواستی از میخائیل رودزیانکو خطاب به تزار مطرح کرد که برای پیروزی در جنگ باید اقدامات زیر انجام شود:

1. تغییر سیاست داخلی؛
2. اعلام عفو عمومی برای زندانیان سیاسی؛
3. بازگرداندن قانون اساسی دوک‌نشین بزرگ فنلاند؛
4. اعلام خودمختاری لهستان;
5. اعطای خودمختاری فرهنگی به اقلیت‌های ملی؛
6. لغو محدودیت‌های علیه یهودیان؛
7. پایان دادن به تعصب دینی؛
8. توقف آزار سازمان‌های قانونی اتحادیه‌های کارگری.

در اوت همان سال، کرنسکی به عضویت مؤثر بلوک پیشرو درآمد که چندین حزب سوسیالیست، منشویک‌ها و لیبرال‌ها را دربرمی‌گرفت، اما بلشویک‌ها در آن حضور نداشتند.

کرنسکی عضو فعال لژ غیررسمی فراماسونری موسوم به گراند اوریان خلق‌های روسیه بود که از گراند اوریان فرانسه برخاسته بود. کرنسکی دبیرکل گراند اوریان خلق‌های روسیه بود و پس از پیوستن به دولت در ژوئیه ۱۹۱۷ از این سمت کناره گرفت. جانشین او یک منشویک به نام الکساندر هالپرن شد.

### راسپوتین

در واکنش به نارضایتی‌های تلخی که در اوج ناکامی روسیه در جنگ جهانی اول نسبت به گریگوری راسپوتین، محبوب دربار، وجود داشت، کرنسکی در آغاز نشست دوما در ۲ نوامبر ۱۹۱۶ وزیران امپراتوری را «قاتلان مزدور» و «بزدلان» خواند و ادعا کرد که آن‌ها «به دستور گریشکای پست راسپوتین هدایت می‌شوند». دوک بزرگ نیکلای میخایلوویچ روسیه، شاهزاده گئورگی لووف و ژنرال میخائیل الکسیف کوشیدند تزار را متقاعد کنند که امپراتریس آلکساندرا فیودوروفنا، حامی سرسخت راسپوتین، را به یالتا یا پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بفرستد. لووف، زینایدا یوسوپوا (مادر فلیکس یوسوپوف)، خواهر آلکساندرا الیزابت، دوشس بزرگ ویکتوریا ملیتا و مادرشوهر امپراتریس ماریا فیودوروونا نیز تلاش کردند زوج امپراتوری را تحت فشار بگذارند تا راسپوتین را از جایگاه نفوذش در دربار برکنار کنند، اما بی‌نتیجه ماند. به گفته کرنسکی، راسپوتین امپراتریس را با تهدید به بازگشت به روستای زادگاهش به وحشت انداخته بود.

اعضای اشراف‌زاده راسپوتین را در دسامبر ۱۹۱۶ به قتل رساندند و پیکرش در نزدیکی اقامتگاه امپراتوری در تزارسکویه سلو به خاک سپرده شد. اندکی پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷، کرنسکی به سربازان دستور داد پیکر را در نقطه‌ای نامشخص در بیرون از شهر دوباره به خاک بسپارند. اما کامیون در جاده لسنوئه بیرون از سنت پترزبورگ خراب شد یا به دلیل برف متوقف ماند. به احتمال زیاد پیکر (میان ساعت ۳ و ۷ بامداد) در دیگ‌های کارگاه دیگ‌بخار نزدیکِ دانشگاه پلی‌تکنیک پتر کبیر سنت پترزبورگ سوزانده شد و هیچ اثری از آن باقی نماند، حتی تابوت نیز.

کرنسکی در مقام وزیر جنگ (نشسته، دومی از راست)
هنگامی که انقلاب فوریه در سال ۱۹۱۷ آغاز شد، کرنسکی — در کنار پاول میلیوکف — یکی از برجسته‌ترین رهبران آن بود. او که به‌عنوان یکی از پرآوازه‌ترین سخنوران دومای روسیه در مخالفت با نظام پادشاهی و همچنین به‌عنوان وکیل و مدافع بسیاری از انقلابیون شناخته می‌شد، عضو کمیته موقت دومای دولتی شد و به‌عنوان نایب‌رئیس شورای پتروگراد که تازه تأسیس شده بود برگزیده شد. این دو نهاد — دوما و شورای پتروگراد، یا به‌دقیق‌تر کمیته‌های اجرایی آن‌ها — به‌زودی در اغلب مسائل به جز پایان دادن به استبداد تزار در برابر یکدیگر قرار گرفتند.

شورای پتروگراد به سه تا چهار هزار عضو رسید و جلسات آن گاه در میان سخنرانی‌های طولانی به بی‌نظمی می‌افتاد. در جلسه 12 March [سبک قدیمی: 27 February] ۱۹۱۷ تا 13 March [سبک قدیمی: 28 February] ۱۹۱۷، کمیته اجرایی شورای پتروگراد، یا اسپولکوم، کمیته‌ای خودگمارده تشکیل داد که در نهایت از هر حزب نماینده در شورا سه عضو داشت. کرنسکی به‌عنوان یکی از نمایندگان حزب سوسیالیست انقلابی (حزب اس‌آر) عضو این کمیته شد.

در 14 March [سبک قدیمی: 1 March] ۱۹۱۷، بدون هیچ مشورتی با دولت، اسپولکوم شورا «فرمان شماره ۱» بدنام را صادر کرد که در اصل تنها برای پادگان پتروگراد با صد و شصت هزار نفر نیرو در نظر گرفته شده بود، اما به‌زودی به‌مثابه دستورالعملی برای همه سربازان جبهه تفسیر شد. این فرمان مقرر می‌داشت که همه یگان‌های نظامی باید کمیته‌هایی همانند شورای پتروگراد تشکیل دهند. این امر به سردرگمی و «سلب اقتدار از افسران» انجامید؛ علاوه بر این، «فرمان شماره ۳» تعیین کرد که ارتش در سلسله‌مراتب سیاسی زیر نظر اسپولکوم قرار دارد. این ایده‌ها از گروهی از سوسیالیست‌ها برخاسته بود و هدف‌شان محدود کردن اقتدار افسران به امور نظامی بود. روشنفکران سوسیالیست بر این باور بودند که افسران محتمل‌ترین عناصر ضدانقلابی هستند. نقش کرنسکی در این فرمان‌ها روشن نیست، اما او در تصمیم‌گیری‌های مربوط به آن‌ها شرکت داشت. با این حال، همان‌گونه که پیش از انقلاب از بسیاری کسانی که با تزار مخالف بودند دفاع کرده بود، اینک جان بسیاری از کارمندان دولتی تزار را که در شرف لینچ شدن توسط اوباش بودند نجات داد.

کرنسکی در کنار الکساندر کولچاک که بعدها فرمانده عالی شد
افزون بر این، دوما کمیته اجرایی‌ای تشکیل داد که سرانجام به دولت موقت روسیه تبدیل شد. از آنجا که اعتماد اندکی میان اسپولکوم و این دولت وجود داشت — و چون او می‌خواست منصب دادستان کل را در دولت موقت بپذیرد — کرنسکی سخنرانی‌ای پرشور ایراد کرد، نه تنها خطاب به اسپولکوم بلکه خطاب به تمام شورای پتروگراد. او سوگند خورد که هرگز ارزش‌های دموکراتیک را نقض نخواهد کرد و سخنرانی‌اش را با این کلمات به پایان برد: «من بدون مردم نمی‌توانم زندگی کنم. در لحظه‌ای که به من شک کنید، مرا بکشید.» اکثریت بزرگ حاضران — کارگران و سربازان — او را با کف‌زدن‌های گرم مورد تأیید قرار دادند و بدین‌ترتیب کرنسکی نخستین و *تنها* کسی شد که هم در دولت موقت و هم در اسپولکوم عضویت داشت. کرنسکی به‌عنوان حلقه پیوند میان اسپولکوم و دولت موقت از این موقعیت بهره می‌برد.

پس از نخستین بحران دولت بر سر یادداشت محرمانه میلیوکف در ۲ تا ۴ مه — که روسیه را به اهداف اولیه جنگی‌اش متعهد می‌کرد — کرنسکی وزیر جنگ و چهره مسلط ائتلاف دولتی سوسیالیست-لیبرال تازه‌تشکیل‌شده شد. در ۱۰ مه (به گاه‌شماری ژولینی)، کرنسکی به سوی جبهه حرکت کرد و یک لشکر پس از دیگری را بازدید نمود و مردان را به انجام وظیفه‌شان فراخواند. سخنرانی‌هایش در لحظه تأثیرگذار و متقاعدکننده بودند اما تأثیر پایداری نداشتند. تحت فشار متفقین جنگ جهانی اول برای ادامه جنگ، او آنچه را که به نام حمله کرنسکی شناخته شد علیه ارتش جنوبی اتریش-مجارستان و آلمان در 1 July [سبک قدیمی: 18 June] ۱۹۱۷ آغاز کرد. این حمله در آغاز با موفقیت همراه بود اما به‌زودی با مقاومت سختی روبه‌رو شد و قدرت‌های مرکزی با یک ضدحمله قوی پاسخ دادند. ارتش روسیه عقب‌نشینی کرد و تلفات سنگینی متحمل شد و از رویدادهای گوناگون فرار، خرابکاری و شورش آشکار شد که ارتش دیگر حاضر به حمله نیست.

کرنسکی در ماه مه ۱۹۱۷
ارتش به‌شدت کرنسکی را به دلیل سیاست‌های آزادمنشانه‌اش مورد انتقاد قرار داد؛ از جمله: سلب اختیارات افسران و واگذاری کنترل به «کمیته‌های سربازی» (به روسی: солдатские комитеты) با گرایش‌های انقلابی؛ لغو مجازات اعدام؛ و اجازه دادن به آشوبگران انقلابی برای حضور در جبهه. بسیاری از افسران با تمسخر از فرمانده‌کل قوا کرنسکی به‌عنوان «متقاعدکننده‌کل» یاد می‌کردند.

در ۲ ژوئیه ۱۹۱۷ نخستین ائتلاف دولت موقت بر سر مسئله خودمختاری اوکراین فروپاشید. در پی ناآرامی‌های روزهای ژوئیه در پتروگراد (۳ تا ۷ ژوئیه [۱۶ تا ۲۰ ژوئیه، سبک جدید] ۱۹۱۷) و سرکوب رسمی بلشویک‌ها، کرنسکی در 21 July [سبک قدیمی: 8 July] ۱۹۱۷ جانشین لووف به‌عنوان نخست‌وزیر روسیه شد. پس از ماجرای کورنیلوف — کودتای نظامی ناموفق در اواخر اوت — و استعفای دیگر وزیران، او خود را فرمانده‌کل قوا نیز منصوب کرد.

در ۱۵ سپتامبر، کرنسکی روسیه را جمهوری اعلام کرد که برخلاف تفاهم غیرسوسیالیست‌ها بود مبنی بر اینکه دولت موقت باید تنها تا برگزاری مجلس مؤسسان برای تعیین شکل حکومت قدرت را در دست نگه دارد، اما با هدف دیرین‌اعلام‌شده حزب سوسیالیست انقلابی همخوانی داشت. او دایرکتوری پنج‌نفره تشکیل داد که اعضای آن عبارت بودند از: خود او، وزیر امور خارجه میخائیل ترشچنکو، وزیر جنگ ژنرال الکساندر ورخوفسکی، وزیر نیروی دریایی دریاسالار دیمیتری وردرووسکی و وزیر پست و تلگراف آلکسئی نیکیتین. او سمت خود را در دولت ائتلافی پایانی در اکتبر ۱۹۱۷ حفظ کرد تا آنکه بلشویک‌ها در 7 November [سبک قدیمی: 26 October] ۱۹۱۷ آن را سرنگون کردند.

کرنسکی در دوره تصدی
کرنسکی با چالشی بزرگ روبه‌رو بود: سه سال مشارکت در جنگ جهانی اول روسیه را از پا درآورده بود، در حالی که دولت موقت انگیزه چندانی برای پیروزی — جز ادامه تعهدات روسیه در برابر متفقان — ارائه نمی‌داد. ادامه حضور روسیه در جنگ در میان طبقات پایین و میانی و به‌ویژه سربازان محبوبیتی نداشت. آن‌ها همه باور داشتند که روسیه با به قدرت رسیدن دولت موقت جنگ را متوقف خواهد کرد و پس از آن احساس فریب‌خوردگی می‌کردند. افزون بر این، لنین و حزب بلشویک او وعده «صلح، زمین و نان» را در چارچوب نظامی کمونیستی می‌دادند. ارتش روسیه — خسته از جنگ، فاقد تجهیزات کافی، دل‌مرده و فاقد انضباط — در حال فروپاشی بود و سربازان به تعداد زیاد فرار می‌کردند. در پاییز ۱۹۱۷ تخمین زده می‌شد که دو میلیون نفر به‌صورت غیررسمی ارتش را ترک کرده باشند.

کرنسکی و دیگر رهبران سیاسی با این باور که پیروزی درخشان تنها راه پیش‌رو است، ادامه مشارکت روسیه در جنگ جهانی اول را دنبال کردند، و از این بیم داشتند که اقتصاد — که از فشار تلاش‌های جنگی پیشاپیش آسیب دیده بود — در صورت قطع جریان تدارکات حیاتی از جمهوری سوم فرانسه و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بیش از پیش بی‌ثبات شود. معضل کناره‌گیری از جنگ یا ادامه آن بسیار دشوار بود و سیاست‌های ناسازگار و ناکارآمد کرنسکی ارتش و کشور را بیش از پیش بی‌ثبات کرد.

علاوه بر این، کرنسکی سیاستی در پیش گرفت که محافظه‌کاران و ملی‌گرایان راست‌گرا — چه دموکرات‌مآب و چه طرفدار پادشاهی — را منزوی کرد. فلسفه «دشمنی در چپ وجود ندارد» به بلشویک‌ها قدرت و آزادی عمل بسیاری بخشید و به آن‌ها امکان داد تا بازوی نظامی یا «وایِنکا» (به روسی: Военка) شوراهای پتروگراد و مسکو را در اختیار بگیرند.

پرتره اتوکروم لومیر اثر ژرژ شوالیه (عکاس)، ۱۹۲۱
### انقلاب اکتبر ۱۹۱۷

در جریان ماجرای کورنیلوف، کرنسکی سلاح‌هایی میان کارگران پتروگراد توزیع کرده بود و تا نوامبر بیشتر این کارگران مسلح به صف بلشویک‌ها پیوسته بودند. در ۶ تا ۷ نوامبر ۱۹۱۷ (۱۵ تا ۱۶ آبان ۱۲۹۶)، بلشویک‌ها دومین انقلاب روسیه در آن سال را آغاز کردند. دولت کرنسکی در پتروگراد تقریباً هیچ پشتیبانی در شهر نداشت. تنها یک نیروی کوچک، زیرگروهی از گردان دوم گردان زنان پتروگراد، معروف به گردان مرگ زنان، حاضر به نبرد در کنار دولت در برابر بلشویک‌ها بود؛ اما این نیرو توسط نیروهای برتر هوادار بلشویک‌ها تار و مار و دستگیر شد. بلشویک‌ها با تصرف ساختمان‌های دولتی و کاخ زمستانی دولت را به‌سرعت سرنگون کردند.

کرنسکی از چنگ بلشویک‌ها گریخت و به پسکوف رفت، جایی که برخی نیروهای وفادار را برای تلاش برای بازپس‌گیری شهر گرد آورد. نیروهایش موفق به تصرف تسارسکویه سلو شدند، اما روز بعد در ارتفاعات پولکوو شکست خوردند. کرنسکی به‌سختی توانست بگریزد و چند هفته در پنهان‌گاه ماند، سپس کشور را ترک کرد و سرانجام به فرانسه رسید. در جریان جنگ داخلی روسیه، او هیچ‌یک از دو طرف را پشتیبانی نکرد، زیرا هم با رژیم بلشویک و هم با جنبش سفید مخالف بود. در همین حال، وودرو ویلسون او را سخنگوی دموکراسی روسیه می‌دانست و کرنسکی تأثیر چشمگیری بر دیدگاه‌های ویلسون دربارهٔ امور روسیه داشت. کرنسکی کوشید تا الکساندر کولچاک را در چشم غربیان بی‌اعتبار کند و به دیپلمات‌های آمریکایی گفت که اگر کولچاک پیروز شود، «رژیمی را برقرار خواهد کرد که از نظر خونریزی و سرکوب شاید کمتر از بلشویک‌ها نباشد.»

### زندگی پسین

پس از فرار از روسیه، کرنسکی سال‌های تبعید را در فرانسه گذراند و چندین کتاب دربارهٔ انقلاب روسیه نوشت. در سال ۱۹۳۹ از همسر اول خود جدا شد و با لیدیا الن تریتون، روزنامه‌نگار استرالیایی، ازدواج کرد. پس از تهاجم آلمان به پاریس در سال ۱۹۴۰ (۱۳۱۹)، کرنسکی و همسرش به ایالات متحده گریختند. پس از حمله آلمان به شوروی، وی پیشنهاد همکاری به استالین داد، اما استالین این پیشنهاد را رد کرد.

کرنسکی در دانشگاه‌های گوناگون آمریکایی تدریس کرد و کتاب‌های متعددی منتشر ساخت، از جمله خاطراتش در سال ۱۹۶۵. پس از جنگ، «اتحادیه‌ای برای آزادی روسیه» بنیان نهاد که چندان مورد استقبال قرار نگرفت. کلیسای ارتدکس روسی در نیویورک از برگزاری مراسم مسیحی برای او خودداری کرد، زیرا او را مسئول استقرار کمونیسم در روسیه می‌دانست. پیکر کرنسکی به لندن منتقل و در گورستان گورستان پاتنی ویل به خاک سپرده شد.

#### ازدواج‌ها و فرزندان

کرنسکی در کلوپ ملی مطبوعات (ایالات متحده) در سال ۱۹۳۸
کرنسکی با اولگا لووونا بارانووسکایا ازدواج کرد و از این پیوند دو پسر به نام‌های اولگ (۱۹۰۵–۱۹۸۴) و گلب (۱۹۰۷–۱۹۹۰) داشت که هر دو به مهندسی روی آوردند. نوه کرنسکی (که او نیز اولگ نام داشت)، بر پایه اطلاعات بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها، نقش پدربزرگ خود را در فیلم «سرخ‌ها» (۱۹۸۱) بازی کرد. کرنسکی و اولگا در سال ۱۹۳۹، اندکی پس از استقرار او در پاریس، از یکدیگر جدا شدند و در همان سال، در جریان سفر به ایالات متحده، او با لیدیا الن تریتون (۱۸۹۹–۱۹۴۶)، روزنامه‌نگار پیشین استرالیایی که به دبیر مطبوعاتی و مترجم وی تبدیل شده بود، پنهانی ازدواج کرد. این ازدواج در مارتین کریک (پنسیلوانیا) برگزار شد.

هنگامی که آلمان در سال ۱۹۴۰ به فرانسه حمله کرد (نبرد فرانسه)، آن‌ها به ایالات متحده مهاجرت کردند.

#### زندگی در ایالات متحده

در جریان تهاجم نازی‌ها به اتحاد جماهیر شوروی، کرنسکی آمادگی خود را برای پشتیبانی از مردم روسیه در برابر هیتلر اعلام کرد، با آنکه سال‌ها با رژیم شوروی مخالف بود. او در مقاله‌ای منتشرشده هم لنین و هم استالین را به باد انتقاد گرفت، اما تأکید کرد که بقای روسیه به‌عنوان یک ملت بر اختلافات سیاسی مقدم است.

هنگامی که همسرش نل در سال ۱۹۴۵ (۱۳۲۴) بیماری لاعلاجی گرفت، کرنسکی همراه او به بریزبن در استرالیا رفت و در کنار خانواده‌اش ماند. نل در فوریه ۱۹۴۶ (بهمن ۱۳۲۴) دچار سکته شد و کرنسکی تا درگذشت او در ۱۰ آوریل ۱۹۴۶ (۲۱ فروردین ۱۳۲۵) در آنجا ماند. سپس به ایالات متحده بازگشت و بقیه عمر خود را در آنجا گذراند.

کرنسکی در سال ۱۹۴۳
کرنسکی سرانجام در نیویورک ساکن شد و در محله آپر ایست ساید در خیابان ۹۱ام نزدیک سنترال پارک زندگی کرد، اما بخش بزرگی از وقت خود را در نهاد هوور در دانشگاه استنفورد در کالیفرنیا می‌گذراند؛ جایی که هم از آرشیو گسترده این نهاد دربارهٔ تاریخ روسیه بهره می‌گرفت و هم به غنی‌سازی آن کمک می‌کرد و دوره‌های تحصیلات تکمیلی تدریس می‌نمود. او به‌گستردگی دربارهٔ سیاست و تاریخ روسیه می‌نوشت و سخنرانی می‌کرد. آخرین سخنرانی عمومی او در اکتبر ۱۹۶۷ (مهر ۱۳۴۶) در کالج کالامازو در کالامازو، میشیگان ایراد شد.

## مرگ

آرامگاه الکساندر کرنسکی (چپ) و همسر اولش اولگا، پسرش گلب و همسر گلب، ماری، در گورستان پاتنی ویل لندن، ۲۰۱۴
کرنسکی در ۱۱ ژوئن ۱۹۷۰ (۲۱ خرداد ۱۳۴۹) در سن ۸۹ سالگی بر اثر بیماری سرخرگ کرونری در بیمارستان سنت لوک در نیویورک درگذشت؛ او پیش از آن به دلیل آسیب‌های ناشی از یک زمین‌خوردن بستری شده بود. او یکی از آخرین بازماندگان برجسته رویدادهای پرآشوب سال ۱۹۱۷ بود. کلیساهای ارتدکس روسی محلی در نیویورک از برگزاری مراسم تدفین برای کرنسکی خودداری کردند؛ چراکه او را به دلیل پیوند با فراماسونری و همچنین دخالت اصلی در به قدرت رسیدن بلشویک‌ها مقصر می‌دانستند. کلیسای ارتدکس صربی نیز از برگزاری مراسم تدفین سر باز زد. پیکر کرنسکی به لندن، محل اقامت دو پسرش، منتقل شد و در گورستان پاتنی ویل که گورستانی غیرمذهبی است به خاک سپرده شد.

## آثار

* *The Prelude to Bolshevism* (1919). شابک ‎۰−۸۳۸۳−۱۴۲۲−۸.
* *The Catastrophe* (۱۹۲۷)
* *The Crucifixion of Liberty* (۱۹۳۴)
* *Russia and History's Turning Point* (۱۹۶۵)
* *Memoirs* (۱۹۶۶)

## بایگانی‌ها

اسناد و مدارک خانواده کرنسکی در کتابخانه پژوهشی کدبری، دانشگاه بیرمنگام نگهداری می‌شود.

## جستارهای وابسته

* جیلبردز کرنسکی
* مذاکرات ویکژل

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Alexander Kerensky». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۷ ژوئن ۲۰۲۶.
* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Alexander Fjodorowitsch Kerenski». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای آلمانی*، بازبینی‌شده در ۷ ژوئن ۲۰۲۶.

## پیوند به بیرون

* آثار نوشته‌شده یا دربارهٔ الکساندر کرنسکی در بایگانی اینترنت
* بایگانی الکساندر کرنسکی در بایگانی اینترنتی مارکسیست‌ها
* گزارشی از حضور کرنسکی در دانشگاه استنفورد در دهه ۱۹۵۰
* الکساندر کرنسکی در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها (IMDb)
* بریدهٔ جراید دربارهٔ الکساندر کرنسکی در بایگانی مطبوعات قرن بیستم در زد.بی.وی