Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# نبرد چانگشا (۱۹۴۱)

| نبرد چانگشا (۱۹۴۱) |
| --- |
| بخشی از the جنگ دوم چین و ژاپن |
|  سرباز ژاپنی درحال شلیک با تیربار سنگین ۹۲ درکنار رود میلو سپتامبر۱۹۴۱ |
|

|  |  |
| --- | --- |
| تاریخ | ۶ سپتامبر– ۸ اکتبر ۱۹۴۱ |
| موقعیت | چانگشا |
| نتایج |
پیروزی چینی‌ها |

 |
| طرف‌های درگیر |
|  جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) |  امپراتوری ژاپن |
| فرماندهان و رهبران |
|  شو یوه |  کورچیکا آنامی |
| واحدهای درگیر |
|  ارتش انقلابی ملی |
نیروی زمینی امپراتوری ژاپن نیروی دریایی امپراتوری ژاپن |
| قوا |
|
۳۰ لشکر ۶۳۱ قطعات توپخانه |
۱۲۰٬۰۰۰ سرباز ۴۶ گردان ۳۲۶ قطعات توپخانه |
| تلفات و خسارات |
|
نامعلوم |
۱۳۰۰۰ کشته و زخمی (منابع ژاپنی) ۴۸۰۰۰کشته و زخمی (منابع چینی) |

**نبرد چانگشا** (انگلیسی: Battle of Changsha) بین ۶ سپتامبر تا ۸ اکتبر ۱۹۴۱ بود که دومین تهاجم ژاپن برای تسخیر شهر چانگشا، مرکز استان هونان چین بود که بخشی از جنگ دوم چین و ژاپن به‌شمار می‌رود. گروهی از ارتش نهم چین به همراه بخش‌هایی از ارتش ۵، ۶ و ۷ این کشور بیش از ۱۱۰٬۰۰۰ تجمع نیرویی را سازمان داده بود، اما به دلیل ضعف اطلاعات در مورد نیروهای مهاجم ژاپنی به علاوه اینکه ارتش ژاپن توانسته بود پیام‌های کد شده تلگراف‌های چینی را رمزگشایی کند. ژاپن با دفاع منفعل چین نبرد را به پیش برد.

## شرح مختصر

این تهاجم توسط ارتش امپراتوری ژاپن با بیش از ۱۲۰٬۰۰۰ سرباز ژاپنی انجام شد که از تجهیزات بسیار بهتری برخوردار بودند، از جمله پشتیبانی نیروهای دریایی و هوایی. نیروهای چینی تحت فرماندهی ژنرال شو یوه قرار داشتند. نیروهای مهاجم ژاپنی در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۱ وارد چانگشا شدند؛ و با به آتش کشیدن کل شهر چانگشا و با پشتیبانی گروه‌های ارتش ششم و هفتم، به مقابله با دفاع نیروهای چینی پرداختند که شامل درگیری‌های سنگین خیابانی در شهر چانگشا بود. نیروهای چینی با موفقیت به دفاع از چانگشا پرداخته و شهر را پس گرفتند. سپس گروه‌هایی از ارتش پنجم و ششم چین به نیروهای ژاپنی که در غرب شهر هانکو در استان هوبی مستقر بودند حمله کردند و این تهاجم باعث شد ارتش ژاپن از چانگشا عقب‌نشینی کند. ارتش ژاپن با کمبود مهمات و مواد غذایی مواجه شد و در پی تلفاتی سنگین، عقب‌نشینی کرد.

## جستارهای وابسته

* جنگ دوم چین و ژاپن
* آتش‌بس تانگو
* نخستین جنگ چین و ژاپن
* دفاع از دیوار بزرگ

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Battle of Changsha (1941)». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۹ اوت ۲۰۱۹.

## پیوند به بیرون
# نبرد جزیره کریسمس

| نبرد جزیره کریسمس |
| --- |
| بخشی از جبهه اقیانوس هند و جنگ اقیانوس آرام از جنگ جهانی دوم |
|  جزیره کریسمس |
|

|  |  |
| --- | --- |
| تاریخ | ۳۱ مارس − ۱ آوریل ۱۹۴۲ |
| موقعیت | جزیره کریسمس |
| نتایج |
پیروزی ژاپن |
| تغییرات قلمرو |
جزیره کریسمس توسط نیروهای ژاپنی اشغال شده‌است |

 |
| طرف‌های درگیر |
| * بریتانیا
	+ هند
* ایالات متحده آمریکا
 |  امپراتوری ژاپن |
| فرماندهان و رهبران |
|
unknown |  Shōji Nishimura |
| قوا |
| **زمینی:** ۳۲ پیاده‌نظام **دریایی:** ۱ زیردریایی | **زمینی:** 850 infantry **دریایی:** 3 light cruisers ۸ ناوشکن 1 oiler 2 troop transport **هوایی:** unknown aircraft |
| تلفات و خسارات |
|
۲۷ اسیر |
۱ کروزر سبک آسیب دید |
|
یک افسر انگلیسی و چهار مرد سرباز انگلیسی در یک شورش در ۱۰ مارس ۱۹۴۲ کشته شدند. |

**نبرد جزیره کریسمس** (انگلیسی: Battle of Christmas Island) یکی از نبردهای جنگ اقیانوس آرام بود.

## جستارهای وابسته

* فهرست لشکرکشی‌های جنگ اقیانوس آرام

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Battle of Christmas Island». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۵ مه ۲۰۲۱.
# کارزار گوادال‌کانال

| لشکرکشی گوادالکانال |
| --- |
| بخشی از جنگ جهانی دوم |
|  |
|

|  |  |
| --- | --- |
| تاریخ | ۷ اوت ۱۹۴۲-۹ فوریه ۱۹۴۳ |
| موقعیت | گوادال‌کانال |
| نتایج |
پیروزی استراتژیک متفقین و آغاز عملیات متفقین در منطقه اقیانوس آرام |

 |
| طرف‌های درگیر |
|  **ایالات متحده آمریکااسترالیابریتانیانیوزیلند** |  **امپراتوری ژاپن** |
| فرماندهان و رهبران |
|  رابرت ال گورملی
 ویلیام هالسی جونیور
 ریچموند کی تورنر
 الکساندر واندگریفت
 الکساندر پاچ |  یاماموتو ایسوروکو
 هیتوشی ایمامورا |
| قوا |
|
۶۰٬۰۰۰ نفر |
۳۶٬۲۰۰ نفر |
| تلفات و خسارات |
|
۷۱۰۰ قربانی ۴ اسیر ۲۹ کشتی ۶۱۵ هواپیما |
۳۱٬۰۰۰ قربانی ۱٬۰۰۰ اسیر ۳۸ کشتی ۶۸۳-۸۸۰ هواپیما |

**لشکرکشی گوادال کانال** یک سری نبرد است در جنگ جهانی دوم که در تاریخ ۷ اوت سال ۱۹۴۲ با حمله ارتش متفقین به ویژه آمریکا به جزیره گوادال‌کانال و دو جزیره دیگر در جنوب جزایر سلیمان شروع شد.این اولین حمله بزرگ متفقین علیه امپراتوری ژاپن بود.این نبرد در ۹ فوریه سال ۱۹۴۳ با پیروزی متفقین و عقب نشینی ارتش امپراتوری ژاپن به پایان رسید.

یک ماه پس از شکست ژاپن در میدوی نیروی دریایی شروع به ساخت یک پروازگاه (فرودگاه) در سواحل شمالی جزیره گوادالکانال کرد این فرودگاه بعدها هندرسون فیلد نام گرفت. ژاپن قصد داشت در این جزیره یک پایگاه نظامی بسازد و مسیر رفت و آمد آمریکا و استرالیا را به این ترتیب قطع کند. این پروازگاه در ماه پنجم ماه اوت سال ۱۹۴۲ کامل شد درست دو روز بعد آمریکا ۲۰۰۰۰ نیرو را دو جزیره نزدیک به گوادالکانال، جزایر فلوریدا و تولاگی پیاده کرد. تمامی نیروهای ژاپنی در تولاگی در اثر این حمله کشته شدند. در پروازگاه گوادالکانال ۲۵۰۰ نفر سازندگان این پروازگاه و ۲۰۵۰ نفر از نیروی دریایی مستقر بودند که با شروع حمله آمریکا به طرف جنگل عقب‌نشینی کردند. پس از حمله اولیه آمریکا، ژاپن برای بازپس‌گیری این جزیره در مدت ۶ ماه چندین حمله دریایی بزرگ انجام داد و توانست ۳۲۰۰۰ سرباز در گوادالکانال پیاده کند اما به علت غرق شدن پیاپی شناور حمل و نقل ژاپن، نیروی دریایی این کشور نتوانست مواد غذایی و تسلیحات لازم را به سربازان مستقر در جزیره برساند. سرانجام پس از گذشت ۶ ماه در طی عملیات که-گو ژاپن موفق شد سربازان بازمانده را تعدادشان به ۱۰۰۰۰ نفر می‌رسید را از گوادالکانال نجات دهد. برآورد می‌شود که از حدود ۲۰۰۰۰ سرباز ژاپنی کشته شده در این جزیره ۱۵۰۰۰ نفر بر اثر گرسنگی و بیماری جان خود را از دست داده باشند.

## پانویس

## منابع

* 太平洋戦争研究会 (2002). *面白いほどよくわかる太平洋戦争* (به ژاپنی). 日本文芸社.

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Guadalcanal\_Campaign». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۴.
# عملیات دراگون

| عملیات دراگون |
| --- |
| بخشی از جنگ جهانی دوم |
|  |
|

|  |  |
| --- | --- |
| تاریخ | ۱۵ اوت-۱۴ سپتامبر ۱۹۴۴ |
| موقعیت | جنوب فرانسه |
| نتایج |
پیروزی ارتش متفقین |

 |
| طرف‌های درگیر |
|  **ایالات متحدهبریتانیافرانسهکانادا** |  **آلمان** |
| فرماندهان و رهبران |
|  |  یوهانس بلاسکوویتس
 فریدریش ویزه |
| قوا |
|
۱۷۵٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ نفر |
بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر |
| تلفات و خسارات |
|
حدود ۲۰٬۰۰۰ کشته و مفقود |
۷۰۰۰ نفر |

**عملیات دراگون** عملیاتی در طی جنگ جهانی دوم بود که توسط متفقین و به منظور آزادسازی جنوب فرانسه از اشغال آلمان صورت گرفت و در نهایت با پیروزی متفقین به پایان رسید.

## منابع

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Operation\_Dragoon». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۱۵.
# آتش‌بس تانگو

مذاکرات آتش‌بس تانگو
**آتش‌بس تانگو** یا **آتش‌بس تانگکو** به زبان ژاپنی: 塘沽協定، در هپبورن: *Tōko kyōtei*، در چینی ساده‌شده: 塘沽协定 در چینی سنتی: 塘沽協定 و در پین‌یین: *Tánggū Xiédìng* یک قرار آتش‌بس میان جمهوری چین و امپراتوری ژاپن بود که در ۳۱ مه ۱۹۳۳ در تیانجین، استان تانگو امضا شد و رسماً به حمله ژاپن به منچوری که دو سال پیش آغاز شده بود پایان داد.

## پیش زمینه

از آغاز یورش ژاپن به چین، چینی‌ها از جامعهٔ جهانی و همسایگان درخواست کمک کردند اما حمایتی صورت نگرفت. تنها هنگامی که چین درخواست یک جلسهٔ اضطراری جامعه ملل داد یک کمیتهٔ تحقیق تشکیل شد و نتیجهٔ آن ارائهٔ گزارش لیتون بود که در آن ژاپن به دلیل رفتارهایش محکوم شده بود اما هیچ پیشنهادی برای حل این مشکل ارائه نشده بود. در مقابل ژاپن هم در ۲۷ مارس ۱۹۳۳ از جامعهٔ ملل خارج شد.

پادشاه وقت ژاپن، هیروهیتو ارتش این کشور را به شدت تغذیه کرده بود و می‌خواست که در منطقهٔ گسترده‌ای پس از دیوار بزرگ چین درگیری با چین نباشد. جایگاه ژاپن در مذاکرات بسیار قوی بود چون در آن زمان چین به شدت درگیر جنگ داخلی با کمونیست‌ها بود.

## خواست ژاپن

ناحیهٔ غیرنظامی شده در آتش‌بس تانگو
نخستین ملاقات چینی‌ها و ژاپنی‌ها برای پایان دادن جنگ در ۲۲ مه ۱۹۳۳ صورت گرفت. درخواست‌های ژاپن بسیار جاه‌طلبانه بود. ژاپن می‌خواست که یک منطقه غیرنظامی در فاصلهٔ ۱۰۰ کیلومتری از دیوار بزرگ چین از پکن تا تیانجین ایجاد شود که این منطقه به همراه خود دیوار چین در فرماندهی ژاپن باشد. هیچ کومینتانگ نظامی معمولی حق ورود به ناحیهٔ غیرنظامی را ندارد اما ژاپنی‌ها اجازه دارند هواگرد شناسایی یا نیروی شناسایی زمینی به منقطه بفرستند تا مطمئن شوند که پیمان آتش‌بس پابرجا است. همچنین یک نیروی نظامی سبک مسئول حفظ نظم در این منطقهٔ غیرنظامی بود.

## پس از آتش‌بس

این آتش‌بس باعث شد تا مانچوکوئو از سوی دولت چین به رسمیت شناخته شود و از دست دادن استان رهه رسماً پذیرفته شود. همچنین برای مدتی جنگ پایان یافت و روابط میان دو کشور بهبود یافت. در ۱۷ مه ۱۹۳۵ سطح دیپلماتیک ژاپن در چین در حد سفارت بالا رفت و در ۱۰ ژوئن ۱۹۳۵ موافقت نامهٔ هه-اومژو (He-Umezu) امضا شد.

این آتش‌بس به چیانگ کای‌شک فرصت داد تا نیروهای خود را بسیج کند و حزب کمونیست چین را سرکوب کند هرچن که به قیمت شمال چین باشد.

افکار عمومی در چین بر این باور بود که این آتش‌بس به شدت به نفع ژاپن است و برای چین تحقیرکننده است. با اینکه یک ناحیهٔ غیرنظامی میان چین و ژاپن تشکیل شده بود تا به عنوان منطقه حائل میان تنش‌ها عمل کند اما چشم طمع ژاپن همچنان به سوی چین بود تا اینکه جنگ دوم چین و ژاپن در ۱۹۳۷ آغاز شد.

## جستارهای وابسته

* معاهده نابرابر
* فهرست نواحی اشغال شده توسط امپراتوری ژاپن

## منابع
# نبرد ووهان

| نبرد ووهان Battle of Wuhan |
| --- |
| بخشی از جنگ دوم چین و ژاپن |
|  نمایی از نقشه و موقعیت شهر ووهان در کشور چین |
|

|  |  |
| --- | --- |
| تاریخ | ۱۱ جون – ۲۷ اکتبر ۱۹۳۸ |
| موقعیت | ووهان و استان‌های اطراف (آن‌هوئی، هنان، جیانگشی، هوبئی) |
| نتایج |
پایریک ویکتوری ژاپن
شکست استراتژیک ژاپن |
| تغییرات قلمرو |
نیروهای ژاپنی ووهان را تسخیر کردند |

 |
| طرف‌های درگیر |
|  جمهوری چین
**پشتیبانی توسط** :
 گروه داوطلبان شوروی |  ارتش سلطنتی ژاپن |
| فرماندهان و رهبران |
|  چیانگ کای‌شک  Chen Cheng  بای چونگشی  Xue Yue  Wu Qiwei  Zhang Fakui  Wang Jingjiu  Ou Zhen  Li Tsung-jen  Sun Lianzhong |  Prince Kan'in Kotohito  یاسوجی اوکامورا  Shunroku Hata  شاهزاده ناروهیکو هیگاشیکونی  Shizuichi Tanaka  Kesago Nakajima |
| قوا |
|
۲٬۰۰۰٬۰۰۰ (در منطقه) ۱٬۱۰۰٬۰۰۰ (در ووهان) ۲۰۰ هواپیما ۳۰ ناو کوچک توپدار |
350,000, ~500 planes, 120 ships |
| تلفات و خسارات |
|
۶۵۴٬۶۲۸+-۱٬۰۰۰٬۰۰۰ کشته و زخمی |
100,000
150 planes  |

**نبرد ووهان** که در چین به عنوان **دفاع از ووهان**، و در ژاپن به عنوان **تسخیر ووهان** شناخته شده‌است، یک جنگ از سری جنگ‌های جنگ دوم چین و ژاپن در مقیاس بزرگ بود. بیش از یک میلیون نفر سرباز از ارتش ملی انقلاب در این جنگ شرکت داشتند، چیانگ کای–شک خودش رهبری جنگ و دفاع از ووهان را برعهده داشت. ارتش سلطنتی ژاپن به رهبری یاسوجی اوکامورا بود.

## پانویس

## پیوند به بیرون

* Soviet Fighters in the Sky of China IV
* Axis History Forum, Japanese Landing Operations – Yangtze, summer of 1938
# کودتای یوگسلاوی

کودتای یوگسلاوی| دوسان سیمویچ، پتر دوم یوگسلاوی، و رادو نیشویک در لندن، ژوئن سال ۱۹۴۱. پیتر دوم به دلیل کودتا، به رغم سن کم بر تخت سلطنت نشست. |
|  |
| تاریخ | ۲۷ مارس ۱۹۴۱ |
| مکان | بلگراد، پادشاهی یوگسلاوی |
| نتیجه | * سرنگونی نایب‌السلطنه پرنس پل و دولت وی
* جایگزینی دولت وحدت ملی تحت کنترل اقلیت پتر دوم یوگسلاوی که با هدایت دوزان سیمویچ و به وسیله یک ژنرال ارتش انجام شد.
* تحریک نیروهای محور به منظور تهاجم آلمان نازی به یوگسلاوی
 |
| کشته‌ها | ۱ (تصادفاً) |

**کودتای یوگسلاوی** (انگلیسی: Yugoslav coup d'état) در ۲۷ مارس ۱۹۴۱ پادشاهی یوگسلاوی در بلگراد توسط نایب‌السلطنه پرنس پل جایگزین پادشاه پتر دوم یوگسلاوی شد. این کودتا به وسیله گروهی از صربهای طرفدار غرب برنامه‌ریزی و اجرا گردید. در این کودتا افسران نیروی هوایی سلطنتی ارتش یوگسلاوی همراه با فرماندهی ژنرال دوسان سیمویچ عمل کردند. این ژنرال از ۱۹۳۸ به بعد با چندین توطئه جنجالی یوگسلاوی مرتبط بود، همراه با بوریووجو میرکوویچ سرتیپ هوانوردی نظامی، سرلشکر جیوان کینشیویک از حافظان سلطنتی یوگسلاوی و برادرش رادوو کینشیویک سازمان‌دهندگان اصلی سرنگونی دولت بودند. علاوه بر رادوو کینشیویک، برخی از رهبران غیرنظامی احتمالاً قبل وقوع این رویداد آگاه بودند و هنگام اجرای کودتا آنها به رغم اینکه جزو سازمان‌دهندگان نبودند به حمایت از آن پرداختند.

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Yugoslav coup d'état». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۹.
# فرمان کمیسار

**فرمان کمیسار** (به آلمانی: Kommissarbefehl) فرمانی بود که توسط فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلمان در ۶ ژوئن ۱۹۴۱ پیش از آغاز عملیات بارباروسا صادر شد. مضمون این فرمان در ارتباط با چگونگی رفتار با کمیسارهای سیاسی در جنگ با اتحاد جماهیر شوروی بود. فرمان کمیسار ورماخت را موظف می‌ساخت هر کمیسار سیاسی که در میان سربازان اسیر شده شناسایی می‌شود، به عنوان «بلشویسم یهودی» اعدام کند. فرمان کمیسار یکی از فرامین جنایی پیشوای آلمان، هیتلر در نظر گرفته می‌شود.

## جستارهای وابسته

* دستور رایشناو
* بدرفتاری آلمان با اسرای جنگی شوروی

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Commissar Order». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۸ ژانویه ۲۰۲۲.

## پیوند به بیرون
# فیلیپین مشترک‌المنافع

| **فلیپین مشترک‌المنافعCommonwealth de Filipinas* (زبان اسپانیایی در فیلیپین) *Komonwelt ng Pilipinas* *Malasariling Pamahalaan ng Pilipinas* (زبان تاگالوگ) فیلیپین مشترک‌المنافع |
| --- |
| ۱۹۳۵–۱۹۴۲ 1942–1945: دولت در تبعید ۱۹۴۵–۱۹۴۶ |
|
پرچم فیلیپین

نشان ملی

 |
| **سرود:سرود ملی فیلیپین*  ("Lupang Hinirang")  |
| محل فیلیپین در جنوب شرق آسیا. |
| وضعیت | مشترک‌المنافع و تحت‌الحمایه ایالات متحده آمریکا (۱۹۳۵–۱۹۴۶) دولت در تبعید (۱۹۴۲–۱۹۴۵) |
| پایتخت | مانیل |
| زبان(های) رسمی | * زبان انگلیسی
* زبان اسپانیایی در فیلیپین
 |
| زبان ملی | زبان تاگالوگ |
| حکومت | قدرت‌سپاری نظام ریاستی جمهوری قلمروی وابسته |
| رئیس‌جمهور |   |
|  |
| • ۱۹۳۵–۱۹۴۴  | مانوئل کوئزون |
| • ۱۹۴۴–۱۹۴۶  | سرجیو اوسمنیا |
| • ۱۹۴۶  | مانوئل روکساس |
|  |
| کمیسر ارشد |   |
|  |
| • ۱۹۳۵–۱۹۳۷  | فرانک مورفی |
| • ۱۹۳۷–۱۹۳۹  | Paul V. McNutt |
| • ۱۹۳۹–۱۹۴۲  | Francis Bowes Sayre |
| • ۱۹۴۲–۱۹۴۵ (در تبعید)  | Harold L. Ickes |
| • ۱۹۴۵–۱۹۴۶  | Paul V. McNutt |
|  |
| معاون اول |   |
|  |
| • ۱۹۳۵–۱۹۴۴  | سرجیو اوسمنیا |
| • ۱۹۴۶  | الپیدیو کوئیرینو |
|  |
| قوه مقننه | * مجلس ملی(۱۹۳۵–۱۹۴۱)
* کنگره (۱۹۴۵–۱۹۴۶)
 |
| دوره تاریخی | دوره میان‌دوجنگ، جنگ جهانی دوم |
|  |
| • قانون تایدینگ-مک‌دافی | نوامبر ۱۵ ۱۹۳۵ |
| • دولت در تبعید  | ۱۲ مارس ۱۹۴۲ |
| • بازپس‌گیری  | ۲۷ فوریه ۱۹۴۵ |
| • استقلال  | ژوئیه ۴, ۱۹۴۶ |
| • پیمان مانیل  | ۲۲ اکتبر ۱۹۴۶ |
|  |
| مساحت |
| ۱۹۳۹ | ۳۴۳٬۳۸۵٫۱ کیلومتر مربع (۱۳۲٬۵۸۱٫۷ مایل مربع) |
| جمعیت |
|  |
| • ۱۹۳۹  | ۱۶٬۰۰۰٬۳۰۳ |
|  |
| واحد پول | پزو فیلیپین |
| جهت رانندگی | چپ (قبل از ۱۹۴۵) راست (بعد از ۱۹۴۵) |
|

|  |  |
| --- | --- |
| **پیشین** | **پسین** |
|

|  |  |
| --- | --- |
|  | **۱۹۳۵:** Insular Government of the Philippine Islands |
|  | **۱۹۴۵:** Second Philippine Republic |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| **۱۹۴۲:** Philippine Executive Commission |  |
| **۱۹۴۶:** Third Philippine Republic |  |

 |

 |
| امروز بخشی از |  فیلیپین |
|  |

**فیلیپینمشترک‌المنافع** در طی دوره میان‌دوجنگ و جنگ جهانی دوم، به غیر از سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ که فیلیپین تحت اشغال کشور ژاپن درآمد و دولت در تبعید مشترک‌المنافع فیلیپین به استرالیا نقل مکان کرد، ارگان اداری حاکم فیلیپین بود.

## جستارهای وابسته

* تاریخ فیلیپین

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Commonwealth of the Philippines». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۳ مه ۲۰۲۱.
# روز البه

**روز الب** به ۲۵ آوریل ۱۹۴۵ گفته می‌شود٬ که در آن روز قوای ایالات متحده و قوای اتحاد جماهیر شوروی در کنار رود رود البه در نزدیکی شهر تورگاو آلمان به هم رسیدند. این روز نقطه عطفی در پایان دادن به جنگ جهانی دوم به شمار می‌رود. در این روز قوای شوروی از شرق و قوای ایالات متحده از غرب در خاک آلمان به سمت همدیگر رسیدند و آلمان نازی را به دو نیم تقسیم نمودند و زمینه سقوط آلمان فراهم شد. این روز در هیچ تقویم رسمی تعطیل نیست با این حال نظر به خصومت دو ابرقدرت بعد از جنگ این روز جایگاه ویژه‌ای در نزد تاریخ پژوهان دارد.

## نگارخانه

*
*
*
*
*
*
*
*

## منابع
# نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا

| نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا |
| --- |
|  |
| فعال | ۲۰ ژوئن ۱۹۴۱–۱۸ سپتامبر ۱۹۴۷ |
| برچیدگی | ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۷ |
| کشور |  ایالات متحده آمریکا |
| رسته |  نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا |
| گونه | نیروی هوایی |
| نقش | Aerial warfare |
| اندازه | 2.4 million Airmen (مارس ۱۹۴۴) ۸۰٬۰۰۰ هواگرد (ژوئیه ۱۹۴۴) |
| پادگان/ستاد | Munitions Building، واشینگتن، دی.سی.، (۱۹۴۱–۱۹۴۲) پنتاگون، شهرستان آرلینگتون، ویرجینیا، (۱۹۴۲–۱۹۴۷) |
| فرماندهان |
| فرماندهان برجسته | ژنرال. هنری آرنولد، (۱۹۴۱–۱۹۴۶) ژنرال. Carl Spaatz، (۱۹۴۶–۱۹۴۷) |

**نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا** (انگلیسی: United States Army Air Forces) بخش خشکی‌پایه رزم هوایی نیروی زمینی ایالات متحده در دوره جنگ جهانی دوم و دو سال پس از آن بود.

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «United States Army Air Forces». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۹.
# طرح‌های متفقین برای صنعت آلمان پس از جنگ جهانی دوم

مرزهای آلمان پس از جنگ جهانی دوم (۱۹۴۹). آلمان غربی به رنگ آبی نشان داده شده‌است، آلمان شرقی به رنگ قرمز نشان داده شده‌است، قلمرو حوضهٔ زار در کنترل اقتصادی فرانسه با رنگ سبز نشان داده شده‌است. منطقهٔ رور، موتور صنعتی آلمان غربی است، همان‌طور که تا حدی تحت کنترل بین‌المللی رور قرار دارد که به رنگ قهوه‌ای نشان داده می‌شود. سرزمین‌های آلمان شرقی سابق به رنگ خاکستری نشان داده شده‌است، زیرا به‌وسیلهٔ اتحاد جماهیر شوروی به لهستان ضمیمه شد و شامل سیلیسیا است و دومین مرکز صنعتی آلمان پس از رور است. برلین غربی به رنگ زرد نشان داده شده‌است.
**طرح‌های متفقین برای صنعت آلمان پس از جنگ جهانی دوم** (انگلیسی: Allied plans for German industry after World War II) طرح‌هایی بود که متفقین پس از جنگ جهانی دوم برای پایین آوردن ظرفیت صنعتی و مدیریت آن به آلمان تحمیل کردند.

## تاریخچه

در کنفرانس پوتسدام (ژوئیه-اوت ۱۹۴۵)، با رهبری ایالات متحدهٔ آمریکا و طرح مورگنتائو وزیر خزانه‌داری ایالات متحدهٔ آمریکا، متفقین پیروز جنگ جهانی دوم تصمیم گرفتند نیروهای مسلح آلمان و همچنین همهٔ کارخانه‌های ساخت مهمات و صنایع غیرنظامی این کشور را که قادر به پشتیبانی از بنیهٔ نظامی آن بودند را ملغی کنند. علاوه بر این، فاتحان جنگ تصمیم گرفتند تا صنایع غیرنظامی که ممکن بود پتانسیل تبدیل به توان نظامی را داشتند را محدود کنند. محدودیت دوم «نیازهای تأمین صلح برای آلمان»، محدود شد تا بر اساس استاندارد اروپا تعریف شود. در نتیجه برای دستیابی به این هدف، هر گونه توسعهٔ صنعتی توسط اروپا متعاقباً مورد بررسی قرار گرفت تا ببینند چند کارخانهٔ آلمان با این حداقل‌ها الزامات صنعت آلمان را تأمین می‌کند.

## جستارهای وابسته

* طرح مارشال
* عملیات گیرهٔ کاغذ
* تهاجم نظامی شوروی به منچوری
* معجزهٔ اقتصادی آلمان
* کنفرانس پوتسدام

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Allied plans for German industry after World War II». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۵ اکتبر ۲۰۱۹.
# غرامت‌های آلمان برای جنگ جهانی دوم

تقسیم آلمان پس از کنفرانس پتسدام، مناطق سفیدرنگ جدا و واگذار شدند نه اشغال.
پس از جنگ جهانی دوم هم آلمان غربی و هم جمهوری دمکراتیک آلمان موظف بودند با توجه به کنفرانس پوتسدام به دولتهای متفقین غرامت جنگ بپردازند. دیگر نیروهای محور بر اساس معاهدات صلح سال ۱۹۴۷ پاریس موظف به پرداخت غرامت بودند.

## جستارهای وابسته

* آلمان تحت اشغال متفقین

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «German reparations for World War II». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲ ژوئیه ۲۰۱۶.
# کشتار زندانیان ان‌کاوه‌ده

کشتار زندانیان توسط کمیساریای خلق در امور داخلی| پرونده:Victims of Soviet NKVD in Lvov, June 1941.jpgقربانیان کشتار توسط کمیساریای خلق در امور داخلی شوروی در لووف، ژوئن ۱۹۴۱ |
|  |
| تاریخ | ژوئن ۱۹۴۱ (۱۹۴۱-06) - نوامبر ۱۹۴۱ (۱۹۴۱-11) |
| مکان | لهستان اشغالی، جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین، جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس, کشورهای حوزه دریای بالتیک، بیسارابیا |
| نوع | اعدام فراقضایی |
| شرکت‌کننده‌ها | کمیساریای خلق در امور داخلی |
| کشته‌ها | ۱۰۰٬۰۰۰ تن |

**کشتار زندانیان توسط کمیساریای خلق در امور داخلی** رویدادی است که توسط پلیس مخفی شوروی در ایالت‌های غربی این کشور در روزهای ابتدایی تهاجم نظامی آلمان به شوروی رخ داد. تخمین زده شده که نزدیک به صد هزار زندانی در این کشتار کشته شده‌اند.

## شرح ماجرا

با شروع تهاجم آلمان نازی به شوروی، پلیس مخفی این کشور که با حروف اختصاری *ان‌کا‌وه‌ده* شناخته می‌شد، اقدام به دستگیری شتابزده افراد مشکوک در مناطقی که بزودی به دست آلمانی‌ها می‌افتادند، کرد. گروهی از زندانیان به مناطق شرقی کشور منتقل شدند و عده‌ای دیگر اعدام شدند. تشکیلات امنیتی شوروی در حالی به این کار مشغول بود که منابع جنگی شوروی مانند آتش بارهای توپ خانه و ضدهوایی و استحکامات به حال خود رها شدند.
عده‌ای از زندانیان در سلول‌ها و حیاط زندان‌ها تیرباران شدند. در زندان تارتو(Tartu) صد و نود و دو نفر تیرباران شدند و جنازه‌هایشان به چاه انداخته شد. در بعضی موارد نیز جلادان، سلول‌ها را پر از زندانی کردند و بعد در هر سلول چند دینامیت انداختند. به گفته شاهدان عینی، کف یکی از سلول‌ها پوشیده از چشم، گوش و زبان زندانی‌های مرده بود

## پانویس

## منابع

* سولژنیتسن، الکساندر (۱۳۶۷). *مجمع الجزایر گولاک*. ترجمهٔ عبدالله توکل. تهران: سروش.
* دیری، تری (۱۳۸۴). *جنگ وحشتناک جهانی دوم*. ترجمهٔ مهرداد تویسرکانی. تهران: نشر افق.
# قربانیان هولوکاست

اسیران اردوگاه مرگ بوخن‌والد (۱۶آپریل سال ۱۹۴۵)
اگرچه لفظ قربانیان هولوکاست به یهودیان اشاره دارد، اما نازی‌ها میلیون‌ها نفر از اعضای دیگر گروهایی را که پست یا خطرناک تلقی می‌کردند را تحت آزار و اذیت قرار داده و آن‌ها را به قتل رساندند.

موزهٔ یادبود هولوکاست ایالات متحدهٔ آمریکا در این باره اظهار می‌دارد:

> هولوکاست قتل‌عام ۶ میلیون یهودی و میلیون‌ها نفر دیگر توسط نازی‌ها و متحدان آنها در جنگ جهانی دوم بود.
>
>

علاوه بر یهودیان، این گروه‌ها نیز مورد هدف نازی قرار گرفتند: لهستانی‌ها (دو و نیم میلیون از کشته شدگان لهستانی، غیر یهودی بودند)، اسلاوها، مردم شوروی (به ویژه اسیران جنگی)، کولی‌ها و به‌طور کلی کسانی که به «نژاد آریایی» تعلق نداشتند؛ بیماران روانی، ناشنوایان، معلولین جسمی، عقب‌ماندگان ذهنی، همجنس‌گرایان، تراجنسی‌ها؛ مخالفان سیاسی از جمله سوسیال دموکرات‌ها و سوسیالست ها؛ دگراندیشان مذهبی برای مثال شاهدان یهوه. با در نظر گرفتن تمام قربانیان، نازی‌ها به‌طور سازمان‌یافته حدود شش میلیون یهودی و یازده میلیون نفر دیگر را در طول جنگ قتل‌عام کردند. به باور دونالد نیویک، با در نظر گرفتن مرگ غیرنظامیان شوروی، شمار کل قربانیان به ۱۷ میلیون می‌رسد.

## پانویس
# انتشارات دانشگاه کنتاکی

انتشارات دانشگاه کنتاکی|  |
| شرکت مادر | دفتر رئیس دانشگاه کنتاکی |
| بنیان‌گذاری | ۱۹۴۹ |
| بنیان‌گذار | توماس دی. کلارک |
| کشور اصالت | ایالات متحده آمریکا |
| دفتر مرکزی | لکسینگتون |
| پخش | انتشارات دانشگاه جانز هاپکینز (آمریکا) آکسبو بوکز (بریتانیا، اروپا، آفریقا، خاورمیانه، آسیا، اقیانوسیه، استرالیا و نیوزیلند) |
| افراد کلیدی | اشلی رانیون، مدیر |
| وبگاه | kentuckypress.com |

**انتشارات دانشگاه کنتاکی** (انگلیسی: University Press of Kentucky), (**UPK**) نشریه علمی برای ایالت کنتاکی است و در سال ۱۹۶۹ به عنوان جانشین انتشارات دانشگاه کنتاکی سازماندهی شد. دانشگاه از سال ۱۹۴۳ از انتشارات علمی حمایت مالی می‌کرد. در سال ۱۹۴۹، این انتشارات به عنوان یک آژانس دانشگاهی جداگانه تحت نظر رئیس دانشگاه تأسیس شد و سال بعد، بروس اف. دنبو، که در آن زمان از انتشارات دانشگاه ایالتی لوئیزیانا بود، به عنوان اولین مدیر حرفه‌ای تمام وقت منصوب شد. دنبو تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۷۸ به عنوان مدیر UPK خدمت کرد و فهرستی کوچک اما برجسته از کتاب‌های علمی با تأکید بر تاریخ آمریکا و نقد ادبی ایجاد کرد.

از زمان سازماندهی مجدد، این انتشارات نماینده کنسرسیوم بوده است که اکنون شامل تمام دانشگاه‌های ایالتی کنتاکی، هفت کالج خصوصی آن و دو انجمن تاریخی می‌شود. UPK در سال ۱۹۴۷ به انجمن انتشارات دانشگاهی پیوست.

این انتشارات توسط بنیاد توماس دی. کلارک، یک بنیاد خصوصی غیرانتفاعی که در سال ۱۹۹۴ صرفاً با هدف ارائه حمایت مالی به انتشارات دانشگاه کنتاکی تأسیس شد، پشتیبانی می‌شود. این بنیاد به افتخار توماس دی. کلارک، مورخ برجسته کنتاکی و بنیانگذار انتشارات دانشگاه کنتاکی، نامگذاری شده است.

## منابع

## پیوند به بیرون

* وبگاه رسمی
# گروه پنگوئن

گروه پنگوئن|  |
| نوع | انتشارات |
| بنا نهاده | ۱۹۳۵ |
| بنیانگذاران | آلن لین |
| دفتر مرکزی |  شهر وست‌مینستر، لندن، بریتانیا |
| درآمد |  ۱٫۵ £ میلیارد پوند (۲۰۱۱) |
| وبگاه | Penguin.com |

**گروه پنگوئن** (به انگلیسی: Penguin Group) نام یک موسسه انتشارات کتاب می‌باشد که دفتر مرکزی آن در شهر وست‌مینستر، لندن واقع است. شاخهٔ انگلستان این گروه، کتاب‌های پنگوئن است و شاخهٔ آمریکای این انتشارات با نام گروه پنگوئن به ثبت رسیده است.

در اکتبر ۲۰۱۲ شرکت پیرسون (مالک گروه پنگوئن و فایننشیال تایمز) و شرکت برتلسمان (مالک رندوم هاوس) اعلام کردند به توافقی دست پیدا کرده‌اند که به موجب آن، دو گروه انتشاراتی پنگوئن و رندوم هاوس با یکدیگر ادغام خواهند شد و این دو شرکت ناشر در قالب یک مجموعه واحد، زیر نام «پنگوئن رندوم هاوس» اداره خواهد شد. برتلزمان ۵۳ درصد از سهم شرکت جدید و پیرسون ۴۷ درصد از آن را در اختیار خواهند داشت.

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Penguin Group». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲۱ مارس ۲۰۱۳.

## پیوند به بیرون

* وب‌گاه رسمی گروه پنگوئن
# اولریش هربرت

| اولریش هربرت |
| --- |
|  |
| زادهٔ | ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۱ دوسلدورف |
| ملیت | آلمان |

**اولریش هربرت** (انگلیسی: Ulrich Herbert؛ زادهٔ ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۱) تاریخ‌نگار، و استاد دانشگاه اهل آلمان است.

## زندگی

هربرت استاد دانشگاه فرایبورگ است. در سال ۱۹۹۹ هربرت جایزه گوتفرید ویلهلم لایب نیتس را در تاریخ مدرن و معاصر دریافت کرد.

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ulrich Herbert». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۰.

## پیوند به بیرون