# دین سرر

**دین سرر** یا **معنویت سرر** (در سرر: A ƭat Roog، به معنای «راه الهی»، «مسیر خدا»، یا «زندگی دینی»)، باورهای دینی، آیین‌ها و آموزه‌های اصیل مردم سرر است که در منطقه سنگامبیا در غرب آفریقا زندگی می‌کنند.

دین سِرِر، دین سنتی قوم سِرِر در سنگال و گامبیا است. این آیین بر باور به یک خدای بزرگ به نام «روگ» (Roog) و همچنین احترام به نیاکان و ارواح طبیعت استوار است. در این دین، درختان، چشمه‌ها و مکان‌های مقدس اهمیت زیادی دارند و نیاکان به‌عنوان واسطه میان انسان‌ها و خدا دانسته می‌شوند. آیین سِرِر همچنین دارای افسانه‌های آفرینش، جشن‌های مذهبی و سنت‌های کهن پیشگویی است.

امروزه بیشتر مردم سِرِر مسلمان یا مسیحی هستند، اما بسیاری از باورها و آیین‌های سنتی سِرِر همچنان در فرهنگ و زندگی روزمرهٔ آنان زنده مانده است.

دین سرر به یک خدای برتر جهانی به نام روگ باور دارد. در زبان‌های کانگین، از روگ با نام‌های کوکس (یا کوه)، «کوپه تیاتی کاک»، و «کوخ کوکس» یاد می‌شود. دکتر قوم‌شناسی و مدرس علوم قومی، پروفسور سیمون کالیس می‌نویسد:

> زندگی دینی یا «مسیر خدا» / a fat Roog بر پایه پرستش نیاکان / پانگول استوار است. آنها محوری هستند که تمام آیین‌های سازنده شیوه‌های دینی و درمانی پیرامونشان شکل می‌گیرد. کاهن / o yaal pangool، که استاد این آیین است، در میانه جهان پس از مرگ و این جهان، ناپدیدار و پدیدار، و مردگان و زندگان جای دارد.
>
>

مردم سرر در سراسر سنگامبیا یافت می‌شوند. در سده بیستم، نزدیک به ۸۵٪ از مردم سرر به اسلام (تصوف) گرویدند، اما برخی مسیحی هستند یا از دین سنتی خود پیروی می‌کنند. با وجود پایداری در برابر اسلامی‌شدن و جهادها برای نزدیک به یک هزاره، و تحمل سده‌ها آزار و اذیت، بیشتر سررهایی که مسلمان شدند در همین دهه ۱۹۹۰ به این دین گرویدند؛ این امر تا حدودی برای رهایی از تبعیض و محرومیت از سوی گروه‌های مسلمان اکثریتی بود که پیرامون آنها را گرفته بودند و هنوز به مردم سرر به عنوان «مایۀ تمسخر و پیش‌داوری» می‌نگرند.

شیوه‌های دینی سنتی سرر، سرودها و چامه‌های باستانی، تکریم و تقدیم قربانی به ارواح (پانگول)، آیین‌های تشرف سرر، پزشکی عامیانه، غیب‌گویی، و پاسداری از تاریخ، فرهنگ و هویت سرر را در بر می‌گیرد که شامل ممنوعیت ازدواج‌های مختلط، و حفظ پاکدامنی جنسی تا پیش از ازدواج است؛ گزینه‌ای که به شدت توسط سرر-نون رعایت می‌شود و پیآمد شکستن این رسم می‌تواند به معنای محکومیت به تجرد برای باقی زندگی فرد باشد.

## باورها

### الوهیت

مردم سرر به یک خدای برتر به نام روگ (یا روگ) باور دارند و گاهی از او با نام «روگ سین» («روگ بی‌کران» یا «خدای بخشاینده») یاد می‌کنند. سنت سرر به ابعاد گوناگون زندگی، مرگ، فضا و زمان، ارتباط با ارواح نیاکان و کیهان‌شناسی می‌پردازد. همچنین خدایان، الهه‌ها و ارواح ماوراءالطبیعه یا جن‌های کم‌مرتبه‌تری نیز وجود دارند (پانگول یا نگوس)؛ مانند فانگول «مندیس» (یا میندیس)، پاسدار مادینۀ منطقه فاتیک و شاخه دریایی که نام او را بر خود دارد؛ خدای تیوراخ (یا ثیوراک یا تولراخ) — خدای ثروت، و خدای تاخار (یا تاکار) — خدای دادگستری یا انتقام. «روگ» نه شیطان است و نه جن، بلکه «پروردگار آفرینش» است.

روگ تجسم هر دو جنس نر و ماده است که نذر و قربانی‌ها برای او در پای درختان، مانند درخت مقدس بائوباب، دریا، رودخانه (مانند رود مقدس ساین)، در خانه‌های خود مردم یا نیایشگاه‌های جامعه و غیره تقدیم می‌شود. دسترسی به روگ سین شاید تا حد کمتری برای کاهنان و کاهنه‌های بزرگ سرر (سالتیگ) ممکن باشد که تشرف یافته‌اند و دانش و قدرت سازماندهی اندیشه‌های خود را در یک واحد منسجم دارا هستند. با این حال، روگ همیشه مراقب فرزندان خود است و همیشه در دسترس آنها قرار دارد.

#### الوهیت و انسانیت

در زبان سرر، «روگ سین» جان‌مایه‌ای است که روح فسادناپذیر و مقدس پس از ترک جهان زندگان، برای آرامش ابدی به سوی آن بازمی‌گردد. روگ سین همه چیز را می‌بیند، می‌داند و می‌شنود، اما در امور روزمره جهان زندگان دخالت نمی‌کند. در عوض، خدایان و الهه‌های کم‌مرتبه‌تر به عنوان دستیاران روگ در جهان مادی عمل می‌کنند. افراد دارای اختیار هستند که یا یک زندگی خوب و از نظر معنوی شکوفا بر اساس اصول دینی سرر داشته باشند یا با داشتن یک سبک زندگی ناپاک در جهان مادی، از این اصول عدول کنند. کسانی که زندگی‌شان برخلاف آموزه‌ها باشد، به سزای اعمال خود در پس از مرگ خواهند رسید.

### ارواح نیاکان و مقدسین

مردم عادی سرر نماز و دعاهای خود را به پانگول (ارواح نیاکان و مقدسین سرر) می‌فرستند، زیرا آنها واسطه میان جهان زندگان و امر الهی هستند. یک سرر ارتدوکس باید به ارواح نیاکان وفادار بماند، زیرا روح در نتیجۀ شفاعت نیاکان میان جهان زندگان و امر الهی تقدیس می‌شود. پانگول‌ها هم اهمیت تاریخی و هم اهمیت دینی دارند. آنها به فضیلت این واقعیت که با بنیادگذاری روستاها و شهرهای سرر مرتبط هستند، به تاریخ سرر پیوند خورده‌اند؛ چرا که گروهی از پانگول‌ها بنیان‌گذاران روستا را که «لامان» (یا لامان — که پادشاهان باستانی آنها بودند) نامیده می‌شدند، در طول سفرشان برای یافتن زمین جهت بهره‌برداری همراهی می‌کردند. بدون آنها، فتوحات لامان ممکن نبود. از نظر دینی، این لامان‌های باستانی نیایشگاه‌هایی را برای این پانگول‌ها ساختند و بدین ترتیب به کاهنان و متولیان نیایشگاه تبدیل شدند. به این ترتیب، «آنها به واسطه‌ای میان زمین، مردم و پانگول‌ها تبدیل گشتند».

هرگاه فردی از خاندان لامانی بمیرد، کل جامعه سرر به پاس زندگی نمونه‌ای که بر اساس آموزه‌های دین سرر روی زمین داشته است، به جشن و پایکوبی می‌پردازند. دعاهای سرر به پانگول‌ها اختصاص دارد که به عنوان شفیع میان جهان زندگان و امر الهی عمل می‌کنند. سررها در فرستادن دعاهای خود به پانگول‌ها، سرودهای باستانی می‌خوانند و قربانی‌هایی مانند گاو نر، گوسفند، بز، مرغ یا محصولات برداشت‌شده تقدیم می‌کنند.

### جهان پس از مرگ

روان‌جاویدانی و تناسخ («سید» در سرر) باوری است که به شدت در دین سرر حفظ شده است. پانگول‌ها به عنوان ارواح مقدس/مقدسین نگریسته می‌شوند و مورد فراخوان و تکریم قرار می‌گیرند و قدرت شفاعت میان زندگان و امر الهی را دارند. سررها می‌کوشند زندگی پارسایی داشته باشند تا بتوانند مورد پذیرش نیاکان خود که مدت‌هاست رفته‌اند قرار گیرند. پارسا بودن به این معنی است که فرد فرصت ورود به «جانیو» (جایگاهی که روح‌های پاک به آنجا می‌روند) را دارد تا بتواند تناسخ یابد و نزد امر الهی شفاعت کند. پذیرفته نشدن از سوی نیاکان در هنگام مرگ به این معنی است که فرد به روحی سرگردان و گمگشته تبدیل می‌شود. معنویت سرر مفهوم بهشت و جهنم را رد می‌کند. در معنویت سرر، پذیرش از سوی نیاکان و توانایی ورود به جانیو برای نزدیک‌تر شدن به امر الهی، نزدیک‌ترین مفهوم به بهشت است. پذیرفته نشدن از سوی نیاکان (کسانی که تناسخ یافته و مقدس شده‌اند و به عنوان شفیع میان جهان مادی و امر الهی عمل می‌کنند) برابر با جهنم است. با این حال، معنویت سرر مفهوم «آش جهنم» را رد می‌کند. ناتوانی روح برای ورود به جانیو به این معنی است که نمی‌تواند به پاک‌ترین و طبیعی‌ترین شکل خود و به آرامش بازگردد. از این رو، نخواهد توانست از جانیو به سوی سید پرواز کند و برای دوره جدیدی از تکامل انسان به زمین بازگردد.

## توتم‌های خانوادگی

هر خانواده سرر دارای یک توتم («تیم» / «تیم») است. توتم‌ها هم محرمات هستند و هم نگهبانان. آنها می‌توانند در میان موجودات دیگر، جانوران و گیاهان باشند. برای نمونه، توتم خاندان جوف، تنجه است. هرگونه خشونت علیه این جانور توسط خاندان جوف ممنوع است. این احترام به خاندان جوف حمایتی مقدس می‌بخشد. توتم خاندان نجیه، شیر است؛ توتم خاندان سنه، خرگوش است و برای خاندان سار، زرافه و شتر است.

## فرقه سری سالتیگ

هم مردان و هم زنان می‌توانند به فرقه سری سالتیگ (پیر معنوی) تشرف یابند. بر اساس اصول دینی سرر، برای اینکه فرد به یک سالتیگ تبدیل شود، باید تشرف یابد که تا حدودی برای شمار اندکی از افراد درون فرقه، به‌ویژه در اسرار جهان و جهان نادیدنی محفوظ است. آیین «خوی» (یا خوی) یک رویداد دینی ویژه در گاه‌شمار دینی سرر است. این زمانی است که سالتیگ‌های تشرف‌یافته (کاهنان و کاهنه‌های بزرگ سرر) گرد هم می‌آیند تا به معنای واقعی کلمه آینده را در برابر جامعه پیش‌بینی کنند. این غیب‌گویان و درمانگران در آیین خوی خطبه‌هایی ایراد می‌کنند که به آب‌وهوای آینده، سیاست، اقتصاد و غیره مربوط می‌شود. این رویداد هزاران نفر را از سراسر جهان به ساین مقدس می‌کشاند. سررهای بسیار ارتدوکس و سررهایی که به تلفیق دمار می‌پردازند (اسلام یا مسیحیت را با دین قدیمی سرر می‌آمیزند) و همچنین افراد غیرسرر مانند مردم لبو (که گروهی مجزا هستند اما هنوز آیین‌های دینی سنتی نیاکان سرر خود را ارج می‌نهند) در ساین برای این آیین باستانی گرد می‌آیند. سررهایی که در غرب زندگی می‌کنند گاهی ماه‌ها برای برنامه‌ریزی این زیارت زمان صرف می‌کنند. این رویداد چندین روز به درازا می‌کشد که در آن سالتیگ‌ها نقش اصلی را بر عهده دارند و این آیین معمولاً در هفته نخست ژوئن در فاتیک آغاز می‌شود.

## آیین‌ها و جشن‌های مقدس

نماد آیین تشرف ندوت.

|  |
| --- |
| * خوی (یا خوی)
* جوبای
* راندو رانده
* میندیسه
* مبوسه
* مبودایه
* توباسکی
* گامو (یا گامو)
* تورو پیچی
* داکار مبوب
* جشنواره *ران*
* ندوت
* آ کور اله
 |

### جشنواره ران

جشنواره «ران» در توکار در روستای قدیمی توکار رخ می‌دهد که توسط لامان جگان جوف (یا لامان دجیگان دیوف در سنگال فرانسوی‌زبان) در حدود سده یازدهم بنیاد نهاده شد. این جشنواره توسط نوادگان او (دودمان لامانی) رهبری می‌شود. ران هر سال در دومین پنجشنبه پس از ظهور هلال ماه نو در آوریل برگزار می‌شود. در بامداد ران، لامان نذری‌هایی از ارزن، شیر ترش و شکر آماده می‌کند. پس از طلوع خورشید، لامان از برکه مقدس دیدن می‌کند — نیایشگاه «لوگون جوف مقدس» که لامان جگان جوف را پس از کوچ او از بخش لمبایه (در شمال پادشاهی ساین) راهنمایی کرد. لامان نذری را به لوگون مقدس تقدیم می‌کند و اوایل بامداد را به نماز و مراقبه می‌گذراند. پس از آن، او گشتی در توکار می‌زند و نذرهای شیر، ارزن و شراب و همچنین جانوران کوچک را در نیایشگاه‌های کلیدی، درختان و مکان‌های مقدس تقدیم می‌کند. مردم راه خود را به سوی محوطه رئیس سالتیگ (کاهنان و کاهنه‌های بزرگ سرر — که «کاهنان باران موروثی هستند که از خاندان لامان برای استعداد غیب‌گویی‌شان برگزیده شده‌اند») پیش می‌گیرند.

### آیین آ کور اله

در برخی از روستاهای سرر-ساین، یک آیین سالانه باران برگزار می‌شود که در آن سالتیگ‌ها با پانگول‌ها ارتباط برقرار می‌کنند تا فصلی از باران را پیش‌گویی کنند، شبیه به خوی. اهالی روستا همراه با نمایندگان خاندان بنیان‌گذار روستای مربوطه و رئیس روستا گرد هم می‌آیند تا پیش از پیش‌بینی بارندگی آینده توسط سالتیگ‌ها در بیشه‌های مقدس خود، نذری‌هایی از ارزن و شکر بریزند. پیش‌بینی‌های این آیین شامل میزان بارندگی برای محصولات آنها مانند ارزن و بادام زمینی و همچنین سلامت عمومی جامعه خواهد بود.

## احکام دینی

### روز آسایش

در دین سرر، دوشنبه روز آسایش و استراحت است. انجام فعالیت‌های فرهنگی مانند «نجوم» یا «لامب» (کشتی سنکالی) و برگزاری مراسم عروسی نیز در روز پنجشنبه ممنوع است. دوشنبه و پنجشنبه روزهای دینی به شمار می‌روند. سررها در روزهای دوشنبه و پنجشنبه نذورات و قربانی‌های خود را به پانگول (ارواح نیاکان که به شکل مار تجسم می‌یابند) تقدیم می‌کنند. در روزهای دوشنبه، نمازها و نذرهای دینی از نخستین ساعات روز آغاز می‌شود؛ چرا که این روز در میان پیروان ارتدوکس این آیین، روز دعا، مراقبه و خانواده است. در راستای جنبه اجتماعی فلسفه «جوم» در میان مردم سرر (به معنای شرف و ناموس)، امور خانوادگی مانند صرف غذا، استراحت و پذیرایی‌ها در هوای آزاد انجام می‌گیرد و رقص‌های سرر و سرودهای عامیانه مانند نجوپ هر شنبه سازماندهی می‌شوند. مفهوم «جوم» یک منشور ارزشی در فرهنگ سرر است که ارزش‌های دینی، اجتماعی، اقتصادی، راهبردی و بوم‌شناختی را در بر می‌گیرد.

### ازدواج

خواستگاری و ابراز عشق برای ازدواج مجاز است اما مرزهای مشخصی دارد. در دین سرر، زنان از احترام و جایگاه والایی برخوردارند. زن نباید پیش از ازدواج رسمی، بی‌آبرو شود یا وارد رابطه فیزیکی گردد. هنگامی که مردی خواهان زنی است، به عنوان نشانه‌ای از علاقۀ خود به او هدایایی تقدیم می‌کند. اگر زن و خانواده‌اش این هدایا را بپذیرند، این امر به یک قرارداد ضمنی تبدیل می‌شود که بر پایه آن، زن نباید با مرد دیگری معاشرت کند یا از مرد دیگری که قصد خواستگاری دارد هدیه‌ای بپذیرد.

سررها یک گروه قومی-دینی و یک ملت ساحلی هستند که ازدواج‌های بین‌دینی، بین‌قومی و بین‌نژادی را ممنوع می‌دانند و اغلب به دلایل دینی و فرهنگی — به‌ویژه کسانی که به این آیین پایبند هستند — با هم‌کیشان خود ازدواج می‌کنند. با این حال، سررهایی نیز وجود دارند که با دیگر گروه‌های قومی سنه‌گامبیا و دیگر ادیان ازدواج می‌کنند، اما در بیشتر موارد، این افراد یا به احکام سرر عمل نمی‌کنند یا به ادیان ابراهیمی گرویده‌اند. در سنت سرر، طرد شدن از جامعه و محرومیت از ارث تنها بخشی از مجازات‌هایی است که می‌تواند به دلیل ازدواج با افراد خارج از قوم بر یک سرر تحمیل شود. سرر-نون (یک زیرگروه در میان قوم سرر) به شدت به این آموزه‌ها پایبند هستند. سرر-نون‌ها که توسط دیوید بویلات در کتابش «طرح‌های سنگالی» (۱۸۵۳) به عنوان «زیباترین مردم سیاه‌پوست... با قامتی بلند و استوار... که همیشه خوش‌لباس، بسیار نیرومند و مستقل هستند» توصیف شده‌اند، به شدت محافظه‌کار بوده و به ندرت با خارج از گروه خود ازدواج می‌کنند. آنها تنها تمایل دارند با هم‌گروهی‌های خود یا دیگر سررها ازدواج کنند. در جامعه سرر، پیوندهای ازدواج میان طوایف مادری و پدری سرر نیز برقرار می‌شود. «توکور» که رئیس یک طایفه مادری سرر است — و معمولاً مسن‌ترین مرد طایفه به شمار می‌رود — وظیفه هماهنگی و تنظیم ازدواج‌ها را بر عهده دارد. برای اطلاعات بیشتر در این زمینه، طوایف مادری سرر را ببینید.

### رابطه پیش از ازدواج

اگر دختر و پسر جوانی در حال برقراری رابطه پیش از ازدواج دیده شوند، هر دو تبعید می‌گردند تا از آوردن ننگ و رسوایی برای خانواده جلوگیری شود، حتی اگر این رابطه منجر به بارداری شده باشد.

### زنا

به جرم زنا در نظام حقوقی سرر بر پایه قاعده «امباخ داک آ تیت» (قانون جبران خسارت) رسیدگی می‌شود. اگر زن شوهرداری با مرد دیگری مرتکب زنا شود، هر دو خطاکار به شیوه‌های گوناگونی تحقیر و رسوا می‌شوند. همسر آسیب‌دیده (شوهر) این حق را دارد که لباس زیر مرد خطاکار را گرفته و آن را بیرون خانه‌اش آویزان کند تا نشان دهد که آن مرد با همسرش مرتکب زنا شده و رسم جامعه را شکسته است. آن مرد از سوی جامعه سرر طرد می‌شود؛ هیچ خانواده‌ای تمایل به وصلت با خاندان او نخواهد داشت و او تکفیر می‌گردد. این اقدام در گذشته و حال بسیار تحقیرآمیز تلقی می‌شود؛ به طوری که بسیاری از مردان سرر به دلیل تاب نیاوردن در برابر این رسوایی، دست به خودکشی زده‌اند. نمایش عمومی لباس زیر در مورد زنان اعمال نمی‌شد؛ هنگامی که زنان در جامعه سرر ازدواج می‌کنند، موهای خود را به سبک ویژه‌ای می‌بافند که منحصر به زنان شوهردار است — این امر نمادی از جایگاه آنهاست که در جامعه سرر ارزش بسیاری دارد. خویشاوندان زن خطاکار، بافت موهای او را باز می‌کنند. این کار برای یک زن شوهردار چنان شرم‌آور و تحقیرآمیز است که بسیاری از زنان برای تحمل نکردن این ننگ، خودکشی را برمی‌گزیدند. مرد آسیب‌دیده در صورت تمایل می‌تواند هم همسرش و هم معشوق او را ببخشد. افراد خطاکار و خانواده‌های مربوطه‌شان باید در محوطه خانه پادشاه، رئیس یا ریش‌سفید گرد هم آیند تا به طور رسمی طلب بخشش کنند. این کار در برابر جامعه انجام می‌شود زیرا قوانینی که جامعه را اداره می‌کنند شکسته شده‌اند. این قاعده هم برای مردان و هم برای زنان شوهردار اعمال می‌شود. حمایت حقوقی بدون توجه به جنسیت، به همسر آسیب‌دیده اعطا می‌گردد.

### قتل

آرامگاه نهایی سررها همراه با گورکن‌های سرر. نقاط بالایی به سوی خدایان نشانه‌رفته‌اند. (۱۸۲۱)
در گذشته، هنگامی که فردی شخص دیگری را به قتل می‌رساند، خانواده مقتول این حق را داشتند که او را ببخشند یا قصاص کنند. قاتل و خانواده‌اش در یک مرکز محلی به ریاست رئیس کل یا در کاخ به ریاست پادشاه گرد هم می‌آمدند. پیش از این قضاوت، خانواده قاتل مقداری غذا (ارزن) طبخ می‌کردند تا میان جامعه و خانواده مقتول تقسیم شود. خانواده مکتول مرد نیرومندی را مجهز به نیزه‌ای معرفی می‌کردند که تکه‌ای از گوشت پخته‌شده گوسفند یا گاو در انتهای آن قرار داشت. این مأمور اجرا با گرفتن دستور از خانواده مقتول، به سوی قاتل که ملزم بود دهان خود را باز نگه دارد می‌دوید. اگر خانواده مقتول انتقام و قصاص را برمی‌گزیدند، مأمور اجرا قاتل را با نیزه خود می‌کشت و پس از آن، غذای پخته‌شده خورده نمی‌شد و همگان پراکنده می‌شدند. از آن روز به بعد، این دو خانواده با یکدیگر بیگانه می‌شدند. از سوی دیگر، اگر خانواده مقتول قاتل را بخشیده بودند، مأمور اجرا می‌دوید و تکه گوشت روی نیزه‌اش را به آرامی در دهان قاتل می‌گذاشت. در آن صورت، جامعه از آن غذا بهره‌مند می‌شد و دو خانواده به عنوان یک خانواده واحد به هم پیوند می‌خوردند و گاهی حتی فرزندان خود را به عقد یکدیگر درمی‌آوردند.

### بخشش و صدقه

مفهوم «مبیل» (به معنای لغوی برکه، که نمادی از برکه اجتماعی است) قانونی است که بر صدقه دادن، بخشندگی و مهمان‌نوازی حاکم است — که از جنبه‌های بنیادین سبک زندگی و معنویت سرر به شمار می‌روند. در خانه سرر، اتاق یا کلبه‌ای مجزا از خانه اصلی ساخته می‌شود تا محصول مازاد ارزن، سبزیجات و دیگر اقلام غذایی را برای افراد نیازمند در خود جای دهد. سررها خانه‌های خود را به شیوه‌ای نمادین می‌ساختند و اعضای نیازمند جامعه می‌دانستند که باید به کدام ساختمان بروند و آنچه را که نیاز دارند بدون اجازه گرفتن بردارند. بسیاری از خانه‌های سنتی سرر در سراسر قلمرو سرر از همین ساختار ساختمانی ریشه در نمادگرایی پیروی می‌کنند. کسانی که در شهرهای بزرگ و چندملیتی زندگی می‌کنند ممکن است این امکان را نداشته باشند، اما کسانی که در روستاها زندگی می‌کنند معمولاً این کار را انجام می‌دهند، به‌ویژه کسانی که توانایی مالی آن را دارند. رسم بر این بوده و هنوز هم هست که بسیاری از سررها (به‌ویژه در روستاها) غذا بپزند و آن را به میدان محلی ببرند تا کل جامعه با هم غذا بخورند. میدان محلی با غذاهای گوناگونی که توسط خانواده‌های مختلف آورده شده بود چیده می‌شد. این امر تضمین می‌کند که فقرا یا خانواده‌هایی که با مشکلات مالی دست‌وپنجه نرم می‌کنند تغذیه شوند و دیگران نتوانند تشخیص دهند کدام خانواده در سختی است یا به دلیل عدم توانایی مالی غذا نپخته است. جنبه اجتماعی فلسفه «جوم» نقش محوری در جامعه سرر ایفا می‌کند. «مبیل» می‌آموزد که بخشندگی و مهمان‌نوازی باید در رفتارهای روزانه هر فرد منعکس شود و باید خودجوش باشد. چنین خودجوشی، پیوند دل‌ها را محکم‌تر کرده و عشق به همسایه را تقویت می‌کند. از این رو، فرد باید با لبخند ببخشد. در جامعه سرر، رد کردن مهمان‌نوازی به منزله زیر پا گذاشتن قواعد ادب و روابط انسانی است.

## پوشش دینی

سررها ممکن است شیئی متعلق به نیاکان خود را همراه داشته باشند، مانند موی یک نیا یا دارایی ارزشمند او، که آن را به شکل یک طلسم جوجو در پوشش خود یا به طور آشکار بر گردن خود می‌آویزند.

## پزشکی، برداشت محصول و نذورات

سررها همچنین دارای دانش باستانی در زمینه گیاه‌درمانی هستند که سینه به سینه منتقل می‌شود و کسب آن سال‌ها زمان می‌برد. دولت سنگال مدرسه و مرکزی را برای پاسداری از این دانش باستانی و آموزش آن به جوانان تأسیس کرده است. تنها اعضای انجمن کمترا (مرکز تجربی پزشکی سنتی فاتیک) دست‌کم شامل ۵۵۰ درمانگر حرفه‌ای سرر در منطقه سررنشین ساین-سالوم می‌شود.

چندین شیوه سنتی مرتبط با زمین و فعالیت‌های کشاورزی شناخته شده است که دو نمونه از آنها در زیر توصیف شده است:

* آیین‌های پیش‌بینی که توسط سالتیگ‌ها سازماندهی می‌شوند، که به عنوان متولیان دانش بومی شناخته می‌گردند. این نشست‌ها با هدف ارائه اطلاعات و هشدار به مردم دربارهٔ رویدادهای روستا در طول فصل بارندگی آینده برگزار می‌شود.
* آماده‌سازی بذرها، آیینی به نام «داکار مبوب» که هدف آن تضمین تولید خوب ارزن یا بادام زمینی است. برای این منظور، هر کشاورز باید پس از یک آیین رقابتی شامل شکار، مسابقه و غیره، چیزی به نام «خوس» به دست آورد.

## تأثیر بر سنه‌گامبیا

همان‌طور که جشن‌های باستانی مشرکان توسط مسیحیت که بعدها آمد وام گرفته شد و تغییر یافت، نام‌های جشن‌های دینی باستانی سرر نیز توسط مسلمانان سنه‌گامبیا به شیوه دیگری وام گرفته شد تا جشن‌های اصیل اسلامی را در زبان خود توصیف کنند. سررها در کنار جولاها، از معدود جوامعی در سنه‌گامبیا هستند که نامی بومی و غیرعربی برای خدا[یان] در زبان خود دارند. «توباسکی» (یا تاباسکی) یک جشن شکار باستانی سرر بود؛ «گامو» یک جشن غیب‌گویی باستانی سرر بود؛ «کوریته» [بررفته از واژه سرر کور به معنای مرد یا جنس نر] یک آیین تشرف مردان بود؛ «وری کور» فصلی (یا ماهی) بود که مردان سرر آیین‌های تشرف خود را در آن می‌گذراندند. گامو از واژه قدیمی سرر «گاماهو» گرفته شده است. «عید کبیر» یا «عید قربان» (که واژه‌هایی عربی هستند) با توباسکی سرر تفاوت دارند، اما مسلمانان سنه‌گامبیا واژه توباسکی را از دین سرر وام گرفتند تا «عید کبیر» را توصیف کنند. گامو نیز از دین سرر ریشه می‌گیرد. واژه عربی آن «مولد» یا «مولد النبی» (جشن زادروز محمد) است. «وری کور» (ماه روزه‌داری، «رمضان» در عربی) و «کوریته» («عید فطر» در عربی که جشن پایان ماه روزه‌داری است) نیز از زبان سرر می‌آیند.

## مومیایی کردن و آیین سنگ‌های افراشته

سنگ‌چین‌های سنه‌گامبیا.
مردگان، به‌ویژه کسانی که از طبقات بالای جامعه بودند، مومیایی می‌شدند تا برای جهان پس از مرگ (جانیو) آماده گردند. آنها با اثاثه قبر از جمله طلا، نقره، فلز، زره و دیگر اشیای شخصی خود همراهی می‌شدند. مومیایی کردن امروزه به‌ویژه پس از استقلال، کمتر رایج است. مردگان در آرامگاه‌هایی به شکل هرم دفن می‌شدند.

خونیاگران سرر نقش حیاتی و دینی در هنگام مرگ پادشاه سرر ایفا می‌کنند. با مرگ پادشاه سرر، «فارا لامب ساین» (رئیس خونیاگران در پادشاهی ساین) طبل ارزشمند خود (جونجونگ) را همراه با پادشاه دفن می‌کرد. طبل‌های دیگر او برای آخرین بار پیش از دفن در زمین رو به شرق نواخته می‌شدند. خونیاگران سپس سرودهای باستانی سرشار از اندوه و ستایش برای پادشاه درگذشته سر می‌دادند. آخرین باری که این آیین برگزار شد در ۸ مارس ۱۹۶۹ در پی مرگ آخرین پادشاه ساین — ماد ا ساین مایخور جوف — بود.

«یونیر»، نماد جهان هستی.
آیین سنگ افراشته، مانند سنگ‌چین‌های سنه‌گامبیا که احتمالاً توسط سررها ساخته شده‌اند، نیز مکانی برای پرستش بود. کلان‌سنگ‌های لاتریتی تراشیده، کاشته و به سوی آسمان نشانه‌رفته بودند.

## کیهان‌شناسی

کیهان‌شناسی سرر. نمودی از جهان هستی. سه جهان: جهان ناپدیدار، جهان زمینی و جهان شبانه.
یکی از مهم‌ترین ستاره‌های کیهان‌شناختی مردم سرر «یونیر» نام دارد. «ستاره یونیر» بخشی از جهان‌بینی سرر است. این ستاره بسیار مهم و مقدس و تنها یکی از چندین نماد دینی در دین و کیهان‌شناسی سرر است. این ستاره همان روشن‌ترین ستاره آسمان شب، یعنی شباهنگ است. یونیر با پیشینه باستانی کشاورزی، در دین سرر بسیار مهم و مقدس است، زیرا آغاز طغیان آب را نوید می‌دهد و کشاورزان سرر را قادر می‌سازد تا کاشت بذر را آغاز کنند. مردم دوگون در مالی آن را «سیگویی» می‌نامند، در حالی که در زبان سرر به آن «یونیر» می‌گویند — که در قالب «پانگول» (واسطه‌های با روگ — خدای برتر) و «انسان» نشان داده می‌شود. پیش از این رویداد است که کاهنان و کاهنه‌های بزرگ سرر معروف به سالتیگ در آیین غیب‌گویی سالانه خوی گرد هم می‌آیند و در آن، مسیر ماه‌های زمستانی و دیگر موارد مرتبط با زندگی مردم سرر را پیش‌بینی می‌کنند. پانگول (مفرد: فانگول) ارواح نیاکان (همچنین مقدسین باستانی سرر در دین سرر) هستند که توسط مارها تجسم می‌یابند.

اوج ستاره (نقطه بالایی) نشان‌دهنده خدای برتر (روگ) است. چهار نقطه دیگر نشان‌دهنده جهت‌های اصلی جهان هستی هستند. برخورد خطوط (پایین چپ و بالا راست، و بالا چپ و پایین راست) محور جهان هستی را مشخص می‌کند که همه انرژی‌ها از آن می‌گذرند. نقطه بالایی «نقطه آغاز و انجام، مبدأ و منتهی» است. در میان سررهایی که نمی‌توانند به الفبای لاتین بخوانند یا بنویسند، امضای اسناد رسمی با ستاره یونیر بسیار مرسوم است، زیرا این ستاره نماد «خوشبختی و سرنوشت» نیز هست.

## پارسایی دینی و شهادت

اگرچه بیشتر سررها به اسلام و مسیحیت (به‌ویژه کاتولیک رومی) گرویدند، اما تغییر دین آنها پس از استعمار رخ داد. آنها و مردم جولا آخرین کسانی بودند که به این ادیان گرویدند. بسیاری هنوز از دین سرر پیروی می‌کنند، به‌ویژه در پادشاهی باستانی ساین، در حالی که سنگال و گامبیا کشورهایی عمدتاً مسلمان هستند.

سررها همچنین در طول سده‌ها با بسیاری از جهادگران اسلامی برجسته آفریقا جنگیده‌اند. برخی از آنها مانند مابا دیاخو با یک قهرمان ملی تلقی می‌شوند و توسط مسلمانان سنه‌گامبیا جایگاهی شبیه به مقدسین دارند. او خود در ۱۸ ژوئیه ۱۸۶۷ در نبرد فاندانه-تیوتیون که به نام نبرد سامب نیز شناخته می‌شود، در حال جنگ با پادشاه سرر ساین — ماد ا ساین کومبا ندوفنه فاماک جوف — کشته شد.

در حملات غافلگیرانه نادورو، کایمور و نگایه، جایی که سررها شکست خوردند، آنها خودکشی را بر تسلیم شدن در برابر نیروهای مسلمان ترجیح دادند. در این جنگ‌های اسلامی مربی قرن نوزدهم، بسیاری از روستاییان سرر دست به شهادت زدند، از جمله پریدن به درون چاه تاهومپا برای مرگ. در دین سرر، خودکشی تنها زمانی مجاز است که اصل سرر یعنی «جوم» (به معنای شرف و ناموس در زبان سرر) را برآورده سازد — منشور باورها و ارزش‌هایی که زندگی سررها را اداره می‌کند.

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Serer religion». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۲۴ آوریل ۲۰۲۳.