# ازآن‌خودسازی فرهنگی

**ازآن‌خودسازی فرهنگی** پذیرفتن عنصر یا عناصری از فرهنگ یا هویت فرهنگی توسط اعضای فرهنگ یا هویتی دیگر است، به شیوه‌ای که نامناسب یا بدون اعتراف و شناخت تلقی می‌شود. اتهام ازآن‌خودسازی فرهنگی معمولاً زمانی مطرح می‌شود که اعضای یک فرهنگ غالب عناصری را از فرهنگ‌های اقلیت وام می‌گیرند. ازآن‌خودسازی فرهنگی می‌تواند دربرگیرندهٔ پذیرفتن سنت‌های دینی و فرهنگی، آداب و رسوم، گام‌های رقص، مد، نمادها، زبان، پیشینه و موسیقی فرهنگ دیگری باشد.

مدافعان حفظ فرهنگ در میان مردمان بومی، حامیان حقوق جمعی مالکیت فکری فرهنگ‌های اصیل، و برخی از کسانی که زیر سلطهٔ استعمار زیسته‌اند یا می‌زیند، همگی از مفهوم ازآن‌خودسازی فرهنگی انتقاد کرده‌اند. به گفتهٔ مردم‌شناس آمریکایی جیسون بیرد جکسون، ازآن‌خودسازی فرهنگی با دیگر شیوه‌های تغییر فرهنگی نظیر فرهنگ‌پذیری، همگون‌سازی فرهنگی و مبادله فرهنگی تفاوت دارد. جکسون ازآن‌خودسازی فرهنگی را پدیده‌ای توصیف می‌کند که رو به بیرون و متوجه طرف معینی است و می‌تواند برای جامعهٔ آسیب‌دیده منشأ درد و احساس از دست دادن یا تجاوز به حریم باشد.

مخالفان ازآن‌خودسازی فرهنگی آن را ابزاری بهره‌کشانه می‌دانند که طی آن عناصر فرهنگی از بافت اصلی خود جدا و تحریف می‌شوند؛ به این ترتیب عناصری که در فرهنگ اصیل خود معنایی ژرف دارند، ممکن است توسط اعضای فرهنگ غالب به مد یا اسباب‌بازی‌ای «عجیب و غریب» تبدیل شوند. با این حال مفهوم ازآن‌خودسازی فرهنگی خود نیز با انتقادات، مناقشات و ظرافت‌های جدی روبه‌رو شده‌است. منتقدان خاطرنشان می‌کنند که این مفهوم اغلب در گفتمان عمومی و دانشگاهی به درستی درک یا به‌کار برده نمی‌شود. برخی دیگر استدلال می‌کنند که ازآن‌خودسازی فرهنگی، آن‌گونه که معمولاً تعریف می‌شود، آسیب اجتماعی معناداری ایجاد نمی‌کند یا این اصطلاح از انسجام مفهومی کافی برخوردار نیست. منتقدان همچنین می‌گویند که این مفهوم محدودیت‌های دلبخواهی بر آزادی فکری و ابراز وجود هنرمندان تحمیل می‌کند، شکاف‌های گروهی را تعمیق می‌بخشد و به جای رهایی‌بخشی، دشمنی و کینه را دامن می‌زند.

## تعریف

مردی از کوزاک که چوخا تالاواری می‌پوشد؛ پوششی که کوزاک‌های روسیه از مردمان بومی قفقاز به عاریت گرفتند.
ازآن‌خودسازی فرهنگی می‌تواند بهره‌گیری از ایده‌ها، نمادها، دست‌ساخته‌ها یا دیگر جنبه‌های فرهنگ مادی و معنوی ساخت بشر را دربرگیرد. این مفهوم در کاربردهایش بحث‌برانگیز است و درستی یا نادرستی ازآن‌خودسازی فرهنگی موضوع مناقشه‌های فراوانی بوده‌است. مخالفان ازآن‌خودسازی فرهنگی بسیاری از نمونه‌های آن را هنگامی ناروا می‌دانند که فرهنگ موضوع بحث، یک فرهنگ اقلیتی باشد یا از نظر اجتماعی، سیاسی، اقتصادی یا نظامی در برابر فرهنگ غالب در موضع فرودست قرار گیرد، یا آن‌که مسائل دیگری نیز در کار باشند؛ از جمله پیشینه‌ای از ستیز قومی یا نژادی.

لیندا مارتین آلکف می‌نویسد که این پدیده اغلب در بهره‌گیری بیرونی‌های فرهنگی از نمادها یا دیگر عناصر فرهنگی یک فرهنگ ستم‌دیده نمود می‌یابد؛ مانند موسیقی، رقص، آیین‌های معنوی، شیوه‌های پوشاک، گفتار و رفتار اجتماعی، آن‌گاه که این عناصر به جای احترام در بستر اصلی فرهنگی‌شان، تحقیر شده و صرفاً به عنوان مُد به کار می‌روند. مخالفان، مسائل استعمار، زمینه و تفاوت میان استیلا و تبادل متقابل را در تحلیل ازآن‌خودسازی فرهنگی محوری می‌دانند. آنان استدلال می‌کنند که تبادل متقابل در «زمینی هموار» رخ می‌دهد، در حالی که استیلا به معنای برگرفتن پاره‌هایی از فرهنگ یک گروه ستم‌دیده توسط مردمی است که تاریخاً بر آنان ستم روا داشته‌اند و درک، احترام یا توانایی بهره‌گیری درست از این عناصر را ندارند.

جولیا سرانو در کتاب خود با عنوان *Outspoken: A Decade of Transgender Activism and Trans Feminism*، ازآن‌خودسازی فرهنگی را تنها هنگامی مسئله‌ساز تعریف می‌کند که دست‌کم یکی از سه آسیب به‌هم‌پیوسته را دربرگیرد: محو هویت (erasure)، بهره‌کشی (exploitation) یا تحقیر (denigration) — که به اختصار EED نامیده می‌شوند. بر پایه تحلیل او، استیلا آن‌گاه آسیب‌رسان می‌شود (که وی آن را «استیلای EED» می‌نامد) که اعضای یک گروه غالب یا اکثریت، جنبه‌هایی از هویت‌ها، فرهنگ یا بیان‌های یک گروه حاشیه‌ای را فرا می‌گیرند، و همزمان:

* زمینه‌ای که این هویت‌ها یا شکل‌های فرهنگی در آن پدید آمده‌اند را محو می‌کنند، و صداها و تجربه‌های زیسته جامعه اصیل را نادیده می‌گیرند یا پنهان می‌کنند.
* آن شکل‌های فرهنگی را برای سود مادی، نمادین یا تجاری بهره‌کشی می‌کنند — به گونه‌ای که استیلاگران از نظر مالی یا اجتماعی بهره می‌برند، بدون آن‌که ارزشی به گروه حاشیه‌ای بازگردانند.
* گروه حاشیه‌ای را با برخورد تحقیرآمیز با هویت‌ها یا عناصر فرهنگی وام‌گرفته‌شده تحقیر می‌کنند — آن‌ها را پیش‌پاافتاده، غریب یا بی‌احترامانه جلوه می‌دهند و به جای احترام به معنا و اهمیت آن‌ها، به کلیشه تقلیل می‌دهند یا مسخره می‌کنند.

سرانو همچنین این «استیلاهای EED» آسیب‌رسان را از آنچه «استیلای غیرEED» می‌نامد جدا می‌کند — مواردی که در آن‌ها پذیرش یا وام‌گیری منجر به محو هویت، بهره‌کشی یا تحقیر نمی‌شود و حتی ممکن است جامعه اقلیتی را به گونه‌ای مثبت حمایت یا تقویت کند. او استدلال می‌کند که همه کنش‌های وام‌گیری یا تبادل فرهنگی ذاتاً ستمگرانه نیستند؛ بلکه مشکل اخلاقی در این است که آیا آن کنش از راه محو هویت، بهره‌کشی یا تحقیر، آسیب ساختاری وارد می‌کند یا نه.

### گفتمان دانشگاهی

کهن‌ترین گواه فرهنگ انگلیسی آکسفورد برای این اصطلاح، جستاری از آرتور ای. کریستی در سال ۱۹۴۵ است که دربارهٔ خاورگرایی بحث می‌کرد. این اصطلاح در دهه ۱۹۸۰ در بحث‌های مربوط به نقدهای پسااستعماری از توسعه‌طلبی غرب رواج یافت، هرچند مفهوم «استعمار فرهنگی» پیش‌تر نیز بررسی شده بود؛ از جمله در مقاله «برخی مشاهدات کلی دربارهٔ مسائل استعمار فرهنگی» نوشته کنث کاتس‌اسمیت در سال ۱۹۷۶.

نظریه‌پرداز فرهنگی و نژادی جورج لیپسیتز اصطلاح «ضد ذات‌گرایی راهبردی» را برای اشاره به بهره‌گیری حساب‌شده از شکلی فرهنگی بیرون از حوزه خود برای تعریف فرد یا گروهش به کار برده‌است. ضد ذات‌گرایی راهبردی می‌تواند هم در فرهنگ‌های اقلیت و هم در فرهنگ‌های اکثریت دیده شود و تنها به بهره‌گیری از دیگری محدود نیست. با این حال، لیپسیتز استدلال می‌کند که هنگامی که فرهنگ اکثریت می‌کوشد با تصاحب فرهنگ اقلیت، خود را ضد ذات‌گرایانه راهبردی تعریف کند، باید بسیار محتاط باشد و شرایط تاریخی-اجتماعی خاص و اهمیت این شکل‌های فرهنگی را به رسمیت بشناسد تا روابط نابرابر قدرت میان اکثریت و اقلیت را بازتولید نکند.

از نظر تاریخی، برخی از بحث‌برانگیزترین نمونه‌های ازآن‌خودسازی فرهنگی در جاهایی رخ داده که تبادل فرهنگی در آن‌ها بیشترین میزان را داشته‌است؛ مانند مسیرهای بازرگانی در آسیای جنوب‌غربی و اروپای جنوب‌شرقی. برخی پژوهشگران امپراتوری عثمانی و مصر باستان استدلال می‌کنند که سنت‌های معماری عثمانی و مصری دیری است که به نادرستی فارسی یا عربی خوانده و ستوده شده‌اند.

در میان منتقدان، سوءاستفاده و بازنمایی نادرست از فرهنگ‌های بومی نوعی استعمار بهره‌کشانه و گامی در راستای نابودی فرهنگ‌های بومی تلقی می‌شود.

پیامدهای این استیلا بر دانش بومی برخی قبایل و مجمع عمومی سازمان ملل متحد را واداشته تا چندین اعلامیه در این زمینه صادر کنند. «اعلامیه جنگ علیه استثمارگران معنویت لاکوتا» این عبارت را دربردارد:

> ما موضعی با تسامح صفر در برابر هر «شمن سفیدپوست» که از درون جوامع خودمان برخیزد تا مصادره آیین‌های مراسمی ما را به دست غیربومیان «مجاز» اعلام کند، اتخاذ می‌کنیم؛ همه این‌گونه «شمن‌های پلاستیکی» دشمنان مردمان لاکوتا، داکوتا و ناکوتا هستند.
>
>

استاد ربکا تسوسی، عضو هیئت مدیره صندوق حقوق سرخ‌پوستان آمریکا (NARF)، در مقاله‌ای دربارهٔ مالکیت فکری بومیان بر اهمیت نگهداری دسته‌جمعی این حقوق مالکیتی — نه توسط افراد — تأکید می‌کند:

> هدف بلندمدت این است که واقعاً یک نظام حقوقی داشته باشیم — و قطعاً یک معاهده می‌تواند آن را محقق کند — که دو چیز را به رسمیت بشناسد. نخست، این‌که مردمان بومی مردمانی هستند که حق تعیین سرنوشت دارند و این حق شامل حاکمیت بر همه دارایی‌های متعلق به آن‌هاست. دوم، این‌که بیان‌های فرهنگی بومی شکلی از مالکیت فکری است و دانش سنتی نیز شکلی از مالکیت فکری است، اما این‌ها منابع مشترک‌اند — پس هیچ فردی به تنهایی نمی‌تواند حقوق آن منابع را واگذار کند. ملت‌های قبیله‌ای در واقع به صورت دسته‌جمعی مالک آن‌ها هستند.
>
>

در سال ۲۰۱۷، مِگان گالاهر دربارهٔ مفاد دقیق مناقشه ازآن‌خودسازی فرهنگی در دوران معاصر، به‌ویژه در ایالات متحده، سخن گفت. او از نمونه‌های معاصر ازآن‌خودسازی فرهنگی برای برجسته کردن موارد مناقشه‌برانگیز بهره گرفت. به‌طور خاص، تیم واشینگتن ردسکینز در لیگ ملی فوتبال آمریکایی نمونه‌ای ارائه داد که به گفتگویی گسترده‌تر دربارهٔ بازنمایی سرخ‌پوستان آمریکا در نشان‌های تیم‌های ورزشی انجامید.

در سال ۲۰۲۱، جیسون بیرد جکسون کوشید الگویی بسازد که با آن بتوان نمونه‌های ازآن‌خودسازی فرهنگی را به شیوه‌ای نظام‌مند درک کرد. او استدلال می‌کند که درک شیوه‌های تغییر فرهنگی که بیشترین شباهت را به ازآن‌خودسازی فرهنگی دارند، برای بحث دربارهٔ پیامدها و مفاهیم نمونه‌های استیلا کلیدی است؛ زیرا معناهای آن‌ها اغلب به جای یکدیگر به کار می‌روند. جکسون استیلا را «وارونه ساختاری همانندسازی» تعریف می‌کند؛ به این معنا که نمونه‌ای است که در آن «یک گروه قدرتمند جنبه‌هایی از فرهنگ گروهی زیردست را برمی‌گیرد و آن را از آن خود می‌کند.»

در سال ۲۰۲۳، یوناس آر. کونست، کاتارینا لفرینگهاوزن و هانا زاگفکا به بررسی تفاوت‌های میان ازآن‌خودسازی فرهنگی و تغییر فرهنگی واقعی پرداختند. آنان آنچه را «معمای مالکیت فرهنگی» نامیدند تشریح کردند؛ مفهومی که این ایده را به چالش می‌کشد که «فرهنگ‌ها موجودیت‌های جداگانه‌ای نیستند که متعلق به گروه‌های خاصی باشند» و از این رو قابل دزدیده شدن یا تصاحب نیستند. در عوض، این استدلال را پیش می‌گذارند که «تأثیر نابرابری‌های قدرت» در نمونه‌های ازآن‌خودسازی فرهنگی بیش از آن است که بتوان نادیده گرفت.

در سال ۲۰۲۴، آنجلا گراسیا بی. کروز، یوری سئو و دایانه اسکاراباتو نتایج پژوهشی را منتشر کردند که در آن به بررسی راهبردهایی پرداختند که مصرف‌کنندگان برای «خودمجاز دانستن» مصرف رسانه‌هایی که ممکن است ازآن‌خودسازی فرهنگی تلقی شوند به کار می‌برند. آنان یک پژوهش شش‌ساله بر روی هواداران بین‌المللی کی-پاپ دربارهٔ احساسشان در تعیین مرز میان «تقدیر فرهنگی» و «ازآن‌خودسازی فرهنگی» انجام دادند. یکی از نظراتی که برجسته کردند از کاربر ردیتی با نام سم بود که گفت: «بر اساس تجربه‌ام، هر دو را دیده‌ام. به زمینه بستگی دارد. به عنوان یک آسیایی-آمریکایی، هواداران کی‌پاپ در آمریکا بیشتر تقدیر است، در مقابل کُرِابوهایی که فقط از نام‌های کره‌ای برای شوخی استفاده می‌کنند که آن استیلاست.»

## نمونه‌ها

### هنر، ادبیات، شمایل‌نگاری و آرایش

یک مدل در حالی که از اصلاح بدن در محیط کار حمایت می‌کند، کلاه‌خود جنگی تقلیدی مردم بومی قاره آمریکا بر سر دارد (۲۰۱۵).
نمونه‌ای رایج از ازآن‌خودسازی فرهنگی، بهره‌گیری از شمایل‌نگاری فرهنگ دیگری و کاربرد آن برای مقاصدی است که یا در نظر فرهنگ اصلی پیش‌بینی نشده یا حتی با هنجارهای آن فرهنگ در تضاد است.

برای نمونه، کاربرد نام‌های قبایل یا تصاویر بومیان آمریکا به‌عنوان نمادهای ورزشی از این دست است. نویسنده کوین برونیل می‌نویسد که حضور این نمادها به جوامع بومی آسیب می‌رساند، زیرا اغلب پویایی‌های استعماری را تقویت کرده و دیدگاه‌های کلیشه‌ای اروپایی-آمریکایی را دائمی می‌سازند. نمونه‌های دیگر شامل پوشیدن جواهرات یا لباس‌هایی است که نمادهای مذهبی بومیان آمریکا را در خود دارند، مانند چرخ دارو، یا پوشیدن اقلامی با اهمیت فرهنگی و جایگاه عمیق که به‌طور سنتی باید کسب شوند، مانند کلاه‌خود جنگی، بدون آنکه این حق کسب شده باشد.

رونویسی از شمایل‌نگاری فرهنگ‌های دیگر، مانند خالکوبی‌های قبیله‌ای پلی‌نزیایی‌ها، نویسه‌های چینی یا هنر سلتی، و استفاده از آن‌ها بدون توجه به اهمیت فرهنگی اصیل‌شان نیز ممکن است نوعی استیلا تلقی شود. منتقدان این شیوه استدلال می‌کنند که جدا کردن نمادها از بستر فرهنگی‌شان یا برخورد با آن‌ها به‌صورت کیچ در معرض آزار افرادی است که به سنت‌های فرهنگی خود احترام می‌گذارند و می‌خواهند آن را حفظ کنند. اصطلاحی که ایرلندی‌ها برای کسی که فرهنگ ایرلندی را تقلید یا تحریف می‌کند به کار می‌برند، پلاستیک پدی است.

در دهه ۱۹۲۰، آثار هنرمندانی چون فرانسس درهام، آلن لاو و اولیو نوک از نقوش بومیان جزیره استرالیا بهره گرفت. در سال ۱۹۳۰، مارگارت پرستون از کاربرد نقوش بومیان استرالیا در هنر معاصر دفاع کرد. در سال ۲۰۱۷، هنرمند بصری کانادایی سو کلمن به دلیل بهره‌گیری و ادغام سبک‌های هنر بومی در آثارش با واکنش منفی مواجه شد. کلمن که به «کپی‌برداری و فروش آثار هنری به سبک بومی» متهم شده، خود را «مترجم» اشکال هنر بومی خوانده که این نیز انتقادات بیشتری در پی داشت. در نامه‌ای سرگشاده به کلمن، هنرمند کواکواکاواکو/کوست سالیش کری نیومن نوشت که پاسخگویی هنرمندان در برابر جوامع بومی، پادزهر استیلا است. در استرالیا، هنرمندان بومی دربارهٔ «برند اصالت» برای آگاه‌سازی مصرف‌کنندگان از آثاری که به‌دروغ ادعای اهمیت بومی دارند، بحث کرده‌اند. این جنبش پس از محکومیت جان اولافلین در سال ۱۹۹۹ به دلیل فروش نقاشی‌هایی که به‌دروغ به‌عنوان آثار هنرمند بومی کلیفورد پاسوم تجاپالتجاری معرفی شده بودند، شتاب گرفت.

### آیین‌های دینی

بسیاری از بومیان آمریکا آنچه را که ازآن‌خودسازی فرهنگی بر مراسم عرق‌خانه و جست‌وجوی رؤیا آن‌ها می‌دانند از سوی غیربومیان، و حتی قبایل بومی که این مراسم را به‌طور سنتی برگزار نمی‌کنند، به نقد کشیده‌اند. آن‌ها استدلال می‌کنند که هرگاه این رویدادها توسط کسانی برگزار شود که سال‌ها آموزش و غوطه‌وری فرهنگی لازم برای رهبری ایمن آن‌ها را ندارند، خطرهای جدی ایمنی پدید می‌آید و به مرگ‌ها و جراحت‌هایی در سال‌های ۱۹۹۶، ۲۰۰۲، ۲۰۰۴ و چند مرگ پرسروصدا در سال ۲۰۰۹ اشاره می‌کنند.

جنبش نوین معنویت عصر نو اغلب اندیشه‌ها و آیین‌های معنوی از فرهنگ‌های غیرغربی اقتباس می‌کند؛ به گفته یورک، این موارد می‌توانند شامل «جادوی کاهونا هاوایی، خواب‌پردازی بومیان استرالیا، مراسم آیاهواسکا و سان‌پدرو بومیان آمریکای جنوبی، آیورودا و یوگای هندو، فنگ‌شویی چینی، چی کونگ و تای چی چوان» باشند. این جنبش به دلیل امپریالیسم فرهنگی و بهره‌کشی از مالکیت فکری بومیان مورد انتقاد قرار گرفته‌است.

بیندی
برای برخی از اعضای جامعه آسیای جنوبی، پوشیدن نقطه بیندی به‌عنوان زینت توسط غیرهندو می‌تواند نوعی ازآن‌خودسازی فرهنگی تلقی شود.

### مد

ازآن‌خودسازی فرهنگی در صنعت مد (پوشاک) جنجال‌برانگیز است؛ منتقدان استدلال می‌کنند که برخی روندها میراث فرهنگ‌های بومی را تجاری‌سازی و ارزان‌گردانی می‌کنند. دربارهٔ اینکه آیا طراحان و خانه‌های مد از پیشینه پوشاکی که از فرهنگ‌های دیگر اقتباس می‌کنند آگاهی دارند یا نه، و اینکه آیا این اقتباس نقض مالکیت فکری مشترک فرهنگ مقصود بدون رضایت، شناسایی یا جبران است، بحث‌هایی وجود دارد. به گفته مین‌ها ت. فام در نوشتاری برای آتلانتیک (مجله)، اتهامات ازآن‌خودسازی فرهنگی در مد اغلب با ادعای «قدردانی فرهنگی» پاسخ داده می‌شوند.

در سال ۲۰۱۶، دانشگاه ایست آنگلیا پوشیدن سمبررو در مهمانی‌های دانشگاهی را به این دلیل که ممکن است دانشجویان مکزیکی را برنجاند ممنوع کرد، اقدامی که با انتقاد گسترده روبه‌رو شد.

در سال ۲۰۱۷، تاپ شاپ با فروش لباس‌های یکپارچه ساخت چین که از طرح کفیه تقلید می‌کردند، جنجال برپا کرد و مفسران شبکه‌های اجتماعی آن را ازآن‌خودسازی فرهنگی خواندند.

چندین طراح مد و مدل، تقلیدهایی از کلاه‌خودهای جنگی سرخ‌پوستان ایالات متحده آمریکا را در نمایش‌های مد خود به نمایش گذاشته‌اند، از جمله ویکتوریا سیکرت در سال ۲۰۱۲ که مدل کارلی کلاوس یکی از آن‌ها را در پیاده‌روی خود بر تن کرد؛ سخنگوی ملت ناواهو آن را «تمسخر» خواند. پژوهشگر چروکی، آدرین کین، در نیویورک تایمز نوشت:

> برای جوامع [بومی آمریکا] که این کلاه‌خودهای جنگی را می‌پوشند، آن‌ها نمایانگر احترام، قدرت و مسئولیت‌اند. کلاه‌خود جنگی باید کسب شود و رهبری که جامعه به او اعتماد کرده آن را به‌عنوان هدیه دریافت می‌کند. وقتی به کالایی ارزان تبدیل می‌شود که هر کسی می‌تواند بخرد و در یک مهمانی بپوشد، آن معنا پاک می‌شود و به آن بی‌احترامی می‌شود، و بومیان آمریکا یادآور می‌شوند که فرهنگ‌هایمان هنوز چیزی از گذشته، بی‌اهمیت در جامعه امروز و نالایق احترام به‌شمار می‌آیند.
>
>

هر دو ویکتوریا سیکرت و کلاس عذرخواهی‌هایی منتشر کردند و اعلام نمودند که قصدی برای توهین به کسی نداشته‌اند.

موزیسین فارل ویلیامز و آدیداس در سال ۲۰۱۸ با یکدیگر همکاری کردند تا مجموعه‌ای از پوشاک با الهام از جشنواره هندو هولی با نام «Hu Holi» طراحی کنند. راجا زد، رئیس انجمن جهانی هندوییسم، این مجموعه را «ساده‌انگاری سنت‌ها، مفاهیم، نمادها و باورهای آیین هندو» خواند. این مجموعه شامل اقلام بسیاری بود که از چرم ساخته شده بود؛ چیزی که ناقض باورهای هندویی به‌شمار می‌رود.

در سال ۲۰۱۸، طراحان گوچی به خاطر فرستادن مدل‌های سفیدپوست به باند نمایش در هفته مد میلان با سربند مذهبی سیک بر سر، مورد انتقاد قرار گرفتند. هزاران نفر در فضای مجازی از گوچی به خاطر «بهره‌گیری از نماد مذهبی سیک برای کسب سود» انتقاد کردند. بازیگر کانادایی سیک‌تبار اون جوگیا این کار را «توهین‌آمیز» و «غیرمسئولانه» خواند.

در ژوئن ۲۰۱۹، کیم کارداشیان مجموعه‌ای از لباس‌های زیر شکل‌دهنده بدن با نام «Kimono» عرضه کرد. این نام که کارداشیان آن را «اشاره‌ای به زیبایی و ظرافت موجود در یک لباس» توصیف کرد، بازی با نام کوچک خودش بود. این نام‌گذاری با واکنش‌های منفی گسترده‌ای روبرو شد و شهردار کیوتو در نامه سرگشاده‌ای از کارداشیان خواست این نام را کنار بگذارد. کارداشیان روز بعد نام محصول را تغییر داد و در اینستاگرام نوشت: «من همواره در حال گوش دادن، یادگیری و رشد هستم… وقتی نام مجموعه لباس‌های زیرم را اعلام کردم، با بهترین نیت‌ها این کار را کردم.» مجله «Savvy Tokyo» در مصاحبه با ژاپنی‌ها دربارهٔ این ماجرا، هم منتقدانی یافت و هم کسانی را که نسبت به کارداشیان بی‌تفاوت بودند یا مفهوم ازآن‌خودسازی فرهنگی و کاربرد آن در فرهنگ ژاپنی را به دیده تردید می‌نگریستند.

از اوایل دهه ۲۰۰۰، در میان کسانی که تبار آسیای شرقی یا جنوبی ندارند، گرایش به خالکوبی با حروف دیواناگری، حروف کره‌ای یا نویسه‌های چینی (به شکل سنتی، ساده‌شده یا ژاپنی) به‌طور فزاینده‌ای رایج شده‌است؛ اغلب بدون آنکه این افراد از معنای واقعی نمادهایی که به تن دارند آگاهی داشته باشند. در سال ۲۰۰۰، فوتبالیست دیوید بکام خالکوبی‌ای به زبان هندی روی بدنش نقش بست. بکام هیچ ریشه هندی ندارد.

دربارهٔ پوشیدن دردلاک توسط افراد غیرسیاه‌پوست — آرایش موی که بسیاری آن را با فرهنگ‌های آفریقایی و دیاسپورای آفریقایی از جمله راستافاری جامائیکایی پیوند می‌دهند — و اینکه آیا این کار نمونه‌ای از ازآن‌خودسازی فرهنگی است یا نه، بحث‌هایی وجود دارد. در سال ۲۰۱۶، ویدیویی ویروسی منتشر شد که در آن یک دانشجوی سیاه‌پوست با یک دانشجوی سفیدپوست بگومگو می‌کرد و او را به ازآن‌خودسازی فرهنگی متهم می‌نمود. در سال ۲۰۱۸، بازیگر سفیدپوست زک افران پس از انتشار تصویری از خود با موی دردلاک، به ازآن‌خودسازی فرهنگی متهم شد.

### ورزش

تیم *واشینگتن ردسکینز* در سال ۲۰۰۶. این تیم که در سال ۱۹۳۲ تأسیس شد، در سال ۲۰۲۰ استفاده از نام و نشان «ردسکینز» را کنار گذاشت. از سال ۲۰۲۲ این تیم با نام واشینگتن کامندرز شناخته می‌شود.
تیم‌های ورزشی در ایالات متحده آمریکا و کانادا اغلب نام‌ها، تصویرها و طلسمان‌های خود را از فرهنگ‌های بومی آمریکایی برمی‌گیرند، با وجود اعتراض گروه‌های بومی. کورنل پِوِوارْدی، استاد و مدیر مطالعات ملل بومی در دانشگاه ایالتی پورتلند، طلسمان‌های بومی را نمونه‌ای از نژادپرستی ناخودآگاه می‌داند که با قرار دادن تصاویر مردم بومی آمریکایی یا ملل اول در بستر رسانه‌ای ساختگی، برتری فرهنگ غالب را حفظ می‌کند. استدلال می‌شود که چنین رویه‌هایی روابط قدرت میان فرهنگ غالب و فرهنگ بومی را حفظ می‌کنند و می‌توان آن‌ها را نوعی امپریالیسم فرهنگی دانست.

در سال ۲۰۰۱، کمیسیون حقوق مدنی ایالات متحده بیانیه‌ای صادر کرد و خواستار پایان دادن به این رویه شد. در سال ۲۰۰۵، اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی با هدف به رسمیت شناختن مسئولیت آموزش عالی در حذف رفتارهایی که محیط خصمانه‌ای برای آموزش ایجاد می‌کنند، سیاستی علیه نام‌ها و طلسمان‌های «خصمانه و توهین‌آمیز» وضع کرد که منجر به تغییر بسیاری از نام‌ها و طلسمان‌های برگرفته از فرهنگ بومی آمریکایی شد؛ به استثنای آن‌هایی که با قبایل خاصی برای بهره‌گیری از نام‌های خاص آن‌ها توافق‌نامه داشتند. برخی دانشگاه‌ها نیز نام‌هایشان را حفظ کردند، زیرا برای آموزش بومیان آمریکایی تأسیس شده‌اند و همچنان تعداد قابل توجهی دانشجوی بومی دارند. بر اساس گزارش کنگره ملی سرخ‌پوستان آمریکا، روند حذف نام‌ها و طلسمان‌های بومی در مدارس محلی پیوسته بوده و در پنجاه سال گذشته دو سوم آن‌ها حذف شده‌اند.

در مقابل، قبیله سمینول فلوریدا — در اقدامی که روزنامه واشینگتن پست آن را غیرمعمول خواند — استفاده سمینول‌های ایالت فلوریدا از رهبر تاریخی‌شان، اوسِئولا، و اسب آپالوسای او به عنوان طلسمان‌های اوسئولا و رنگاد را تأیید کرد. پس از آنکه NCAA در سال ۲۰۰۵ تلاش کرد استفاده از نام‌ها و نمادهای بومی آمریکایی در ورزش دانشگاهی را ممنوع کند، قبیله سمینول فلوریدا قطعنامه‌ای تصویب کرد و حمایت صریح خود را از به تصویر کشیدن جنبه‌هایی از فرهنگ سمینول‌های فلوریدا و اوسئولا به عنوان طلسمان توسط دانشگاه FSU اعلام نمود. دانشگاه معافیتی دریافت کرد که دلیل آن رابطه نزدیک و مشاوره‌های مستمر میان تیم و قبیله فلوریدا ذکر شد. در سال ۲۰۱۳، رئیس قبیله به دخالت افراد بیرونی در تأیید قبیله اعتراض کرد و اظهار داشت که طلسمان FSU و بهره‌گیری از نمادهای سمینول ایالت فلوریدا «نشان‌دهنده شجاعت مردمی است که اینجا بودند و همچنان هستند و به نام سمینول‌های شکست‌ناپذیر شناخته می‌شوند». در مقابل، ملت سمینول اوکلاهما در سال ۲۰۱۳ مخالفت خود را با «استفاده از تمام طلسمان‌های تیم‌های ورزشی بومی آمریکایی در مدارس دولتی، در سطح دانشگاه‌ها و توسط تیم‌های ورزشی حرفه‌ای» اعلام کرد.

### فرهنگ آفریقایی-آمریکایی

نویسنده وانا تامپسون در سال ۲۰۱۸ اصطلاح «بلک‌فیشینگ» را در توصیف اینفلوئنسرهای زن سفیدپوست در رسانه‌های اجتماعی که ظاهری برگرفته از فرهنگ سیاه‌پوستان اتخاذ می‌کنند — از جمله موهای بافته، پوست تیره‌شده با برنزه یا آرایش، و لب‌های پُرحجم — رواج داد. منتقدان معتقدند این اینفلوئنسرها با تصاحب زیبایی‌شناسی سیاه‌پوستان، توجه و فرصت‌ها را از اینفلوئنسرهای سیاه می‌گیرند و این روند را به سیاه‌چهره تشبیه کرده‌اند. الیشا گینز از دانشگاه ایالتی فلوریدا، نویسنده کتاب «Black for a Day: Fantasies of Race and Empathy»، گفت بلک‌فیشینگ به افراد غیرسیاه‌پوست این امکان را می‌دهد که جنبه‌های «باحال» بودن سیاه را تصاحب کنند، بدون آنکه با پیامدهای منفی مانند «نژادپرستی و خشونت دولتی» روبرو شوند. بر اساس مجله Health.com، این پدیده «شکلی معکوس» از تقیه نژادی است.

معترضان سفیدپوست در سال ۲۰۱۸ با پلاکاردهایی که از واژه «woke» بهره می‌گیرند
افزون بر این، آفریقایی-آمریکایی‌ها توسط مردم آفریقا به ازآن‌خودسازی فرهنگی متهم شده‌اند. این ادعا مورد اعتراض قرار گرفته، زیرا برخی اعضای دیاسپورای سیاه ادعای پیوند با آفریقا را دارند که برخی آفریقایی‌ها آن را رد کرده‌اند.

### صنعت موسیقی

صنعت موسیقی کی-پاپ به عنوان یک بازیگر کلیدی در تصاحب فرهنگ آفریقایی-آمریکایی شناخته شده‌است؛ به‌ویژه در زمینه لباس، آرایش مو، زبان و سبک موسیقی. پژوهش‌های اخیر به بررسی ریشه‌های بهره‌گیری این صنعت از فرهنگ آفریقایی-آمریکایی پرداخته‌اند. یکی از جدیدترین رویدادهایی که بحث‌های ازآن‌خودسازی فرهنگی در کی‌پاپ را دامن زد، در آوریل ۲۰۲۵ و با گروه کیس آو لایف رخ داد. در یک ویدیوی پخش زنده به مناسبت تولد عضو آمریکایی گروه، جولی هان، اعضای این گروه چهارنفره دخترانه با لباس‌هایی پوشیدند که یادآور «حال‌وهوای هیپ‌هاپ» بود؛ با موهای کورنرو، کلاه اسنپ‌بک، گوشواره‌های حلقه‌ای بزرگ و زنجیرهای اورسایز. محبوبیت این گروه به‌شدت کاهش یافت و آن‌ها از جشنواره موسیقی کی‌کان LA حذف شدند. بحث‌هایی که پس از این رویداد شکل گرفت، به درون‌گروه و برون‌گروه یک فرهنگ و آگاهی نسبت به رفتارها و کنش‌های توهین‌آمیز پرداخت.

کی‌پاپ تنها صنعت/ژانر موسیقی نیست که با انتقاد بر پایه ازآن‌خودسازی فرهنگی روبرو می‌شود. ژانرهای بسیاری، از جمله اما نه محدود به موسیقی پاپ، رپ سفیدپوستان، راک اند رول سفیدپوستان و ریتم اند بلوز سفیدپوستان، همه در معرض گفتگوهایی دربارهٔ تصاحب فرهنگ و موسیقی سیاه‌پوستان قرار گرفته‌اند. بخش بزرگی از خشم عمومی پیرامون فقدان به‌رسمیت‌شناسی و/یا جبران مالی می‌چرخد.

### زبان

یکی از پدیده‌های نسبتاً تازه در بحث پیرامون ازآن‌خودسازی فرهنگی، بهره‌گیری گسترده از گویش انگلیسی سیاهپوستان آمریکا (AAVE) در بستر شبکه اجتماعی تیک‌تاک است. بهره‌گیری از AAVE در پلتفرم‌هایی چون تیک‌تاک به‌سادگی گسترش می‌یابد؛ زیرا این پلتفرم جریانی آسان و قابل‌دسترس از تبادل ایده‌ها میان گروه‌های اجتماعی و فرهنگی گوناگون ایجاد می‌کند. منتقدان در برابر دسته‌بندی واژه‌هایی چون «slay", "lit", "finna", "sybau", "ts» و واژه‌های مشابه به‌عنوان اصطلاحات زبان نسل Z اعتراض دارند و ریشه مستقیم آن‌ها را در سنت گویش انگلیسی آفریقایی-آمریکایی می‌دانند. جیسون پارهام، نویسنده ارشد مجله WIRED، این ایده را گسترش می‌دهد و می‌نویسد: «تیک‌تاک یک پلتفرم ویدیومحور است و در آن، سازندگان محتوا با مهارتی آماتورانه سیاه‌بودن را تجسم می‌بخشند — با اتخاذ آهنگ‌ها، حرکات، حالات و اصطلاحات سیاه‌پوستان.» ریچل الیزابت لینگ از دانشگاه ایالتی ایلینوی بیان می‌کند که «این بهره‌گیری از اصطلاحات عامیانه توسط افراد سفیدپوست [در تیک‌تاک و کاربردهای واقعی] می‌تواند به‌مثابه تجاوز به شکاف‌های هویت فرهنگی و هویت شخصی-جمعی تلقی شود. این امر همچنین می‌تواند توهین‌آمیز یا بی‌احترامی به گروه درونی تلقی شود و نابرابری قدرت میان اکثریت و اقلیت زبانی را تشدید کند.»

### هنرهای رزمی

در چین، کینه‌ای دیرینه نسبت به مکتب‌های ژاپنی کاراته به دلیل «تصاحب استعماری» کونگ‌فو وجود دارد. در اواسط سده بیستم میلادی، سربازان آمریکایی خود کاراته ژاپنی را تصاحب کردند. با رشد محبوبیت هنرهای رزمی ترکیبی در سده بیست‌ویکم، ورزشکاران شیوه‌های چینی، ژاپنی و تایلندی را با بوکس، کشتی و کیک‌بوکس سبک غربی درهم آمیخته‌اند.

برخی نویسندگان این نظر را ابراز کرده‌اند که مطالعه هنرهای رزمی توسط اعضای کشورها و ملیت‌های دیگر، نه شکلی از «تصاحب» منفی، بلکه نوعی قدردانی است. برای نمونه، در اوکیناوا بر خلاف چین، بومیان ریشه‌های چینی کاراته را امری شرافتمندانه می‌دانستند که باید از آن یاد کرد، نه نوعی دزدی فرهنگی.

در جریان بازی‌های جنوب شرق آسیا ۲۰۲۳ در کامبوج، جنجالی درگرفت؛ زیرا رقابت‌های هنرهای رزمی کامبوج قوانین موای تای را پذیرفت و این امر به اتهام ازآن‌خودسازی فرهنگی انجامید. منتقدان استدلال کردند این رویکرد به میراث فرهنگی تایلند بی‌احترامی می‌کند و هنرهای رزمی کامبوج مانند بوکاتور را به حاشیه می‌راند. فدراسیون بین‌المللی انجمن‌های موای‌تای (IFMA) مداخله کرد و کشورهای شرکت‌کننده در رویدادهای پرادال سری تحت این قوانین را به جریمه و محرومیت تهدید نمود. این اقدام تایلند را به تحریم بازی‌های جنوب شرق آسیا واداشت. محبوبیت بوکاتور تا حدودی تحت‌تأثیر رسانه‌های بین‌المللی بوده‌است؛ از جمله تصویرسازی هنرهای رزمی در مجموعه فیلم تام-یام-گونگ ساخته تونی جا، هنرمند رزمی تایلندی.

### تعطیلات

در جریان هالووین، برخی افراد لباس‌های هالووین مبتنی بر کلیشه‌های فرهنگی یا نژادی می‌خرند، می‌پوشند و می‌فروشند. در برخی موارد، جشن‌هایی برگزار شده که در آن‌ها شرکت‌کنندگان تشویق می‌شوند به شکل کلیشه‌های گروه نژادی خاصی لباس بپوشند. اعتراض‌های عمومی برای پایان‌دادن به ساخت و فروش لباس‌هایی که بومیان آمریکا و ملل اول را به تصویر می‌کشند صورت گرفته‌است.

دولت غنا به دلیل تصاحب روز آزادی کارائیب و بازاریابی آن برای گردشگران آفریقایی-آمریکایی به‌عنوان «جشنواره‌ای آفریقایی» متهم به ازآن‌خودسازی فرهنگی شده‌است.

### رقص و نمایش

موزه و گروه رقص هندی کوشاره وابسته به پیشاهنگان آمریکا، در کتاب بازی هندی نوشته مورخ بومی آمریکا فیلیپ جی. دلوریا به‌عنوان نمونه‌ای از «سرگرمان اشیاء» یاد شده که فرهنگ مادی بومیان گذشته («سرخ‌پوست رو به زوال») را اتخاذ می‌کنند، بی‌آنکه با بومیان معاصر در تعامل باشند یا پیشینه فتح و سلب مالکیت را به رسمیت بشناسند. در دهه ۱۹۵۰ میلادی (۱۳۳۰ شمسی)، رئیس شورای زونی پوئبلو پس از تماشای یک اجرا گفت: «می‌دانیم دل‌های شما پاک است، اما حتی با دل‌های پاک هم کار بدی کرده‌اید.» در فرهنگ قوم زونی، اشیاء و آیین‌های مذهبی تنها برای کسانی است که حق مشارکت را با پیروی از فنون و نیایش‌های نسل‌به‌نسل منتقل‌شده به دست آورده‌اند.

اعتراض برخی بومیان آمریکا به این‌گونه گروه‌های رقص حول این ایده می‌چرخد که اجراهای رقص شکلی از ازآن‌خودسازی فرهنگی است که رقص و لباس را در بافت‌های نامناسبی که فاقد معنای اصیل آن‌هاست قرار می‌دهد و گاهی عناصری از قبایل مختلف را درهم می‌آمیزد. در مقابل، این گروه‌های رقص اعلام می‌کنند که «هدف [آن‌ها] حفظ رقص و میراث بومیان آمریکا از طریق ساخت لباس‌های رقص، اجرای رقص و آموزش دیگران دربارهٔ فرهنگ بومیان آمریکاست.»

آمریکایی‌های سفیدپوست با لباس سنتی بومیان آمریکا (۱۹۰۹ میلادی)
در سال ۲۰۱۳ میلادی (۱۳۹۲ شمسی)، ستاره پاپ کِیتی پِری به دلیل اجرای «ژاپنی‌مآبانه‌اش» در مراسم جوایز موسیقی آمریکا مورد انتقاد قرار گرفت؛ در این اجرا او و رقصندگان پشتیبانش کیمونو، آرایش پودری سنگین و چترهای رنگارنگ به همراه سایر اقلام فرهنگی شرق آسیایی پوشیدند. مفسران اینترنتی اقدامات پری را تصاحب فرهنگی و آسیب‌رسان به فرهنگ‌های شرق آسیا خواندند.

### خوراک

اسرائیل متهم شده که فرهنگ عربی، به‌ویژه در حوزه خوراک، را به دلیل نابرابری قدرت سیاسی و آوارگی تاریخی فلسطینیان به تصاحب درآورده است. منتقدان استدلال می‌کنند که غذاهای برجسته عربی مانند حمص و فلافل بدون اذعان به ریشه‌هایشان به‌عنوان غذاهای اسرائیلی تغییر نام داده شده‌اند و این امر به محو هویت فلسطینی و ساخت روایتی ملی پیوند به سرزمین می‌انجامد. این پدیده «استعمار خوراکی» نامیده شده‌است؛ یعنی وضعیتی که فرهنگ مسلط برای سود یا استقرار ریشه‌ها، فرهنگ گروه دیگری را به نام خود می‌زند.

## نقد مفهوم و گفتمان

در کتاب *مردم در برابر دموکراسی* (۲۰۱۸)، یاشا مونک این مفهوم را به نقد کشید. بر اساس تحلیل وی، مشکل بنیادین ازآن‌خودسازی فرهنگی آن است که ناگزیر از پذیرش تصویری ناب‌گرایانه از فرهنگ پشتیبانی می‌کند؛ تصویری که با ساخت هویت مشترک تک‌قومیتی پیوند دارد و برخی آیین‌ها و ویژگی‌ها را به خود اختصاص می‌دهد. وی استدلال می‌کند که هیچ نماد یا سنتی از فرهنگ‌های اقلیت نباید تحقیر یا مسخره شود؛ اما این رویکرد درِ آنچه را که او «مزخرف تاریخی» می‌نامد می‌گشاید. با این حال، فرهنگ‌ها هرگز به‌طور کامل تعریف نشده‌اند؛ چرا که از یکدیگر الهام گرفته و از این رهگذر خود را غنی‌تر ساخته‌اند. تقسیم‌بندی به فرهنگ‌های کاملاً مشخص همان منطقی را دنبال می‌کند که رهبران راست افراطی در دیدگاه خود نسبت به هویت و دفاع از ملت‌شان دارند؛ ملتی که نباید «تأثیرات خارجی بر فرهنگ ملی» داشته باشد.

منتقد دیگری، کریس برگ، استدلال می‌کند که فرهنگ «تنها جلوهٔ کنونی یک فرایند تکاملی طولانی» است که در آن عناصر فرهنگی پیوسته در برخورد با فرهنگ‌های دیگر دگرگون می‌شوند. از این رو، وی مخالفان ازآن‌خودسازی فرهنگی را درگیر «پروژه‌ای عمیقاً محافظه‌کارانه» می‌داند که «نخست می‌کوشد… محتوای فرهنگ استقراریافته را حفظ کند و دوم تلاش می‌کند از تعامل دیگران با آن فرهنگ جلوگیری نماید»، و بدین ترتیب روابط مثبتی را که از مبادله فرهنگی پدید می‌آید سد می‌کند.

در سال ۲۰۱۸، ستون‌نویس محافظه‌کار جونا گولدبرگ ازآن‌خودسازی فرهنگی را پدیده‌ای مثبت توصیف کرد و مخالفت با آن را برآمده از تمایل برخی افراد به رنجیدن دانست.

استاد حقوق مایک راپاپورت می‌نویسد که «ایراد [مفهوم ازآن‌خودسازی فرهنگی] آن‌قدر زیاد است که نمی‌داند از کجا آغاز کند.» وی این نظر را که مردم ادعای ویژه‌ای نسبت به شیوه‌های فرهنگی پدیدآمده در سرزمین‌هایشان دارند به چالش می‌کشد و می‌نویسد که مفهوم ازآن‌خودسازی فرهنگی «با رشد و غنای فرهنگی‌ای که جامعه آزاد ترویج می‌دهد ناسازگار است».

قوام آنتونی آپیا، ستون‌نویس اخلاق در نیویورک تایمز، گفت که اصطلاح ازآن‌خودسازی فرهنگی به‌اشتباه رفتار تحقیرآمیز را در قالب جرم علیه مالکیت می‌انگارد. به گفته آپیا، «پرسش اصلی در بهره‌گیری از نمادها یا آرایه‌های مرتبط با گروه هویتی دیگری این نیست: من چه حقوق مالکانه‌ای دارم؟ بلکه این است: آیا رفتارم بی‌احترامی است؟»

بیونگ چول هان میان «بهره‌کشی استعماری» و تصاحب فرهنگی تمایز می‌گذارد و دومی را «بخشی ضروری از آموزش و هویت» می‌داند که «تنها یک احمق یا خدا» می‌تواند بدون آن زندگی کند. وی می‌نویسد که مفهوم تصاحب فرهنگی به‌مثابه «گناه»، برگرفته از «الگوی «دیگری» یا «دیگری رادیکال» در بسیاری از رشته‌های علوم انسانی» است که علاقه به شناخت «دیگری» را نیز به تابو تبدیل می‌کند. ماکوس تاوشک می‌نویسد که مفهوم تصاحب فرهنگی «تفاوت فرهنگی را ذاتی‌انگاری می‌کند»، زیرا دلالت بر آن دارد که عنصر به‌اصطلاح تصاحب‌شده، دارایی انحصاری یک گروه است. تاوشک می‌گوید که مفهوم ازآن‌خودسازی فرهنگی بر درکی کالایی از فرهنگ متکی است که با علم همخوانی ندارد.

اِزِدیمبو و همکاران می‌نویسند که گفتمان عمومی دربارهٔ ازآن‌خودسازی فرهنگی این مفهوم را نادرست به‌کار می‌گیرد و زمینه را برای فرهنگ کنسل فراهم می‌سازد. در سال ۲۰۱۹، اَش سرکار ازآن‌خودسازی فرهنگی را «اصطلاحی ناقص که در بسترهای ناقص به‌کار گرفته می‌شود» خواند و نوشت که اتهام ازآن‌خودسازی فرهنگی از سوی جوانان رنگین‌پوست در بریتانیا اغلب تا حدی برخاسته از احساس پیوند شکننده با میراثشان است. آفوا هیرش گفتمان رسانه‌ای دربارهٔ ازآن‌خودسازی فرهنگی را ساده‌انگارانه خواند و در سال ۲۰۲۰ به نویسنده جورج چستر گفت: «اغلب از من خواسته می‌شود هر بار که خواننده‌ای پاپ موهای کورن‌رو می‌گذارد در تلویزیون بیایم و از این ایده دفاع کنم که می‌خواهم بر سبک موی افراد نظارت کنم. علاقه چندانی به تصویر گسترده‌تر نژادپرستی امپریالیستی و برتری‌طلبی سفیدپوستان که بستر این ماجراست وجود ندارد. پس نتیجه یک گفتگوی تقلیل‌گرایانه دربارهٔ اینکه آیا کار خاصی برای سفیدپوستان مجاز است یا نه می‌شود، که اصلاً به من مربوط نیست.»

ماتیاس زیمز می‌گوید که مفهوم ازآن‌خودسازی فرهنگی در استدلال‌های حقوقی و اخلاقی مشکلاتی به‌وجود می‌آورد. وی می‌نویسد که کاربرد حقوق مالکیت فکری در قضیه ازآن‌خودسازی فرهنگی از آن رو پیچیده‌است که برخی «دارایی‌های» فرهنگی فرضی متعلق به گروه‌هایی هستند که «آن‌قدر بزرگ‌اند که هیچ سازوکار قابل‌اطمینانی برای عملیاتی‌کردن… یک رویه رضایت [که گروه بتواند به‌صورت جمعی درباره نمونه‌ای از تصاحب توافق کند] وجود ندارد» و زنان را به‌عنوان نمونه ذکر می‌کند. همچنین می‌نویسد که «رد کلی هر شکلی از ازآن‌خودسازی فرهنگی برای جوامع زیان‌بار خواهد بود» و مزایای آمیزش فرهنگی را مختل می‌سازد.

### در هنر

کنعان مالک از ازآن‌خودسازی فرهنگی به‌مثابه نوعی «تعامل درهم‌برهم» ضروری برای نویسندگان و هنرمندان دفاع می‌کند و آن را سرقت نمی‌داند. وی می‌نویسد: «هیچ‌کس مالک فرهنگ نیست، اما همه در فرهنگی ساکن‌اند و در سکونت در آن فرهنگ، ابزارهایی برای دستیابی به فرهنگ‌های دیگر می‌یابند.» مالک همچنین می‌نویسد که کسانی که از جانب اقلیت‌های خود اتهام تصاحب می‌زنند «اقتدار صدور مجوز برای برخی اشکال تعامل فرهنگی را به خود اختصاص می‌دهند و بدین ترتیب قدرت خود را تحکیم می‌کنند» و منتقدان ازآن‌خودسازی فرهنگی را به ایستگاه‌های رادیویی نژادپرست تاریخی تشبیه می‌کند که از پخش آهنگ‌های نوازندگان سیاه‌پوست برای مخاطبان سفیدپوست امتناع می‌ورزیدند. برایان مورتون به همین شیوه می‌نویسد که «تصویر زندگی دیگران شکل حیاتی از همبستگی است.» مورتون «بخش زیادی از ادبیات مربوط به ازآن‌خودسازی فرهنگی» را «به‌طرز چشمگیری بی‌فایده» می‌داند در پاسخ به این پرسش که دقیقاً چه چیزی تصاحب محسوب می‌شود. وی می‌گوید که مفهوم «گرفتن» از یک فرهنگ آن‌قدر گسترده‌است که به ناسازگاری می‌انجامد و این اتهام که باید «مسئولانه بنویسید» هنگام نوشتن داستان دربارهٔ کسانی خارج از فرهنگ خود، نویسندگان را از آزادی نوشتن توهین‌آمیز و طنزآمیز محروم می‌سازد؛ آزادی‌ای که مورتون آن را برای ارزش هنری داستان ضروری می‌داند.

در سال ۱۹۹۴، استاد آمریکایی قوم‌موسیقی‌شناسی تیموتی رایس در کتاب خود *May It Fill Your Soul: Experiencing Bulgarian Music* استدلال کرد که باید دیدگاهی ظریف‌تر در نگرش به امور انسانی وجود داشته باشد. او هرچند مستقیماً دربارهٔ ازآن‌خودسازی فرهنگی سخن نمی‌گفت، از پژوهشگران سنت دانشگاهی خواست که هنگام مطالعه فرهنگ‌های موسیقایی جهان، خود را به‌عنوان صدایی بی‌طرف که کلیت یک فرهنگ را تعمیم می‌دهد معرفی نکنند.

در سال ۲۰۱۲، نویسنده پاکستانی کامله شمسی مفهوم ازآن‌خودسازی فرهنگی به‌عنوان تابو در داستان‌نویسی را به نقد کشید و گفت: «همین‌که بگویید نویسنده مرد آمریکایی نمی‌تواند دربارهٔ زن پاکستانی بنویسد، دارید می‌گویید: آن داستان‌ها را بازگو نکنید. بدتر از آن، دارید می‌گویید شما به‌عنوان یک مرد آمریکایی نمی‌توانید یک زن پاکستانی را درک کنید. او رازآلود، غیرقابل فهم و ناشناختنی است. او دیگری است. او و ملتش را با آن دیگربودنشان رها کنید. آنها را از تاریخ‌تان حذف کنید.»

در سال ۲۰۱۶، نویسنده لیونل شریور گفت که نویسندگان از اکثریت فرهنگی حق دارند به صدای کسی از اقلیت فرهنگی بنویسند و این ایده که این کار ازآن‌خودسازی فرهنگی است را رد کرد. با اشاره به موردی که در آن دانشجویان آمریکایی به دلیل پوشیدن سمبررو در یک «مهمانی تکیلا» با اقدام انضباطی روبه‌رو شدند، گفت: «درس ماجرای سمبررو روشن است: *قرار نیست کلاه دیگران را امتحان کنی*. اما مگر ما برای همین پول نمی‌گیریم؟ قدم گذاشتن در کفش دیگران و امتحان کلاهشان.»

در سال ۲۰۱۹، نویسنده انگلیسی برناردین اواریستو گفت: «این کل ایده ازآن‌خودسازی فرهنگی که قرار است فراتر از فرهنگ خودت ننویسی و از این قبیل چیزها، مسخره است… این ایده وجود دارد که وقتی نوبت به داستان می‌رسد باید در خط خودت بمانی. این کامل مزخرف است.»

در سال ۲۰۲۰، نظریه‌پرداز ادبی آمریکایی والتر بن مایکلز نوشت که هم شور و هیجان و هم مخالفت با ازآن‌خودسازی فرهنگی چندان معنا ندارد، زیرا «هر دو مستلزم آن‌اند که میان یک نسخه از فرهنگ‌مان (آنچه واقعاً باور داریم و انجام می‌دهیم) و نسخه دیگری (آنچه قرار است باور داشته و انجام دهیم) تمایز قائل شویم و هر دو چیزهایی را که قرار است باور داشته و انجام دهیم از نژادمان می‌گیرند.» وی همچنین فرض «تعلق» فرهنگی و اعتبارسنجی «جرایم هویتی» همچون ازآن‌خودسازی فرهنگی را به نقد می‌کشد.

## جستارهای وابسته

* موسیقی متقاطع
* مبادله فرهنگی
* امپریالیسم فرهنگی
* فرهنگ‌پذیری
* فرهنگ‌آموزی
* اگزوتیسم
* آشپزی ترکیبی
* مالکیت فکری بومیان
* لیتوینیسم
* چندگانگی فرهنگی
* خاورگرایی
* هنر خام
* گذر به‌عنوان آفریقایی‌آمریکایی و نژادهای دیگر
* گذر به‌عنوان بومی آمریکا
* اثر پیتزا
* سیاست غذا در منازعه عربی-اسرائیلی
* پرتندیان
* فتیشیسم نژادی
* بازنمایی نادرست نژادی
* نژادپرستی رمانتیک
* تلفیق‌گرایی
* موسیقی ملل
* بیگانه‌گرایی

## منابع

* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Cultural appropriation». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی*، بازبینی‌شده در ۱۷ مه ۲۰۲۶.
* مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Kulturelle Aneignung». در *دانشنامهٔ ویکی‌پدیای آلمانی*، بازبینی‌شده در ۱۷ مه ۲۰۲۶.

## پیوند به بیرون