Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Peribáñez y el Comendador de Ocaña

| Peribáñez y el comendador de Ocaña |
| --- |
|  |
| **literatura verko** |
| Aŭtoroj
 |
| Aŭtoro | Lope de Vega
 |
| Lingvoj
 |
| Lingvo | hispana lingvo
 |
| Eldonado
 |
| Eldondato | 1614
 |
| Ĝenro | historia dramo
 |
| Loko de rakonto | Ocaña
 |
|  |

Poŝtmarko de la epoko de la Dua Hispana Respubliko eldonita en 1935 okaze de la tria jarcento de la morto de Lope de Vega. La ilustraĵo reprezentas scenon de *Peribáñez y el Comendador de Ocaña*.
**Peribáñez y el Comendador de Ocaña** (Peribáñez kaj la Komandoro de Okanjo) estas teatraĵo de la dramaturgo hispana de la 17a jarcento Lope de Vega. La peco publikiĝis unuafoje en 1614, ene de la *Cuarta Parte de las comedias de Lope de Vega* (Kvara Parto de la komedioj de Lope de Vega). Ĝi kutime estas klasita en la grupo de la historiaj dramoj de la lopea produktado.

## Dato

## Intrigo

Casilda edziniĝis kun Peribáñez, vilaĝano de pura sango, kaj en la festo okazigita en la vilaĝo la Komandoro suferis kapton fare de unu el la taŭroj de la festo. Casilda komisias de flegi lin estante tiel kiel la Komandoro enamiĝas de Casilda. Peribáñez rimarkas kio okazas kaj pentas esti edzo de tiel bela virino. La Komandoro komencas viziti ŝin en lia domo en foresto de Peribáñez, kaj samtempe klopodas allogi Peribáñez per donacoj dum li flatas Casilda. Poste Peribañez, kiam la Komandoro lin invitas partopreni en milito kontraŭ la Maŭroj, (en kiu li akceptas partopreni), tiu al li transdonas nigran tolaĵon, anstataŭ verdan, en signalo de malkonfido kaj li marŝas al Toledo zorge de multnombra kvanto de hispanaj soldatoj. La Komandoro feliĉa de lia partio utiligas la foreston de Peribáñez kaj provas konkeri Casilda, ĉi tiu neas, kaj Peribáñez (kiu estis kaŝita en la sama ĉambro kie la Komandoro kaj Casilda kverelis), eliras de sia kaŝejo kaj vundas la Komandoron. Ĉi tiu paralizas kaj li eliras kure. Jam en la vintro oni diras la heroaĵojn kaj murdojn de Peribáñez; la Reĝo revenas freneza pro rabio kaj ordonas mortigi Peribáñez. En tiu momento, Peribañez kaj Casilda aperas kaj la Reĝo, Henriko la Impotenta, al ili donas ŝancon rakonti sian version. Al la reĝo aspektas juste kio faris Peribáñez kaj lasas lin libera. Poste de ĉi tiu sceno, la reĝino donacas al Casilda 4 vestaĵojn pro ŝia edziniĝo kun Peribáñez.

## Analizo

## Bibliografio

* Teresa Ferrer, «Introducción» a Lope de Vega, Peribáñez y el comendador de Ocaña. El mejor alcalde, el rey, Barcelona, Planeta, 1990, pp. IX-LXXVI.
* Ignacio Arellano, «Peribáñez», en Historia del teatro español del siglo XVII, Madrid, Cátedra, 20053 [1995], pp. 187-190.

## Eksteraj ligiloj

* Digitala versio de *Peribáñez* en la *Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes*
* Françoise Labarre kaj Roland Labarre, «Sobre la fecha de *Peribáñez y el Comendador de Ocaña*»
* Las acotaciones en los diálogos de Peribáñez
# Ollantay

| Ollantay |
| --- |
|  |
| **literatura verko** |
| Aŭtoroj
 |
| Lingvoj
 |
| Eldonado
 |
| Ĝenro | dramo
 |
|  |

**Ollantay** [oljantaj] estas drameca teatraĵo, origine skribita en la keĉua lingvo. Laŭ kelkaj estas de inkaa origino -- kaj kiel tia la plej malnova kaj plej profunda esprimo de keĉua literaturo -- dum aliaj kredas ĝin de kolonia hispanida origino.

La plej malnova konata manuskripto de Ollantay apartenis al la pastro Antonio Valdes (18-a jarcento), kiu por iom da tempo laŭsupoze estis la origina verkinto; tamen, aliaj malsamaj manuskriptoj estis trovitaj kio sugestas la ekziston de komuna deveno, pli malproksima, origino. La plej vaste akceptita teorio estas ke la rakonto estas de inkaa origino kaj estis konservita tra parola tradicio ĝis ĝi estis adaptita por teatra prezento en koloniaj tempoj.

Ollantay unue estis publikigita en 1857 fare de Johann Jakob von Tschudi, en la keĉua kaj la germana. La unua hispana versio aperis en Lima en 1868, publikigita fare de José Sebastián Barranca kaj subtekstigita "Los rigores de un padre y la generosidad de un rey (La severeco de patro kaj malavareco de reĝo)"; ekde tiam diversaj versioj estis publikigitaj en gamo da lingvoj.

La verko temas pri historio inter inkaaj nobeloj kun amafero inter princino kaj militisto (Ollantay). Tiu amafero estas malpermesita de la imperiestro pro malsama socideveno de la geamantoj. Li estis enprizonigita kaj fuĝas kredante ŝin mortinta. Sekvas ribelo kaj matura vivo de ekstergeedzeca filo de la geamintoj.

## Notoj

## Referencoj

* Hills, E. C. (1914). The Quechua Drama, Ollanta. Romanic Review, 5, 127-176.
* Brokaw, G. (2006). Ollantay, the khipu, and eighteenth century neo-inca politics. Bulletin of the Commediantes 58 (1), 31-56.
* V.C. (1975). Ollantay y Cantos y Narraciones Quechuas. Revista de Crítica Literaria Latinoamericana, 1 (2), 157-158.
# Rikardo Tria (Shakespeare)

| Richard III |
| --- |
|  |
| **drama verkaĵo** |
| Aŭtoroj
 |
| Aŭtoro | Vilhelmo Ŝekspiro
 |
| Lingvoj
 |
| Lingvo | angla lingvo
 |
| Eldonado
 |
| Ĝenro | historidramo
 |
|  |

Rikardo Tria aŭ Rikardo la 3-a (angle *Richard III*) estas frua dramo verkita de Ŝekspiro, aperinte eble en 1592, eble pli frue, ĝuste kiam la aŭtoro ekricevis veran aklamon pro propraj verkoj.

Titolpaĝo de Rikardo Tria (unua eldono).Antaŭ tiu periodo lia tasko estis, laŭ la tradicio, fliki jam ekzistantajn verkojn por sia trupo, kaj tiuj inkluzivis la serion Henriko la 5-a, tri apartajn dramojn kiuj priskribas la tumultajn eventojn kiujn travivis Anglujo post la morto de Henriko la 5-a (1422) ĝis post la reĝiĝo de Eduardo la 4-a (1461), t.e. la patriotan militadon en Francujo kaj la gefratan militadon ĉehejme kie la potencaj familioj, York kaj Lancaster, luktadis por la trono.

Kvankam la trilogio pri *Henriko la 6-a* eble ne estis verkita en kronologia ordo, tiuj tri teatraĵoj estas ofte kungrupigitaj kun *Rikardo la Tria* por formi tetralogion kiu kovras la tutan epokon de la Militoj de rozoj, el la morto de Henriko la 5-a en 1422 ĝis la enpovigo de Henriko la 7-a en 1485. Estis la sukceso de tiu sekvenco de teatraĵoj kio firme establis la reputacion de Shakespeare kiel dramaturgo.

La dramo registriĝis en 1597 kiel tragedio, sed pli ĝusta priskribo estus melodramo, kaj tion oni vidas des pli klare ĉar eblas kompari ĝin kun Makbeto, vera paralelo el la maturaj tragedioj de Shakespeare. Rikardo estas senkomplike malbona, eĉ proklamas sian malbonon kun granda memkontento, tute malsimile al vera tragedia heroo, sed lia morda sprito kaj elstara kuraĝo tiom impresas, ke la rigardanto emas domaĝi lian forpason kaj la sukceson de la pia Richmond, kiel oni ofte domaĝas la morton de tute koruptita gangstero, kaj indiferentas pri la virta galantulo kiu triumfe alvenas por konsili la minacitan heroinon.

## En Esperanto

* *Rikardo Tria*, tradukis John Francis, Glasgovo, Eldonejo Kardo, 1980. - 146 p.

## Eksteraj ligiloj

* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
# Reĝo Ubu

| Ubu Roi |
| --- |
|  |
| **literatura verko** |
| Aŭtoroj
 |
| Aŭtoro | Alfred Jarry
 |
| Lingvoj
 |
| Lingvo | franca lingvo
 |
| Eldonado
 |
| Eldondato | 25-a de aprilo 1895
 |
| Ĝenro | komedio
 |
|

| [Montri]  Roluloj |
| --- |
|  | Ubu • Q3332071 vd |

 |
|  |

**Reĝo Ubuo** estas teatraĵo de franca verkisto Alfred Jarry (1873-1907).
La teatraĵo estas la antaŭsigno de la teatro de absurdo kaj superrealismo. Ĝi estas unu el tri elegantaj burleskoj, en kiuj Jerry prenas satiron por portreti la potencon, avidecon kaj malbonajn kutimojn - precipe pri la plaĉiĝanta burĝa emo misuzi la aŭtoritaton, kiun sukceso generas.

Koverto de la unua eldonoLa figuron de *Reĝo Ubu* elpensis Jarry en aĝo de 15, en gimnazio de Rennes.

La premiero de la dramo *Ubu Roi* okazis en 1896 kaj festis ĝin la surealistoj kaj dadaistoj. Oni tradukis ĝin al multaj lingvoj.

La adjektivo "ubuesque" oftas en la franca lingvo kaj en la franca politika diskurso.

La teatraĵo disvolviĝas en Pollando, tio, laŭ aŭtoro, estas nenie. Temas pri ia reverkaĵo de la Ŝekspira "Makbeto". La ĉefa figuro *François Ubu* (ankaŭ *Père Ubu*, pli poste *Ubu Roi*) estas oficiro de reĝo *Venceslas*. Lin instigas lia edzino por akiri la polan tronon per murdo. La murdo sukcesas, li iĝas populara reĝo, ĝis kiam li ekas mortigi homojn. Post ribelo kontraŭ li, li devas fuĝi kun sia edzino al Francio.

La teatraĵo ridinde kaj groteske priskribas la potencavidon kaj tiranecon de la figuroj. La vulgara kaj groteska lingvaĵo de la teatraĵo provas imiti tiun, kiun oni trovas en la romanoj de Rabelais.

Jarry faris triologion kun **Katenito Ubuo** kaj **Kokrito Ubuo**.

Grava adaptaĵo de tiu teatraĵo estas fama opero buffo "Ubu Rex" de Krzysztof Penderecki.

vidu ankaŭ Pere Ubu

## Eksteraj ligiloj

*  ligilo al la esperantlingva traduko
*  recenzo de Paulo Sergio Viana en La Ondo de Esperanto
*  Arkivigite je 2005-05-12 per la retarkivo Wayback Machine
*  Arkivigite je 2006-10-06 per la retarkivo Wayback Machine
*
*
# Kongreso

**Kongreso** estas solena kunveno de samcelanoj aŭ samprofesianoj, el unu aŭ el diversaj landoj, por diskuti komunajn literaturajn, sciencajn, politikajn aŭ ekonomiajn demandojn.

En la historio estis tiel nomataj ankaŭ diplomatiaj konferencoj, ekz. la Kongreso de Vieno (1815), la Kongreso de Parizo (1856), la Kongreso de Berlino (1878).

En la modernaj ŝtatoj ĝi estas nomo de iuj leĝodonaj asembleoj, ekz-e la Kongreso de Usono (federacia asembleo de Usono) aŭ komuna kunveno de ambaŭ asembleoj en Francio.

En kelkaj landoj povas temi pri politika partio (**Hinda Nacia Kongreso**).

4-a Brazila Kongreso de Esperanto
La universalaj kongresoj de Esperanto aranĝataj de UEA estas pli malpli festivaloj de Esperanto-kulturo, kie oni demonstras la taŭgecon de Esperanto por diversaj artismaj (kantado, teatro, literaturo), fakaj (tekniko, medicino, scienco) kaj turismaj celoj (ekskursoj), sed samtempe estas tradiskutataj organizaj problemoj de Esperanto-organizoj.

La landaj esperantistaj kongresoj kunvenigas reprezentanojn de esperantistaj kluboj kaj ankaŭ unuopulojn por pritrakti la problemojn kaj taskojn de la landa asocio kaj elekti novan estraron.

Samtempe la esperantistaj kongresoj celas ankaŭ doni ŝancon por internacia komunikado de esperantistoj, kontroli tiel propran parolkapablon kaj manieron de prononcado kaj montri facilecon de komunikado per Esperanto al la neesperantista publiko.

## Vidu ankaŭ

* Kongresa Libro
* Forumo
* Simpozio
* Seminario
* Kolokvo
* Konferenco
# UK 1998

| **UK 1998** |
| --- |
|  |  |
| Loko
 | Monpeljero,  Francio
 |
| Ekde
 | 1-a de aŭgusto 1998
 |
| Ĝis
 | 8-a de aŭgusto 1998
 |
| ← Antaŭa
 | Sekva →
 |
|  |

En 1998, la **83-a Universala Kongreso de Esperanto** okazis en Montpellier, Francio. Aliĝis 3133 kongresanoj.

La kongresa programo disvolviĝis inter la 1-a kaj al 8-a de aŭgusto 1998.

Dum la kongreso, EVA (Esperantlingva Verkista Asocio) laŭ propono de sia membro Manuel de Seabra decidis proponi William Auld kiel kandidaton por la Nobelpremio pri Literaturo.

La kongresa temo estis "Mediteraneo - ponto inter kulturoj" kaj pro tio oni organizis prelkegojn pri Malto, Al Andalus kaj berberoj. Ĉar la kongreso okazis en Francio same okazis ankaŭ prelegoj pri Francio nome pri rifuĝado el la Hispana Enlanda Milito, pri okcitanaj lingvo kaj literaturo, katarismo, kaj religiaj ribeloj.

## Prezentitaj teatraĵoj

* *Meluzina, la granda Feino*, prezentis Solen', (Teatro Krizalido).
* Vida Jerman prezentis "La rompita virino" de Simone de Beauvoir.
* *Rekviemo por la Perdintoj* fare de teatra trupo de gimnazio el Jagodino kun Saša Pilipović (Jugoslavio).

## Eksteraj ligiloj

* Neoficiala Kongresa retejo (el Retarkivo 2005) ĉe Pejno Simono

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Universalaj Kongresoj
 |  |
| 1905-1915 • 1920-1939 • 1947-1959 • 1960-1979 • 1980-1999 • 2000-2019 • 2020-2029
 |
|  Stokholmo 1980 • Brasilia 1981 • Antverpeno 1982 • Budapeŝto 1983 • Vankuvero 1984 |
|  Aŭgsburgo 1985 • Pekino 1986 • Varsovio 1987 • Roterdamo 1988 • Brighton 1989 |
|  Havano 1990 • Bergen 1991 • Vieno 1992 • Valencia 1993 • Seulo 1994 |
|  Tampere 1995 • Prago 1996 • Adelaide 1997 • Montpellier 1998 • Berlino 1999 |
# Solen'

| **Solen'** |
| --- |
|  |
| Persona informo
 |
| **Naskonomo** | Sylvie Gaspard |
| **Aliaj nomoj** | Solen'
 |
| **Naskiĝo** | 5-an de marto 1955 (1955-03-05) en Houilles
 |
| **Morto** | 12-an de oktobro 2000 (2000-10-12) (45-jaraĝa) en Cardaillac
 |
| **Lingvoj** | Esperanto
 |
| **Ŝtataneco** | Francio   |
| Okupo
 |
| **Okupo** | esperantisto   |
|  |

**Solen'**  (*Solène* laŭ franca ortografio) estas la artistnomo de **Sylvie GASPARD** (naskiĝis la 5-an de marto 1955; mortis la 12-an de oktobro 2000 en Cardaillac), esperantlingva aktorino, reĝisorino kaj verkistino el Francio.

*Solen' prezentante "Meluzina"*Kiel filino de blindaj geesperantistoj (Iginio Gaspard kaj Jeanine) Solen' jam en sia infanaĝo vizitis diversajn Esperanto-renkontiĝojn kaj spertis la riĉan Esperanto-kulturon en sia hejmurbo Parizo. Jam kiel 15-jarulino ŝi fervore gvidis teatran grupon en la lernejo. En 1976 ŝi eksubtenis la Teatron Esperanto de Parizo (TESPA) per aktorado, okupado pri dekoroj, kostumoj, son- kaj lumtekniko kaj reĝisorado. Ekde 1978 ŝi ankaŭ aktivis en la Esperanta kabaredo La ruza kruĉo kaj redaktadis la teatran gazeton *Kulisoj internaciaj*.

En 1980 Solen' forlasis Parizon. Kune kun Arno Lagrange ŝi fondis la teatron La Krizalido, kiu prezentadis dulingve: france kaj Esperante. Ŝia lasta prezentaĵo estis *Lasu neĝon fali*, kiun ŝi - jam tre malsana - prezentis en julio 2000 dum KAFE. Ŝia tre originala tombo kun ligna memorigilo estas en Cardaillac (Lot, Francio).

## Famaj teatraĵoj, en kiuj ŝi partoprenis

* kun *TESPA*:
	+ Andromaka (de Jean Racine)
	+ La justuloj (de Albert Camus)
	+ La kalva kantistino (de Eugène Ionesco)
	+ La fatomaŝino (de Jean Cocteau)

* Kun *La Krizalido*:
	+ Ĉu Dio bojas? / Dieu aboie-t-il ? (de François Boyer)
	+ La evento / L'événement (de Guy Foissy)
	+ Soleco / Solitude (de Emilija Lapenna)
	+ La forlasitino/ La délaissée (de Max Maurey)
	+ La Amanto/ L'Amant (de Harold Pinter)
	+ La plezuro disiĝi / Le plaisir de rompre (de Jules Renard)
	+ Meluzina / Mélusine (verkita de Solen')
	+ Lasu neĝon fali / Laissez tomber la neige! (de Pierrette Dupoyer)

## Notoj

## Eksteraj ligiloj

* Solen'
# La Krizalido

En 1980 Solen' kune kun Arno Lagrange fondis la teatron **La Krizalidon** en Figeac (Lot, Francio), kiu prezentadis dulingve: france kaj Esperante. Krizalido prezentis spektaklojn en dekduo da eŭropaj landoj (Francio, Belgio, Britio, Nederlando, Germanio, Danio, Svedio, Pollando, Hungario, Italio, Jugoslavio, Katalunio) en Esperanto-renkontiĝoj (inter aliaj: UK 1982, UK 1987, IJK 1987, KEF, francaj kaj katalunaj kongresoj) laŭ invito de lokaj kluboj kaj en diversaj spektaklejoj en Sudfrancio. La lasta prezentaĵo de Solen' estis *Lasu neĝon fali*, kiun ŝi - jam tre malsana - prezentis en julio 2000 dum KAFE.

## Teatraĵoj kiujn prezentis La Krizalido

| jaroj | Esperanto- titolo | Franca titolo | Aŭtoro/ Tradukisto | Gerolantoj/ Reĝisoro | prezentoj
 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1980-1987 | Ĉu Dio bojas? | Dieu aboie-t-il ? | François Boyer / GL | AL+S+1 kromrolulo/Laala | CAT, NL, YU, H, I
 |
| 1981-1987 | La forlasitino | La délaissée | Max Maurey / GL | AL+S |  |
| 1982 | La evento | L'événement | Guy Foissy / GL | AL+S/Laala | H
 |
| 1982 | Soleco | Solitude | Emilija Lapenna | S/AL |  |
| 1983 |  | Babel aujourd'hui | kunverkado | Thierry Aline AL / Kimmiche, F VanCaneghem | Arras Cournon
 |
| 1984 |  | Princesses englouties | Solen' | Patrick, Roger, Irène, S /S | Avignon
 |
| 1986 | La Amanto | L'Amant | Harold Pinter / Eric Kahane / AL | AL+S | GB DK PL
 |
| 1986 | La plezuro disiĝi | Le plaisir de rompre | Jules Renard /AL | AL+S | GB DK PL
 |
| 1987 | Serenado |  | Sławomir Mrożek | AL+S kun Teatro Verda Monto | PL
 |
| 1988 | La forfuĝo |  | GL | AL GL S | S
 |
| 1988 | Ŝtona gasto |  | Michel Duc Goninaz (laŭ Puŝkin) | AL GL S Anaïs | S
 |
| 1989 | Sagana, algonkenaj fabeloj | Sagana, contes algonquins | Bernard Assiniwi / AL | AL S Anaïs | DK
 |
| 1990 | Meluzina | Mélusine | Solen' /GL | S | S
 |
| 1994-1995 |  | Les Mystères de Figeac | Solen' | Historia spektaklo kun 40-o da gepartoprenantoj /S | Figeac
 |
| 1994 |  | Nuit d'ivresse | Josiane Balasko | Michel, Pascale, AL |  |
| 2000 | Lasu neĝon fali | Laissez tomber la neige! | Pierrette Dupoyer /GL | S | Tuluzo
 |
| 2000 |  | L'Egyptien | Solen' |  | Ne finrealigita projekto pro forpaso de Solen'
 |

## Eksteraj ligiloj

* Spektakloj kiujn Arno Lagrange kaj Solen' partoprenis, TESPA, Krizalido, ktp
# UK 2001

| **UK 2001** |
| --- |
|  |  |
| Loko
 | Zagrebo,  Kroatio
 |
| Ekde
 | 21-a de julio 2001
 |
| Ĝis
 | 28-a de julio 2001
 |
| ← Antaŭa
 | Sekva →
 |
|  |

En 2001, la **86-a Universala Kongreso de Esperanto** okazis en Zagrebo, Kroatio. Aliĝis 1691 kongresanoj. La kongresa temo estis "Kulturo de dialogo - dialogo inter kulturoj".

## Programeroj

Tiuokaze oni organizis multajn programerojn por prezentado de Kroatio. Por la 54a sesio de la Internacia Kongresa Universitato okazis prelegoj pri tutmondaj lingvoj, dialogo al ekstertera kulturo, Harry Potter, ekonomia socialismo, frazeologio, muziko, edukmodeloj.

Krom la kutimaj distraj koncertoj, en la Nacia Teatro Vida Jerman prezentis verkon "La lasta tago en la vivo de Maria Teresia" kun ege alta sukceso de publiko kaj prestiĝo. Saša Pilipović prezentis la verkon "La malfermilo" de Victor Lanoux.

## Loka kongresa komitato

* Dalibor Brozović - prezidanto
* Ankica Jagnjić - vicprezidanto, infana kongreseto
* Dalibor Šeatović - vicprezidanto, loĝigo
* Spomenka Štimec - sekretario
* Dinka Šimunić - kasisto
* Željka Kelava - personaro, giĉetoj
* Faruk Islamović - ekskursoj
* Miroslav Jerković - arta programo
* Maja Tišljar - arta programo
* Danka Tišljar - arta programo
* Stjepan Žgela - arta programo
* Emina Višnić - arta programo
* Judita Hudeček - ekstera informado
* Josip Pleadin - movada informado
* Davor Štimec - kongresejo
* Irina Barač - junularo, loĝado
* Melanija Grgić - bonveniga servo
* Ljerka Stilinović - administrado
* Ivan Špoljarec - interreto

## Ekskursoj

Dumkongresaj ekskursoj konatigis al la kongresanoj interalie la regionojn lagoj de Plitvice kaj Zagorje, la naturparkon Lonjsko Polje (la vadejoj de rivero Lonja), folkloron en Hlebine, kastelajn manĝaĝojn en Djurdjevac kaj arbarojn en Vrbovec, kaj la urbojn Opatija en Istrio kaj (per aviadilo) Dubrovnik en Dalmatio, krome multajn lokojn en kaj ĉirkaŭ la kongresurbo Zagrebo. Aldoniĝis antaŭ- kaj postkongresaj ekskursoj.

## Eksteraj ligiloj

* kongresa retejo de UEA (listo de ligiloj) Arkivigite je 2010-06-13 per la retarkivo Wayback Machine
* PDF-dosiero de la Dua Bulteno de la UK 2001

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Universalaj Kongresoj
 |  |
| 1905-1915 • 1920-1939 • 1947-1959 • 1960-1979 • 1980-1999 • 2000-2019 • 2020-2029
 |
|  Aŭgsburgo 1985 • Pekino 1986 • Varsovio 1987 • Roterdamo 1988 • Brighton 1989 |
|  Havano 1990 • Bergen 1991 • Vieno 1992 • Valencia 1993 • Seulo 1994 |
|  Tampere 1995 • Prago 1996 • Adelaide 1997 • Montpellier 1998 • Berlino 1999 |
|  Tel-Avivo 2000 • Zagrebo 2001 • Fortalezo 2002 • Gotenburgo 2003 • Pekino 2004 |
# Familia etoso

| Un air de famille |
| --- |
|  |
| **filmo** |
| Aŭtoroj
 |
| Lingvoj
 |
| Eldonado
 |
| Eldondato | 1996
 |
| Ĝenro | drama filmo • komedia filmo
 |
| Loko de rakonto | Seine-Saint-Denis
 |
| Honorigoj | Premio César por la Plej Bona Helpa Aktorino
 |
|  |

Familia etoso (france *Un air de famille*) estas teatraĵo de Agnès Jaoui kaj Jean-Pierre Bacri. Realisme kaj humure ĝi priskribas la funkciadon de rutina familia sistemo. Laŭ ĝi la franca reĝisoro Cédric Klapisch faris samnoman filmon *Un air de famille.*

Rikardo Cash faris esperantan tradukon de la teatraĵo. Ĝi ampleksas 68 paĝojn kaj haveblas ekzemple ĉe la libroservo de UEA. La Teatra Trupo de Tuluzo ekde oktobro 2004 plurfoje prezentis ĝin, interalie en Internacia Seminario en Veclaro, Bulonjo 2005, Kultura Esperanto-Festivalo en Helsinki kaj Universala Kongreso en Vilno.

## Eksteraj ligiloj

* Familia etoso en la retejo de Teatra Trupo de Tuluzo (esperante)
* la libro "Familia etoso" en la libroservo de UEA (esperante)
# Jean-Pierre Bacri

| **Jean-Pierre Bacri** |
| --- |
|  |
| Persona informo
 |
| **Naskonomo** | Jean-Pierre Sauveur Bacri |
| **Naskiĝo** | 24-an de majo 1951 (1951-05-24) en Bou Ismaïl,  Francio |
| **Morto** | 18-an de januaro 2021 (2021-01-18) (69-jaraĝa) en 6-a arondismento de Parizo,  Francio |
| **Mortokialo** | kancero  |
| **Lingvoj** | franca
 |
| **Ŝtataneco** | Francio   |
| **Alma mater** | Universitato de Nico Sophia Antipolis   |
| Familio
 |
| **Edz(in)o** | Agnès Jaoui (1987–2012)  |
| Okupo
 |
| **Okupo** | scenaristo  prezenta artisto  aktoro  dramaturgo   |
|  |

**Jean-Pierre BACRI** (naskita la 24-an de majo 1951 en Castiglione, Alĝerio, mortis la 18-an de januaro 2021) estis franca aktoro kaj scenaristo. Li estis la koramiko de la aktorino, verkistino kaj reĝisorino Agnès Jaoui.

## Aktoro

* 1985: *Subway:* Inspektoro Batman

## Scenaroj

* 1977: *Tout simplement*
* 1978: *Le Timbre*
* 1979: *Le Doux visage de l'amour*
* 1992: *Cuisine et dépendances*
* 1992: *Smoking / No Smoking*
* 1996: *Un air de famille (Familia etoso)*
* 1997: *On connaît la chanson*
* 1999: *Le Goût des autres*
* 2004: *Comme une image*
# Agnès Jaoui

| **Agnès Jaoui** |
| --- |
|  |
| Persona informo
 |
| **Naskonomo** | Agnès Esther Jaoui |
| **Naskiĝo** | 19-an de oktobro 1964 (1964-10-19) (61-jaraĝa) en Antony
 |
| **Lingvoj** | franca
 |
| **Ŝtataneco** | Francio   |
| **Alma mater** | Cours Florent   Liceo Henri-IV   |
| Familio
 |
| **Patro** | Hubert Jaoui (en)   |
| **Frat(in)o** | Laurent Jaoui (en)   |
| **Edz(in)o** | Jean-Pierre Bacri   |
| **Amkunulo** | Jean-Pierre Bacri (1987–2012)  |
| Okupo
 |
| **Okupo** | scenaristo  filmaktoro  reĝisoro  aktoro  teatra aktoro  kantisto  verkisto  filmreĝisoro  muzikisto   |
|  |

Agnès Jaoui en 2015
**Agnès JAOUI** (naskiĝis la 19-an de oktobro 1964 en Antony ĉe Parizo) estas franca aktorino, scenaristino kaj reĝisorino.

Ŝi ricevis plurajn premiojn. Ŝia filmo *Le Goût des autres* gajnis kvar Cezarojn en 2001, interalie la Cezaron por la plej bona filmo de la jaro kaj por la plej bona scenaro. Por *Comme une image* ŝi ricevis la Eŭropan Filmpremion por la plej bona scenaro, kune kun Jean-Pierre Bacri.

## Filmoj

### Kiel aktoro

* 1983 : Le Faucon, de Paul Boujenah
* 1987 : Hôtel de France, de Patrice Chéreau
* 1987 : L'amoureuse, de Jacques Doillon
* 1990 : Ivanov, de Arnaud Sélignac (televido)
* 1997 : Le Déménagement, de Olivier Doran
* 1997 : La Méthode, de Thomas Béguin
* 1998 : Le Cousin, de Alain Corneau
* 1999 : On the run, de Bruno De Almeida
* 2000 : Une femme d'extérieur, de Christophe Blanc
* 2002 : 24 heures de la vie d'une femme, de Laurent Bouhnik
* 2004 : Le Rôle de sa vie, de François Favrat
* 2004 : La Maison de Nina, de Richard Dembo

### Kiel scenaristo

* 1993 : Smoking / No Smoking, de Alain Resnais (kune kun Alan Ayckbourn kaj Jean-Pierre Bacri)
* 1996 : Un air de famille, de Cédric Klapisch (kune kun Jean-Pierre Bacri kaj Cédric Klapisch)

### Kiel aktoro kaj scenaristo

* 1993 : Cuisine et dépendances
* 1997 : On connaît la chanson

### Kiel aktoro, scenaristo kaj reĝisoro

* 2000 : Le Goût des autres
* 2004 : Comme une image

## Havebla en Esperanto

* Familia etoso (laŭ *Un air de famille*)

## Eksteraj ligiloj

*  (germane)
*
* Agnès Jaoui ĉe Interreta filma datumbazo (angle)
# Teatra Trupo de Tuluzo

| Teatra Trupo de Tuluzo
 |
| --- |
| **teatra grupo**  |
| Estro
 | Arno Lagrange
 |
| Retejo
 | Oficiala retejo
 |
|  |

**Teatra Trupo de Tuluzo** (**TTT**) : teatra fako de Esperanto-Kultur-Centro en Tuluzo sub la gvido de Arno Lagrange. Ekde oktobro 2004 la trupo prezentas *Familia Etoso* laŭ *Un Air de Famille* de Agnès Jaoui kaj Jean-Pierre Bacri, interalie en KEF en Helsinki kaj en la 90-a UK en Vilno .

## Prezentis

* La Rekta Metodo laŭ Tristan Bernard, 2001
* La Krimo de la Strato L'Ursin' laŭ Eugène Labiche , 2002
* Forlasita laŭ Max Maurey, 2003 kaj denove en 2007.
* Familia etoso de Agnès Jaoui kaj Jean-Pierre Bacri, 2004-2005

## Vidu ankaŭ

* Esperanta Teatro

## Eksteraj ligiloj

* Teatra Trupo de Tuluzo
* Esperanto-Kultur-Centro (en Tuluzo)