Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Θεολογία της Απελευθέρωσης

Προτομή του Καμίλο Τόρες, ο οποίος αποτέλεσε εμβληματική μορφή για τη Θεολογία της Απελευθέρωσης
Η **Θεολογία της Απελευθέρωσης** είναι θεολογικό ρεύμα της χριστιανικής πίστης. Αναπτύχθηκε τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 μέσα στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία της Λατινικής Αμερικής και έχει εξελιχθεί σε διεθνές διαδογματικό κίνημα.

Ο όρος *Θεολογία της Απελευθέρωσης* εισήχθη από τον Περουβιανό ιερέα και θεολόγο Γκουστάβο Γκουτιέρες το 1971, ο οποίος έγραψε το ομώνυμο βιβλίο. Έχοντας πολιτικές προεκτάσεις, η Θεολογία της Απελευθέρωσης θεωρεί ότι η διδασκαλία του Ιησού Χριστού πρέπει να κινητοποιεί σε αγώνα για κοινωνική, οικονομική και πολιτική απελευθέρωση από την ανισότητα και την αδικία. Εκτός από τον Γκουστάβο Γκουτιέρες, σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της σκέψης της Θεολογίας της Απελευθέρωσης κατέχουν οι Λεονάρντο Μποφ, Χέλντερ Καμάρα, Ερνέστο Καρντενάλ καθώς και οι Ιησουίτες Χουάν Λουίς Σεγούντο και Γιόν Σομπρίνο.

Επίσης, υπήρξαν ακόμα και Ευαγγελικοί υποστηρικτές της Θεολογίας της Απελευθέρωσης, με προεξέχοντες τους Ρούμπεμ Άλβες, Χοσέ Μίγκεζ Μπονίνο και Ρενέ Παντίγα. Ενώ άσκησε επιρροή και σε θεολόγους όπως ο Γιούργκεν Μόλτμαν.

Εμβληματικές προσωπικότητες από τον χώρο της Θεολογίας της Απελευθέρωσης αποτελούν, ο Κολομβιανός ιερέας Καμίλο Τόρες που δολοφονήθηκε το 1966 από τον στρατό της Κολομβίας ενώ είχε ενταχθεί στο αντάρτικο του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού (*ELN*) και ο αρχιεπίσκοπος του Ελ Σαλβαδόρ Όσκαρ Ρομέρο που δολοφονήθηκε το 1980 την ώρα της Θείας Λειτουργίας από ακροδεξιά παραστρατιωτική οργάνωση.

## Δείτε επίσης

* Όσκαρ Ρομέρο
* Καμίλο Τόρες

## Παραπομπές

## Βιβλιογραφία

* Γκουστάβο Γκουτιέρες, *Θεολογία της Απελευθέρωσης*, Άρτος Ζωής, Αθήνα 2012, ISBN 978-960-8053-38-0

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Θεολογία της Απελευθέρωσης στο Wikimedia Commons
# Ελβετική Φρουρά

Η **Ελβετική Φρουρά** είναι το όνομα που δίνεται στους Ελβετικούς στρατιωτικούς σχηματισμούς που υπηρετούν ως σωματοφύλακες, φρουροί παλατιού και διάφορων τελετών στις βασιλικές αυλές της Ευρώπης, από τα τέλη του 15ου αιώνα. Αναβιώνονται συμβολικά μέσω της Παπικής Ελβετικής Φρουράς. Φημίζονται ιδιαίτερα για την πειθαρχία και την αφοσίωση στους εργοδότες τους. Πέρα από τα καθήκοντα φρούρησης, μερικές μονάδες έχουν υπηρετήσει στα πεδία των μαχών. Σχηματισμοί Ελβετών μισθοφόρων έχουν υπηρετήσει ως τακτικά στρατεύματα (με πιο γνωστούς του Ελβετούς σαρισοφόρους) σε διάφορους στρατούς, κυρίως της Γαλλίας, της Ισπανίας και της Νάπολης, μέχρι και τον 19ο αιώνα.

Η πρώτη Ελβετική μονάδα του είδους που αναφέρεται είναι η "Cent Garde", δηλαδή "φρουρά των εκατό" (1497 - 1830), στη βασιλική αυλή της Γαλλίας. Αυτό το σώμα συμπληρώθηκε το 1567 από ένα Σύνταγμα Ελβετών Φρουρών. Η Παπική Ελβετική Φρουρά στο Βατικανό ιδρύθηκε το 1506 και είναι η μοναδική που υπάρχει ακόμα.

## Παπική Ελβετική Φρουρά

| Παπική Ελβετική Φρουρά |
| --- |
| Το λάβαρο της Παπικής Ελβετικής Φρουράς |
| Ίδρυση | 1506 |
| Χώρα | Βατικανό |
| Πίστη | Πάπας Φραγκίσκος |
| Τύπος | Πεζικό |
| Ρόλος | Στενή Προστασία |
| Δύναμη | 135 |
| Αρχηγείο | Βατικανό |
| Ρητό | *Acriter et Fideliter* |
| Διοίκηση |
| Συνταγματάρχης | Κριστόφ Γκραφ |

Η **Παπική Ελβετική Φρουρά** (γερμανικά: *Päpstliche Schweizergarde*, γαλλικά: *Garde suisse pontificale*, ιταλικά: *Guardia Svizzera Pontificia*, λατινικά: *Pontificia Cohors Helvetica* ή *Cohors Pedestris Helvetiorum a Sacra Custodia Pontificis*) αποτελεί εξαίρεση στις ελβετικές αποφάσεις του 1874 και 1927. Μια μικρή δύναμη διατηρείται από την Αγία Έδρα, η οποία είναι υπεύθυνη για την ασφάλεια του Πάπα, συμπεριλαμβανομένης της ασφάλειας του στο Αποστολικό Παλάτι. Η Ελβετική Φρουρά χρησιμεύει ως ο *de facto* Στρατός του Βατικανού.

### Στελέχωση και υπηρεσία

Η υπηρεσία στην Παπική Ελβετική Φρουρά διαρκεί από 2 έως 25 έτη. Για την ένταξη στις τάξεις της πρέπει ο υποψήφιος να είναι Καθολικός στο θρήσκευμα, να έχει Ελβετική υπηκοότητα, να έχει λάβει βασική εκπαίδευση στον Ελβετικό στρατό και συστάσεις καλής διαγωγής, καθώς και ηλικία από 19 έως 30 έτη.

Τωρινός διοικητής της Παπικής Ελβετικής Φρουράς είναι ο Κριστόφ Γκραφ.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη Ιστοσελίδα της Ελβετικής Φρουράς
* Ιστοσελίδα της Παπικής Φρουράς
# Κονσερβατόριο του Παρισιού

Κονσερβατόριο του Παρισιού| Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris |
|  |
| Άλλες ονομασίες | Ωδείο του Παρισιού, Ανώτατο Εθνικό Ωδείο Μουσικής και Χορού του Παρισιού |
| Ίδρυση | 3 Αυγούστου 1795 (1795--8-03) |
| Ιδρυτής | Μπερνάρντ Σαρέτ |
| Προϋπολογισμός | 28.000.000 ευρώ (2020) |
| Πρόεδρος | Στέφαν Παλέζ (από το 2020) |
| Διευθυντής | Εμιλί Ντελόρμ (από το 2020) |
| Ακαδημαϊκό προσωπικό | 388 (2020) |
| Διοικητικό προσωπικό | 180 (2020) |
| Φοιτητές | 1.339 (2020) |
| Τοποθεσία | Παρίσι, Γαλλία |
| Γλώσσα | Γαλλικά |
| Ιστότοπος | www.conservatoiredeparis.fr |
|  |
|  |
|  Μέσα κοινωνικής δικτύωσης |
|    |
|  Πολυμέσα σχετικά με το πανεπιστήμιο |

To **Κονσερβατόριο του Παρισιού** (γαλλικά: Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris‎‎), ευρύτερα γνωστό και ως **Ωδείο του Παρισιού**, είναι σχολή μουσικής και χορού στο Παρίσι που ιδρύθηκε το 1795. Η επίσημη ονομασία του είναι «Ανώτατο Εθνικό Ωδείο Μουσικής και Χορού του Παρισιού» και βρίσκεται στη Λεωφόρο «Ζαν Ζορές» στο 19ο δημοτικό διαμέρισμα. Το Κονσερβατόριο προσφέρει μαθήματα μουσικής και χορού, βασιζόμενo στις παραδόσεις της «γαλλικής σχολής».

Παλαιότερα στο ωδείο διδασκόταν και η υποκριτική τέχνη, όμως στις 7 Οκτωβρίου του 1946 το τμήμα μεταφέρθηκε σε ξεχωριστή σχολή, το Εθνικό Ωδείο Δραματικής Τέχνης. Σήμερα το Κονσερβατόριο λειτουργεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και συνεργάζεται με το Πανεπιστήμιο Επιστημών και Γραμμάτων του Παρισιού, καθώς και με το Εθνικό Ωδείο Μουσικής και Χορού της Λυών.

## Αξιόλογοι καθηγητές

* Ζαν Αλάρ
* Σαρλ Μποντιό
* Φρανσουά Αντριέν Μπουαλντιέ
* Λουίτζι Κερουμπίνι
* Μορίς Εμανουέλ
* Γκαμπριέλ Φορέ
* Σεζάρ Φρανκ
* Πιερ Γκαβινιές
* Ίταμαρ Γκόλαν
* Ζιλ Μασνέ
* Ολιβιέ Μεσιάν
* Αντόλφ Σαξ
* Σαρλ-Μαρί Βιντόρ
* Μπενζαμέν Γκοντάρ
* Σαρλ Γκουνό

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Κανάλι στο YouTube
* Σελίδα στο Facebook
* Σελίδα στο Twitter
* Σελίδα στο Instagram
# Πελλέας και Μελισσάνθη (Ντεμπυσσύ)

Πελλέας και Μελισσάνθη|  |
| Τίτλος | Pelléas et Mélisande |
| Γλώσσα | Γαλλικά |
| Ημερομηνία δημιουργίας | 1901 |
| Ημερομηνία δημοσίευσης | 19ος αιώνας |
| Πολιτιστικό κίνημα | ιμπρεσιονισμός |
| Μορφή | όπερα |
| Βασίζεται σε | Πελλέας και Μελισσάνθη |
|  Σχετικά πολυμέσα |
| δεδομένα () |

**Πελλέας και Μελισσάνθη** ή **Πελλέας και Μελισάνδη** αποτελεί τίτλο κλασσικής όπερας του Κλωντ Ντεμπυσί, σε πέντε πράξεις, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Όπερα Κομίκ (*Opéra-Comique*) του Παρισιού το 1902. Το λιμπρέτο είναι βασισμένο και ακολουθεί σχεδόν πιστά το ομώνυμο θεατρικό έργο του Μωρίς Μαίτερλινκ. Πρόκειται περί συμβολικού μύθου με εκλεπτυσμένη απλότητα ο οποίος και αποδίδεται σε 15 εικόνες.

## Υπόθεση έργου

Ο Άρχοντας Γκολώ, αρκετά προχωρημένης ηλικίας, συναντά σ΄ ένα κυνήγι του την πανέμορφη Μελισάνδη να κλαίει κοντά σε μια πηγή. Την μεταφέρει στο πύργο του και τελικά την νυμφεύεται. Στο μεταξύ ο Γκολώ ξαναβρίσκει τον ετεροθαλή αδελφό του Πελλέα. Η Μελισάνδη και ο Πελλέας κυριεύονται από ακατανίκητο αμοιβαίο και σφοδρό έρωτα. Ο Γκολώ βασανιζόμενος από ζηλοτυπία οδηγεί τον αδελφό του κοντά σε βάραθρο εκ του οποίου οι αναθυμιάσεις είναι θανατηφόρες. Εκεί τον συμβουλεύει να απομακρυνθεί από την Μελισάνδη. Διαρκώς όμως ανήσυχος, μάταια προσπαθεί να αποσπάσει ομολογία και από τον μικρό του γιο τον Υνιόλ (από τον πρώτο του γάμο) που είναι και ο μοναδικός μάρτυς των κρυφών συναντήσεων των ερωτευμένων. Ο Πελλέας που έχει αποφασίσει να φύγει συναντά για τελευταία φορά την Μελισάνδη, και ενώ οι νέοι συνομιλούν εμφανίζεται ο Γκολώ και με το ξίφος του φονεύει τον Πελλέα και τραυματίζει την Μελισάνδη που υποκύπτει στο τραύμα της αφού προηγουμένως φέρνει στη ζωή ένα κοριτσάκι, χωρίς ποτέ όμως να δώσει απάντηση σε καμία από τις βάναυσες ερωτήσεις του Γκολώ.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Πελλέας και Μελισσάνθη (Ντεμπυσσύ) στο Wikimedia Commons
* Lawrence Gilman, *Debussy's Pelléas et Mélisande: A Guide to the Opera with Musical Examples from the Score*, ελεύθερο βιβλίο από το Project Gutenberg