Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Εθνόσημο του Περού

Το **εθνόσημο του Περού** είναι ένα εθνικό συμβολικό έμβλημα. Σε χρήση είναι τέσσερις συνολικά εκδοχές: το εθνόσημο *per se* (*Escudo de Armas*), το εθνόσημο της χώρας ή εθνικός θυρεός (*Escudo Nacional*), η Μεγάλη Σφραγίδα του Κράτους (*Gran Sello del Estado*) και το Ναυτικό Εθνόσημο (*Escudo de la Marina de Guerra*).

Και τα τέσσερα έχουν τα ίδια στοιχεία στο θυρεό τους: η πάνω αριστερή πλευρά εικονίζει τη βικούνια, το εθνικό ζώο, σε μπλε ανοικτό φόντο, σύμβολο της πανίδας του Περού. Το δέντρο στο δεξιό τμήμα είναι η κιγχόνη, από όπου παράγεται το κινίνο, σε λευκό φόντο, σύμβολο της εθνικής χλωρίδας. Η κάτω πλευρά έχει το κέρας (cornucopia) με νομίσματα να ξεχειλίζουν από αυτό σε φόντο κόκκινο. Το κέρας συμβολίζει την αφθονία του ορυκτού πλούτου στη χώρα αυτή.

* Εθνόσημο
 *Escudo de Armas*
* Εθνικό έμβλημα
 *Escudo Nacional*
* Μεγάλη Σφραγίδα του Κράτους
 *Gran Sello del Estado*

Το εθνόσημο (*Escudo de Armas*) έχει ένα κλαδί δάφνης στα αριστερά και ένα κλαδί ελιάς στα δεξιά, δεμένα με ερυθρόλευκη κορδέλα όπως και μια κορόνα για πολίτες. Αυτά είναι σύμβολα δόξας και νίκης. Αυτή η εκδοχή χρησιμοποιείται στο έμβλημα που υπάρχει στην πολεμική σημαία του Περού.

Το εθνικό έμβλημα (*Escudo Nacional*) αποτελείται από έναν θυρεό με τη σημαία του Περού σε κάθε μεριά και ένα πολιτικό στέμμα.

Η Μεγάλη Σφραγίδα του Κράτους (*Gran Sello del Estado*) αποτελείται από τον εθνικό θυρεό και την ημικυκλική επιγραφή «REPÚBLICA DEL PERÚ» («Δημοκρατία του Περού») πάνω από αυτό. Χρησιμοποιείται σε επίσημα έγγραφα.

Το ναυτικό εθνόσημο (*Escudo de la Marina de Guerra*), αποτελείται από τον εθνικό θυρεό και την επιγραφή «Marina de Guerra del Peru», που σημαίνει «Πολεμικό Ναυτικό του Περού» μαζί με άγκυρες αντί για παραδοσιακές σημαίες. Υπάρχει επίσης και ο ήλιος.

## Ιστορία

Πρώτη έκδοση.
Η πρώτη επίσημη έκδοση παρουσιάστηκε από το Στρατηγό Σαν Μαρτίν το 1820. Αποτελούνταν από έναν ήλιο να ανατέλλει πάνω από τις Άνδεις, όπως φαίνεται από τη θάλασσα, συνοδευόμενο από κλαδιά δάφνης δεμένα με χρυσό φιόγκο.

Μέσα στο θυρεό σε γαλάζιο φόντο, οι κίτρινες ακτίνες του ηλίου φαίνονται πίσω από σκοτεινά βουνά, ενώ ο ωκεανός παρουσιάζεται μπλε και πράσινος. Πίσω από το θυρεό υπάρχουν οι σημαίες άλλων κρατών της Αμερικής, μια μπανανιά, ένας κόνδορας των Άνδεων στα αριστερά και ένα λάμα στα δεξιά, για να βαστούν το θυρεό.

Σε περγαμηνή αναφέρεται «*Renació el sol del Perú*» («Ο ήλιος του Περού αναγεννάται») με κεφαλαία γράμματα.

Δεύτερη έκδοση.
Το Φεβρουάριο του 1825, ο Σιμόν Μπολίβαρ καθόρισε με νόμο τα νέα εθνικά σύμβολα.

Ως το 1950, το εθνόσημο ήταν μαζί σύμβολο κράτους και έθνους. Μετά από αυτήν τη χρονιά, το εθνόσημο πήρε τη μορφή που έχει και σήμερα.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Σημαίες του Κόσμου:Περού
# Αρεκίπα

| Αρεκίπα |
| --- |
|  |
|

|  |  |
| --- | --- |
|  Σημαία |  Έμβλημα |

 |
| Αρεκίπα
16°23′56″S 71°32′13″W |
|  |
| Χώρα | Περού |
| Διοικητική υπαγωγή | Arequipa Province |
| Ίδρυση | 15  Αυγούστου 1540 |
| Διοίκηση |
|  • Δήμαρχος | Omar Candia Aguilar |
|  • Μέλος του/της | Δίκτυο Δημιουργικών Πόλεων Οργανισμός Πόλεων Παγκόσμιας Κληρονομιάς |
| Έκταση | 650 km² |
| Υψόμετρο | 2.335 μέτρα |
| Πληθυσμός | 1.008.290 (2017) |
| Ταχ. κωδ. | 04 |
| Τηλ. κωδ. | 054 |
| Ζώνη ώρας | UTC−5 |
|  Σχετικά πολυμέσα |
|

Η **Αρεκίπα** (ισπανικά: *Arequipa*) είναι πόλη του Περού, πρωτεύουσα της ομώνυμης περιοχής και επαρχίας. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του Περού, σε υψόμετρο 2.325 μ. Η πόλη βρίσκεται σε μια εύφορη κοιλάδα μέσα σε μια ερημική περιοχή στο δυτικό τμήμα των Άνδεων. Με πληθυσμό 867.462 ανθρώπων είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας μετά τη Λίμα και, επίσης, είναι και η πιο πυκνοκατοικημένη του Περού.

Είναι σημαντικός εμπορικός κόμβος στο νότιο τμήμα της χώρας, όπου ανθεί η παραγωγή κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων, ειδικά του ποιοτικού μαλλιού από αλπακά. Η Αρεκίπα παράγει επίσης μια μεγάλη ποικιλία εδεσμάτων, οπότε ανακηρύχθηκε ως η "Γαστρονομική πρωτεύουσα του Περού".

Πανοραμική άποψη
Η περιοχή κατοικούνταν ήδη από το 5.000 π.Χ. και κατά το 16ο αιώνα αποτέλεσε σημαντικό διαμετακομιστικό κέντρο αγροτικών προϊόντων της αυτοκρατορίας των Ίνκα, πριν καταστραφεί από σεισμό. Η σύγχρονη πόλη ιδρύθηκε στις 15 Αυγούστου 1540 από τον Γκαρσί Μανουέλ ντε Καμπαχάλ, απεσταλμένου του Φρανσίσκο Πισάρρο. Έμεινε γνωστή από την αποικιακή εποχή ως «Η Λευκή Πόλη», από τους πολυάριθμους ναούς και σπίτια χτισμένα με σιγιάρ (λευκό βράχο ηφαιστειακής λάβας).

Αρκετοί μεγάλοι σεισμοί έχουν χτυπήσει μέχρι σήμερα την Αρεκίπα. Ο τελευταίος, στις 13 Ιουνίου του 2001, ήταν μεγέθους 7,9 της κλίμακας ρίχτερ και παραλίγο να καταστρέψει την πόλη. Επίσης, η Αρεκίπα βρίσκεται στους πρόποδες του ηφαιστείου Μίστι (5.821 μ.), το οποίο είναι ορατό από οποοιοδήποτε σημείο της πόλης. Το 2000, η Ουνέσκο κήρυξε το ιστορικό κέντρο της πόλης της Αρεκίπα ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Η πόλη σήμερα έχει επίσης βιομηχανικές ζώνες, διατηρητέα ιστορικά σπίτια στο κέντρο και ναούς σε στυλ μπαρόκ, περιοχές οικιακές όσο και οικονομικών δραστηριοτήτων και εκτεταμένες περιοχές αναψυχής.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Αρεκίπα στο Wikimedia Commons
* Τοπική κυβέρνηση της Αρεκίπα
# Τιτικάκα

| Τιτικάκα |
| --- |
| Η Τιτικάκα από το Πούνο, Περού |
| Χάρτης Λίμνης Τιτικάκα |
| Χώρες | Βολιβία, Περού |
| Γεωγραφικό Μήκος | -69.561104 |
| Γεωγραφικό Πλάτος | -15.823626 |
| Τύπος λίμνης | Λίμνη του Βουνού |
| Εισροή | 27 ποταμοί |
| Εκροή | Ποταμός Ντεσακουαντέρα (Βολιβία),από Εξάτμιση |
| Λεκάνη Απορροής | 58,000 τετραγωνικά χιλιόμετρα |
| Χώρες Λεκάνης | Βολιβία Περού |
|  |
| Μέγιστο Μήκος | 190 χιλιόμετρα |
| Μέγιστο Πλάτος | 80 χιλιόμετρα |
| Έκταση | 8,372 τετραγωνικά χιλιόμετρα |
| Μέσο Βάθος | 107 μέτρα |
| Μέγιστο Βάθος | 281 μέτρα |
| Όγκος Νερού | 893 κυβικά χιλιόμετρα |
| Όχθη | 1,125 χιλιόμετρα |
| Ύψος Επιφάνειας | 3,812μέτρα |
|  |
| Νησιά | Πάνω από 42 |
| Υπο-λεκάνες | Λίμνη Γουϊναϊμάρκα |
| Πόλεις | Κοπακαμπάνα (Βολιβία), Πούνο |

Η λίμνη **Τιτικάκα** βρίσκεται στη Νότιο Αμερική σε οροπέδιο των Άνδεων, στα σύνορα της Βολιβίας και του Περού και σε υψόμετρο 3.812 μέτρων πάνω από τη θάλασσα. Είναι η σε μεγαλύτερο υψόμετρο πλεύσιμη λίμνη του κόσμου. Σε όγκο νερού είναι επίσης η μεγαλύτερη στην Νότια Αμερική.

Έχει συνολική επιφάνεια περίπου 8400 τετραγωνικών χιλιομέτρων και το βαθύτερο σημείο της εντοπίζεται στα 280 μέτρα περίπου. Εκτείνεται από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά σε μήκος 190 χιλιομέτρων. Το πλατύτερο σημείο της έχει εύρος 80 χιλιομέτρων.

Το νερό της λίμνης είναι βρόχινο ή προέρχεται από την τήξη των πάγων στις οροσειρές που την περιβάλλουν.

Η λίμνη Τιτικάκα τροφοδοτείται από πέντε κυρίως ποταμούς που εκβάλλουν σε αυτήν, τους: Ράμις, Κοάτα, Ιλάβε, Ουανκανέ (Huancané) και Σούτσεζ. Στη λίμνη υπάρχουν ένα μεγάλο νησί και 41 μικρότερα νησιά, ορισμένα από τα οποία είναι τεχνητά.

Ο πληθυσμός γύρω απο τη λίμνη και στην ομώνυμη παραλίμνια πόλη διατηρεί ακόμη κάποιες από τις παραδόσεις των Ίνκας, με κύρια ασχολία την αλιεία και τη χειροτεχνία.

Το βολιβιανό Ναυτικό χρησιμοποιεί την λίμνη για την διεξαγωγή ασκήσεων, παρά το γεγονός ότι η Βολιβία είναι περίκλειστη χώρα.

## Φωτογραφίες

* Η λίμνη Τιτικάκα όπως φαίνεται απο την πόλη Πούνο
* Θέα από το νησί Τακίλε
* Κοπακαμπάνα (Βολιβία)

## Παραπομπές
# Οστρακοειδή (διατροφή)

Τα **οστρακοειδή** είναι ο αλιευτικός και διατροφικός όρος που περιγράφει τα υδρόβια ζώα με σκληρό κέλυφος που καταναλώνονται ως τρόφιμα. Το κέλυφος των οστρακοειδών συνήθως διαφέρει ανά είδος, ωστόσο όλα τα οστρακοειδή είναι ασπόνδυλα. Ο όρος συμπεριλαμβάνει διάφορα είδη μαλακίων, καρκινοειδών και εχινόδερμων.

## Δείτε επίσης

* Όστρακο
* Κατάλογος ελληνικών αλιευμάτων

## Παραπομπές

*
# Éditions Gallimard

Éditions Gallimard|  |
| Νομική μορφή | ανώνυμη εταιρεία με διοικητικό συμβούλιο |
| Κλάδος | εκδοτική δραστηριότητα |
| Ίδρυση | 1911 |
| Ιδρυτής | Γκαστόν Γκαλιμάρ |
| Έδρα | Παρίσι, Γαλλία |
| Μητρική | Groupe Madrigall |
| Ιστότοπος | Επίσημος ιστότοπος |
| Μέσα κοινωνικής δικτύωσης |
|     |
|  Πολυμέσα |
| δεδομένα () |

Οι **Éditions Gallimard** (*Éditions Gallimard*) είναι ένας από τους κορυφαίους γαλλικούς εκδοτικούς οίκους, ιδίως στο πεδίο της λογοτεχνίας. Το 2003, μαζί με τις θυγατρικές του, εξέδωσαν 1.418 τίτλους βιβλίων.

Ιδρύθηκε στις 31 Μαΐου 1911 στο Παρίσι από τον Γκαστόν Γκαλιμάρ (1881-1975) με αρχική επωνυμία *Les Éditions de la Nouvelle Revue Française*. Σήμερα διευθύνεται από τον εγγονό του, τον Αντουάν Γκαλιμάρ. Κατά την πρώτη οκταετία του, μέχρι τον Ιούνιο του 1919, ο οίκος εξέδωσε εκατό τίτλους, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει το βιβλίο ποίησης *La Jeune Parque* του Πωλ Βαλερύ. Οι «Γκαλιμάρ» εξέδωσαν επίσης τον δεύτερο τόμο του διάσημου έργου *Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο* του Μαρσέλ Προυστ, το οποίο υπήρξε το πρώτο βιβλίο των εκδόσεων που κέρδισε Βραβείο Γκονκούρ.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, ο Γκαστόν Γκαλιμάρ φιλοξενήθηκε στην Καρκασσόν από τον ποιητή Ζοέ Μπουσκέ. Προηγουμένως, τον Οκτώβριο του 1940 είχε συζητήσεις με τις γερμανικές αρχές κατοχής, που ήθελαν να μετατρέψουν τον εκδοτικό οίκο σε όχημα της προπαγάνδας τους.

Στις αρχές του 21ου αιώνα οι Éditions Gallimard είχαν μια μεγάλη επιτυχία με την έκδοση και διανομή των βιβλίων του Χάρι Πότερ στη Γαλλία: πούλησαν 26 εκατομμύρια αντίτυπα των επτά τόμων. Μπόρεσαν έτσι να αγοράσουν τις Εκδόσεις Φλαμαριόν (Groupe Flammarion) από το RCS MediaGroup το 2012. Σήμερα οι Éditions Gallimard θεωρούνται ένας από τους σημαντικότερους γαλλικούς εκδοτικούς οίκους. Μέχρι το 2011 ο κατάλογός τους περιελάμβανε 36 νικητές Βραβείου Γκονκούρ, 38 κατόχους Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας και δέκα συγγραφείς τιμηθέντες με Βραβείο Πούλιτζερ. Το 2010 η εταιρεία είχε έσοδα 230 εκατομμύρια ευρώ και απασχολούσε περισσότερους από χίλιους εργαζόμενους.

## Θυγατρικές εταιρείες

### Εκδοτικοί οίκοι

* Éditions Denoël
* Les Éditions du Mercure de France
* Nouveaux Loisirs (τουριστικοί οδηγοί)
* Groupe Flammarion
* Futuropolis
* Gallimard Jeunesse
* Éditions P.O.L. (88%)
* Éditions de La Table Ronde
* Bibliothèque de la Pléiade

### Εταιρείες διανομής

* SODIS
* SOCADIS
* Centre de Diffusion de l'Édition
* France Export Diffusion

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημος ιστότοπος
# Δολοφονία του Αλί Χαμενέι

Στις 28 Φεβρουαρίου 2026, ο Αλί Χαμενεΐ, ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, δολοφονήθηκε στο πλαίσιο μιας σειράς ισραηλινών πυραυλικών επιθέσεων γύρω από την Τεχεράνη με στόχο υψηλόβαθμους Ιρανούς αξιωματούχους. Ο θάνατος του Χαμενεΐ επιβεβαιώθηκε από την ιρανική κυβέρνηση την 1η Μαρτίου. Ο θάνατός του συνέβη στο πλαίσιο μιας ευρύτερης κοινής επιχείρησης των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, χρησιμοποιώντας πληροφορίες στρατηγικών τοποθεσιών από την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ για να προσδιορίσουν την τύχη αρκετών αξιωματούχων. Σύμφωνα με τον απόστρατο Υποστράτηγο Ντένις Τόμπσον, καναδικές δυνάμεις από το Κέντρο Συνδυασμένων Αεροδιαστημικών Επιχειρήσεων της 1ης Καναδικής Αεροπορικής Μεραρχίας παρείχαν επίσης υποστήριξη πληροφοριών για τις επιθέσεις κατά τη διάρκεια της δολοφονίας, καθώς και υποστήριξη πληροφοριών κατά τη διάρκεια της ευρύτερης σύγκρουσης στο σύνολό της. Δορυφορικές εικόνες επιβεβαιώνουν ότι η κατοικία του Χαμενεΐυπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια της επίθεσης.

Μετά τις αρχικές ισραηλινές αναφορές ότι ο Χαμενεΐ σκοτώθηκε στην επιχείρηση, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου δήλωσαν ότι ο Χαμενεΐ ήταν νεκρός. Αφού τα ιρανικά κρατικά μέσα ενημέρωσης επιβεβαίωσαν τον θάνατό του, η κυβέρνηση ανακοίνωσε σαράντα ημέρες πένθους και επτά ημέρες αργίας. Το πρακτορείο ειδήσεων Fars ανακοίνωσε ότι η κόρη, ο γαμπρός, το εγγόνι και η νύφη του Χαμενεΐ σκοτώθηκαν επίσης στις επιθέσεις. Η σύζυγος του Χαμενεΐ, Μανσουρέ Χοτζαστέχ Μπαγερζαντέχ,υπέκυψε στα τραύματά της στις 2 Μαρτίου.

Μόλις επιβεβαιώθηκε ο θάνατος του Χαμενεΐ, πολλοί Ιρανοί πολίτες βγήκαν έξω για να γιορτάσουν στους δρόμους.

## Παραπομπές
# Ισραηλινός βομβαρδισμός των αρχηγείων της Χαμάς στην Ντόχα

Στις 9 Σεπτεμβρίου 2025, στο πλαίσιο του πολέμου στη Γάζα, αναφέρθηκαν εκρήξεις στο αρχηγείο της Χαμάς στη Ντόχα, την πρωτεύουσα του Κατάρ. Οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις (IDF) δήλωσαν ότι προκλήθηκαν από ισραηλινή επιδρομή που στόχευε την ηγεσία της Χαμάς με έδρα την πόλη. Η επιχείρηση φέρεται να είχε την κωδική ονομασία Pisgat HaEsh (εβραϊκά: פסגת האש, κυριολεκτικά «Σύνοδος Κορυφής της Φωτιάς»). Σύμφωνα με αναφορές, οι στόχοι περιελάμβαναν αρκετά ανώτερα στελέχη της Χαμάς: τον Khalil al-Hayya, κορυφαίο ηγέτη στη Γάζα, τον Zaher Jabarin, ο οποίος επιβλέπει τις επιχειρήσεις της Χαμάς στη Δυτική Όχθη, τον Muhammad Ismail Darwish, επικεφαλής του Συμβουλίου Shura, και τον Χάλεντ Μασάλ, τον πρώην γενικό ηγέτη της Χαμάς και νυν επικεφαλής του διεθνούς τμήματός της, διάδοχο του Γιαχία Σινουάρ. Ο Μασάλ και διάφορα στελέχη της Χαμάς αναφέρονται ως νεκρά.

## Παραπομπές
# Μανάμα

| Μανάμα |
| --- |
|  |
| Μανάμα
26°13′0″N 50°35′0″E |
| Χώρα | Μπαχρέιν |
| Διοικητική υπαγωγή | Κυβερνείο της Πρωτεύουσας |
| Ίδρυση | 1345 |
| Έκταση | 30 km² |
| Πληθυσμός | 297.502 (2012) |
| Ιστότοπος | Επίσημος ιστότοπος |
|  Σχετικά πολυμέσα |
|

Η Μανάμα τη νύχτα.
Η **Μανάμα** (αραβικά: *المنامة*‎‎, διαβάζεται «αλ-Μανάμα») είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη του Μπαχρέιν. Η πόλη βρίσκεται στη βόρειο-ανατολική άκρη του Μπαχρέιν, σε μια γενικά επίπεδη περιοχή, με μικρές υψομετρικές διαφορές. Μπροστά της υπάρχει ένα μεγάλο θαλάσσιο μέτωπο, ενώ ο πληθυσμός της εκτιμάται περίπου στις 155.000 κατοίκους. Η πόλη αποτελεί οικονομικό κέντρο της χώρας, βασίστηκε κατά κύριο λόγο στο πετρέλαιο, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί ο τουρισμός αλλά και η βαριά βιομηχανία. Αρκετές πολυεθνικές έχουν γραφεία στην πόλη. Επίσης υπάρχουν αρκετά πανεπιστήμια και σχολές. Στη Μανάμα υπάρχουν και κάποια από τα υψηλότερα κτίρια στη Γη.

Κάποιες πρώτες αναφορές για τη Μανάμα έχουμε από Ισλαμικά χρονικά του 1345. Το 1521 καταλήφθηκε από Πορτογάλους και το 1602 από Πέρσες. Το 1958 ανακηρύχθηκε ως ελεύθερο λιμάνι, ενώ το 1971 έγινε η πρωτεύουσα του Μπαχρέιν.

Το κλίμα της πόλης είναι ιδιαίτερα θερμό, με το καλοκαίρι η θερμοκρασία να φτάνει τους 48 βαθμούς Κελσίου. Την πόλη εξυπηρετεί το Διεθνές Αεροδρόμιο του Μπαχρέιν που βρίσκεται στο γειτονικό νησί Αλ Μουχάρακ.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Λεξιλογικός ορισμός του Μανάμα  στο Βικιλεξικό
* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Μανάμα στο Wikimedia Commons
* Επίσημος ιστότοπος
# Ράφα

| Ράφαχ |
| --- |
|  |
|

|  |
| --- |
|  Έμβλημα |

 |
| Ράφαχ
31°17′19″N 34°15′7″E |
|  |
| Χώρα | Κράτος της Παλαιστίνης |
| Διοικητική υπαγωγή | Κυβερνείο Ράφαχ |
| Διοίκηση |
|  • Δήμαρχος | Ίσσα Χαλίλ αλ-Νασάρ |
| Έκταση | 64 km² |
| Υψόμετρο | 54 μέτρα |
| Πληθυσμός | 171.889 (2017) |
| Ταχ. κωδ. | P970 - P999 |
| Τηλ. κωδ. | 08 21X |
| Ζώνη ώρας | UTC+02:00 (επίσημη ώρα) UTC+03:00 (Palestine Summer Time) |
|  Σχετικά πολυμέσα |
|

Η **Ράφα**, ονομασμένη από τους Έλληνες ως **Ραφία** (αρχαία ελληνικά: Ῥαφία, αραβικά: رفح, εβραϊκά: רָפִיחַ‎) είναι παλαιστινιακή πόλη στη νότια Λωρίδα της Γάζας. Είναι η πρωτεύουσα του Κυβερνείου Ράφας, η οποία βρίσκεται 30 χιλιόμετρα νότια της πόλης της Γάζας. Ο πληθυσμός της Ράφας το 2014 των 152.950 κατοίκων αποτελείτο συντριπτικά από πρώην Παλαιστίνιους πρόσφυγες.

Όταν το Ισραήλ αποχώρησε από το Σινά το 1982, η Ράφα χωρίστηκε σε τμήμα της Γάζας και σε αιγυπτιακό, χωρίζοντας οικογένειες με φράγματα συρματοπλέγματος. Το κέντρο της πόλης καταστράφηκε από το Ισραήλ και την Αίγυπτο για τη δημιουργία μιας μεγάλης προστατευτικής ζώνης.

Η πόλη είναι ο τόπος διέλευσης των συνόρων της Ράφας, το μοναδικό σημείο διέλευσης μεταξύ Αιγύπτου και Κράτους της Παλαιστίνης. Το μοναδικό αεροδρόμιο της Γάζας, το Διεθνές Αεροδρόμιο Γιάσσερ Αραφάτ, βρισκόταν ακριβώς νότια της πόλης. Το αεροδρόμιο λειτουργούσε από το 1998 έως το 2001, μέχρι που βομβαρδίστηκε και ισοπεδώθηκε με μπουλντόζες από τον Ισραηλινό στρατό (ΙΑΔ) μετά τη δολοφονία Ισραηλινών στρατιωτών από μέλη της Χαμάς.

## Αρχαιολογία

Ο Αντίοχος Γ΄ πρόθυμος να συνάψει ειρήνη με τον Πτολεμαίο Ε΄, έβαλε την κόρη του την Κλεοπάτρα Α΄ να παντρευτεί τον Πτολεμαίο Ε΄. Ο γάμος τους έγινε το 193 π.Χ. στην Ραφία.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ράφα στο Wikimedia Commons
# Δεύτερη Ιντιφάντα

Ισραηλινοί στρατιώτες στη Ναμπλούς κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Αμυντική Ασπίδα
Η **δεύτερη Ιντιφάντα**, επίσης γνωστή ως **Ιντιφάντα Αλ-Άκσα** ήταν παλαιστινιακή εξέγερση εναντίον του Ισραήλ. Τα γενικά κίνητρα για τη βία προτάθηκαν ως η αποτυχία της Διάσκεψης Κορυφής του Ντέιβιντ του 2000 να καταλήξει στην τελική συμφωνία για την ειρηνευτική διαδικασία Ισραήλ-Παλαιστίνης τον Ιούλιο του 2000. Η βία ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2000, αφού ο Αριέλ Σαρόν πραγματοποίησε μια ιδιαίτερα προκλητική επίσκεψη στο Όρος του Ναού. Η ίδια η επίσκεψη ήταν ειρηνική, αλλά, όπως ήταν αναμενόμενο, πυροδότησε διαμαρτυρίες και ταραχές τις οποίες η ισραηλινή αστυνομία διέκοψε με πλαστικές σφαίρες και δακρυγόνα.

Υψηλός αριθμός θυμάτων προκλήθηκε μεταξύ αμάχων καθώς και μαχητών. Οι Ισραηλινοί επιδίδονταν σε πυροβολισμούς, επιθέσεις από αέρος και με τανκς και στοχευμένες δολοφονίες, ενώ οι Παλαιστίνιοι σε βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας, λιθοβολισμούς, πυροβολισμούς και ρουκέτες. Ο αριθμός των νεκρών, συμπεριλαμβανομένων τόσο μαχητών όσο και αμάχων, εκτιμάται ότι είναι περίπου 3.000 Παλαιστίνιοι και 1.000 Ισραηλινοί, καθώς και 64 ξένοι.

Πολλοί θεωρούν ότι η Σύνοδος Κορυφής του Σαρμ ελ Σεΐχ στις 8 Φεβρουαρίου 2005 αποτέλεσε το τέλος της Δεύτερης Ιντιφάντα. Ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Αριέλ Σαρόν συμφώνησαν ότι όλες οι παλαιστινιακές παρατάξεις θα σταματήσουν κάθε πράξη βίας εναντίον όλων των Ισραηλινών παντού, ενώ το Ισραήλ θα σταματήσει όλη τη στρατιωτική του δραστηριότητα εναντίον όλων των Παλαιστινίων παντού. Επιβεβαίωσαν επίσης τη δέσμευσή τους στον Οδικό χάρτη για την ειρηνευτική διαδικασία. Ο Σαρόν συμφώνησε επίσης να απελευθερώσει 900 Παλαιστίνιους αιχμαλώτους από τους 7.500 που κρατούνταν τότε και να αποσυρθεί από τις πόλεις της Δυτικής Όχθης που είχαν καταληφθεί ξανά κατά τη διάρκεια της ιντιφάντα.

## Παραπομπές

## Δείτε επίσης

* Πρώτη Ιντιφάντα
# Πραξικόπημα του 2015 στην Μπουρκίνα Φάσο

Το **πραξικόπημα του 2015 στην Μπουρκίνα Φάσο** ξεκίνησε στις 16 Σεπτεμβρίου 2015, όταν τα μέλη του Συντάγματος της Προεδρικής Ασφάλειας (ΣΠΑ) - μια αμφιλεγόμενη αυτόνομη στρατιωτική μονάδα, που σχηματίστηκε από τον Πρόεδρο Μπλεζ Κομπαορέ, έθεσε υπό κράτηση την κυβέρνηση της χώρας. Μεταξύ των συλληφθέντων ήταν ο μεταβατικός Πρόεδρος Μισέλ Καφαντό, ο Πρωθυπουργός Ισαάκ Ζιντά (ο οποίος ήταν επίσης ο πρώην υποδιοικητής του ΣΠΑ), καθώς και πολλά μέλη του υπουργικού συμβουλίου. Η μεταβατική κυβέρνηση σχηματίστηκε μετά την εξέγερση του 2014 στη Μπουρκίνα Φάσο, όταν ένα λαϊκό κίνημα ανέτρεψε τον από καιρό πρόεδρο Κομπαορέ, που ο ίδιος είχε έρθει στην εξουσία με πραξικόπημα το 1987 εναντίον του ηγέτη της Αριστεράς Τομάς Σανκαρά. Νέες γενικές εκλογές είχαν προγραμματιστεί για τις 11 Οκτωβρίου 2015.

Το ΣΠΑ ήταν επιτυχές στην κατάληψη του ελέγχου της Ουαγκαντούγκου και διακήρυξε τη δημιουργία μιας νέας χούντας, με επικεφαλής τον στρατηγό Ζιλμπέρ Ντιεντερέ, για να επιβλέπει τη μετάβαση σε νέες εκλογές. Οι ηγέτες του πραξικοπήματος κατήγγειλαν τον εκλογικό νόμο της μεταβατικής κυβέρνησης, ο οποίος απέκλειε υποστηρικτές του Κομπαορές από τη συμμετοχή στις εκλογές, και υποσχέθηκε να επιτρέψει σε όλους τους πιθανούς υποψηφίους να θέσουν υποψηφιότητα. Ωστόσο, η χούντα δεν κατάφερε να εδραιώσει την εξουσία της σε όλη τη χώρα με νομιμότητα, και αντιμετώπισε διαμαρτυρίες, καθώς και την έντονη πίεση από τους ηγέτες της περιοχής, και τελικά από τον τακτικό στρατό, για να αποκατασταθεί η μεταβατική κυβέρνηση. Τελικά, μετά την είσοδο του τακτικού στρατού στην Ουαγκαντούγκου για να αντιμετωπίσει το ΣΠΑ, ο Καφαντό αποκαταστάθηκε ως Πρόεδρος στις 23 Σεπτεμβρίου 2015. Νέες εκλογές διεξήχθησαν στις 29 Νοεμβρίου, και Πρόεδρος αναδείχθηκε ο Ρος Μαρκ Καμπορέ, ο οποίος είχε διατελέσει πρωθυπουργός και πρόεδρος της βουλής στη διάρκεια της 30χρονης χούντας του Μπλεζ Κομπαορέ, αλλά είχε έρθει σε ρήξη μαζί του αρκετά πριν από την ανατροπή του.

## Παραπομπές
# Παλαιστινιακά Εδάφη

Χάρτης των Παλαιστινιακών εδαφών (1: Λωρίδα της Γάζας, 2: Δυτική Όχθη)
Τα **Παλαιστινιακά Εδάφη,** γνωστά και ως **Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη,** είναι τα εδάφη της Παλαιστίνης υπό Βρετανική Εντολή τα οποία κατακτήθηκαν από το Ισραήλ κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών το 1967 και έκτοτε βρίσκονται υπό Ισραηλινή κατοχή, δηλαδή η Δυτική Όχθη, η Ανατολική Ιερουσαλήμ και η Λωρίδα της Γάζας. Το Διεθνές Δικαστήριο έχει αναφερθεί στη Δυτική Όχθη (συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ) και στη Λωρίδα της Γάζας ως "τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη", και αυτός ο όρος επίσης χρησιμοποιήθηκε στην συμβουλευτική γνωμοδότηση που εξέδωσε το δικαστήριο τον Ιούλιο του 2004.

Ο όρος «Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη» χρησιμοποιήθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη και άλλους διεθνείς οργανισμούς μεταξύ 1998-2013 για να αναφερθεί σε εδάφη που ελέγχονται από την Παλαιστινιακή Αρχή. Τον Δεκέμβριο του 2012, η Γραμματεία του ΟΗΕ αντικατέστησε αυτόν τον όρο με τον όρο Κράτος της Παλαιστίνης. Ο Διεθνής Οργανισμός Τυποποίησης (ISO) υιοθέτησε την αλλαγή του ονόματος το 2013. Από τον Ιανουάριο του 2017, το Συμβούλιο Ασφαλείας Ηνωμένων Εθνών συνεχίζει να αναφέρεται στο «Κράτος της Παλαιστίνης» ως μη κυρίαρχη οντότητα· αυτό εμποδίζει την αποδοχή του «Κράτους της Παλαιστίνης» ως μέλους της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

Μεταξύ 1948 και 1967 τα «παλαιστινιακά εδάφη» κατείχαν η Αίγυπτος (Λωρίδα της Γάζας) και η Ιορδανία (Δυτική Όχθη και Ανατολική Ιερουσαλήμ).

## Παραπομπές
# Μαγκέν

| Μάγκεν |
| --- |
|  |
| Μάγκεν
31°17′59″N 34°25′35″E |
| Χώρα | Ισραήλ |
| Διοικητική υπαγωγή | Περιφερειακό Συμβούλιο Εσκόλ |
| Ίδρυση | 1949 |
| Υψόμετρο | 126 μέτρα |
| Πληθυσμός | 551 (2015) |
| Ιστότοπος | Επίσημος ιστότοπος |
|  Σχετικά πολυμέσα |
|

Το **Μαγκέν** (εβραϊκά: מָגֵן, σημ.: *ασπίδα*) είναι κοινότητα του Ισραήλ που βρίσκεται στη βορειοδυτική έρημο Νεγκέβ και καλύπτει 8.500 σκάλες, (11.371.300 τετραγωνικά μέτρα). Υπάγεται στην αρμοδιότητα του Τοπικού Συμβουλίου του Εσκόλ. Το 2019 είχε πληθυσμό 532 κατοίκους.

Το Κιμπούτζ ιδρύθηκε από μετανάστες με καταγωγή από τη Ρουμανία στις 16 Αυγούστου 1949.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Official website