Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Κατοχή της Ιαπωνίας (1945-1952)

|  |
| --- |
| **Κατοχή της Ιαπωνίας 日本国（連合国軍占領下）** |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ←  | **1945 – 1952** | ↓ |

 |
|

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Σημαία | Έμβλημα |

 |
| **ΎμνοςKimi Ga Yo*
* 君が代 *(Είθε η βασιλεία σου να διαρκεί για πάντα)*

Duration: 1 λεπτό and 31 δευτερόλεπτα.1:31noicon |
| Τοποθεσία {{{κοινό\_όνομα}}}Η Ιαπωνία υπό την συμμαχική κατοχή
1. Ιαπωνικό Αρχιπέλαγος τέθηκε υπό την εξουσία του Ανώτατου Διοικητή των Συμμαχικών Δυνάμεων (1945-1952)
2. Ταϊβάν και Νησιά Σπράτλυ τέθηκαν υπό την εξουσία της Κίνας
3. Νήσος Σαχαλίνη και Νησιά Κουρίλες τέθηκαν υπό την εξουσία της Σοβιετικής Ένωσης
4. Ιαπωνική κυριαρχία στην Κορέα τέθηκε υπό την Αμερικανική Στρατιωτική Διοίκηση στην Κορέα, που ανεξαρτητοποιήθηκε το 1948 ως Νότια Κορέα
5. Ιαπωνική κυριαρχία στην Κορέα τέθηκε υπό την Σοβιετική Πολιτική Διοίκηση στην Κορέα, που ανεξαρτητοποιήθηκε το 1948 ως Βόρεια Κορέα
6. Μισθωμένο έδαφος Κουατούνγκ τέθηκε υπό την εξουσία της Σοβιετικής Ένωσης (1945-1955) και επιστράφηκε στην Κίνα το 1955
7. Νησιά της Θάλασσας της Νότιας Κίνας και Νησιά Ειρηνικού Ωκεανού τέθηκαν υπό την εξουσία των Η.Π.Α. (1945-1947) και μετατράπηκαν σε Εμπιστευτική Επικράτεια των Νησιών του Ειρηνικού το 1947
 |
| **Πρωτεύουσα** | Τόκιο |
| **Γλώσσες** | Ιαπωνικά |
| **Πολίτευμα** | Στρατιωτική κατοχή |
| **Αυτοκράτορας** |  |
|  -  | 1945-1952
  | Χιροχίτο |
| **Ιστορική εποχή** | Τέλος Β' Παγκόσμιου Πολέμου Αρχή Ψυχρού Πολέμου |
|  -  | Συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας | 14 Αυγούστου 1945 |
|  -  | Αρχή της κατοχής | 28 Αυγούστου 1945 |
|  -  | Γραπτή συμφωνία παράδοσης | 2 Σεπτεμβρίου 1945 |
|  -  | Συνθήκη του Σαν Φρανσίσκο | 28 Απριλίου 1952 |
|

|  |  |
| --- | --- |
| **Προηγήθηκε** | **Διαδέχτηκε** |
|

|  |  |
| --- | --- |
|  | Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Ιαπωνία |  |
| Αμερικανική Στρατιωτική Διοίκηση στην Κορέα |  |
| Αμερικανική Πολιτική Διοίκηση των Νησιών Ρίου Κίου |  |
| Σοβιετική Ένωση |  |
| Σοβιετική Πολιτική Διοίκηση στην Κορέα |  |
| Εμπιστευτική Επικράτεια των Νησιών του Ειρηνικού |  |

 |

 |

Της **συμμαχικής κατοχής της Ιαπωνίας** στο τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου ηγήθηκαν οι ΗΠΑ των οποίων ο πρόεδρος Χάρυ Τρούμαν διόρισε τον στρατηγό Ντάγκλας Μακάρθουρ ως Ανώτατο Διοικητή των Συμμαχικών Δυνάμεων με την υποστήριξη της Βρετανικής Κοινοπολιτείας.

Σε αντίθεση με την Γερμανική κατοχή, η Σοβιετική Ένωση δεν συμμετείχε. Οι δυνάμεις Κατοχής επέφεραν ουσιαστικές και σημαντικές αλλαγές στην δομή του ιαπωνικού κράτους - τερματίζοντας και την αυτοκρατορική περίοδο της χώρας.

Το ιαπωνικό σύνταγμα αναθεωρήθηκε διεξοδικά και οι τεράστιες εξουσίες του αυτοκράτορα περιορίστηκαν από το νόμο. Η κατοχή, με την κωδική ονομασία **"Επιχείρηση Μαύρη Λίστα"** (*αγγλικά* **Operation Blacklist**) τερματίστηκε με την ειρηνευτική Συνθήκη του Σαν Φρανσίσκο που υπεγράφη στις 8 Σεπτεμβρίου 1951 και άρχισε να ισχύει στις 28 Απριλίου 1952.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Κατοχή της Ιαπωνίας (1945-1952) στο Wikimedia Commons
# Ορθογραφία

Με τον όρο **ορθογραφία** ονομάζουμε το σύνολο των κανόνων που αφορούν τη γραπτή απεικόνιση των λέξεων μιας γλώσσας. . Με αυτήν την έννοια στην ορθογραφία συμπεριλαμβάνονται οι κανόνες συλλαβισμού και η χρήση των σημείων στίξης. Στη φθογγογραφική γραφή, η ορθογραφία είναι συνήθως φωνητική, μορφολογική ή ιστορική.

Η ορθογραφία, αν και παίζει καθοριστικό ρόλο στην εκπαίδευση αποτελεί σύμβαση και όχι εγγενές χαρακτηριστικό της γλώσσας. Μεγάλη επίδραση στην παγίωση των κανόνων της ορθογραφίας σε πολλές γλώσσες είχε η ανακάλυψη της τυπογραφίας.

Η ορθογραφία παραδοσιακά καθυστερεί σε σχέση με τη ζωντανή γλώσσα. Σε μια ζωντανή γλώσσα, αργά αλλά αδιάκοπα διαφοροποιείται η προφορά. Παράλληλα η γλώσσα μπορεί να περιέχει συνέχεια μεταβαλλόμενες διαλέκτους χωρίς επίσημους κανόνες ορθογραφίας.

## Δυσορθογραφία

Η συστηματική δυσκολία που συναντάται στην ορθογραφία και εμφανίζεται στην πρώιμη παιδική ηλικία αναφέρεται ως δυσορθογραφία. Δεν σχετίζεται πάντα με τη δυσκολία στην γραφή ή την ανάγνωση. Η διάγνωση για την δυσορθογραφία γίνεται κατά την ενήλικη ζωή, όταν άτομα που έχουν διαγνωστεί με δυσλεξία, έχουν αντιμετωπίσει τα προβλήματα ανάγνωσης, όμως τα προβλήματα ορθογραφίας επιμένουν. Η επικρατέστερη υποτιθέμενη αιτία για την εμφάνιση της δυσορθογραφίας συναντάται στο φωνολογικό έλλειμμα, το οποίο έγκειται στον προφορικό λόγο. Υπάρχει πληθώρα μεθόδων και τεχνικών διδασκαλίας για τη βελτίωση της ορθογραφικής δεξιότητας. Σύμφωνα με την επιστήμη της λογοθεραπείας η δυσορθογραφία είναι μια διαταραχή του λόγου και εντάσσεται στις μαθησιακές δυσκολίες.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Λεξιλογικός ορισμός του ορθογραφία  στο Βικιλεξικό
# Γλύφος

**Γλύφος** ονομάζεται η μορφή ενός γράμματος ή συμβόλου στην γλωσσολογία και την τυπογραφική ορολογία. Πρωτοχρησιμοποιήθηκε στην Αγγλική το 1727 ως όρος της τυπογραφίας (*Glyph*), ως δάνειο του γαλλικού όρου *glyphe* που προέρχεται από την ελληνική λέξη *γλυφή* (σκάλισμα, χάραγμα), εξ ου και *Ιερογλυφικά*.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Luc Devroye Εκτενής λίστα σχετικά με την Τυπογραφία (πάνω από 100 διαφορετικές κατηγορίες) - Συγκέντρωση και ταξινόμηση των στοιχείων από: Luc Devroye.
* Counterspace: Μία ιστοσελίδα αφιερωμένη στην τυπογραφία και την ιστορία της
# Αραβικό σύστημα αρίθμησης

Οι αραβικοί αριθμοί σε γραμματοσειρά sans-serif
Το **αραβικό** ή **ινδο-αραβικό σύστημα αρίθμησης** αποτελείται από τα δέκα ψηφία: 0,1,2,3,4,5,6,7,8 και 9, τα οποία βασίζονται στο Ινδο-αραβικό σύστημα αρίθμησης, το πιο διαδεδομένο σύστημα συμβόλων αριθμητικής αναπαράστασης του κόσμου σήμερα.

## Παραπομπές
# Εμότζι

Ένα εμότζι του εγχειρήματος γραμματοσειρών Noto
Τα **εμότζι** (ή **ιμότζι**) (ιαπωνικά: 絵文字‎‎) είναι ιδεογράμματα και φατσούλες τα οποία χρησιμοποιούνται σε ηλεκτρονικά μηνύματα και ιστοσελίδες. Τα εμότζι υπάρχουν σε διάφορες μορφές, όπως εκφράσεις προσώπου, καθημερινά χρηστικά αντικείμενα, τρόφιμα, καιρικές συνθήκες, ζώα, σημαίες κτλ. Μοιάζουν πολύ με τις φατσούλες αλλά είναι πραγματικές εικόνες και όχι κείμενο. Η λέξη εμότζι είναι ιαπωνική και αποτελείται από τα ιδεογράμματα ε (絵, "εικόνα") και μότζι (文字, "χαρακτήρας");. Στο ISO 15924, ο κωδικός του εμότζι είναι `Zsye`.

Τα εμότζι προέρχονται από τα Ιαπωνικά κινητά τηλέφωνα όπου πρωτοχρησιμοποιήθηκαν το 1997. Το εμότζι έγινε ολοένα και πιο δημοφιλές σε όλο τον κόσμο στη δεκαετία του 2010, αφού προστέθηκε σε διάφορα λειτουργικά συστήματα κινητών. Πλέον θεωρείται ότι ανήκει στον λαϊκό πολιτισμό του δυτικού κόσμου. Η *Λέξη της Χρονιάς* (τίτλος τον οποία απονέμει το λεξικό της Οξφόρδης σε ένα ονοματικό σύνολο ή μια λέξη, συνήθως σε ευρεία χρήση κατά την περίοδο που απονέμεται ο τίτλος) για το 2015 ήταν το εμότζι με δάκρυα χαράς (😂) .

Το 2014, ο ιδρυτής της ιστοσελίδας Emojipedia Jeremy Burge, καθιέρωσε την *Παγκόσμια Ημέρα Εμότζι* (αγγλικά: World Emoji Day), με ημερομηνία εορτασμού την 17η Ιουλίου. Οι New York Times ανέφεραν ότι η συγκεκριμένη ημερομηνία επιλέχθηκε με βάση τα εμότζι ημερολογίου (📆 και 📅), όπως αυτά εμφανίζονται στις συσκευές iOS και macOS.

## Παραπομπές
# Αυτολογική λέξη

**Αυτολογική** ή **ομολογική** είναι μια λέξη που εκφράζει μια ιδιότητα που διαθέτει η ίδια η λέξη [π.χ. "λέξη" (είναι λέξη), "ουσιαστικό" (είναι ουσιαστικό), "ελληνική" (είναι ελληνική λέξη), "πεντασύλλαβη" (έχει πέντε συλλαβές), γραμμένη (είναι γραμμένη)]. Το αντίθετο είναι μια **ετερολογική** λέξη, μια λέξη της οποίας η έννοια δεν ισχύει για τον εαυτό της [π.χ. "μέγας" (δεν είναι μεγάλη λέξη), "μονοσύλλαβος" (έχει περισσότερες από μία συλλαβές), "επίθετο" (είναι ουσιαστικό), ανορθόγραφος (η λέξη δεν είναι γραμμένη ανορθόγραφα)].

Σε αντίθεση με τις γενικότερες έννοιες της αυτολογίας και της αυτοαναφοράς, αυτή η συγκεκριμένη διάκριση και αντίθεση «αυτολογικών» και «ετερολογικών λέξεων» είναι ασυνήθιστη στη γλωσσολογία για την περιγραφή γλωσσικών φαινομένων ή κατηγοριών λέξεων, αλλά χρησιμοποιείται στη λογική και τη φιλοσοφία, όπου πλάστηκε από τον Κουρτ Γκρέλινγκ και τον Λέοναρντ Νέλσον, για την περιγραφή ενός σημαντικού παραδόξου, αργότερα γνωστή ως το παράδοξο του Grelling ή το παράδοξο Grelling–Nelson.

## Δείτε επίσης

* Μεταπλασμός
* Αυτοαναφορά
* Παράρτημα:Αγγλικοί αυτολογικοί όροι στο αγγλικό Βικιλεξικό

## Παραπομπές

## Περαιτέρω ανάγνωση

* Φόλκερ Πέκχαους: *The Genesis of Grelling's Paradox*, από τους: Ίνγκολφ Μαξ / Βέρνερ Στέλτσνερ (επιμ.), *Logik und Mathematik: Frege-Kolloquium Jena 1993*, Βάλτερ ντε Γκρόιτερ, Βερολίνο 1995 (Perspektiven der analytischen Philosophie, 5), σελ. 269–280
* Σάιμον Μπλάκμπερν: *The Oxford Dictionary of Philosophy*, Oxford University Press, 2η έκδ., Οξφόρδη 2005, σελ. 30 («αυτολογική»), σελ. 170 («ετερολογική»), σελ. 156 ("Το παράδοξο του Grelling")

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Χένρι Ζίγκερμαν : Κατάλογος αυτολογικών λέξεων
* Μια σύντομη ματιά στους διαφορετικούς τύπους αυτολογίας του Αϊόναταν Γουέισγκλας
# Αϊκίντο

Το **αϊκίντο** (ακριβέστερα:**αϊκιντόο**) (ιαπωνικά: 合気道‎‎) (aikido ή ακριβέστερα **aikidou**) είναι μία πολεμική τέχνη που κατάγεται από την Ιαπωνία. Δημιουργήθηκε από τον Μοριχέϊ Ουεσίμπα στη δεκαετία του 1920. Το αϊκίντο είναι τεχνική άμυνας, που επιτρέπει στον αμυνόμενο να προφυλάξει τον εαυτό του χωρίς να τραυματίσει τον αντίπαλο. Βασίζεται περισσότερο στην εκμετάλλευση της αίσθησης ισορροπίας και της τεχνικής του αμυνόμενου παρά στη μυϊκή δύναμη, ενώ εκτός από σωματική αποτελεί και πνευματική άσκηση. Γι' αυτό και ονομάζεται *η τέχνη της μη αντίστασης*. Συνδυάζει χτυπήματα, λαβες, και εξάσκηση με όπλα.

## Ιστορία

Η ιστορία του **αϊκίντο** είναι συνδεδεμένη με το πρόσωπο του **Μοριχέϊ Ουεσίμπα** (1883-1969), μιας από τις πιο διακεκριμένες φυσιογνωμίες των ιαπωνικών πολεμικών τεχνών του 20ου αιώνα. Ο Ουεσίμπα πέρασε τις πρώτες τρεις δεκαετίες της ζωής του μελετώντας διάφορες πολεμικές τέχνες (κυρίως το τζουτζούτσου της σχολής Ντάιτο-ρίου αλλά και κεντζούτσου –ξιφασκία– και άλλα στιλ πάλης) και από τα μέσα της δεκαετίας του '30, άρχισε να διδάσκει τη δική του εκδοχή μιας τέχνης που στηρίζεται στις ρίψεις και τις ακινητοποιήσεις αλλά και που περιλαμβάνει τεχνικές αφοπλισμού ενάντια σε αντιπάλους οπλισμένους με ξύλινο ξίφος (μποκέν), μακρύ ξύλινο ραβδί(μπο), κοντό ξύλινο ραβδί μήκους 1,20 μ. (τζο) ή μαχαίρι (τάντο). Βασικό χαρακτηριστικό του αϊκίντο έναντι άλλων τεχνών της κατηγορίας τζουτζούτσου είναι η ιδεολογία του Ουεσίμπα η οποία απαγορεύει τους αγώνες και προάγει την αρμονία και την αλληλοκατανόηση μεταξύ των ανθρώπων. Το αϊκίντο σήμερα είναι χωρισμένο σε τρία μεγάλα στιλ, το ένα από τα οποία (Αϊκικάι) διοικείται από τους απογόνους του Ουεσίμπα (αυτή τη στιγμή από τον εγγονό του), κατά το παραδοσιακό ιαπωνικό σύστημα.

## Περιγραφή

Όπως και οι άλλες τέχνες που προέρχονται από το τζουτζούτσου, το αϊκίντο στηρίζεται στην αποφυγή της επίθεσης με κίνηση του σώματος, στη διάσπαση της ισορροπίας του αντιπάλου και στον έλεγχό του, συχνά με ακινητοποιήσεις και/ή καθηλώσεις. Βασικά τεχνικά χαρακτηριστικά του αϊκίντο είναι οι κυκλικές κινήσεις και η μείξη της κίνησης του αμυνόμενου με αυτή του επιτιθέμενου καθώς η βασική «υπόθεση» είναι ότι οι επιθέσεις αντιμετωπίζονται πριν φτάσουν σε πολύ μικρή απόσταση. Λόγω των πολλών πτώσεων –που θυμίζουν τις πτώσεις του Τζούντο– η εξάσκηση γίνεται σε στρώματα (*τατάμι*) ενώ ένα οπτικό χαρακτηριστικό της τέχνης είναι η χρήση του παραδοσιακού φαρδιού παντελονιού *χακάμα*.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Aikido zanshin
* Αϊκίντο Αθηνών
* Ελληνική Ένωση του Αϊκίντο
* Athens Bushido Center Αρχειοθετήθηκε 2016-03-06 στο Wayback Machine.
* Aikido Alliance Αρχειοθετήθηκε 2017-07-11 στο Wayback Machine.
* Aikido Dojo Αρχειοθετήθηκε 2018-08-09 στο Wayback Machine.
*
# Σαππόρο

| Σαππόρο |
| --- |
|  |
|

|  |  |
| --- | --- |
|  Σημαία |  Έμβλημα |

 |
| Ύμνος: Shimin no uta |
| Σαππόρο
43°3′43″N 141°21′16″E |
|  |
| Χώρα | Ιαπωνία |
| Διοικητική υπαγωγή | Ισικάρι |
| Γεωγραφική υπαγωγή | Ishikari Plain |
| Ίδρυση | 1  Αυγούστου 1922 |
| Διοίκηση |
|  • Mayor of Sapporo | Katsuhiro Akimoto (από 2015) |
|  • Μέλος του/της | Παγκόσμια Ομοσπονδία Τουριστικών Πόλεων |
| Έκταση | 1.121,26 km² |
| Υψόμετρο | 5 μέτρα |
| Πληθυσμός | 1.959.313 (1  Ιανουαρίου 2020) |
| Ταχ. κωδ. | 060-8611 |
| Τηλ. κωδ. | 11 |
| Ζώνη ώρας | UTC+09:00 |
| Ιστότοπος | Επίσημος ιστότοπος |
|  Σχετικά πολυμέσα |
|

Το **Σαππόρο** (ιαπωνικά: *札幌*) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της Χοκκάιντω, της βορειότερης των τεσσάρων μεγάλων νήσων που αποτελούν την Ιαπωνία. Το Σαππόρο φημίζεται κυρίως για την διοργάνωση των Χειμερινών Ολυμπιακών αγώνων του 1972 και για το γιουκί ματσούρι (ιαπωνικά: 雪祭り) δηλαδή το φεστιβάλ χιονιού του, που γίνεται κάθε Φεβρουάριο.

Το Σαππόρο είναι μια νέα πόλη και διαφέρει από τις άλλες πόλεις της Ιαπωνίας, γιατί ο σχεδιασμός του έχει γίνει με αμερικανικά πρότυπα. Διαθέτει μετρό και πολλά πανεπιστήμια με κυριότερο το Πανεπιστήμιο του Χοκκάιντω (ιαπωνικά: 北海道大学 ή συντομευμένα 北大, *Hokkaidou Daigaku ή Hokudai*)

Στο Σαππόρο εδρεύει η ομάδα μπέιζμπολ Νιππόν Χαμ Φάιτερς (ιαπωνικά: 日本ハムファイターズ ή συντομευμένα 日ハム, (*Nippon Ham Fighters ή Nichihamu*) καθώς και η ομάδα ποδοσφαίρου Κονσαντόορε Σαππόρο (ιαπωνικά: コンサドーレ札幌, (*Consadole Sapporo*).

## Πανεπιστήμια

* Πανεπιστήμιο του Χοκκάιντω (北海道大学)
* Πανεπιστήμιο Εκπαίδευσης του Χοκκάιντω (北海道教育大学)
* Πανεπιστήμιο της Πόλης του Σαππόρο (札幌市立大学)
* Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Σαππόρο (札幌医科大学)

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Άρθρο για το Πανεπιστήμιο του Σαππόρο στην σελίδα του Ελληνο-Ιαπωνικού Κέντρου.
* Επίσημη σελίδα της ποδοσφαιρικής ομάδας Κονσαντόορε Σαππόρο. (Στα ιαπωνικά)
* Επίσημη σελίδα της ομάδας μπέηζμπωλ Νιππόν Χαμ. (Στα ιαπωνικά)
* Επίσημη σελίδα του φεστιβάλ χιονιού του Σαππόρο. (Στα αγγλικά και ιαπωνικά)
* Επίσημη σελίδα του πανεπιστημίου του Χοκκάιντο. (Στα αγγλικά και ιαπωνικά)
# Γλώσσα Αϊνού

Το Μουσείο Πίρκα Κοτάν, γλωσσικό και πολιτιστικό κέντρο Αϊνού στο Σαπόρο (περιοχή Τζοζανκέι)Η **Αϊνού** (Αϊνού: アイヌ・イタㇰ*, Αϊνού=ιτάκ,* Ιαπωνικά: アイヌ語 *Αϊνού-γκο*) είναι γλώσσα που ομιλείται από τα μέλη της εθνοτικής ομάδας Αϊνού στο βόρειο ιαπωνικό νησί Χοκάιντο.

Μέχρι τον 20ο αιώνα, οι γλώσσες Αϊνού ομιλούνταν σε όλο το νότιο μισό του νησιού Σαχαλίνη και από μικρό αριθμό ατόμων στις Κουρίλες. Υπάρχουν τρεις κύριες διάλεκτοι μαζί με άλλες 19 διαλέκτους των γλωσσών Αϊνού. Μόνο η παραλλαγή του Χοκάιντο έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα, ενώ ο τελευταίος ομιλητής των Αϊνού της Σαχαλίνης πέθανε το 1994. Οι γλώσσες Αϊνού του Χοκάιντο τείνουν να μην έχουν πια ομηλιτές, αν και γίνονται προσπάθειες για την αναβίωσή τους. Η Ιαπωνική κυβέρνηση αποφάσισε να αναγνωρίσει τα Αϊνού ως αυτόχθονα τον Ιούνιο του 2008. Επί του παρόντος, η Ιαπωνική κυβέρνηση ενεργοποίησε μηχανισμό έτσι ώστε να διατηρηθεί ο πολιτισμός των Αϊνού, συμπεριλαμβανομένης και της γλώσσας.

Η Αϊνού δεν έχει καμία γενικά αποδεκτή γενεαλογική σχέση με οποιαδήποτε άλλη γλωσσική οικογένεια.

## Ομιλητές

Ανάλογα με το σύστημα ταξινόμησης που χρησιμοποιείται, η Αϊνού θεωρείται γλώσσα υπό εξαφάνιση σύμφωνα με την Ουνέσκο. Το 2016 ο Εθνολόγος την θεωρούσε 8β, που σημαίνει "σχεδόν εξαφανισμένη". Βρίσκεται σε κίνδυνο από πριν τη δεκαετία του 1960. Υπάρχουν περίπου 30.000 Αϊνού στην Ιαπωνία, και μόνο 15 ομιλητές την μιλούν ως μητρική ενώ 304 μπορούν να την καταλάβουν. Ωστόσο, τα νούμερα αυτά είναι αβέβαια εξαιτίας άλλων ομιλητών της Αϊνού που δεν δηλώθηκαν ως Αϊνού.

## Παραπομπές
# Σούμο

Αγώνας σούμο
Το **σούμο** (ιαπωνικά: 相撲‎‎) είναι ανταγωνιστική μορφή πάλης στην οποία ο ένας παλαιστής (*ρικίσι*) επιχειρεί να σπρώξει τον άλλο παλαιστή έξω από ένα κυκλικό δακτύλιο (*ντόχιο*) ή να τον αναγκάσει να ακουμπήσει το έδαφος με οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματός του πέρα από τα πέλματα των ποδιών. Το άθλημα προέρχεται από την Ιαπωνία, τη μόνη χώρα στην οποία ασκείται επαγγελματικά. Γενικά, θεωρείται μια μορφή *gendai budō* (σύγχρονη ιαπωνική πολεμική τέχνη), αν και ως άθλημα έχει ιστορία αρκετών αιώνων. Πολλές αρχαίες παραδόσεις έχουν διατηρηθεί στο σούμο και ακόμη και σήμερα το άθλημα περιλαμβάνει πολλά τελετουργικά στοιχεία, όπως ο εξαγνισμός με αλάτι, από τις μέρες που το σούμο χρησιμοποιούνταν ως τελετουργία του Σιντοϊσμού. Η ζωή των παλαιστών ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από τους κανόνες της Ομοσπονδίας Σούμο. Οι περισσότεροι παλαιστές σούμο πρέπει να ζουν σε κοινοτικούς «στάβλους» εξάσκησης σούμο, γνωστούς στα ιαπωνικά ως χέγια, όπου όλες οι πλευρές της καθημερινής ζωής, από τα γεύματα μέχρι τον τρόπο ντυσίματος, υπαγορεύονται από αυστηρές παραδόσεις.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη σελίδα της Ομοσπονδίας Σούμο (Αγγλικά)
# Δυναστεία Τζιν (265-420)

Η Αυτοκρατορία των Τζιν (με κίτρινο χρώμα) στη μεγαλύτερή της έκταση, περίπου το 280 μ.Χ. ("Δυτικοί Τζιν")
H **Δυναστεία Τζιν** ήταν δυναστεία της Αυτοκρατορικής Κίνας, την περίοδο 265-420 μ.Χ. Ιδρύθηκε από τον Σιμά Γιαν, γιο του Σιμά Τσάο, ο οποίος έγινε Πρίγκιπας του Τζιν και μετά θάνατον ανακηρύχθηκε ιδρυτής της ομώνυμης δυναστείας. Η δυναστεία προέκυψε στα τέλη και μετά την περίοδο των "Τριών Βασιλείων" (220-280 μ.Χ.), η οποία έληξε με την κατάκτηση των "Ανατολικών Γου" από τους Τζιν. Υπάρχουν δύο κύριες κατηγορίες-χρονικές περίοδοι στην ιστορία της δυναστείας. Οι "Δυτικοί Τζιν" και οι "Ανατολικοί Τζιν".

Οι "Δυτικοί Τζιν" (265–316) ιδρύθηκαν ως διάδοχο κράτος στους Κάο Βέι μετά την υφαρπαγή του θρόνου από τον Σιμά Γιαν, με πρωτεύουσα τη Λουογιάνγκ (265–311) και κατόπιν την Τσανγκ'αν (σημερινή Σιάν στην επαρχία Σαανσί) (312–316). Οι "Δυτικοί Τζιν" ξαναένωσαν την Κίνα το 280 μ.Χ., αλλά σχεδόν αμέσως μετά το κράτος τους αντιμετώπισε κρίση διαδοχής, εμφύλιο πόλεμο και εισβολή από τους "Πέντε Βαρβάρους". Οι αντάρτες αλλά και οι εισβολείς άρχισαν να εγκαθιδρύουν αυτόνομα κράτη στην κοιλάδα του Κίτρινου Ποταμού, εγκαινιάζοντας την περίοδο της κινεζικής ιστορίας που ονομάζεται "Δεκαέξι Βασίλεια".

Τα κράτη αυτά αμέσως άρχισαν να πολεμούν μεταξύ τους καθώς και την Αυτοκρατορία των Τζιν ("Δυτικοί Τζιν"), οδηγώντας στη μετεξέλιξη της δυναστείας, με τη μεταφορά από τον Σιμά Ρούι της πρωτεύουσας στο Τζιανκάνγκ (σημερινή Ναντζίνγκ), με αποτέλεσμα να προκύψουν οι "Ανατολικοί Τζιν" (317–420) στη θέση των "Δυτικών Τζιν". Η δυναστεία των "Ανατολικών Τζιν" ανατράπηκε τελικώς από τη δυναστεία Λιο Σονγκ.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Δυναστεία Τζιν (265-420) στο Wikimedia Commons
# Χονσού

Χονσού| Ιαπωνική γλώσσα: 本州 |
| --- |
|  |
| Γεωγραφία |
| Συντεταγμένες | ﻿ / ﻿ |
| Αρχιπέλαγος | Ιαπωνικό Αρχιπέλαγος |
| Έκταση | 227.943 km² |
| Ακτογραμμή | 10.084 km |
| Υψόμετρο | 3.776 μ |
| Υψηλότερη κορυφή | Φούτζι |
| Χώρα |
| **Ιαπωνία** |
| Δημογραφικά |
| Πληθυσμός | 103.000.000 (απογραφής 2005) |
| Πυκνότητα | 451,9 /χλμ2 |
|  Σχετικά πολυμέσα |

Το **Χονσού** (ιαπωνικά: 本州‎‎, ακριβέστερα **Χόνσ'ου**) είναι το μεγαλύτερο νησί της Ιαπωνίας. Βρίσκεται νοτίως του Χοκκάιντω, βορείως του Σικόκου και βορειοανατολικά του Κιούσου. Είναι το έβδομο μεγαλύτερο νησί του κόσμου και το δεύτερο με το μεγαλύτερο πληθυσμό μετά την Ιάβα.

Το νησί έχει περίπου 1.300 χλμ. μήκος ενώ το εύρος του εκτείνεται από 50 σε 230 χλμ. και η συνολική έκτασή του είναι 227.943 τετραγωνικά χιλιόμετρα, καλύπτοντας το 60% της συνολικής έκτασης της Ιαπωνίας. Είναι μεγαλύτερο από το νησί της Μεγάλης Βρετανίας. Διαθέτει επίσης ακτογραμμή μήκους 10.084 χλμ.

Ορεινή και ηφαιστειογενής περιοχή, το Χονσού πλήττεται συχνά από σεισμούς. Η υψηλότερη κορυφή του είναι το ενεργό ηφαίστειο του Φούτζι στα 3.776 μέτρα. Διαρέεται από πολλούς ποταμούς, μεταξύ των οποίων και ο ποταμός Σινάνο, ο μεγαλύτερος της Ιαπωνίας. Το κλίμα του ποικίλει από τον ψυχρό βορρά μέχρι τον υποτροπικό νότο.

Ο πληθυσμός του είναι 103.000.000 (2005), συγκεντρωμένος στις διαθέσιμες πεδινές περιοχές, κυρίως στην πεδιάδα Κάντο, όπου το 25 % του πληθυσμού διαμένει εντός ή γύρω από το Τόκυο και τη Γιοκοχάμα. Άλλες πόλεις περιλαμβάνουν τις Κυότο, Οσάκα, Κόμπε, Χιροσίμα, Σέννται και Νάγκογια. Το νησί χωρίζεται σε πέντε περιοχές και εμπεριέχει 34 περιφέρειες, μεταξύ των οποίων και η μητροπολιτική περιφέρεια του Τόκυο.

Τα τρία τέταρτα των βασικών, σημαντικών και σύγχρονων πόλεων της Ιαπωνίας βρίσκονται στο Χονσού όπως οι Τόκυο, Γιοκοχάμα, Ναγκόγια, Κόμπε, Κυότο, Άκιτα, Σεντάι, Φουκουσίμα, Νιιγκάτα και Χιροσίμα. Επίσης, εδώ βρίσκονται και σημαντικά πολιτιστικά κέντρα όπως το Κυότο, η Νάρα και η Καμακούρα.

Το νησί περιλαμβάνει και σημαντικές αγροτικές περιοχές. Η Νιιγκάτα θεωρείται ως σημαντικός παραγωγός ρυζιού, οι πεδιάδες του Κάντο και του Νόμπι παράγουν ρύζι και λαχανικά, το Γιαμαμάσι είναι μείζων φρουτο-παραγωγή περιοχή και το Αομόρι είναι γνωστό για τα μήλα του.

Μια σειρά από βουνά διατρέχουν κατά μήκος το νησί του Χονσού. Εκτός από το βουνό Φούτζι («Φούτζι-σαν» ή «Φούτζι-γιάμα», το υψηλότερο όλης της Ιαπωνίας), στο Χονσού βρίσκονται και οι Ιαπωνικές Άλπεις. Η ύπαρξη των βουνών ευθύνονται και για τις σημαντικές κλιματολογικές διαφορές μεταξύ της νότιας ή ανατολικής πλευράς και της δυτικής ή βόρειας.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Χονσού στο Wikimedia Commons
* Χονσού, Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα] (Αγγλικά)
# Κιούσου

Κιούσου| Ιαπωνικά: 九州 |
| --- |
|  |
| Γεωγραφία |
| Αρχιπέλαγος | Ιαπωνικό Αρχιπέλαγος |
| Έκταση | 36.783 km² |
| Ακτογραμμή | 3.888 km |
| Υψόμετρο | 1.788 μ |
| Υψηλότερη κορυφή | Κουτζ'ούου-σαν |
| Χώρα |
| **Ιαπωνία** |
| Πρωτεύουσα | Φουκουόκα (πληθ. 1.461.631) |
| Δημογραφικά |
| Πληθυσμός | 13.231.995 (απογραφής 2006) |
| Πυκνότητα | 359,7 /χλμ2 |
|  Σχετικά πολυμέσα |

Η νήσος Κιούσου.
Η νήσος **Κιούσου** (ιαπωνικά: 九州‎‎, προφορά: **Κιούουσ'ουου,** κυριολ. *Εννέα Επαρχίες*), με έκταση 36.783 τ.χλμ. και 13.231.995 κατοίκους (2006), είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Ιαπωνίας και το δεύτερο σε πληθυσμό. Η θέση της στα ΝΔ του Χονσού και του Σικόκου την κάνει επίσης το νοτιότερο από τα κύρια νησιά της Ιαπωνίας. Πριν το 1914, η έκταση του νησιού ήταν 36.706 τ.χλμ, λόγω της έκρηξης του ηφαίστειου Σακουρατζίμα. Η έκρηξη ήταν τόσο δυνατή, που ένωσε το νησί Σακουρατζίμα με το Κιούσου.

Η Κιούσου είναι νησί ορεινό και περιλαμβάνει το ηφαίστειο Άσο (1.591 μ.)- το ενεργότερο της Ιαπωνίας.

Από διοικητικής πλευράς χωρίζεται πλέον σε 7 νομούς (県, *κεν*):

* Φουκούοκα
* Καγκόσιμα
* Κουμάμοτο
* Μιγιάζακι
* Ναγκασάκι
* Οόιτα
* Σάγκα

Μεγαλύτερη πόλη είναι η Φουκουόκα, με πληθυσμό 1,4 εκατομμύρια κατοίκων. Ακολουθούν η Κιτακιούσου, Κουμαμότο, Καγκοσίμα και η ιστορική πόλη του Ναγκασάκι.

## Πολιτισμός

Ο πολιτισμός της Κιουσού έχει δεχθεί έντονες επιρροές από τις νότιες κουλτούρες, όπως εκείνη των Ριουκίου (Οκινάουα).Αποτελεί μία από τις περιοχές της Ιαπωνίας όπου διατηρούνται σε μεγάλο βαθμό αρχαίες και ιδιαίτερες πολιτιστικές παραδόσεις.

**Άνθρωποι**

Οι κάτοικοι της Κιουσού είναι γνωστοί για τον σχετικά συντηρητικό τους χαρακτήρα, σε σύγκριση με άλλες περιοχές της Ιαπωνίας.

Ιδιαίτερα οι άνδρες της Κιουσού αποκαλούνται συχνά «άνδρες της Κιουσού» (*Kyūshū danji*) και χαρακτηρίζονται από μια άγρια και δυναμική εικόνα.

Χάρη σε αυτές τις πολιτιστικές ιδιαιτερότητες, η περιοχή συνεχίζει να διατηρεί έντονα τα παραδοσιακά της στοιχεία.

**Μουσικά όργανα**

Στην Κιουσού υπάρχει ένα παραδοσιακό μουσικό όργανο που ονομάζεται **γκοττάν (gottan/ゴッタン)**.

Το όργανο αυτό μοιάζει με το *sanshin(三線)* της Οκινάουα και το *shamisen(三味線)* της ηπειρωτικής Ιαπωνίας, και μπορεί να θεωρηθεί ως κάτι ενδιάμεσο.

Το γκοττάν θεωρείται έκφραση της ψυχής των κατοίκων της Κιουσού.

## Παραπομπές