Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Ρόυαλ Χόλογουεϊ

| Ρόυαλ Xόλογουεϊ |
| --- |
| πανεπιστήμιο, κολέγιο, ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, εκπαιδευτικός οργανισμός και οργανισμός |
|  |
|  |
| Διεύθυνση | Royal Holloway and Bedford New College, Egham Hill, Egham, Surrey, TW20 0EX |
| Γεωγραφικές συντεταγμένες | 51°25′29″N 0°34′0″W |
| Διοικητική υπαγωγή | Runnymede και Σάρεϊ |
| Χώρα | Ηνωμένο Βασίλειο |
| Έναρξη κατασκευής | 1879 |
| Ιστότοπος |
| Επίσημος ιστότοπος |
|  Πολυμέσα |
| Δεδομένα () |

Το **Royal Holloway** (στα ελληνικά: *Ρόυιαλ Χόλογουεϊ, Πανεπιστήμιο του Λονδίνου*) ιδρύθηκε το 1885. Είναι τμήμα του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και ένα από τα έξι μεγαλύτερα κολέγια με 7.700 σπουδαστές από 120 χώρες.

Η πανεπιστημιούπολη του κολλεγίου βρίσκεται στο Έγκαμ (Egham), του Σάρεϊ, ακριβώς έξω από το όριο του ευρύτερου Λονδίνου. Αρχικά ήταν γνωστό ως Royal Holloway College, ένα κολλέγιο θηλέων, και ιδρύθηκε από το βικτοριανό επιχειρηματία Τόμας Χόλογουεϊ (*Thomas Holloway*) το 1879. Το 1900 το Ρόυιαλ Χόλογουεϊ έγινε τμήμα του πανεπιστημίου του Λονδίνου, και οι άνδρες αναγνωρίστηκαν αρχικά το 1945 (λαμβάνοντες μεταπτυχιακή εκπαίδευση) και το 1965 (λαμβάνοντας προπτυχιακή εκπαίδευση, προπτυχιακοί φοιτητές). Το 1985, το Κολλέγιο Ρόυιαλ Χόλογουεϊ συγχωνεύτηκε με το κολλέγιο του Μπέντφορντ (στο παρελθόν ένα κολλέγιο θηλέων του Λονδίνου, το οποίο ιδρύθηκε το 1849). Το συγχωνευμένο κολέγιο ονομάστηκε **Royal Holloway and Bedford New College** (RHBNC). Αυτό παρέμεινε το επίσημο καταχωρημένο όνομα του κολλεγίου έως το 1992, οπότε και το Συμβούλιο του κολλεγίου άλλαξε το όνομα για ευκολία στην καθημερινή χρήση σε *Royal Holloway, University of London*.
# USA Today

USA Today|  |
|  |
| Τύπος | ημερήσια εφημερίδα |
| Μορφή | μεγάλο σχήμα |
| Ιδιοκτήτης | USA Today Co. |
| Ιδρυτής | Al Neuharth |
| Εκδότης | USA Today Co. |
| Αρχισυντάκτης | Nicole Carroll |
| Ίδρυση | 15  Σεπτεμβρίου 1982 |
| Γλώσσα | Αγγλικά |
| Έδρα | Tysons |
| ISSN | 2165-1779 0734-7456 |
| Ιστοσελίδα | Επίσημος ιστότοπος |
|      |
| δεδομένα |

**USA Today** (ελληνικά: Οι ΗΠΑ σήμερα) είναι ο τίτλος Αμερικανικής πανεθνικής κυκλοφορίας καθημερινής εφημερίδας που εκδίδεται από την εταιρεία Gannett Company. Ιδρύθηκε από τον Αλ Νιούχαρθ στις 15 Σεπτεμβρίου 1982. Η εφημερίδα διανέμεται και στις 50 πολιτείες, στο Πουέρτο Ρίκο, στην Ουάσινγκτον, το Γκουαχάν, στον Καναδά και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η εφημερίδα έχει την έδρα της στην περιοχή Τάισονς Κόρνερ στην Κομητεία Φέαρφαξ της Βιρτζίνια.

## Κυκλοφορία

Η εφημερίδα ανταγωνίζεται με την εφημερίδα *The Wall Street Journal* για τη θέση της πιο ευρέως κυκλοφορίσιμης εφημερίδας στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα τίτλο που κατείχε από το 2003. Σύμφωνα με το Εξεταστικό Γραφείο Κυκλοφορίας, η εφημερίδα έχει 1,8 εκατομμύρια αντίτυπα ως προς το Μάρτιο του 2012 σε σχέση με τα 2,1 εκατομμύρια της *The Wall Street Journal* αν και σε αυτό το νούμερο περιλαμβάνονται οι 400.000 εγγεγραμμένοι επί πληρωμή διαδικτυακοί αναγνώστες. Σύμφωνα με τον ανεξάρτητο πάροχο στοιχείων διαδικτυακής επισκεψιμότητας Similar Web, η ιστοσελίδα της USA Today ήταν η 100ή σε επισκεψιμότητα ιστοσελίδα στις Ηνωμένες Πολιτείες και 18η μεταξύ των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, προσελκύοντας περισσότερους από 65 εκατομμύρια επισκέπτες σε μηνιαία βάση.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Επίσημη ιστοσελίδα
# Θάλασσα της Νότιας Κίνας

| Θάλασσα της Νότιας Κίνας |
| --- |
|  |
| Χώρα | Βιετνάμ, Ταϊβάν, Μαλαισία, Καμπότζη, Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, Φιλιππίνες, Μπρουνέι και Ινδονησία |
| Έκταση | 3.500.000 km² |
| Γεωγραφικές συντεταγμένες | 12°0′0″N 113°0′0″E |
|  Σχετικά πολυμέσα |
| δεδομένα () |

Η **Θάλασσα της Νότιας Κίνας** ή **Νότια Σινική Θάλασσα** είναι θάλασσα του δυτικού Ειρηνικού ωκεανού και περιλαμβάνει μια περιοχή από τη Σιγκαπούρη και τα στενά της Μαλάκας μέχρι το στενό της Ταϊβάν, με έκταση περίπου 3,5 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα. Περίπου το 1/3 της παγκόσμιας ναυσιπλοΐας διέρχεται από τα νερά της, ενώ θεωρείται ότι κάτω από τον πυθμένα της βρίσκονται τεράστιες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου.

## Γεωγραφία

Η θάλασσα της Νότιας Κίνας περιβάλλεται από την ενδοχώρα της Κίνας και την Ταϊβάν στα βόρεια, τις Φιλιππίνες στα ανατολικά, τη χερσόνησο της Μαλαισίας και τη Σουμάτρα στα δυτικά και το Βόρνεο στα νότια. Μεγάλοι κόλποι της θάλασσας της Νότιας Κίνας είναι ο κόλπος της Ταϊλάνδης και ο κόλπος του Τονκίνο. Ακτογραμμές στη θάλασσα έχουν (με τη φορά των δεικτών του ρολογιού ξεκινώντας από βόρεια) η Κίνα (συμπεριλαμβανομένου του Μακάου και του Χονγκ Κονγκ), η Ταϊβάν, οι Φιλιππίνες, η Μαλαισία, το Μπρουνέι, η Ινδονησία, η Σιγκαπούρη και το Βιετνάμ. Επίσης, στον κόλπο της Ταϊλάνδης έχουν ακτογραμμές η Ταϊλάνδη και η Καμπότζη. Μεγάλα ποτάμια που εκβάλλουν στη θάλασσα της Νότιας Κίνας είναι ο ποταμός Περλ, ο Ερυθρός ποταμός και ο Μεκόνγκ.

Ο πυθμένας της θάλασσας αποτελείται από εκτεταμένες ηπειρωτικές υφαλοκρηπίδες, κυρίως προς τα βόρεια και δυτικά, και ένα αβυσσικό πεδίο με βάθος περίπου 4.500 μέτρα. Το βαθύτερο σημείο της θάλασσας είναι η τάφρος της Μανίλα, με μέγιστο καταγεγραμμένο βάθος 5.377 μέτρα. Στη θάλασσα βρίσκεται ένας μεγάλος αριθμός από υποθαλάσσια βουνά, τα οποία θεωρείται ότι είναι σβηστά ηφαίστεια. Νησιωτικά συστήματα που βρίσκονται μέσα στη θάλασσα είναι τα Νησιά Παρασέλ και τα Νησιά Σπράτλι, τα οποία διεκδικούνται από τις χώρες στην περιφέρεια της θάλασσας.

## Πηγές

* Brian Mortona, Graham Blackmoreb (2001). «South China Sea». *Marine Pollution Bulletin* **42** (12): 1236–1263. doi:10.1016/S0025-326X(01)00240-5.
# Κυρίαρχο κράτος

Στο διεθνές δίκαιο, **κυρίαρχο κράτος** είναι ένα μη φυσικό νομικό πρόσωπο που αντιπροσωπεύεται από μια κεντρική κυβέρνηση που ασκεί την κυριαρχία της σε μια γεωγραφική περιοχή. Το διεθνές δίκαιο καθορίζει ως κυρίαρχα κράτη, αυτά που διαθέτουν μόνιμο πληθυσμό, ορισμένο έδαφος, μία κυβέρνηση, καθώς και την ικανότητα να συνάπτουν σχέσεις με άλλα κυρίαρχα κράτη. Είναι επίσης κανονικά κατανοητό ότι ένα κράτος δεν είναι ούτε εξαρτάται ούτε υπόκειται σε οποιαδήποτε άλλη εξουσία ή κράτος.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Opinions of the Badinter Arbitration Committee at the *European Journal of International Law*
* A Brief Primer on International Law With cases and commentary. Nathaniel Burney, 2007.
* What constitutes the sovereign state? by Michael Ross Fowler and Julie Marie Bunck
* Links to the best political risk websites, ipoliticalrisk.com information on tracking, evaluating and managing sovereign risk for trade and permanent investment
* Legal opinion by the Negotiations Support Unit in the Palestinian Authority on transitional sovereignty Αρχειοθετήθηκε 2015-05-21 στο Wayback Machine.
# Σλοβακική Σοβιετική Δημοκρατία

Η **Σλοβακική Σοβιετική Δημοκρατία** (σλοβακικά: *Slovenská republika rád*, ουγγρικά: *Szlovák Tanácsköztársaság*, ουκρανικά: Словацька Радянська Республіка, κυριολεκτικά: "Σλοβακική Δημοκρατία των Συμβουλίων" - το όνομα προήλθε πριν η ρωσική λέξη *"Σοβιέτ"* (συμβούλιο) γίνει ευρέως διαδεδομένη στα σλοβακικά και σε άλλες γλώσσες συμπεριλαμβανομένων των ουγγρικών και των ουκρανικών) αποτέλεσε ένα πολύ βραχύβιο κομμουνιστικό κράτος στη νότια Σλοβακία από τις 16 Ιουνίου έως τις 7 Ιουλίου 1919 με πρωτεύουσα την πόλη του Πρέσοβ. Επικεφαλής ήταν ο Τσέχος δημοσιογράφος Antonín Janoušek.

Ανακήρυξη της Σλοβακικής Σοβιετικής Δημοκρατίας στο Πρέσοβ
Το Μάρτη του 1919, τα τσεχοσλοβακικά στρατεύματα άρχισαν να καταλαμβάνουν τη βόρεια Ουγγαρία σύμφωνα με τις εδαφικές υποσχέσεις της Αντάντ στους Τσεχους πολιτικούς κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, ο Κόκκινος Στρατός της Ουγγρικής Σοβιετικής Δημοκρατίας, αντεπιτέθηκε και κατέλαβε εδάφη της Σλοβακίας. Σε αυτά ανακηρύχτηκε η Σλοβακική Σοβιετική Δημοκρατία που υιοθέτησε πολλά μέτρα παρόμοια με αυτά που είχε υιοθετήσει η Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία. Βασικό μέτρο ήταν η εθνικοποίηση των απαλλοτριωμένων εκτάσεων των μεγαλοκτηματιών και όχι η διανομή της γης.

Μετά από απαίτηση του Κλεμανσώ, η Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία στα τέλη Ιουνίου του 1919 άρχισε να αποσύρει τα στρατεύματά της. Στα στρατεύματα της Σλοβακικής Σοβιετικής Δημοκρατίας, που αποτελούνταν από εθελοντές και τα συνδικάτα που κλήθηκαν να στρατολογήσουν ένα ποσοστό μελών τους, επικράτησε σύγχυση. Η κυβέρνηση της Σλοβακικής Σοβιετικής Δημοκρατίας τελικά πέρασε τα σύνορα και η Σλοβακία εντάχθηκε στη Τσεχοσλοβακία.

## Δείτε επίσης

* Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία (Δημοκρατικά Συμβούλια της Ουγγαρίας)
* Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας
* Γερμανική Επανάσταση του 1918-1919
* Εξέγερση των Σπαρτακιστών

## Παραπομπές

## Περαιτέρω ανάγνωση

* Toma, Peter A. "The Slovak Soviet Republic of 1919" *American Slavic & East European Review* (1958) 17#2 pp 203-215.
# Υπουργός

**Υπουργός** (ετ. Υπό + Έργο) είναι ο επικεφαλής ενός υπουργείου. Σε χώρες όπως στις ΗΠΑ, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στο Πουέρτο Ρίκο και σε άλλες αναφέρεται ο όρος Γραμματέας.

Οι Υπουργοί στην Ελλάδα προτείνονται από τον Πρωθυπουργό της εκάστοτε Κυβέρνησης και διορίζονται (τυπικά) από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το Συμβούλιο Υπουργών καλείται Υπουργικό Συμβούλιο.

## Δείτε επίσης

* Πρόεδρος της Δημοκρατίας
* Πρωθυπουργός

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Λεξιλογικός ορισμός του υπουργός  στο Βικιλεξικό
* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Υπουργός στο Wikimedia Commons
# Κολλάζ

Κολλάζ - Majid Farahani
Η λέξη **κολλάζ** προέρχεται από την Γαλλική λέξη *coller* που σημαίνει "κολλάω". Δηλαδή η εικόνα δημιουργείται από κομμάτια υφάσματος ή χαρτιού αλλά και από άλλα υλικά κολλημένα μεταξύ τους. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια καλλιτεχνική δημιουργία!

Ο Πικάσο ήταν αυτοί που πρώτοι παρουσίασαν την τεχνική αυτή, στις αρχές της δεκαετίας του 1900, θέλοντας να δώσουν ζωντάνια στα έργα τους, χρησιμοποιώντας κομμάτια από εφημερίδες αλλά και πολλά άχρηστα αντικείμενα.

Το κολλάζ ήταν η πλέον δυναμική συμβολή του Ερνστ στη προσπάθεια των ντανταϊστών να πλήξουν τις παραδοσιακές καλλιτεχνικές αξίες. Συνέθετε εικόνες με ετερόκλητα στοιχεία κι υλικά. Με τη τεχνική αυτή, κατάφερε να επεξεργαστεί οικείες εικόνες και να δημιουργήσει παράξενες αινιγματικές συνθέσεις που προκαλούν κι αποσυντονίζουν τη λογική. Η αρχική του ώθηση σε τούτο, όπως εξηγεί ο ίδιος, προήλθε από την επιθυμία του να δημιουργήσει διδακτικό κατάλογο, με τόσον ετερόκλητα στοιχεία, ώστε να μπερδέψουν το μυαλό, να παράγουν παραισθήσεις και να προσδώσουν στα αντικείμενα της εικόνας, νέες συστάσεις μέσα από τη γοργή εναλλαγή. Το πιο σημαντικό τελικά ήταν η ποιητική σπίθα που προέκυψε από το συνδυασμό ετερογενών στοιχείων, παρά το ίδιο το κολλάζ.

## Το κολλάζ στη μουσική

Αποτελεί στη μουσική μια ιδιαίτερη μορφή χρήσης από τον συνθέτη στο έργο του τμημάτων από άλλη σύνθεση (ξένη ή γραμμένη νωρίτερα από τον ίδιο). Στη μουσική άρχισε να χρησιμοποιείται από το 1960 από συνθέτες της Avant-garde (πρωτοπορίας) *Collage-Symphony* του Λουτσιάνο Μπέριο, *Hymnes* και *Opus 1970* του Στοκχάουζεν κ.ά.
Το κολλάζ κατά βάση διαφέρει από τη μέθοδο σταχυολόγησης ξένων θεμάτων. Όπως γνωρίζουμε συνθέτες από παλιά έπαιρναν θέματα άλλων συνθετών και τα εισήγαγαν σε έργα τους. Αυτό συχνά το έκανε και ο Γ. Σ. Μπαχ ενώ τη μέθοδο αυτή μπορούμε να τη συναντήσουμε σε έργα των Χαίντελ, Μότσαρτ, Χάυντν κ.ά. Υπάρχουν έργα τα οποία σχεδόν εξ ολοκλήρου αποτελούνται από τμήματα έργων άλλων συνθετών (π.χ. *Μωσαϊκό* του Παστίτσο). Στο παρελθόν, όμως, η εισαγωγή ενός ξένου μουσικού θέματος δεν υπογραμμιζόταν και δεν διαχωριζόταν από τον συνθέτη, ο οποίος επεδίωκε την μέγιστη αφομοίωση του δανεισμένου θεματικού υλικού μέσα στο έργο του. Το κολλάζ, αντιθέτως, βασίζεται στη μηχανική συνένωση στυλιστικά διαφορετικών στοιχείων, δίνοντας την αίσθηση μιας παράδοξης *μη ταύτισης*. Καμιά φορά η τεχνική αυτή χρησιμοποιείται με χιουμοριστικό σκοπό. Το εφφέ της υπογραμμισμένης στυλιστικής ανομοιότητα επιτυγχάνεται και με τη χρήση μόνο ορισμένων χαρακτηριστικών του στυλ το οποίο απέκτησε την ονομασία του ψευτοκολλάζ.
Την τεχνική του κολλάζ αξιοποίηση ο Άρβο Παρτ στο έργο *του Collage πάνω στο θέμα BACH* και ο Μπορίς Τσαϊκόφσκι στη *Δεύτερή του Συμφωνία*.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Γκαλερί και παραδείγματα
* Άλλες Τεχνικές, πληροφορίες
# Σφραγίδα

Μινωική σφραγίδα
**Σφραγίδα** είναι αποτύπωση, που εκτυπώθηκε, δημιουργήθηκε ανάγλυφα, ή προσαρτήθηκε σε έγγραφο (ή οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο) με σκοπό να το πιστοποιήσει, αντί ή μαζί με την υπογραφή.

Η λέξη επίσης χρησιμοποιείται για να περιγράψει την συσκευή που χρησιμοποιείται για να κατασκευάσει αυτή την αποτύπωση. Η σφραγίδα είναι συσκευή με μία τουλάχιστον ανάγλυφη επιφάνεια, η οποία με την εφαρμογή πίεσης αποτυπώνεται πάνω σε ένα αντικείμενο.

Η αποτύπωση της σφραγίδας πάνω σε ένα αντικείμενο δείχνει την συσχέτιση του ιδιοκτήτη της συσκευής σφραγίδας με το αντικείμενο στο οποίο αποτυπώθηκε.

Η αποτύπωση της σφαγίδας εξαρτάται από την σχεδίαση της, το υλικό κατασκευής της, το υλικό στο οποίο αποτυπώνεται (χαρτί, κερί) και από τον τρόπο με τον οποίο αποτυπώνεται. Επειδή είναι δύσκολο να αντιγραφούν όλες οι προηγούμενες συνθήκες, θεωρείται ότι μπορεί να διαπιστωθεί αν μία σφραγίδα είναι γνήσια ή πλαστή.

Ιστορικά η πλειοψηφία των σφραγίδων είναι στρόγγυλες αν και πολλές φορές εμφανίζονται με διαφορετικά σχήματα. Το σχέδιο γενικά αποτελείται από ένα έμβλημα το οποίο περιβάλλεται από κείμενο γραμμένο περιμετρικά της σφραγίδας.

Οι σφραγίδες έχουν ακόμη και σήμερα σημαντικό ρόλο στην Κίνα.
# Αναγνώριση ομιλίας

Στην επιστήμη της πληροφορικής, η **αναγνώριση ομιλίας** αναφέρεται στην μετατροπή προφερόμενων λέξεων σε κείμενο. Είναι επίσης αλλιώς γνωστή και ως "*αυτόματη αναγνώριση ομιλίας"*, "*υπολογιστική αναγνώριση ομιλίας*" ή "*speech-to-text*" (*STT*), δηλαδή (μετατροπή) "*από-ομιλία-σε-κείμενο*".

Κάποια συστήματα αναγνώρισης ομιλίας χρησιμοποιούν "αναγνώριση ομιλίας ανεξάρτητη από τον ομιλήτη", ενώ άλλα χρησιμοποιούν "εξάσκηση", όπου ένα άτομο διαβάζει κομμάτια κειμένου σε ένα σύστημα αναγνώρισης ομιλίας. Τότε, αυτού του είδους τα συστήματα αναλύουν τη φωνή ενός ομιλητή και την χρησιμοποιούν για να προσαρμόσουν την αναγνώριση της ομιλίας του συγκεκριμένου ατόμου από τον υπολογιστή, με αποτέλεσμα την πιο ακριβή καταγραφή της. Συστήματα που δεν χρησιμοποιούν εξάσκηση ονομάζονται συστήματα "ανεξάρτητα από τον ομιλητή".

Οι εφαρμογές αναγνώρισης ομιλίας συμπεριλαμβάνουν τα Φωνητικά Περιβάλλοντα Χρήστη (Voice User Interfaces) όπως η φωνητική πληκτρολόγηση (π.χ. "Κάλεσε σπίτι"), ο έλεγχος των οικιακών ηλεκτρονικών συσκευών και συστημάτων (π.χ. "Άναψε φως"), η διαδικτυακή αναζήτηση, η απλή τοποθέτηση δεδομένων, η προετοιμασία δομημένων εγγράφων (π.χ. μία αναφορά ραδιολογίας), η επεξεργασία "από-ομιλία-σε-κείμενο" και τα αεροσκάφη.

Ο όρος αναγνώριση ομιλίας δεν αναφέρεται τόσο στο "ποιος" μιλάει, αλλά στο "τι" λέει. Αναγνωρίζοντας επιπλέον όμως και την ταυτότητα του ομιλητή είναι δυνατόν να διευκολυνθεί η διαδικασία της μετάφρασης της ομιλίας του σε συστήματα που έχουν προηγουμένως εξασκηθεί στην φωνή του συγκεκριμένου ατόμου ή ακόμη είναι δυνατόν να πιστοποιηθεί ή αναγνωριστεί η ταυτότητα του ομιλητή σε συστήματα ασφαλείας.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Αναγνώριση Οµιλίας και Κατανόηση Γλώσσας, Γ. Κουρουπέτρογλου
# Αυστραλιανά αγγλικά

| Αυστραλιανά αγγλικά |
| --- |
| Australian English |
| Περιοχή | Αυστραλία Ωκεανία Αυστραλιανή διασπορά Νησί των Χριστουγέννων |
| Φυσικοί ομιλητές | 18,5 εκ. |
| Σύστημα γραφής | αγγλικό αλφάβητο, λατινική γραφή και Unified English Braille |
| Κατάσταση |
| Επίσημη γλώσσα | Αυστραλία (de facto) |

Το ποσοστό των ανθρώπων που μιλούν μόνο αγγλικά στο σπίτι, 2021
**Η Αυστραλιανή Αγγλική** είναι η ποικιλία της αγγλική γλώσσας που χρησιμοποιείται στην Αυστραλία. Αποτελεί τη βασική μορφή επικοινωνίας στη χώρα και έχει αναπτυχθεί μέσα από την ιστορική και κοινωνική εξέλιξη της αυστραλιανής κοινωνίας. Παρόλο που η Αυστραλία δεν έχει επίσημη γλώσσα, η αγγλική χρησιμοποιείται ευρέως στην εκπαίδευση, τη δημόσια διοίκηση και την καθημερινή ζωή. Χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη προφορά, λεξιλόγιο και ορθογραφικές προτιμήσεις, που τη διαφοροποιούν από άλλες μορφές της αγγλικής.

## Φονολογία και προφορά

Η πιο χαρακτηριστική διαφορά της Αυστραλιανής Αγγλικής σε σύγκριση με άλλες ποικιλίες της αγγλικής γλώσσας είναι η ιδιαίτερη προφορά της. Παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με την αγγλική της Νέα Ζηλανδίας, ενώ, όπως και άλλες αγγλικές διαλέκτους, ξεχωρίζει κυρίως για τα φωνητικά της χαρακτηριστικά.
# Χαγάνος

Ο **Χαγάνος** ή Χαγάν (Μογγολικά: хаан, Khaan, Κινέζικα: 可汗? Τουρκικά: Kagan, Περσικά: خاقان) είναι τίτλος στη μογγολική γλώσσα συνώνυμος με τον τίτλο του αυτοκράτορα και χρησιμοποιείται για να αναφερθεί σε κάποιον που κυβερνά χαγανάτο ή αυτοκρατορία. Ο τίτλος υιοθετήθηκε από τον Ογκεντέι Χαν από τον τουρκικό τίτλο kaɣan. Το θηλυκό ισοδύναμο είναι Χατούν.

Μπορεί επίσης να μεταφραστεί ως *Χαν των Χαν*, τίτλος που ισοδυναμεί με το *βασιλεύς των βασιλέων*. Στη σύγχρονη Μογγολία, ο τίτλος έγινε Χαάν με το φώνημα «g» να απαλείφεται (δηλαδή να μετατρέπεται σε άφωνο ουρανικό χειλικό).

Από τη διαίρεση της μογγολικής αυτοκρατορίας, οι αυτοκράτορες της δυναστείας Γιουάν κράτησαν τον τίτλο του Χαγάνου και οι διάδοχοί τους στη Μογγολία συνέχισαν να προσφωνούνται ως Χαγάνοι. Τα *χαγκάν* και *καάν* είναι κοινά τουρκικά ονόματα στην Τουρκία.

Η κοινή δυτική απόδοση είναι *μεγάλος χαν*, ιδίως στην περίπτωση της μογγολικής αυτοκρατορίας και είναι μετάφραση του *γιεκέ καγκάν* (μεγάλος αυτοκράτορας ή Их Хаан).

## Αναφορές

## Βιβλιογραφία

* Fairbank, John King. *The Cambridge History of China* . Cambridge University Press, 1978. *ιστοσελίδα*
# Νέο δολάριο Ταϊβάν

Το **ΝεοΔολάριο Ταϊβάν** (κωδικός: **TWD**; σύμβολο: **NT$**, επίσης συντομογραφία ως **NT**) είναι το επίσημο νόμισμα που χρησιμοποιείται στη Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν). Επίσημα, ένα δολάριο (圓) διαιρείται σε δέκα ντάιμς (角) και σε 100 σεντ (分), παρόλο που τα σεντ δεν χρησιμοποιούνται ποτέ στην πράξη. Το Νέο δολάριο Ταϊβάν είναι νόμισμα της Ταϊβάν από το 1949, όταν αντικατέστησε το Παλιό Δολάριο Ταϊβάν,
με αναλογία 40000 παλαιών δολαρίων ανά νέο δολάριο.

## Παραπομπές

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* SinoBanknote
* Banknotes of Matsu, Quemoy and Tachen
* The Central Bank page showcasing all obsolete issues of the new Taiwan dollar in all denominations
* Close up image of a circulated 50 NT coin Αρχειοθετήθηκε 2011-07-07 στο Wayback Machine.
* Historical and current banknotes of Taiwan
# Αυτοκράτορας Πινγκ των Χαν

| Πινγκ |
| --- |
| **Αυτοκράτορας της δυναστείας των δυτικών Χαν** |
| Περίοδος | 1 π.Χ. - 5 μ.Χ. |
| Προκάτοχος | Αυτοκράτορας Άι |
| Διάδοχος | Αυτοκράτορας Ρούζι Γινγκ |
|  |
| Γέννηση | 9 π.Χ. Λουνού, Χαν, Κίνα |
| Θάνατος | 3 Φεβρουαρίου 6 μ.Χ. (14 ετών) Τσανγκάν, Χαν, Κίνα |
| Πλήρες όνομα |
|    漢平帝 |
|  |
|  Σχετικά πολυμέσα |
| δεδομένα () |

 Ο **αυτοκράτορας Πινγκ** (9 π.Χ. – 3 Φεβρουαρίου 6 μ.Χ.) ήταν ο ενδέκατος αυτοκράτορας της κινεζικής δυναστείας Χαν από το 1. π.Χ. έως το 6 μ.Χ. Αφού ο αυτοκράτορας Άι πέθανε άτεκνος, ο θρόνος μεταβιβάστηκε στον ξάδερφό του Αυτοκράτορα Πινγκ — τότε παιδί οκτώ ετών. Ο Wang Mang διορίστηκε αντιβασιλέας από τη Μεγάλη Αυτοκράτειρα Dowager Wang. Δυσαρεστημένος από τη δικτατορική αντιβασιλεία του πατέρα του, το 3 μ.Χ  ο γιος του Wang, ο Wang Yu (王宇) συνωμότησε με τους θείους του αυτοκράτορα Πινγκ από τη φυλή Wei εναντίον του Wang, αλλά μετά την ανακάλυψή τους, ο Wang όχι μόνο είχε σκοτώσει τον Wang Yu και τους Weis (εκτός από τη σύζυγο Wei), αλλά και χρησιμοποιούσε αυτή η ευκαιρία να κατηγορήσει πολλούς πραγματικούς ή δυνητικούς πολιτικούς εχθρούς ως μέρος της συνωμοσίας και να τους εκτελέσει ή να τους εξορίσει. Από τότε και μετά, η δυναστεία των Χαν υπήρχε μόνο κατ' όνομα. Επιπλέον, ο Ουάνγκ Μανγκ όρισε επίσης την κόρη του ως σύζυγο της αυτοκράτειρας του αυτοκράτορα Πινγκ για να κωδικοποιήσει τη νομιμότητά του στην εξουσία. Ο αυτοκράτορας Πινγκ φέρεται να δηλητηριάστηκε από τον Γουάνγκ Μανγκ αφού βασίλευσε λιγότερο από έξι χρόνια, επειδή ο Γουάνγκ ανησυχούσε ότι θα εκδικηθεί τους θείους του και ο διάδοχός του, ο νήπιος αυτοκράτορας Ruzi, δεν θα εκλεγόταν από κανέναν άλλον από τον ίδιο τον Γουάνγκ Μανγκ.

## Παραπομπές

## Πηγές

* Bielenstein, Hans. (1986). "Wang Mang, the Restoration of the Han Dynasty, and Later Han," in *The Cambridge History of China: Volume I: the Ch'in and Han Empires, 221 B.C. – A.D. 220*. Edited by Denis Twitchett and Michael Loewe. Cambridge: Cambridge University Press.  (ISBN 0-521-24327-0).
# Χαντίθ

Με τον όρο **Χαντίθ** (αραβικά: حديث) αναφερόμαστε στην ισλαμική παράδοση που παραδίδει τα λόγια και τις πράξεις του προφήτη Μωάμεθ ή ακόμα την έγκρισή του για ό,τι ειπώθηκε ή τελέστηκε ενώπιόν του. Η λογοτεχνία των *χαντίθ* αναγνωρίζεται σήμερα ως βασικό θεμέλιο του Ισλάμ, δεύτερη σε αξία μετά το Κοράνιο. Μετά το θάνατο του Μωάμεθ, το Κοράνιο παρέμενε η κύρια πηγή καθοδήγησης των πιστών, ωστόσο σταδιακά, και καθώς νέα προβλήματα παρουσιάζονταν, δημιουργήθηκε η ανάγκη ύπαρξης μιας δευτερεύουσας επικουρικής πηγής.

Με τη συστηματοποίηση της καταγραφής των παραδόσεων και τη δημιουργία των πρώτων γραπτών συλλογών, τα *χαντίθ* αποτελούνταν από δύο διακριτά μέρη: την αλυσίδα των ανθρώπων που μετέδωσαν κάθε καταγεγραμμένη παράδοση (ισνάντ ή σανάντ) και το κείμενο της παράδοσης (ματν). Αρχικά, οι πρώτες συλλογές συγκέντρωναν τις παραδόσεις που παρέδιδε κάθε ακόλουθος του Μωάμεθ. Σύντομα διαπιστώθηκε πως αυτή η ταξινόμηση δημιουργούσε πρακτικά προβλήματα, καθώς υπήρχε συχνά η ανάγκη αναζήτησης μιας παράδοσης με βάση το θέμα που διαπραγματευόταν, γεγονός που οδήγησε στην ανάπτυξη ανάλογων συλλογών.

Η μελέτη των χαντίθ ονομάζεται «ουλούμ αλ-χαντίθ» (αραβ. علم الحديث, ulūm al-ḥadīth, μτφρ. «επιστήμη των χαντίθ») και συνίσταται στη διερεύνηση της αυθεντικότητας των παραδόσεων. Έξι συλλογές θεωρούνται εγκυρότερες. Μεγαλύτερο κύρος έχουν εκείνες του ιμάμη αλ-Μπουχαρί (θαν. 870) και του Μουσλίμ (θαν. 271/875), ενώ ακολουθούν τα χαντίθ των Αμπού Νταούντ (θαν. 888), αλ-Τιρμίντι (θαν. 279/892), αλ Νασάι (θαν. 303/915) και ιμπν Ματζάχ (θαν. 273/886). Οι συλλογές αυτές αναγνωρίζονται από τους Σουνίτες. Οι Σιίτες αναγνωρίζουν *χαντίθ* που με αναδρομή στο παρελθόν μπορούν να αποδοθούν στην οικογένεια του Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ. Οι μελετητές των χαντίθ διακρίνουν τρεις κατηγορίες σύμφωνα με την αξιοπιστία τους: τα Σαχίχ (ṣaḥīḥ), δηλ. γνήσιες συλλογές για τις οποίες επαληθεύεται η αλυσίδα διάδοσης των παραδόσεων και το κείμενό τους, τα Χασάν (ḥasan) που θεωρούνται αξιόπιστα όσον αφορά στις παραδόσεις που παραδίδουν, αλλά αμφισβητείται η αλυσίδα διάδοσής τους και τα Νταΐφ (ḍaˤīf) των οποίων αμφισβητείται τόσο το περιεχόμενο όσο και η πορεία διάδοσης των παραδόσεων.

## Παραπομπές

## Πηγές

* Bosworth, C.E, Van Donel, E., Heinrichs, W.P., Pellat, Ch. (1991). The Encyclopedia of Islam, Vol. 3, E.J. Brill, Leiden

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Διαδικτυακή βιβλιοθήκη χαντίθ