Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Γερμανικός ιδεαλισμός

**Φρήντριχ Βίλχελμ Γιόζεφ φον Σέλινγκ**, από τους πιο ονομαστούς εκπροσώπους του γερμανικού Ιδεαλισμού
**Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε**, ξεχωριστός εκπρόσωπος του φιλοσοφικού ρεύματος του γερμανικού Ιδεαλισμού
Ο **Γερμανικός Ιδεαλισμός** υπήρξε φιλοσοφικό κίνημα που σημάδεψε τη φιλοσοφία στη Γερμανία στα τέλη του 18ου και τις αρχές του 19ου αιώνα. Τις βάσεις του έθεσε η φιλοσοφική εργασία του Ιμμάνουελ Καντ τις δεκαετίες του 1780 και 1790 και ήταν στενά συνδεδεμένο με το ρομαντισμό και την επαναστατική πολιτική του Διαφωτισμού. Οι πιο διάσημοι στοχαστές του κινήματος υπήρξαν οι Γιόχαν Φίχτε, Φρίντριχ Σέλινγκ, Γκέοργκ Χέγκελ ενώ ξεχώρισαν επίσης οι λιγότεροι γνωστοί αλλά με σημαντική προσφορά, Φρίντριχ Γιάκομπι, Γκότλομπ Σούλτσε, Καρλ Ράινχολντ και Φρίντριχ Σλάιερμαχερ.

## Ορισμός του Ιδεαλισμού

Ο ορισμός του Ιδεαλισμού είναι σύνθετος. Ο φιλοσοφικός ορισμός του ιδεαλισμού της γερμανικής σχολής είναι ότι οι ιδιότητες που προσδίδουμε στα διάφορα πράγματα μέσω της ανακάλυψής τους, εξαρτώνται από τον τρόπο που αυτά τα αντικείμενα εμφανίζονται σε εμάς και γίνονται καταληπτά ως *αισθητότητες*, ως μείγμα δηλαδή των αισθητηριακών μας οργάνων και της εμπειρίας μας, όπως αυτή είναι συσσωρευμένη μέσω του γονιδιακού επικαθορισμού μας και των πρώιμων παραστάσεών μας, σηματοδοτώντας και νοηματοδοτώντας τις αντιλήψεις μας. Τουτέστιν, οι ιδιότητες που μπορεί να έχει ένα αντικείμενο *ανεξαρτήτως της Ιδέας*, είναι ασυνάρτητο με τον Ιδεαλισμό ως φιλοσοφικό ρεύμα.

## Ο Καντ

Ο Ιμμάνουελ Καντ (1724–1804) θεωρείται συχνά ως ο πιονέρος των γερμανών ιδεαλιστών. Η εργασία του Καντ αποσκοπούσε να αποτελέσει τη γέφυρα μεταξύ των δυο κυρίαρχων φιλοσοφικών σχολών του 18ου αιώνα: του Ρασιοναλισμού (Ορθολογισμός) και του Εμπειρισμού. Ο ρασιοναλισμός πρέσβευε την απόκτηση της γνώμης μόνο μέσω της λογικής επαγωγής, ενώ ο εμπειρισμός θεωρούσε ότι η γνώση αποκτάτο μόνο μέσω των αισθήσεων (των προσλαμβανουσών τους με την εμπειρία δηλαδή, όπως ένας καθρέφτης αντανακλά ένα ορισμένο είδωλο το οποίο μέσω της συνέχειάς του (συνέχεια με την υλιστική έννοια) γίνεται νοητό ως αντικειμενική οντότητα). Η λύση που πρότεινε ο Καντ εστίαζε στην υπόθεση ότι ενώ συγκεκριμένα αντικείμενα μπορούσαν να γίνουν αισθητά μόνο μέσω της αισθητότητας (της ανθρώπινης ικανότητας να αισθάνεται με την αντικειμενική έννοια του όρου), θα μπορούσαμε ωστόσο να γνωρίζουμε από πριν τη μορφή που αυτά παίρνουν πριν την επίδραση της εμπειρίας μέσω της αλληλεπίδρασης του αντικειμένου με τις αισθήσεις.

## Ο Φίχτε

Ο Γιόχαν Φίχτε είχε ένα επιτηδευμένο και πολύπλοκο στυλ γραφής και ανάπτυξης των ιδεών του, το οποίο πλησίαζε πολύ εκείνο του Καντ. Ο Φίχτε απέδιδε τη μέγιστη σπουδαιότητα στο Εγώ του ατόμου, καθιστώντας το πυρήνα της Ιδέας, θεωρώντας ότι καθετί εξωτερικό στοιχείο δεν ήταν παρά οι προβολές του Εγώ μας στον κόσμο. Στη φιλοσοφική του πραγματεία το Εγώ αποτελούσε το αίτιο και κάθε εξωτερικό αντικείμενο το αιτιατό, το οποίο αυστηρώς καθοριζόταν από την άρρηκτη πνευματική αγωγιμότητά του με το Εγώ, περιοριζόμενο όμως στο ρόλο του απολύτως παθητικού δέκτη.

## Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Γερμανικός ιδεαλισμός στο Wikimedia Commons
# Τεραβάντα

**Τεραβάντα** ονομάζεται ένας από τους δύο κλάδους του Βουδισμού. Είναι η επικρατούσα θρησκεία στη Σρι Λάνκα και στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, τη Μιανμάρ, την Καμπότζη, το Λάος και την Ταϊλάνδη. Επειδή επικρατεί περισσότερο στο νότο ονομάζεται και Νότιος Βουδισμός. Έχει 100.000.000 πιστούς και οι διδασκαλίες του εμπεριέχονται στο κυριότερο τμήμα του που είναι ο Κανόνας Πάλι.

Ο Βουδισμός Τεραβάντα που κυριολεκτικά σημαίνει «Η διδασκαλία των Σοφών» ή «Δόγμα των Αρχαίων» είναι ένα αρχαίο παρακλάδι του Βουδισμού Χιναγιάνα. Είναι πιο κοντά στον πρώιμο βουδισμό από τα άλλα υπάρχοντα παρακλάδια. Είναι γραμμένο στην κλασική ινδική γλώσσα Πάλι. Ο αριθμός των πιστών του βουδισμού Τεραβάντα είναι πάνω από 100 εκατομμύρια. Έχει πιστούς σε όλο τον κόσμο, αλλά πιο ευρέως διαδεδομένος βουδισμός αυτής της σχολής βρίσκεται με περισσότερους συγκεντρωμένους πιστούς στη νότια και νοτιοανατολική Ασία.

Η Σρι Λάνκα θεωρείται το κέντρο του βουδισμού Τεραβάντα. Ξεκίνησε να διαδίδεται εκεί από τον 3ο αιώνα π.Χ. Στις μέρες μας έχει 14 εκατομμύρια πιστούς δηλαδή το 70% του πληθυσμού της Σρι Λάνκα. Στη νοτιοανατολική Ασία, η Μιανμάρ θεωρείται το κέντρο του βουδισμού Τεραβάντα στον ηπειρωτικό κορμό της ηπείρου αριθμώντας 51 εκατομμύρια πιστούς δηλαδή το 89% του πληθυσμού της. Στην Ταϊλάνδη διαδόθηκε κατά τον 5ο και 6ο αιώνα μ.Χ. διαμέσου της Μιανμάρ. Έχει σχεδόν 63 εκατομμύρια πιστούς δηλαδή το 95% του πληθυσμού. Στο Λάος μετά τον 16ο αιώνα η χώρα μεταστρέφεται στον βουδισμό Τεραβάντα. Στις μέρες μας υπολογίζονται 4 εκατομμύρια πιστοί δηλαδή το 67% του πληθυσμού. Στην Καμπότζη η εξέλιξη αυτού του βουδισμού ήταν λίγο περίπλοκη. Στις αρχές του 7ου αιώνα μ.Χ. η χώρα μοιραζόταν μεταξύ επιρροών ινδουιστικών και βουδιστικών. Τον 9ο αιώνα μ.Χ. κυριάρχησε ο βουδισμός μαχαγιάνα αλλά τα ινδουιστικά έθιμα έμεναν ακόμα σε ισχύ. Τελικά τον 14ο αιώνα ο βουδισμός Τεραβάντα κυριάρχησε στη χώρα. Στις μέρες μας σχεδόν 14 εκατομμύρια πιστοί υπάρχουν δηλαδή το 95% του πληθυσμού. Στο Βιετνάμ μόνο το 2% του πληθυσμού πιστεύει στον βουδισμό Τεραβάντα.

## Παραπομπές
# Εθνική θρησκεία

**Εθνική θρησκεία** ή **αυτόχθων θρησκεία** είναι ο όρος που χρησιμοποιούν οι επιστήμες της θρησκειολογίας και εθνολογίας για να περιγράψουν τις θρησκείες που σχετίζονται με συγκεκριμένο έθνος ή και τόπο, σε αντίθεση προς τις λεγόμενες «παγκόσμιες θρησκείες» ή «προσηλυτιστικές θρησκείες» , όπως ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ. Τον όρο εισήγαγε στη θρησκειολογία το 1871 ο Χριστιανός συγγραφέας Τζαίημς Φρήμαν Κλαρκ, δίνοντας τον πρώτο σχετικό ορισμό: *«Με τον όρο εθνικές θρησκείες εννοούμε εκείνες τις θρησκείες που η κάθε μία από αυτές περιορίζεται εντός των ορίων μιας συγκεκριμένης φυλής ή οικογένειας της ανθρωπότητας και δεν έχει ποτέ κάνει έξωθεν προσήλυτους, εκτός μόνον τυχαία»*.

Περίπου το 24% του σημερινού πληθυσμού της γης ασπάζονται εθνικές θρησκείες , οι οποίες είναι χιλιάδες, όπως και τα μεγάλα και μικρά έθνη του πλανήτη. Οι μεγαλύτερες σύγχρονες εθνικές θρησκείες είναι ο Σιντοϊσμός, ο Ιουδαϊσμός, o Κομφουκιανισμός και ο Ταοϊσμός, ενώ αναβιώσεις αρχαίων εθνικών θρησκειών που είχαν κατά το παρελθόν εξαφανιστεί, λόγω επικράτησης προσηλυτιστικών θρησκειών, απαντώνται σε όλον τον πλανήτη. Στην Ευρώπη, οι πιο αξιοσημείωτες τέτοιες αναβιώσεις είναι η Λιθουανική Εθνική Θρησκεία («Ρόμουβα»), η Ελληνική Εθνική Θρησκεία («Ελληνισμός»), η Εθνική Θρησκεία των Γερμανών και Σκανδιναβών («Ασατρού» ή «Οντινισμός»), η Σλαβική Εθνική Θρησκεία («Ροντνόβερυ»), η Εθνική Θρησκεία των Μαρί («Τσίμαριτς Γιούλα»), η Εσθονική Εθνική Θρησκεία («Μααούσκ») και η Εθνική Θρησκεία των Κελτών («Δρυϊδισμός»), οι περισσότερες των οποίων είναι συνασπισμένες στον οργανισμό «European Congress of Ethnic Religions» (ECER), που εδρεύει στην Βίλνα της Λιθουανίας .

Όπως επεσήμανε ήδη από το 1873 ο Μαξ Μύλλερ, oι εθνικές θρησκείες, με μόνη εξαίρεση τον Ιουδαϊσμό, είναι πολυθεϊστικές ή πανθεϊστικές, επικεντρώνονται στους κύκλους της φύσης και δεν προσηλυτίζουν .

## Παραπομπές
# Καντομπλέ

Ένα άτομο ντυμένο ως ο ορισά Όμπα, σε ναό στη Βραζιλία.
Το **Καντομπλέ** (πορτογαλική προφορά: kɐ̃dõˈblɛ) είναι μια αφρικανική διασπορική θρησκεία που αναπτύχθηκε στη Βραζιλία τον 19ο αιώνα. Προέκυψε μέσα από μια διαδικασία συγκρητισμού μεταξύ πολλών από τις παραδοσιακές θρησκείες της Δυτικής Αφρικής, ιδιαιτέρως των Γιορούμπα, Μπάντου και Γκμπε. Έχει επίσης κάποιες επιρροές από τη ρωμαιοκαθολική μορφή του Χριστιανισμού. Δεν υπάρχει κάποια κεντρική αρχή που ελέγχει το Καντομπλέ, και είναι οργανωμένο γύρω από αυτόνομους *terreiros* (οίκους).

Το Καντομπλέ περιλαμβάνει τη λατρεία πνευμάτων γνωστών ως *ορισάς (orixás*). Οι ορισάς αντλούν τα ονόματα και τις ιδιότητές τους από παραδοσιακές δυτικοαφρικανικές θεότητες, αλλά εξισώνονται με Ρωμαιοκαθολικούς αγίους. Διάφοροι μύθοι λέγονται για αυτούς, και θεωρούνται υποτελείς μιας υπερβατικής θεότητας δημιουργού, του Ολουντουμαρέ (Oludumaré). Κάθε άτομο πιστεύεται ότι έχει έναν ορισά συνδεδεμένο μαζί του από πριν τη γέννησή του, που επηρεάζει την προσωπικότητά του. Όντας μια παράδοση που περιλαμβάνει μύηση, τα μέλη του Καντομπλέ συναντώνται συνήθως σε ναούς γνωστούς ως *terreiros* *(τεχέιρος)* που διευθύνονται από ιερείς που ονομάζονται *babalorixás (μπαμπαλορισάς)* και ιέρειες που ονομάζονται *ialorixás (ιαλορισάς)*. Μια κεντρική τελετουργία περιλαμβάνει τυμπανισμούς, τραγούδι και χορό από τους πιστούς, προκειμένου να ενθαρρύνουν έναν ορισά να καταλάβει ένα από τα μέλη τους. Πιστεύουν ότι μέσω αυτού του δαιμονισμένου ατόμου μπορούν να επικοινωνήσουν απευθείας με μια θεότητα. Οι προσφορές στους ορισάς περιλαμβάνουν φρούτα και θυσιασμένα ζώα. Προσφορές δίνονται επίσης σε μια σειρά από άλλα πνεύματα, όπως στον *boiadero (γελαδάρη),* στον *preto velho (μαύρο γέρο),* στους *caboclos* *(πνεύματα ανθρώπων με μικτή καταγωγή ιθαγενών και λευκών),* και στα πνεύματα των νεκρών, τα *egun*. Διάφορες μορφές μαντείας χρησιμοποιούνται για την αποκρυπτογράφηση μηνυμάτων από τους ορισάς. Εξέχοντα ρόλο παίζουν επίσης οι θεραπευτικές τελετουργίες και η παρασκευή φυλαχτών και φυτικών θεραπειών και λουτρών.

 Ένα τελετουργικό Καντομπλέ το 2008
 Ένα τελετουργικό Καντομπλέ το 2008
Ένα άγαλμα που απεικονίζει τον ορισά Xangô μέσα σε ένα terreiro (οίκο) Καντομπλέ στο Σάο Πάολο. Διακρίνεται από την κατοχή ενός δικέφαλου τσεκουριού, του *oxê*
 Ένα άγαλμα της orixá Iemanjá στη Βραζιλία, με προσφορές τοποθετημένες γύρω της
 Ένα άγαλμα μέσα σε ένα terreiro Καντομπλέ στο Σάο Πάολο. Απεικονίζει ένα πνεύμα ιθαγενή, τα επονομαζόμενα caboclo
 Μια τελετή Καντομπλέ στο νησί Ιταπαρίκα στην Μπαΐα