# Людовік II Анжуйскі

| Людовік II Анжуйскі |
| --- |
| фр.: Louis II d'Anjou |
|  Людовік II Анжуйскі (Акварэльная мініяцюра XV стагоддзя) |
|  |
|  |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  Герцаг Анжуйскі  |  |
| 1384 — 1417 |

 |
| Папярэднік | Людовік I Анжуйскі |
| Пераемнік | Людовік III Анжуйскі |
|

|  Граф Праванса  |
| --- |
| 1384 — 1417 (пад імем *Людовік III*) |

 |
| Папярэднік | Людовік I Анжуйскі |
| Пераемнік | Людовік III Анжуйскі |
|

|  Граф Мэна  |
| --- |
| 1384 — 1417 |

 |
| Папярэднік | Людовік I Анжуйскі |
| Пераемнік | Людовік III Анжуйскі |
|

---

 |
| Нараджэнне | 5 кастрычніка 1377 ці 7 кастрычніка 1377* Тулуза, дэпартамент Верхняя Гарона, рэгіён Поўдзень — Пірэнеі, Францыя
 |
| Смерць | 29 красавіка 1417[…] (39 гадоў)* Анжэ, Герцагства Анжу[d], Анжу, Францыя
 |
| Месца пахавання | * Анжэрскі замак[d]
 |
| Род | Анжуйская галіна дому Валуа |
| Бацька | Людовік I Анжуйскі |
| Маці | Марыя дэ Блуа[d] |
| Жонка | Іаланда Арагонская[d][…] |
| Дзеці | Людовік III Анжуйскі, Рэнэ Добры, Карл IV, Марыя Анжуйская і Іаланда Анжуйская[d] |
| Грамадзянства | * Францыя
 |
|  Медыяфайлы на Вікісховішчы |

**Людовік II Анжуйскі** (фр.: Louis II d'Anjou; 5 кастрычніка 1377 — 29 красавіка 1417) — герцаг Анжу, граф Мэна і Праванса, тытулярны кароль Неапаля, сын Людовіка I Анжуйскага і Марыі Блуаскай. Пасля смерці бацькі атрымаў у спадчыну герцагства Анжу і графства Мэн у Францыі, фактычна незалежны Праванс і прэтэнзіі на карону Неапаля.

## Біяграфія

У 1389 годзе авіньёнскі Антыпапа Клімент VII дараваў Людовіку інвестытуру на Неапаль, з прычыны таго, кароль Уладзіслаў, які валадарыў у Неапалі, быў адлучаны гэтым антыпапам у 1386 годзе. У 1390 годзе Людовік II і яго маці здолелі з дапамогай наёмнай арміі захапіць Неапаль, а кароль Уладзіслаў і яго маці-рэгентка Маргарыта Дураца беглі ў Гаэту. Каралі-супернікі мелі прыкладна роўныя сілы, таму вайна паміж імі расцягнулася на 10 гадоў. У 1399 годзе Уладзіславаў, які, выгодна, ажаніўся і здолеў сабраць на сродкі ад пасагу значную армію, выбіў Людовіка з Неапаля.

Наступныя 10 гадоў Людовік жыў у Францыі, бяручы ўдзел на боку арманьякаў у перыпетыях міжусобнай вайны арманьякаў і бургіньёнаў у кіраванне Карла VI.

У 1409 годзе Людовік па закліку пізанскага антыпапы Аляксандра V вызваліў Рым ад Уладзіслава, які акупаваў «вечны горад». Сумесна з пераемнікам Аляксандра V антыпапам Янам XXIII Людовік уварваўся ў межы Неапалітанскага каралеўства і разграміў Уладзіслава пры Ракасецы (Roccasecca) у 1411 годзе. У наступныя гады Людовік і Ян XXIII страцілі сімпатыі неапалітанскай знаці і былі вымушаны адступіць.

Людовік II быў жанаты з Іаландай Арагонскай (1384—1443), якая адыграла значную ролю ў французскай гісторыі пры Карле VII. Іх сыны Людовік III (1403—1434), Рэнэ Добры (1409—1480) паслядоўна атрымалі ў спадчыну Анжу, Праванс і прэтэнзіі на Неапаль. Трэці сын Карл Мэнскі (1414—1472) адыгрываў значную ролю пры двары свайго швагра Карла VII, а яго сын Карл IV Мэнскі (1436—1481) завяршае гісторыю анжуйскай галіны Валуа. Дачка Людовіка II Марыя Анжуйская (1404—1463) ажанілася з Карлам VII. Яшчэ адна дачка Іаланда (1412—1440) — жонка Францыска I (1414—1450), герцага Брэтонскага (1442—1450).

## Сям’я

Жонка Іаланда Арагонская (1384—1443) іх дзеці:

1. Людовік III (1403—1434)
2. Марыя Анжуйская (1404—1463) ажанілася з Карлам VII
3. Рэнэ Добры (1409—1480)
4. Іаланда (1412—1440) — жонка Францыска I (1414—1450), герцага Брэтонскага (1442—1450)
5. Карл Мэнскі (1414—1472)

## Зноскі