Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Прамысловасьць

Прамысловае хімічнае прадпрыемства Магілёўхімвалакно, што месьціцца ў Магілёве
**Прамысло́васьць** — адна з асноўных галінаў эканомікі, якая вельмі моцна ўплывае на ўзровень разьвіцьця вытворчых сілаў грамадзтва.

Уяўляе сукупнасьць прадпрыемстваў (заводаў, фабрык, шахтаў, электрастанцыяў), якія займаюцца вытворчасьцю сродкаў працы як для самой прамысловасьці, так і для іншых галінаў эканомікі, здабычай сыравіны, матэрыялаў, паліва, вытворчасьцю энэргіі, загатоўкай лесу і наступнай апрацоўкай прадуктаў атрыманых у прамысловасьці ці вырабленых у сельскай гаспадарцы, вытворчасьцю спажывецкіх тавараў. Прамысловасьць зьяўляецца найважнай галіной народнай гаспадаркі, што робіць вырашальнае ўзьдзеяньне на ўзровень разьвіцьця прадукцыйных сілаў грамадзтва.

Прамысловасьць складаецца з двух вялікіх груп галін — здабыўной і апрацоўчай прамысловасьці. Да здабыўной адносяць прадпрыемствы па здабычы горна-хімічнай сыравіны, руды чорных і каляровых мэталаў і няруднай сыравіны для мэталюргіі, немэталічных рудаў, нафты, прыроднага газу, вугалю, торфу, лупняку, солі, нярудных будаўнічых матэрыялаў, лёгкіх прыродных запаўняльнікаў і вапняку, а таксама гідраэлектрастанцыяў, вадаправоды, прадпрыемствы лесаэксплюатацыі, па лоўлі рыбы і здабычы морапрадуктаў. Да апрацоўваючай прамысловасьці адносяць прадпрыемствы па вытворчасьці чорных і каляровых мэталаў, пракату, хімічных і нафтахімічных прадуктаў, машынаў і абсталяваньня, прадуктаў дрэваапрацоўкі, прадуктаў лёгкай і харчовай прамысловасьці, цэлюлёзна-папяровай прамысловасьці, цэмэнту, а таксама прадпрыемствы па рамонту прамысловых вырабаў, як то паравозарамонтная, лякаматыварамонтная.

Асноўная крыніца прыбытку групы альбо кампаніі зьяўляецца паказчыкам, які дае магчымасьць клясыфікаваць у якой галіне працуе прадпрыемства. Калі ў вялікай карпаратыўнай групы ёсьць некалькі крыніцаў атрыманьня прыбытку, лічыцца, што яна працуе ў розных галінах. Вытворчая прамысловасьць стала галоўным сэктарам вытворчасьці і месцам сканцэнтраваньня працоўнай сілы ў краінах Эўропы і Паўночнай Амэрыцы падчас індустрыяльнай рэвалюцыі, парушыўшы папярэднюю мэркантыльную і фэадальную эканоміку. Гэта адбылося дзякуючы шматлікім наступным хуткім дасягненьням у разьвіцьці тэхналёгіяў, як то выкарыстаньне энэргіі пары і вытворчасьць сталі і вугалю.

Пасьля індустрыяльнай рэвалюцыі, магчыма, траціна эканамічнай прадукцыі ёсьць вынікам працы прамысловай вытворчасьці. Шматлікія разьвітыя і разьвіваныя краіны, а таксама паўразьвітыя краіны, як то Індыя, Кітай, значна залежаць ад гэтае галіны эканомікі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Галоўная старонка Міністэрства прамысловасьці Рэспублікі Беларусь  (бел.) (рас.) (анг.) (кіт.).
* Індустрыя. Encyclopædia Britannica (анг.).
* Прамысловая рэвалюцыя ў Ангельшчыне. Падручнік Сусьветнае гісторыі.
# Карскія Вароты

70°29′56″ пн. ш. 58°00′28″ у. д.

Месцазнаходжаньне Карскіх варотаў
**Карскія Вароты** (па-расейску: *Карские Ворота*) — пратока паміж астравамі Новая Зямля і Вайгач, злучае мара Баранцава і Карскае. Даўжыня 33 км, шырыня каля 45 км, найменшая глыбіня 52 м. Значную частку году пакрыты ільдамі.
# Мора Банда

**Мора Банда** — мора на захадзе Ціхага акіяна, паміж выспамі Малайскага архіпэлягу. Плошча — 714 тыс. км², працягласьць з поўначы на поўдзень 500 км, з усходу на захад — 1000 км; глыбіня — да 7440 м (западзіна Вэбэра); каралавыя рыфы; порт Амбон.
# Алабама

Герб Алабамы
**Алабама** (па-ангельску: *Alabama*) — штат у групе штатаў Паўднёва-ўсходняга Цэнтру. Плошча 133,9 тыс. км². Насельніцтва на 2000 год — 4,4 млн чалавек. Адміністрацыйны цэнтар — Мантгомэры. Мае статус штату з 1819 году. Афіцыйная мянушка — «Сэрца Поўдня».

## Асобы

* Роза Паркс

## Вонкавыя спасылкі

 **Алабама** — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
# Нява

Рака| Нява |
| Выгляд ракі Нявы з Палацавага масту  |
|  Агульныя зьвесткі  |
|  Выток  | бухта Петракрэпасьць ля Ладаскага возера |
|  Вышыня вытоку  |  4,29 м
  |
|  Вусьце  | Неўская губа Фінскае затокі |
|  Вышыня вусьця  |  0,03 м
  |
|  Краіны басэйну  | Расея |
|  Вобласьці  | Ленінградзкая вобласьць і Санкт-Пецярбург |
|  Даўжыня  | 74 км |
|  Сярэднегадавы сьцёк  |  2500 м³/с
  |
|  Плошча басэйну  | 281 тыс. км² |
|  Нахіл воднай паверхні  | 0,058 |
|  **Галерэя здымкаў** у Вікісховішчы
 |

**Нява́** (па-расейску: *Нева́*) — рака ў Расеі, якая працякае па тэрыторыі Ленінградзкае вобласьці ды Санкт-Пецярбургу й злучае Ладаскае возера зь Неўскае губой Фінскае затокі Балтыйскага мора. Даўжыня ракі — 74 км, плошча ўласнага басэйну — 5 тыс. км². Нява — гэта адзіная рака, якая выцякае з Ладаскага возера. Па берагах Нявы разьмешчаныя чатыры месты: Шлісэльбург, Кіраўск, Атраднае, Санкт-Пецярбург — ды колькі дзясяткаў іншых паселішчаў. Рака суднаходная на ўсім працягу, зьяўляецца часткаю Волга-Балтыйскага воднага шляху ды Беламорска-Балтыйскага каналу.

## Паходжаньне назвы

* ад фінскага слова «нева» (па-фінску: *Nevajoki, Nevajärvi*, ад па-фінску: *neva* — балота);
* ад швэдзкага слова «ню» (па-швэдзку: *ny* — новы). Шырока распаўсюджанае слова ва ўсіх індаэўрапейскіх мовах.

Існуе яшчэ колькі малаімаверных вэрсіяў паходжаньня назвы ракі. У старажытнарускае традыцыі назва *Нява* да ракі ўпершыню падаецца ў «Аповесьці пра жыцьцё Аляксандра Неўскага» (XIII ст). Да гэтага назва ў старажытнарускай мове «Нево» ўжывалася ў дачыненьні да Ладаскага возера.

## Глядзіце таксама

* Развадны мост
* Ліцейны мост

## Вонкавыя спасылкі

 **Нява** — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
# Эспаа

|  |
| --- |
| Эспаа |
| Населены пункт |
|  |
|

|  |
| --- |
|  |
| Герб |

 |
|  Краіна  |  Фінляндыя
 |
|  Рэгіён  |  Усыма
  |
|  Субрэгіён  |  Вялікі Хэльсынкі
  |
|  Першыя згадкі  | 1431 |
|  Дата заснаваньня  | 1458 |
|  Горад з  |  1972
  |
|  Кіраўніцтва і ўлада  |
| мэр | Юка Мякеля[d] |
|  Заканадаўчы орган  | Espoo City Council[d] |
|  Геаграфія  |
|  Плошча  |  528,14 км²
 |
|  Тып клімату  | warm-summer humid continental climate[d] |
|  Вышыня НУМ  |  0—106 м
 |
|  Часавы пас  | * UTC+2
* UTC+3 (летні час)
 |
|  Каардынаты  | 60°12′20″ пн. ш. 24°39′20″ у. д. |
|  Насельніцтва  |
|  Колькасьць  |  264 464 чал. (2014)

  |
|  Нацыянальны склад насельніцтва  |  95.1% — фіны, іншыя — 4.9% (2007)

  |
|  Афіцыйная мова  | фінская мова і швэдзкая мова |
|  Лічбавыя ідэнтыфікатары  |
|  Тэлефонны код  | +358 09 |
|  Паштовы індэкс  | 02002 - 02980 |
|  |
|  Сайт  | Сайт (фін.) |
| Эспаа на мапе Фінляндыі
Эспаа
 |

**Эспаа** (па-фінску: *Espoo*) — горад на поўдні Фінляндыі.

## Вонкавыя спасылкі

 **Эспаа** — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў

* City Population  (анг.)
* Kuntien asukasluvut suuruusjärjestyksessä  (фін.)
# Шумэр

Мапа Шумера
**Шумэр** — старажытная краіна ў Паўднёвай Мэсапатаміі, на землях сучаснага Ірака. Існавала ў 4—2 тыс. да н. э. Старажытныя паселішчы на гэтых землях вядомыя з 4 тыс. да н. э. У 2-й пал. 4 тыс. да н. э. заселена шумэрамі, якія заснавалі тут гарады-дзяржавы: Кіш, Лагаш, Ума, Ур, Урук і інш.

На думку шэрагу сучасных гісторыкаў, першыя сталыя паселішчы шумэраў на поўдні Мэсапатаміі зьявіліся паміж 5500 і 4000 гадамі да н. э., пра што сьведчаць назвы гарадоў, рэкаў і іншых геаграфічнвых назваў на шумэрскай мове, якая ўяўляе сабой аглютынатыўны ізалят.

Гэтыя пасяленцы, былі яны шумэрамі ці не, зьяўляліся носьбітамі культуры Ўбэйд, якая ў сваю чаргу разьвілася з Самарскай культуры паўночнай часткі Мэсапатаміі. Не зважаечы на тое, што ўбэйдыйцы не згадваюцца ні ў адным шумэрскім тэксце, менавіта іх сучасныя гісторыкі лічаць першая цывілізацыйная сілай у Шумэры, бо яны асушвалі балоты, займаліся сельскай гаспадаркай, гандлем і рамёствамі, у тым ліку ткацтвам, вытворчасьцю вырабаў са скуры і мэталаў, ганчарнай справай, узводзілі будынкі з каменьню.

Асноўныя заняткі насельніцтва: рыбалоўства, земляробства, жывёлагадоўля, рамёствы. Эканоміка Шумэра была заснавана на ірыгацыйным земляробстве: у абшчынных, храмавых і буйнаўласьніцкіх гаспадарках выкарыстоўвалася праца вольных абшчыньнікаў, кліентаў, рабоў.

## Крыніцы

## Літаратура

* Беларуская Савецкая Энцыклапедыя. У 12 т. Т.11. Футбол — Яя; Дадатак / Беларуская Савецкая Энцыклапедыя; Рэдкал.: П. У. Броўка (гал. рэд.) і інш. — Мн.: Бел.Сав.Эн., 1974. — 656 с.: іл., карты.
* БелЭн у 18 т. Т. 17. — Мн., 2003.

## Вонкавыя спасылкі

* Старажытная шумэрская гісторыя. (анг.)
# Чыгуначны вакзал

Адзін з буйных вакзалаў Беларусі — Орша-Цэнтральная **Чыгуначны вакзал** — гэта будынак на чыгуначнай станцыі, прызначаны для абслугоўваньня пасажыраў.

Як правіла, вакзалы сустракаюцца на буйных чыгуначных станцыях; ў будынку вакзала звычайна разьмяшчаюцца касы, камэры захоўваньня, залы чаканьня, рэстараны і г. д.
# Мінскія магілы

Алея да Мінскіх магіл
**Мінскія магілы** (па-кітайску: 明十三陵, *míng shísān líng*) — месца пахаваньня кітайскіх імпэратараў дынастыі Мін у 50 кілямэтрох ад Пэкіна каля падножжа гары Цяньшоў (天寿山). На Мінскіх магілах пахаваныя 13 з 16 імпэратараў дынастыі Мін.

Будаўніцтва манумэнта распачалося пры імпэратары Юнлэ ў 1409 годзе, па загаду якога быў таксама ўзьведзены Забаронены горад у Пэкіне. Да сьмерці сваёй жонкі імпэратар абраў гэтыя мясьціны для будаўніцтва свайго маўзалея Чанлін. Чанлін зьяўляецца самым вялікім з магільных манумэнтаў Мінскіх магілаў і лічыцца самым імпазантным месцам пахаваньня імпэратараў у кітайскай гісторыі. Будаўніцтва манумэнтальнага комплекса было скончана ў 1427 годзе. Да заняпаду Мінскай дынастыі ў 1644 годзе на Мінскіх магілах былі пахаваныя 13 імпэратараў дынастыі Мін. Акрамя імператарскіх магіл, на тэрыторыі манумэнта знаходзяцца сем магілаў імпэратарскіх наложніцаў і адна магіла еўнуха.

|  |  |
| --- | --- |
| **Магіла** | **Імператар** |
| Цулін | 祖陵 | zuling |  |
| Хуанлін | 皇陵 | huangling |
| Сяолін | 孝陵 | xiaoling |
| Чанлін | 长陵 | changling | 朱棣 |
| Сяньлін | 献陵 | xianling |
| Цзінлін | 景陵 | jingling |
| Юйлін | 裕陵 | yuling |
| Цзінцілін | 景帝陵 | jingdiling |
| Маолін | 茂陵 | maoling |
| Тайлін | 泰陵 | tailing |
| Сяньлін | 显陵 | xianling |
| Канлін | 康陵 | kangling |
| Юнлін | 永陵 | yongling |
| Джаолін | 昭陵 | zhaoling |
| Дынлін | 定陵 | dingling |
| Цінлін | 庆陵 | qingling |
| Дэлін | 德陵 | deling |
| Сылін | 思陵 | siling |

## Вонкавыя спасылкі

 **Мінскія магілы** — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў

* Пэкін. Магілы імпэратараў дынастыі Мін
# Аньхой

|  |
| --- |
| Аньхой |
|  Агульныя зьвесткі  |
|  Краіна  | * Кітайская народная рэспубліка
 |
|  Статус  | правінцыя КНР[d] |
|  Адміністрацыйны цэнтар  | Хэфэй[d] |
|  Кіраўнік  | Wang Qingxian[d] |
|  Насельніцтва  | * ▲61 027 171 чал. (2020)
 |
|  Плошча  | * 139 000 км²
 |
|  Месцазнаходжаньне  |
|  |
|  Мэдыя-зьвесткі  |
|  Часавы пас  |  UTC+8
  |
|  Код ISO 3166-2  | CN-AH |
|  Афіцыйны сайт |
|    Дадатковыя мультымэдыйныя матэрыялы  |

**Аньхой** (па-кітайску: 安徽省, піньінь:*Ānhuī Shěng*) — правінцыя на ўсходзе Кітаю. Сталіца і самы буйны горад — Хэфэйў. Самая вялікая правінцыя Кітаю паводле колькасьці насельніцтва, паводле перапісу 2020 году ў Аньхоі пражывала 61,027 млн чалавек.

## Геаграфія

Займае плошчу 140 455 км². Аньхой вельмі разнастайны тапаграфічна. Поўнач правінцыі зьяўляецца часткай Паўночна-Кітайскай раўніны, а паўночна-цэнтральныя раёны зьяўляюцца часткай водападзелу ракі Хуай. Абодва гэтых рэгіёну вельмі плоскія і густанаселеныя. Далей на поўдзень зямля становіцца больш няроўнай: горы Дабе займаюць большую частку паўднёва-заходняга Аньхою, а шэраг пагоркаў і хрыбтоў перасякаюць паўднёвы ўсход правінцыі. Рака Янцзы працякае праз Паўднёвы Аньхой паміж гэтымі двума горнымі раёнамі.

## Адміністрацыйная адзінка

Правінцыя дзеліцца на 16 гарадзкіх акругаў.

## Славутасьці

Аб’ектамі Сусьветнай спадчыны ЮНЭСКО на тэрыторыі правінцыі Аньхой зьяўляюцца гара Хуаншань, старадаўнія вёскі на поўдні правінцыі Аньхой — Сідзі і Хунцунь і адрэзак Тунцзіцюй Вялікага каналу.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Сайт кіраўніцтва Аньхой (анг.)
# Зімовыя Алімпійскія гульні 1932 году

|  |
| --- |
| III Зімовыя Алімпійскія гульні |
| Горад-арганізатар |
Лэйк-Плэсід, ЗША |
| Краіны-ўдзельніцы |
17 |
| Колькасьць атлетаў |
252 |
| Узнагароды |
14 |
| Цырымонія адкрыцьця |
4 лютага |
| Цырымонія закрыцьця |
15 лютага |
| Афіцыйна адкрыў |
Франклін Дэлана Рузвэльт |

**Зімовыя Алімпійскія гульні 1932 году** (па-ангельску: *1932 Winter Olympics*), афіцыйна вядомыя як **Гульні III Алімпіяды**, праходзілі ў Лэйк-Плэсідзе з 4 лютага па 15 лютага 1932 году.

## Вонкавыя спасылкі

 **Зімовыя Алімпійскія гульні 1932 году** — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
# Макао

|  |
| --- |
| **Макао澳門特別行政區** Região Administrativa Especial de Macau |
|

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Сьцяг | Герб |

 |
| **Дзяржаўны гімн**: «*Марш добраахвотнікаў*» |
|  |
| **Афіцыйная мова** | кітайская, партугальская |
| **Форма кіраваньня** Губэрнатар | Залежная тэрыторыя Эдмунд Хо Хаова |
| **Плошча**  • агульная  • адсотак вады | 224 месца ў сьвеце 29,2 км² 0 |
| **Насельніцтва**  • агульнае (2009)  • шчыльнасьць | 165-е месца ў сьвеце 541 200 18 527/км² |
| **СУП**  • агульны (2006)  • на душу насельніцтва | 139-е месца ў сьвеце $14,3 млрд 28 436 |
| **Валюта** | Патака Макао (MOP) |
| **Часавы пас** | MST (UTC+8) |
| **Аўтамабільны знак** | MO |
| **Дамэн верхняга ўзроўню** | .mo |
| **Тэлефонны код** | +853 |
|  |

Макао
**Макао**, **Спэцыяльны адміністрацыйны раён Макао** (па-партугальску: *Macao, Macau*; па-кітайску: 澳門, *Àomén* ці 壕鏡澳 *Haojing’ao*; на кантонскім дыялекце: 馬交, *Magau*) — спэцыяльны адміністрацыйны раён Кітайскай Народнай Рэспублікі, які знаходзіцца на ўсходнім узьбярэжжы Кітаю. Былая партугальская калёнія. Мае плошчу 25,4 км² з насельніцтвам 520,4 тыс. чалавек. Да Макао адносяцца і невялікія выспы Таіпа і Колаань.

## Геаграфія

Макао — горад у Кітаі на ўзьбярэжжы Паўночнакітайскага мора, у вусьці ракі Чжуцьзян. Утрымлівае тэрыторыю паўвыспы Макао, выспаў Тайпа і Колаань, агульнай плошчай 28,6 км². Макао знаходзіцца на мяжы трапічнай і субэкватарыяльнай кліматычных зонаў, сярэдняя тэмпэратура студзеня складае 15 °C, ліпеня — 29 °C. Штогадовая колькасьць ападкаў — 1800 мм.

## Эканоміка

Пачынаючы з 80-х гадоў ХХ стагодзьдзя эканоміка Макао разьвіваецца вельмі хуткімі тэмпамі. У 1982 годзе сукупны ўнутраны прадукт складаў $1,287 млрд, а ў 1998 годзе ён склаў 6,15 млрд. Асновай эканомікі Макао складаецца з рээкспарту кітайскіх тавараў, гэтаму спрыяе існаваньне вялікага марскога порта і аэрапорта. Стымулам разьвіцьця тэрыторыі зьяўляюцца і легальныя азартныя гульні (казіно, спаборніцтвы сабакаў і коней), фінансавыя паслугі. Таксама разьвіцьцё атрымалі рыбалоўства і пераапрацоўка рыбы. Усё большы прыбытак прыносіць турызм (у апошнія гады гэта 40% СУП і праца для кожнага трэцяга жыхара). Значнае месца ў экспарце Макао займае Японія. Асноўная крыніца прадуктаў харчаваньня — Кітай.

Беспрацоўе ў горадзе мае нізкія паказчыкі (у 1998 годзе яно складала 3,8% працаздольнага насельніцтва).

## Дэмаграфія

Афіцыйнымі мовамі тэрыторыі зьяўляюцца кітайская і партугальская. Асноўнымі рэлігійнымі кафэсіямі зьяўляюцца: хрысьціянства, даасізм, будызм. У горадзе разьмешчаны рэзыдэнцыя каталіцкага біскупа, афіцыйнае прадстаўніцтва Ордэна езуітаў, іншых каталіцкіх ардэноў, каталіцкія каледжы і манастыры. Валютай зьяўляецца патака, зьвязаная з ганконскім далярам. Каля 97% насельніцтва — кітайцы, 2% — партугальцы.

## Культура

Цэнтар гораду адлюстроўвае часы партугальскай улады і сутыкненьне эўрапейскай і кітайскай культур і каштоўнасьцей. Восем плошчаў і дваццаць восем асобных аб’ектаў (руіны каталіцкага сабора 1582—1602 гадоў), некалькі партугальскіх фортаў, самы стары маяк у Кітаі, у 2005 годзе былі ўнесены ЮНЭСКО ў Сьпіс сусьветнай спадчыны.
# 2000-я

**2000-я**

|  |
| --- |
| Дзесяцігодзьдзі
 |
| 1980‑я · 1990‑я — **2000‑я** — 2010‑я · 2020‑я
 |
| Стагодзьдзі
 |
| XIX ст. — **XX стагодзьдзе** — XXI ст.
 |

Дзесяцігодзьдзі:
1950-я
1960-я
1970-я
1980-я
1990-я
**2000-я**
2010-я
2020-я
2030-я
2040-я
2050-я

Гады:
2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009

---

## Асноўныя падзеі

* Тэрарыстычныя акты 11 верасьня 2001 году
# Герб Турэччыны

**У рэспублікі Турэччына няма афіцыйнага гербу**. Замест гэтага тамака існуе эмблема, якая выкарыстоўваецца шматлікімі ўрадавымі ўстановамі. Эмблема — чырвоны авал, які ўтрымоўвае вэртыкальна арыентаваны паўмесяц і зорку ад турэцкага сьцягу, акружанага афіцыйным назвам краіны на турэцкай мове. Сымбаль на вокладцы турэцкіх пашпартоў — проста зорка і паўмесяц.

У 1925 Міністэрства асьветы (Maarif Vekili, цяпер Eğitim Bakanl ığı) праводзіла конкурс па выбары нацыянальнага гербу. Пераможцам быў праект жывапісца Намтка Ісмаіла Бэя. Аднак выбар ня быў ухвалены як афіцыйны герб. Гэты герб утрымоўваў вэртыкальны паўмесяц, зорку і ваўка.

## Вонкавыя спасылкі

 **Герб Турэччыны** — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
# Дыярбакыр (правінцыя)

|  |
| --- |
| Дыярбакыр |
|  Агульныя зьвесткі  |
|  Краіна  | * Турэччына
 |
|  Статус  | правінцыя Турэччыны[d] |
|  Уваходзіць у  | Şanlıurfa Subregion[d] |
|  Адміністрацыйны цэнтар  | Дыярбакыр |
|  Кіраўнік  | Münir Karaloğlu[d] |
|  Афіцыйныя мовы  | турэцкая мова |
|  Насельніцтва  | * ▼1 557 143 чал. (2021)
 |
|  Плошча  | * 15 355 км²
* 15 101 км² (2014)
 |
|  Вышыня па-над узр. м.  **·** сярэдняя вышыня  |  660 м |
|  Месцазнаходжаньне  |
|  |
|  Код ISO 3166-2  | TR-21 |
|  Тэлефонны код  | 412 |
|  Паштовыя індэксы  | 21000–21999 |
|  Код аўтам. нумароў  | 21 |
|    Дадатковыя мультымэдыйныя матэрыялы  |

**Дыярбакыр** (па-турэцку: *Diyarbakır*) — правінцыя на паўднёвым усходзе Турэччыны. Плошча 15,4 тыс. кв. км. Насельніцтва 1517 тысячаў чалавек (2007). Адміністрацыйны цэнтар — горад Дыярбакыр.

## Крыніцы