Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Падатак на прыбытак

**Падатак на прыбытак** — адзін з асноўных відаў прамых падаткаў.

Займае асноўнае месца па ўдзельнай вазе ў фармаваньні даходаў дзяржаўнага бюджэту. Аб’ектам абкладаньня зьяўляецца сукупны прыбытак арганізацыі, паменшаны ці павялічаны ў адпаведным парадку. Плацельшчыкамі падатку зьяўляюцца ўсе камэрцыйныя прадпрыемствы, а таксама некамэрцыйныя арганізацыі, якія займаюцца прадпрымальніцтвам. Падатак узымаецца паводле падатковае дэклярацыі па прапарцыйных альбо (радзей) прагрэсіўных стаўках.

## Беларусь

Паводле агульнай часткі Падатковага кодэксу Рэспублікі Беларусь 2002 году, падатак на прыбытак ёсьць рэспубліканскім (артыкул 8). Асаблівая частка Падатковага кодэксу Беларусі 2009 году зьмяшчала главу 14 «Падатак на прыбытак», якая ўлучала артыкулы з 125-га па 144-ы. Паводле 125-га артыкула, «Плацежнікамі падатку на прыбытак прызнаюцца арганізацыі». Згодна са 126-м артыкулам «Аб’ектам падаткаабкладаньня падаткам на прыбытак прызнаюцца валавы прыбытак, а таксама дывідэнды і прыраўнаваныя да іх даходы..., налічаныя беларускімі арганізацыямі».

27 студзеня 2023 году міністар па падатках і зборах Беларусі Сяргей Налівайка паведаміў, што за 2022 год падатак на прыбытак забясьпечыў 15,1 % (звыш 5,5 млрд) з 36,5 млрд рублёў даходу кансалідаванага бюджэту Беларусі.

### Стаўкі

Паводле 142-га артыкула асаблівай часткі Падатковага кодэксу Беларусі 2009 году, «Стаўка падатку на прыбытак усталёўвалася ў памеры:

* 18 %» — ва ўсіх агульных выпадках;
* 12 % — «па дывідэндах..., а таксама па даходах заснавальнікаў (удзельнікаў, акцыянэраў) у выглядзе курсавых розьніцаў, што ўзьнікаюць пры пераацэнцы дэбіторскай запазычанасьці па разьліках з замежнымі арганізацыямі па належных ад іх дывідэндах»;
* 10 % — «ад збыту тавараў уласнай вытворчасьці, улучаных у пералік высокатэхналягічных тавараў», што таксама сплочваюць «навукова-тэхналягічныя паркі, цэнтры странсфэру тэхналёгіяў, рэзыдэнты навукова-тэхналягічных паркаў»;
* 25 % — «банкі і страхавыя арганізацыі».

У 2023 годзе стаўку падатку на прыбытак павысілі з 18 да 20 %.

## Крыніцы
# О-дэ-Франс

|  |
| --- |
| О-дэ-Франс |
| Hauts-de-France |
| Герб  |
|  Агульныя зьвесткі  |
|  Краіна  | Францыя |
|  Статус  | рэгіён |
|  Уваходзіць у  | Q88521111? |
|  Адміністрацыйны цэнтар  |  Ліль (часова)
  |
|  Улучае  |  Дэпартамэнты: Эна (02) Нор (59) Уаза (60) Па-дэ-Кале (62) Сома (80) 26 акругаў 145 кантонаў 3 838 камунаў
  |
|  Найбуйнейшыя гарады  |  Ліль, Ам’ен
 |
|  Дата ўтварэньня  | 1 студзеня 2016 |
|  Прэзыдэнт савету  | Ксаўе Бэртран |
|  Мовы ва ўжытку  |  пікардзкая, Француска-заходняфлямандзкая, заходняфлямандзкая, француская (афіцыйная)
  |
|  Насельніцтва (2013)  | 5 987 883 (3-е месца)
  |
|  Шчыльнасьць  |  188 чал./км²
 |
|  Плошча  |  31 813 км² (6-е месца)
  |
|  Месцазнаходжаньне О-дэ-Франс  |
|  |
|  Мэдыя-зьвесткі  |
|  Часавы пас  |  +1
  |
|  Код ISO 3166-2  | FR-HDF |
|  Афіцыйны сайт |
|    Дадатковыя мультымэдыйныя матэрыялы  |

**О-дэ-Франс** (па-француску: *Hauts-de-France*, даслоўна *Верхняя Францыя*) — рэгіён Францыі, утвораны ў адпаведнасьці з тэрытарыяльнай рэформай францускіх рэгіёнаў 2014 году шляхам аб’яднаньня былых рэгіёнаў Нор-Па-дэ-Кале і Пікардыя. Датай утварэньня новага рэгіёну лічыцца 1 студзеня 2016 г.. Да верасьня 2016 году меў часовую назву Нор-Па-дэ-Кале — Пікардыя. Адміністрацыйны цэнтар і найбуйнейшы горад — Ліль. Насельніцтва 5 987 883 чалавек (2013). Плошча 31 813 км². Рэгіён улучае 5 дэпартамэнтаў, 26 акругаў, 145 кантонаў і 3 838 камунаў.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйны сайт былога рэгіёну Нор-Па-дэ-Кале
* Афіцыйны сайт былога рэгіёну Пікардыя
# Саратаўская вобласьць

|  |
| --- |
| Саратаўская вобласьць |
| Герб  |
|  Агульныя зьвесткі  |
|  Краіна  | * Расея
 |
|  Статус  | вобласьць Расеі[d] і суб’ект Расейскай Фэдэрацыі |
|  Уваходзіць у  | эўрапейская частка Расеі[d] і Прывалжанская фэдэральная акруга |
|  Адміністрацыйны цэнтар  | Саратаў |
|  Дата ўтварэньня  | 5 сьнежня 1936 |
|  Кіраўнік  | Валеры Радаеў[d] |
|  Афіцыйныя мовы  | расейская мова |
|  Насельніцтва  | * ▼2 369 405 чал. (1 студзеня 2025)
 |
|  Плошча  | * 100 830 км²
 |
|  Месцазнаходжаньне  |
|  |
|  Мэдыя-зьвесткі  |
|  Часавы пас  |  самарскі час, Europe/Saratov
  |
|  Код ISO 3166-2  | RU-SAR |
|  Код аўтам. нумароў  | 64 і 164 |
|  Афіцыйны сайт |
|    Дадатковыя мультымэдыйныя матэрыялы  |

**Саратаўская вобласьць** — суб’ект Расейскай Фэдэрацыі, разьмешчаны на паўночным усходзе эўрапейскай часткі краіны ў ніжнім цячэньні ракі Волгі. Адміністрацыйны цэнтар — Саратаў.

Разьмешчаная ў паўночнай частцы Ніжняга Паволжа. Плошча вобласьці складае 100,2 тыс. км². З захаду на ўсход тэрыторыя выцягнутая на 575 км, з поўначы на поўдзень — на 330 км. Агульная працягласьць межаў складае больш за 3500 км. На ўсходзе вобласьці праходзіць дзяржаўная мяжа з Казахстанам. На поўдні — мяжа з Валгаградзкай вобласьцю. На захадзе мяжуе з Варонескай і Тамбоўскай абласцямі. На поўначы мяжуе зь Пензенскай, Самарскай, Ульянаўскай, Арэнбурскай абласьцямі. Праз вобласьць працякае рака Волга, якая дзеліць вобласьць на 2 часткі: *Левабярэжжа* і *Правабярэжжа*.

Колькасьць насельніцтва на 2006 год — 2608,3 тыс. чалавек, зь якіх у гарадах жыве 73,7%. Нацыянальны склад: расейцы — 85,9 %, казахі — 2,9 %, украінцы — 2,5 %, татары — 2,2 % і іншыя.

Падзяляецца на 38 раёнаў. Найбуйнейшыя гарады: Саратаў, Энгельс, Балакова, Балашоў.

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйны сайт
# Міжнародная амністыя

|  |
| --- |
| Міжнародная амністыя |
| Абрэвіятура | *AI* |
| Дэвіз |
Лепей запаліць сьвячу, чым праклінаць цемру |
| Дата ўтварэньня |
1961 |
| Тып |
няўрадавая, некамэрцыйная |
| Мэта |
абарона правоў чалавека |
| Штаб-кватэра |
Лёндан, Вялікабрытанія |
| Дзейнічае ў рэгіёнах |
глябальна |
| Афіцыйныя мовы |
ангельская, арабская, гішпанская, француская |
| Генэральны сакратар |
Саліл Шэці |
| Колькасьць супрацоўнікаў |
2,8 мільёны чальцоў і прыхільнікаў |
| Сайт |
www.amnesty.org |

**Міжнаро́дная амні́стыя** (па-ангельску: *Amnesty International*, *Amnesty*, *AI*) — міжнародная няўрадавая арганізацыя, якая займаецца абаронай правоў чалавека. Штаб-кватэра знаходзіцца ў Лёндане, мае прадстаўніцтвы ў 58 краінах, у якія агулам уваходзяць больш за 2,2 мільёны чалавек. У штогадовых дакладах прыводзіць факты парушэньня правоў чалавека.

Арганізаваная ў Лёндане ў 1961 годзе брытанскім юрыстам Пітэрам Бэнэнсанам пасьля таго, як ён прачытаў артыкул пра двух партугальскіх студэнтаў, якіх асудзілі да сямі гадоў зьняволеньня за тое, што яны паднялі тост за свабоду.

У 1977 годзе атрымала Нобэлеўскую прэмію міру за сваю «кампанію супраць катаваньняў», у 1978 — прэмію ААН у галіне правоў чалавека(en).

## Крыніцы

## Літаратура

* Jürgen Wüst: *«Imperialistisches Menschenrechtsgeschrei». Der Kampf des MfS gegen die Internationale Gesellschaft für Menschenrechte (IGFM) und Amnesty International (AI)*, in: *Deutschland Archiv*, Nr. 3/1998, S. 418—427

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйная старонка
# Алена Амялюсік

|  |
| --- |
| Алена Амялюсік |
|  |
| Пэрсанальная інфармацыя |
| Нарадзілася | 6 лютага 1989(1989-02-06) (37 гадоў)* Бабруйск, Магілёўская вобласьць, БССР, СССР
 |
| Грамадзянства | * Беларусь
 |
| Прафэсійная інфармацыя |
| Спэцыялізацыя | вэлягоншчыца |
| **Узнагароды і мэдалі**

 |

**Алена Амялюсік** (нар. 6 лютага 1989 году, Бабруйск) — беларуская раварыстка. Чэмпіёнка сьвету 2015 году ў каманднай гонцы. Пераможца гонкі «Gracia Orlova» ў 2015 годзе.

На «Джыра»-2012 заняла 12-е месца ў агульным заліку, 2-е — у моладзевым заліку. Другое месца ў агульным заліку шматдзёнкі «Тур Лімузэю»-2012. У 2012 годзе 33 разы ўваходзіла ў дваццатку найлепшых на этапах розных гонак.

Удзельніца Алімпійскіх гульняў 2012 году ў групавой гонцы на шашы, дзе заняла 15 месца з 66-ці.

Удзельніца Алімпійскіх гульняў 2016 году, дзе заняла 13 месца ў групавой гонцы і 11 месца ў гонцы з разьдзельным стартам.

## Крыніцы
# Фут

**Фут** (па-ангельску: *foot* — ступня) — брытанская, амэрыканская і стараруская адзінка вымярэньня адлегласьці, роўная 30,48 сантымэтрам.

1 фут = 12 цаляў = 1/7 сажня = 1/660 фурлонга = 30,48 сантымэтраў

У Старажытным Рыме фут быў роўны 29,62 см.

Не ўваходзіць у сыстэму СІ.

## Глядзіце таксама

* Фут у сэкунду

* **Парыскі** фут (30,01 см) і **Нармальны** фут (32,48 см) у артыкуле «Друкарскі пункт#Гісторыя».
# Залаты мэдаль

Залаты мэдаль
**Залаты́ мэда́ль** — мэдаль, які выкарыстоўваецца ў якасьці высокай узнагароды. У спорце залаты мэдаль звычайна выдаецца пераможцы спаборніцтва. Золата — адзін з самых каштоўных мэталаў, але ў той жа час ён распаўсюджаны шырэй за плятыну. У сярэдніх школах залатым мэдалём узнагароджваюць выпускінкоў, якія вучыліся на выдатна.

## Глядзі таксама

* Залаты мэдаль Каралеўскага таварыства
* Срэбны мэдаль
* Бронзавы мэдаль
# Тэрэза Мігалікава

|  |
| --- |
| Тэрэза Мігалікава |
|  |
| Краіна |  Славаччына |
| Нарадзілася | 2 чэрвеня 1998 (28 гадоў)  Славаччына Топальчаны |
| Рост | 179 см |
| Вага | 63 кг |
| Працоўная рука | правая |
| Прызавыя грошы | 1049 $ |
| Адзіночны разрад |
| Матчаў | 18–6 |
| Тытулаў |
1 ITF |
| Найвышэйшы рэйтынг |
964 (14 красавіка 2015) |
| Парны разрад |
| Матчаў | 4–4 |
| Тытулаў |
0 |
| **Тэрэза Мігалікава** ў Вікісховішчы  |

**Тэ́рэза Мі́галікава** (па-славацку: *Tereza Mihalíková*; нар. 2 чэрвеня 1998, Топальчаны, Славаччына) — славацкая тэнісістка. Чэмпіёнка Аўстраліі 2015 року ў дзявочым разрадзе.

## Кар’ера

У 2014 Мігалікава дайшла да парнага дзявочага фіналу на Адкрытым чэмпіянаце ЗША, гуляючы ў пары зь беларускай Верай Лапко.

У складзе юніёрскай зборнай дайшла да фіналу кубку Фэдэрацыі, дзе саступілі зборнай ЗША.

У 2015 року Мігалікава ізноў выступала на адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі ў пары зь Верай Лапко. Тут яны саступілі ў чвэрцьфінале будучым пераможцам — Мірыям Каладзеевай і Маркеце Вандроўшавай. Аднак Тэрэза Мігалікава выйграла адзіночны разрад, стаўшы юніёрскай чэмпіёнкай Аўстраліі.

## Крыніцы

## Вонкавыя спасылкі

* Тэрэза Мігалікава  (анг.) на бачыне Жаночай тэніснай асацыяцыі
* Тэрэза Мігалікава  (анг.) на бачыне Міжнароднай тэніснай фэдэрацыі
* Профіль  (анг.) на бачыне Кубка фэдэрацыяў
# Арэкіпа (горад)

|  |
| --- |
| Арэкіпа |
| Населены пункт |
|  |
|

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Сьцяг | Герб |

 |
|  Краіна  |  Пэру
 |
|  Дэпартамэнт  |  Арэкіпа
 |
|  Дата заснаваньня  | 15 жніўня 1540 |
|  Кіраўніцтва і ўлада  |
|  Кіраўнік адміністрацыі  | Альфрэда Сэгара |
|  Геаграфія  |
|  Плошча  |  69 км²
 |
|  Вышыня НУМ  |  2335 м
 |
|  Часавы пас  | * UTC-5
 |
|  Каардынаты  | 16°23′55,76″ пд. ш. 71°32′12,78″ з. д. |
|  Насельніцтва  |
|  Колькасьць  |  869 351 чал. (2015)

  |
|  Лічбавыя ідэнтыфікатары  |
|  Тэлефонны код  | 054 |
|  Паштовы індэкс  | 04 |
|  |
|  Сайт  | muniarequipa.gob.pe |
| Арэкіпа на мапе Пэру
Арэкіпа
 |

**Арэкіпа** (па-гішпанску: *Arequipa*) — горад у Пэру, сталіца аднайменнага дэпартамэнта, Арэкіпа. Насельніцтва складае 852 807 жыхароў (2013).

## Вонкавыя спасылкі

 **Арэкіпа (горад)** — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
# Тытыкака

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Возера
Тытыкака Titicaca

|  |
| --- |
| Панарама Тытыкакі
Возера Тытыкака |

|  |  |
| --- | --- |
| Краіны | Балівія, Пэру |
| Плошча | 8372 км² |
| Плошча вадазбору | 56 270 км² |
| Максымальная глыбіня | 281 м |
| Сярэдняя глыбіня | 107 м |
| Найбольшая даўжыня | 190 км |
| Найбольшая шырыня | 80 км |
| Даўжыня берагавой лініі | 1125 км |
| Вышыня над узроўнем мора | 3812 м |
| Аб’ём вады | 893 км³ |
| Каардынаты | 15°45′ пд. ш. 69°25′ з. д. |

Тытыкака на мапе Балівіі
Тытыкака
 |
|  Галерэя здымкаў у Вікісховішчы |

Месцазнаходжаньне возера Тытыкака
**Тытыка́ка** (па-гішпанску: *Lago Titicaca*) — другое па велічыні возера Паўднёвай Амэрыкі, разьмешчанае ў паўднёвай частцы нізіны Альтыпляна, паміж усходнімі і заходнімі часткамі Андаў (раён Сярэдніх Андаў) на тэрыторыі Пэру і Балівіі. Гэта найвышэй разьмешчанае суднаходнае для вялікіх караблёў возера і найвышэй разьмешчанае высакагорнае возера ў сьвеце.

Возера Тытыкака знаходзіцца на вышыні 3821 мэтар над узроўнем мора, а яго сярэдняя глыбіня складае ад 140 да 180 м (максымальна 304 мэтры). У даўжыню яно складае 230 км, а ў шырыню 97 км. Плошча паверхні — 8300 км². Возера складаецца зь дзьвюх частак (*Lago Huinaymarca* i *Lago Chucuito*), разьдзеленых паўвыспай Цікуіна.

Узровень вады мяняецца, часамі нават на пяць мэтраў. У мінулым возера мела большыя памеры, аб чым кажа старая берагавая лінія. Тытыкака — гэта астатак старадаўняга ўнутранага мора Ляга Балівіян, якое пакрывала раней усё Альтыпляно. Але геалягічныя працэсы і інтэнсіўнае выпарэньне прывяло да зьніжэньня ўзроўню вады. Возера ўтварылася хутчэй за ўсё ўжо ў міяцэне.

У возера ўпадае 25 рэк (Сухес, Ілавэ, Коата, Раміс і г. д.), а выцякае адна — Дэсагуадэра, якая злучае Тытыкаку з возерам Паапо. На возеры Тытыкака знаходзіцца 41 востраў, якія часткова заселеныя.

Найбольш вядомая сярод турыстаў выспа — гэта Ісьля дэль Соль (выспа Сонца) — па легендах інкаў, тут нарадзіўся белы бог Віракоча і першыя інкі: Манка Капас і яго сястра і адначасова жонка Мама Окла, а таксама і само Сонца ці Інці. Гэта выспа і цяпер зьяўляецца сьвятым месцам для індзейцаў Аджмара і Кечуа. Выспа Сонца мае 10 км у даўжыню і 5 км у шырыню. Жыве тут каля 2000 індзейцаў. На тэрыторыі выспы засталіся руіны зь інцкага пэрыяду, самыя вядомыя зь якіх — гэта Пілка Каіна і комплекс Чынкана, у склад якога ўваходзіць сьвятая скала, зьвязаная зь інцкай легендай утварэньня. У Чалапампа знаходзіцца музэй рэчаў знойдзеных археолягамі, зь якіх частка выкананая з чыстага золата.

Жыхары гарадоў, якія знаходзяцца на ўзьбярэжжы возера (самы вялікі гэта Пуна ў Пэру і Гуакуі ў Балівіі), жывуць у асноўным рыбалоўствам і турызмам. На паўднёва-ўсходнім узьбярэжжы возера (тэрыторыя Балівіі) знаходзяцца руіны перадкалюмбавай эпохі г. зв. Ціахуанака, дзе разьмяшчаўся галоўны цэнтар культуры з той самай назвай.

## Вонкавыя спасылкі

 **Тытыкака** — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
# Бувэ (востраў)

|  |
| --- |
| Востраў Бувэ |
| Bouvetøya |
|  Агульныя зьвесткі  |
|  Краіна  | Нарвэгія |
|  Статус  | залежная тэрыторыя Нарвэгіі |
|  Дата ўтварэньня  | 23 студзеня 1928 |
|  Манарх  | Гаральд V |
|  Афіцыйныя мовы  | нарвэская |
|  Насельніцтва  | 1 |
|  Плошча  |  49 км²
 |
|  Вышыня па-над узр. м.  **·** найвышэйшы пункт  **·** сярэдняя вышыня  |  780 м  780 м |
|  Месцазнаходжаньне вострава Бувэ  |
|  |
|  Мэдыя-зьвесткі  |
|  Інтэрнэт-дамэн  | * .no
* .bv
 |
|    Дадатковыя мультымэдыйныя матэрыялы  |

Прыродны запаведнік Бувэ| катэгорыя Ia (поўны запаведнік) паводле МСАП |
|  |
| Каардынаты | 54°25′00″ пд. ш. 3°22′00″ у. д. |
| **Прыродны запаведнік Бувэ** ў Вікісховішчы |

**Бувэ** (па-нарвэску: *Bouvetøya* [bʉˈvèːœʏɑ]) — ненаселены нарвэскі востраў і прыродны запаведнік. Знаходзіцца ў паўднёвай частцы Атлянтычнага акіяну, на паўднёвым краі Сярэднеатлянтычнага хрыбту, за 1700 км на поўнач ад Антарктыды, за 1900 км на ўсход ад Паўднёвых Сэндвічавых астравоў, за 1600 км на поўдзень ад вострава Гоф, за 2600 км ад Паўднёва-Афрыканскай рэспублікі і ёсьць самым адасобленым востравам на Зямлі.

Плошча вострава — 49 км², 93% зь якіх пакрытыя льдом. У цэнтры вострава — замерзлы кратэр нядзейнага вулькану. Адзінае прыдатнае для высадкі месца — Нурэйса, утворанае абрушэньнем ледавіку ў канцы 1950-х рокаў, дзе цяпер дзейнічае мэтэаралягічная станцыя.

Востраў адкрыў 1 студзеня 1739 року францускі дасьледнік Жан-Батыст Шарль Бувэ дэ Лязье ў часе экспэдыцыі ў паўднёвую Атлянтыку. Але праз зробленую ім памылку ў каардынатах паўторна знайсьці яго змог толькі ў 1808 року брытанскі кітабой Джэймз Ліндзі, які назваў яго вострам Ліндзі. У 1927 року на востраве высадзілася першая экспэдыцыя „Нарвэгіі“ і абвясьціла яго нарвэскім уладаньнем. Ад гэтай пары востраў мае назву *Бувэ*. У 1930 року Вялікабрытанія адмовілася ад тэрытарыяльных прэтэнзіяў. У 1971 року востраў стаў прыродным запаведнікам.

## Крыніцы
# Абу Дабі

|  |
| --- |
| Абу Дабі |
| Населены пункт |
|  |
|

|  |
| --- |
|  |
| Сьцяг |

 |
|  Краіна  |  Аб’яднаныя Арабскія Эміраты
 |
|  Першыя згадкі  | 1760 |
|  Кіраўніцтва і ўлада  |
|  Кіраўнік адміністрацыі  | Магамэд бін Зайд Аль-Нахаян[d] |
|  Геаграфія  |
|  Плошча  |  67 340 км²
 |
|  Тып клімату  | арыдны клімат[d] |
|  Вышыня НУМ  | 14 м |
|  Часавы пас  | * UTC+4
 |
|  Каардынаты  | 24°28′41″ пн. ш. 54°22′01″ у. д. |
|  Насельніцтва  |
|  Колькасьць  |  1 463 491 чал. (2007)

  |
|  Афіцыйная мова  | арабская мова |
|  Этнахаронімы  | Abu Dhabian, Abudabiano, Aboudabien, Aboudabienne, dhabensi, абудаби́ец і абудаби́йцы |
|  Лічбавыя ідэнтыфікатары  |
|  Тэлефонны код  | +9712 |
|  |
|  Сайт  | tamm.abudhabi (ар.)​ (анг.) |
| Абу Дабі на мапе Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў
Абу Дабі
 |

**Абу́ Да́бі** (па-арабску: أبو ظبي‎) — сталіца і адзін з самых вялікіх гарадоў Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў, і эмірату з такой жа назвай. Горад разьмешчаны на калябярэжнай высьпе Абу Дабі ў Пэрсыдзкай затоцы. Колькасьць жыхароў набліжаецца да 1 млн чалавек.

## Клімат

Клімат пераважна пустэльны, тэмпэратура часта дасягае адзнакі 40°С, а ападкі дасягаюць толькі 100 мм за год.

## Эканоміка

Абу Дабі — важны эканамічны, фінансавы і культурны цэнтар краіны, мае вялікі марскі порт (Міна Заед), міжнародны аэрапорт. Разьвіцьцё гораду зьвязанае з экспартам, здабываемай у краіне нафты. Тут знаходзяцца таксама і прадпрыемствы па перапрацоўцы нафты, апрасьненьня марской вады. З астатняй часткай краіны горад злучаны аўтастрадай.

## Гісторыя

Горад быў заснаваны ў 1760 годзе. Пра гэта існуе прыгожая легенда: паляўнічыя прасьледавалі газэль, яна доўга скакала па пустэльні, а потым вывела паляўнічых на ўзьбярэжжа Пэрсыдзкай затокі, дзе кінулася ў ваду і пераплыла на выспу. Паляўнічыя, рушыўшы за ёй, выйшлі да крыніцы з чыстай вадой. Удзячныя паляўнічыя не адпусьцілі жывёлу, а заснаванае тут паселішча назвалі Абу Дабі (бацька газэлі).

## Славутасьці

* Люўр Абу Дабі

## Вонкавыя спасылкі

 **Абу Дабі** — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў