Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# Альманах

Альманах 1739 года «*Poor Richard*»
**Альманах** (ад сяр.-лац. almanachus ад арабскага  ألمناخ‎ — «каляндар») — зборнік літаратурных або іншых твораў розных аўтараў, часам сабраных паводле пэўнай адзнакі (тэматычнай, жанравай, ідэйна-мастацкай, тэрытарыяльнай і інш.), звычайна непэрыядычны.

## Гісторыя

У Сярэднявеччы назвай «альманах» азначаліся календары (каляндарныя табліцы) са зьвесткамі рознага гатунку, пераважна астранамічнымі й астралягічнымі. Такія табліцы былі запазычаны ў арабаў. Пазьней альманахі дапаўняліся нататкамі пра гістарычныя падзеі, невялікімі апавяданьнямі, анекдотамі, вершамі, і сталі правобразам пэрыядычнага друку.

Першыя літаратурныя альманахі зьявіліся ў Францыі («Альманах муз», Парыж, 1764—1833).
# Тамаш (апостал)

|  |
| --- |
| Сьвяты Тамаш |
| Сьвяты Тамаш  |
|  Сьвяты  |
|  Нарадзіўся  |  I стагодзьдзе, Галілея
 |
|  Памёр  |  21 сьнежня 72 году, Маліпур (сучасная Індыя)
 |
|  Шануецца  |  большасьцю хрысьціянскіх цэркваў
  |
|  У ліку  |  апосталаў
  |
|  Дзень памяці  | 3 ліпеня (заходнія цэрквы) 19 кастрычніка й 13 ліпеня (усходнія цэрквы) |
|  Патрон  |  Хрысьціяне апостала Тамаша, архітэктары
  |
|  Атрыбуты  |  дзіда
  |
| **Тамаш** у Вікісховішчы |

**Тамаш** (па-грэцку: *Θωμάς*, па-лацінску: *Thomas*), **Юда Тамаш** (Іуда Фама), **Дзідзім** — адзін з 12 вялікіх апосталаў. Мянушка «Тамаш» значыць «блізьнюк» па-арамэйску. Дзідзім — пераклад гэтай мянушкі на грэцкую. Паводле паданьня Тамаш быў зьнешне падобны на Ісуса. Паходзіў з Галілеі й быў рыбаком. Тамаш самааддана служыў Ісусу Хрысту, хоць і не заўсёды разумеў сэнс ягоных словаў, але шчыра выказваў сваю гатоўнасьць памерці за свайго настаўніка. Калі Ісус Хрыстос, як падаецца ў Бібліі, пасьля свайго расьпяцьця на крыжы ўваскрэс і ў адсутнасьць Тамаша паказаўся іншым апосталам, якія паведамілі пра гэта Тамашу, то апошні не паверыў ім і заявіў, што пераканаецца толькі тады, калі сам убачыць на яго руках раны ад цьвікоў і памацае іх сваімі пальцамі. Адсюль і пайшло выслоўе: *няверуючы Фама* (*няверны Тамаш*).

Паводле паданьня, заснавальнік хрысьціянства ў Індыі. Прапаведуючы ў горадзе Мэліяпор, разьмешчаным на ўсходнім беразе паўвострава Індастан, апостал Тамаш быў абвінавачаны адным паганскім жрацом, які забіў свайго сына, у сьмерці юнака. Натоўп схапіў сьвятога Тамаша, як забойцу, і патрабаваў пакараньня. Апостал Тамаш папрасіў дазволіць яму пагаварыць з забітым. Па малітве апостала юнак ажыў і засьведчыў аб тым, што забойства зьдзейсьніў ягоны бацька. Пасьля пропаведзі Эвангельля Тамаш прыняў пакутніцкую сьмерць у індыйскім горадзе Маліпура — быў праткнуты пяцьцю дзідамі. Нягледзячы на паданьне, шэраг сучасных гісторыкаў лічыць, што хрысьціянства ў Індыю прывёз ня ён, а Тамаш Канскі ў IV стагодзьдзі.

## Крыніцы
# Нацыянальная бібліятэка Грэцыі

статуя Панагіса Валіянаса ля ўвахода ў Нацыянальную бібліятэку ў Афінах
**Нацыяна́льная бібліятэ́ка Грэ́цыі** (па-грэцку: *Εθνική Βιιβλιοθήκη Ελλάάδος*) — нацыянальная бібліятэка, цэнтральнае сховішча друку, цэнтар нацыянальнай бібліяграфіі эліністыкі, цэнтар ISBN, ISSN і ISMN Грэцкай Рэспублікі. Галоўны будынак бібліятэкі, разам з Атэнскім унівэрсытэтам імя Кападзістрыі і Нацыянальнай акадэміяй, зьяўляецца часткай неаклясычнай Атэнскай трылёгіі, створанай па праекту архітэктара Тэафіла фон Хансэна. Выкананы ў дарычным ордары.

## Гісторыя

Арыгінальная ідэя стварэньня Нацыянальнай бібліятэкі належала вядомаму швэйцарскаму філёлягу Якабу Майнэру. Яна была выдадзеная ў жніўні 1824 г. у артыкуле Майеру для газэты «Грэцкая хроніка» гораду Мэсалянгіёна.

Гэтая ідэя была падхоплена новым грэцкім ўрадам, які ўзначальваў Іаан Кападзістрыя, які згуртаваў вакол яе такія інтэлектуальныя інстытуты, як адукацыйныя ўстановы, нацыянальныя музэю і выдавецкія дамы. Непасрэдным кіраўніком стаў Адрэас Мустаксідзіс, які такім чынам стаў дырэктарам Нацыянальнага археалягічнага музэю і Нацыянальнай школы.

Напрыканцы 1830 году бібліятэка, якую Мустакідзіс назваў Нацыянальнай бібліятэкай, ўжо мела 1018 тамоў друкаваных кніг, сабраных ці грэкамі, ці філэлінамі. У 1834 годзе бібліятэку перанесьлі ў новую сталіцу — Атэны. Тут яе часова разьмясьцілі спачатку ў муніцыпальнай лазьні рымскага кірмшу, а потым у царкве Сьвятога Элефтэрыясу, каля храма.

Збор вельмі хутка павялічваўся. Пры падтрымцы Дзімітраса Пасталакаса з прыватных бібліятэк было выкуплена 1995 тамоў. Таксама бібліятэка прыняла ў дар бібліятэкі Хрыстафораса і Канстанцінаса Сакеларыясаў — 5400 тамоў і Маркаса Рэніераса — 3401 том.

У 1842 публічная бібліятэка аб’ядналася зь бібліятэкай Афінскага ўнівэрсытэту, пабудаванага па ініцыятыве караля Отана. Новым дырэктарам пашыранага інстытуту быў прызначаны Георг Казакіса-Ціпалдоса, які заставаўся на гэтай пасадзе да 1863. Каралеўскай хартыяй ад 1866 г. абедзьве бібліятэкі былі афіцыйна аб’яднаны ў адну пад назвай *Нацыянальная бібліятэка Грэцыі*.

16 сакавіка 1888 г. было пачата будаўніцтва новага мармуровага будынка ў неаклясічным стылі пры фінансавай падтрымцы прадстаўнікоў грэцкай дыяспары, братоў Панагіса, Марынаса і Андрэаса Валіянасаў, выхадцаў з Кэфалёніі. Бібліятэка заставалася ў будынку ўнівэрсытэту ў 1903 годзе, паколькі той пераехаў у новы корпус, пабудаваны па праекту Фэафіля Гансэна і пад кіраўніцтвам архітэктара Эрнста Зілера.

Сёньня бібліятэка застаецца з будынку братоў Валіянасаў.

## Вонкавыя спасылкі

* Афіцыйная старонка бібліятэкі