Rikunarita-ORG/Wikinium huggingface dataset:
# সময়

বালিঘড়িৰ বালিৰ প্ৰবাহক সময় গণনা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ওপৰ আৰু তলৰ অংশৰ বালিৰ পৰিমাণে ক্ৰমে আহিবলগা আৰু পাৰ হৈ যোৱা সময় সুচিত কৰিছিল।
**সময়** হৈছে পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ এক মৌলিক একক, বিভিন্ন পৰিঘটনাৰ অনুক্ৰম, পৰিঘটনাসমূহৰ ব্যাপ্তি (*duration*) বা সংঘটনৰ পৰিসৰ, বিভিন্ন পৰিঘটনাৰ সংঘটনৰ মাজৰ অন্তৰাল আৰু কোনো ৰাশি(*quantity*)ৰ পৰিৱৰ্তনৰ হাৰ, যেনে পদাৰ্থৰ গতি ইত্যাদি মাপনৰ বাবে ব্যৱহৃত পৰিমাপন প্ৰণালীৰ এক অংশ। সংঘটন সমূহৰ লৌকিক স্থানাংক তাৎক্ষণিক বৰ্তমানৰ সাপেক্ষে নীৰৱছিন্ন ভাৱে পৰিৱৰ্ত্তিত হয়। পৰিঘটনা সংঘটিত হয়, আৰু সংঘটনৰ স্থানাংক ক্ৰমে দূৰৱতী অতীতলৈ পৰ্যবসিত হয়। যুগ যুগ ধৰি সময় বা কাল ধৰ্ম, দৰ্শন আৰু বিজ্ঞানৰ বাবে বহুলভাৱে আলোচ্য বিষয় হৈ আহিছে। সকলো অধ্যয়ন ক্ষেত্ৰৰ বাবে প্ৰযোজ্য হোৱাকৈ অবিতৰ্কিত আৰু সুসংগত ভাৱে কাল বা সময়ৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়াবৰ বাবে পণ্ডিত সকলে চলোৱা নিৰালস্য প্ৰচেষ্টা সাফল্যমণ্ডিত হোৱা নাই। ইয়াৰ এক সৰলতম সংজ্ঞা হৈছে, "ঘড়ী বা কাল মাপন যন্ত্ৰৰ দ্বাৰা মাপিত ৰাশিটোৱেই হৈছে সময়"।

## সম্যক ব্যাখ্যা

আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় একক পদ্ধতিত অন্তৰ্ভুক্ত সাতটা মৌলিক এককৰ এটা হৈছে সময়। অন্যান্য ভৌতিক ৰাশি, যেনে বেগৰ সংজ্ঞাৰ বাবে সময় ব্যৱহৃত হয়; সেয়ে এনেধৰণৰ ৰাশিৰ দ্বাৰা সময়ৰ সংজ্ঞা নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ চলোৱা প্ৰচেষ্টাই "সংজ্ঞাৰ ঘূৰ্নীয়ত্ব" জটিলতাৰহে সৃষ্টি কৰে। সময়ৰ এটা কাৰ্যকৰী সংজ্ঞা নিম্নোক্ত ধৰণে আগবঢ়োৱা হয়--কোনো চক্ৰীয় সংঘটন, যেনে মুক্ত ভাৱে দোলিত এটা দোলকৰ নিৰ্দিষ্ট সংখ্যক দোলনৰ পুনৰাবৃত্তিৰ পৰিসৰ পৰ্যবেক্ষণৰ দ্বাৰা সময়ৰ এক মানক একক; যেনে ছেকেণ্ড, নিৰ্ধাৰণ কৰিব পৰা যায়। এই মানক সময় উচ্চস্তৰীয় পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা অথবা দৈনন্দিন পৰিক্ৰমা-এই দুয়ো ক্ষেত্ৰতে প্ৰযোজ্য আৰু ব্যৱহাৰ্য হয়। "সময়" নামৰ কোনো ৰাশিৰ প্ৰকৃতপক্ষে অস্তিত্ব আছেনে-সেই প্ৰশ্ন সম্পৰ্কে সময়ৰ কাৰ্যকৰী সংজ্ঞা নিমাত। এই সংজ্ঞাই ওপৰত উল্লেখ কৰাৰ দৰে মাথোঁ বোৱতী আৰু মাপনযোগ্য সময়ৰ গণনাকহে অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। স্থান-কাল নামৰ একক সাতত্যক(*continuum*)ৰ সমীক্ষণে স্থান আৰু কাল বা সময় সম্পৰ্কীয় বহুতো প্ৰশ্নৰ উদ্ৰেক ঘটায়। এই প্ৰশ্নসমূহৰ শিপা প্ৰাকৃতিক দৰ্শন অধ্য়য়নৰ আদিভাগৰ সমীক্ষক সকলৰ চিন্তাধাৰা আৰু কৰ্মত ৰোপিত হৈ আছে।

চিপ-স্কেল পাৰমাণৱিক ঘড়ী; গোলকীয় স্থানাংক পদ্ধতিত ব্যৱহাৰযোগ্য।
## তথ্যসূত্ৰ
# ৰুছ ভাষা

**ৰুছ ভাষা** (ৰুছ ভাষাত: *русский язык*) এটা স্লাভিক ভাষা যাক প্ৰধানকৈ ৰাছিয়া , বেলাৰুছ, ইউক্ৰেইন, কাজাখস্তান আৰু কিৰগীস্তানত কোৱা হয় আৰু বহুল ভাৱে ব্যৱহৃত। ইয়াৰোপৰি বিনা চৰকাৰী অনুমতিত লাটভিয়া, এষ্ট'নিয়া আৰু বহুতো প্ৰাক্তন ছোভিয়েট দেশত ইয়াক কোৱা হয়।

ৰাছিয়ান ভাষাৰ কোৱা লোকৰ সংখ্যা বিশ্বজুৰি ২৫৮ মিলিয়নতকৈ অধিক। ই ইউৰোপৰ ভিতৰতে আটাইতকৈ বেছি কথিত স্লাভিক ভাষা আৰু ইউৰোপৰ ভিতৰতে আটাইতকৈ বেছি কথিত থলুৱা ভাষাৰ লগতে ইউৰেছিয়াৰ ভৌগোলিকভাৱে আটাইতকৈ বেছি বিস্তৃত ভাষা। স্থানীয় ভাষা কোৱা লোকৰ সংখ্যা অনুসৰি ই বিশ্বৰ সপ্তম সৰ্বাধিক কথিত ভাষা আৰু মুঠ ভাষী লোকৰ সংখ্যা অনুসৰি ই বিশ্বৰ অষ্টম সৰ্বাধিক কথিত ভাষা। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মহাকাশ কেন্দ্ৰত থকা দুটা চৰকাৰী ভাষাৰ ভিতৰত ৰাছিয়ান ভাষা অন্যতম। তদুপৰি ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ ছটা চৰকাৰী ভাষাৰ ভিতৰত ৰাছিয়ান ভাষাও আছে।
ৰুছ ভাষাটো চিৰিলিক লিপিৰ ৰাছিয়ান বৰ্ণমালা ব্যৱহাৰ কৰি লিখা হয়; ই তথাকথিত "কোমল" আৰু "কঠিন" ধ্বনিৰ মাজত পাৰ্থক্য কৰেি। প্ৰায় প্ৰতিটো ব্যঞ্জনৰ এটা কঠিন বা কোমল সমকক্ষ থাকে আৰু প্ৰভেদটো ভাষাটোৰ এটা বৈশিষ্ট্য। আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ হ’ল জোৰবিহীন স্বৰবৰ্ণৰ হ্ৰাস।

## শ্ৰেণীবিভাজন

ৰুছ ভাষা হৈছে ভাৰত-ইউৰোপীয় পৰিয়ালৰ এটা পূব স্লাভিক ভাষা। ই পুৰণি পূব স্লাভিকৰ কিয়ভান ৰুছ’ত ব্যৱহৃত ভাষা, যিটো নৱম শতিকাৰ শেষৰ পৰা ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ মাজভাগলৈকে পূব স্লাভিক জনগোষ্ঠীৰ এটা শিথিল গোট আছিল। কথিত ভাষাৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা ইয়াৰ আটাইতকৈ ওচৰৰ ভাষা হৈছে ইউক্ৰেইন, বেলাৰুছ আৰু ৰুচিন, পূব স্লাভিক শাখাৰ আন তিনিটা ভাষা। পূব আৰু দক্ষিণ ইউক্ৰেইনৰ বহু ঠাইত আৰু সমগ্ৰ বেলাৰুছত এই ভাষাসমূহ বিনিময়মূলকভাৱে কোৱা হয় আৰু কিছুমান অঞ্চলত পৰম্পৰাগত দ্বিভাষিকতাৰ ফলত পূব ইউক্ৰেইনৰ ছুৰঝিক আৰু বেলাৰুছৰ ট্ৰাছিয়ানকা আদি ভাষাৰ মিশ্ৰণৰ সৃষ্টি হয়। পূব স্লাভিক এটা পুৰণি উপভাষা আছিল নভগ'ৰড। যদিও ই ১৫ বা ১৬ শতিকাৰ সময়ছোৱাত বিলুপ্ত হৈছিল তথাপিও ইয়াক কেতিয়াবা আধুনিক ৰাছিয়ান ভাষাৰ গঠনত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰা বুলি ধৰা হয়। তদুপৰি, ৰাছিয়ান ভাষাৰ বুলগেৰিয়ান ভাষাৰ সৈতে উল্লেখযোগ্য আভিধানিক সাদৃশ্য আছে কাৰণ দুয়োটা ভাষাৰ ওপৰত একেধৰণৰ গীৰ্জা স্লাভনিক প্ৰভাৱ আছে, কিন্তু ১৯ আৰু ২০ শতিকাত পৰৱৰ্তী সময়ত হোৱা পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়াৰ বাবে বুলগেৰিয়ান ব্যাকৰণ ৰাছিয়ান ভাষাৰ পৰা লক্ষণীয়ভাৱে পৃথক হৈ পৰে।[37] ১৯ শতিকাত (ৰাছিয়াত ১৯১৭ চনলৈকে) ভাষাটোক বেলাৰুছিয়ান, তেতিয়াৰ "শ্বেত ৰাছিয়ান" আৰু ইউক্ৰেইনীয়, তেতিয়া "লিটল ৰাছিয়ান" বুলি কোৱাৰ পৰা পৃথক কৰিবলৈ প্ৰায়ে "গ্ৰেট ৰাছিয়ান" বুলি কোৱা হৈছিল।

শব্দভাণ্ডাৰ (মূলতঃ বিমূৰ্ত আৰু সাহিত্যিক শব্দ), শব্দ গঠনৰ নীতি, আৰু কিছু পৰিমাণে ৰাছিয়ান ভাষাৰ বিভক্তি আৰু সাহিত্যিক শৈলীও ব্যৱহৃত দক্ষিণ স্লাভিক পুৰণি গীৰ্জাৰ স্লাভনিক ভাষাৰ এটা বিকশিত আৰু আংশিকভাৱে ৰাছিফাইড ৰূপ চাৰ্চ স্লাভনিকৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছে ৰাছিয়ান অৰ্থডক্স গীৰ্জাৰ দ্বাৰা। কিন্তু পূব স্লাভিক ৰূপসমূহ একান্তভাৱে দ্ৰুত অৱনতিৰ সন্মুখীন হোৱা বিভিন্ন উপভাষাতহে ব্যৱহাৰ কৰাৰ প্ৰৱণতা দেখা গৈছে। কিছুমান ক্ষেত্ৰত পূব স্লাভিক আৰু গীৰ্জা স্লাভনিক দুয়োটা ৰূপ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যাৰ বহুতো ভিন্ন অৰ্থ আছে। বিতংভাৱে জানিবলৈ ৰাছিয়ান ধ্বনিবিজ্ঞান আৰু ৰাছিয়ান ভাষাৰ ইতিহাস চাওক।

যুগ যুগ ধৰি ৰাছিয়ান ভাষাৰ শব্দভাণ্ডাৰ আৰু সাহিত্য শৈলীৰ ওপৰতো পশ্চিম আৰু মধ্য ইউৰোপীয় ভাষা যেনে গ্ৰীক, লেটিন, পোলিছ, ডাচ, জাৰ্মান, ফৰাচী, ইটালীয়, ইংৰাজী আদিৰ প্ৰভাৱ পৰিছে আৰু কম পৰিমাণে দক্ষিণ আৰু পূবৰ ভাষাসমূহ: ইউৰেলিক, তুৰ্কী, পাৰ্চী,আৰবী আৰু হিব্ৰু।

## তথ্যসূত্ৰ