شعر بلند  عروسی من و جهان الهه رهرونیا بخش ۲
Channel: Elahe Rahroniya Noshad
Date: 07/07/2018

بخش ۲

با جهان در روزی آفتابی آشنا شدم
در باغی با درختان گشاده دل،
که انارهای سیاه مست با تن های داغ
جامه های سرخشان را در خلسه ای شاد میدریدند
سینه ها و پاهای بلورینشان بیرون میافتاد
و رقص کنان جفتگیری میکردند
و من از این شهوت معصوم سردر گم بودم.

از باغ که بیرون زدم جمعیتی دیدم رنگارنگ
که تولدم را جشن گرفته بودند
زردآلوهای تپل و خوشرو
که استاد رقص پارسی بودند
و شکر بر سر جمعیت میپاشیدند.
آلبالوهای درشت
که شراب خانگی میانداختند.
آلوهای سبز از خانواده های اصیل
پرتقال ها و لیمو های خوش پوش
که بوی عطرشان دیوانه ام میکرد.
و لیموهای شیرین
که خنده ای ملیح داشتند.
و هندوانه هایی که بلند بلند میخندیدند.

بار دوم جهان را در شبی دیدم هزار مهتاب
گل های سفید بهار نارنج شکفته بودند
و من ماه را بینشان پیدا نمیکردم.

بار سوم در خاموشی بود.
نمیدانم روز یا شب
غبار بود و دود آتش
صدای هق هق جهان را میشنیدم.
جهان زیر درخت نخل بی سری نشسته بود
دستش را روی تن نخل گذاشته بود
و گریه اش زمین را میلرزاند.
از پدر پرسیدم کجا هستیم؟
گفت: ایران
به مادر گفتم که هستیم؟
گفت:مسلمان
ایران را فهمیدم که آنجا بود. مسلمان را نفهمیدم.
همسایه میگفت عیسی را دوست بدار!
مغازه دار موسی را دوست داشت،
و معلم شیفته ی زرتشت بود.
و من که با هیچکدام بازی نکرده بودم
ایران را برگزیدم
چون او بود که مرا با جهان آشنا کرده بود.
ولی گریه ی جهان قطع نمیشد!
گفت جنگ است! و نمیدانست چرا.
مشت ها بالا میرفتند و شاخه ها میشکستند
و هیجانی بیهوده اعصاب خورشید را خُرد کرده بود.
پدر نعره میکشید
و مادر بجای گل پارچه ای سیاه بر سرش انداخت.
پدر داد زد: پرسیا،ایران!
و سرش را مثل پلنگی مغرور بالا گرفت.
مادر اخم کرده بود
پارچه ی سیاه دور سرش میچرخاند
که رویش نوشته بود" کربلا! قدس!"
و دیگر نخندید.
و جبهه اینگونه از خانه آغاز شد.
پدر که از جبهه برگشت.
موهای سیاهش را با خودش نیاورد.
رفت و دوست دختری تازه پیدا کرد که سفید بود،
و نامش هرویین بود.
مادر هم بیکار نماند
دوست پسر سیاهی برگزید که اسمش قرآن بود و عربی حرف میزد.

و من و جهان برای همیشه تنها شدیم.

روزها کنار سبزی کاری مینشستیم
و پاهایمان را در جوی آب تکان میدادیم.
و شبها در پشه بند با درختان خرمالو آوازهای قدیمی میخواندیم.
ما اضافه بودیم و به درد کسی نمیخوردیم.
نه کومونیست ها ما را میخواستند
نه حزب اللهی ها
نه امپریالیست ها
و نه حتی ملی گرا ها!
ما هم به زیرزمین پناه بردیم و پنهانی پیمان برادری بستیم
که عاشق هم بمانیم.
انگشت هایمان را به رسم سرخپوستان بریدیم
خون هایمان را آمیختیم
و به نام کورش سوگند خوردیم.
و جان جاری کورش سرآغاز پیوند ما شد.
۲ 
جون ۲۰۱۶