Luis Puelles O público e os espectadores. Tensións na xénese do suxeito moderno
Channel: Aula Castelao Filosofía
Date: 2023-08-29

Luis Puelles é catedrático de Estética e Teoría das Artes da Universidade de Málaga e membro da Real Academia de Bellas  Artes de Santa Isabel de Hungría de Sevilla. Ten investigado en estadías na Universidade de Amberes, na Bibliothèque Albert I de  Bruxelas, no Institut d´Esthétique et des Sciences de l´Art da Universidade de París I (Pantheon-Sorbonne), na Universidade Tor  Vergata de Roma, na Maison Max Ernst (Tours) e na Università degli studi di Milano. Ten sido profesor invitado na Universidade  de Guanajuato (México), na de Reims (Francia) e na Saint-John de New York.  
Algúns dos seus libros son: Figuras de la apariencia. Ensayos sobre arte y modernidad (Spicum, Málaga, 2001), Modos de la sen sibilidad. Hiperrealidad, espectacularidad y extrañamiento (Deputación de Pontevedra, 2002), El mundo a distancia. Notas sobre  la contemplación estética (Padilla, Sevilla, 2002), La estética de Gaston Bachelard (Verbum, Madrid, 2002), El desorden necesario.  Filosofía del objeto surrealista (Cendeac, Murcia, 2005), Lo posible. Fotografías de Paul Nougé (Cendeac, Murcia, 2007). Es res ponsable de la edición castellana de los Escritos sobre Manet de Émile Zola (Abada, Madrid, 2010). Seu libro Mirar al que mira.  Teoría estética y sujeto espectador (Abada, Madrid, 2011) gañador do II Premio Iberoamericano de Investigación Universitaria  Ciudad de Cádiz, foi traducido ao italiano por Mimesis Edizioni. En 2014 publicou Honoré Daumier. La risa republicana (Abada,  Madrid) e, na mesma editorial, publica en 2017, Imágenes sin mundo. Modernidad y extrañamiento e, en 2019, Mítico Manet.  Ideologías estéticas en los orígenes de la pintura moderna; tamén dese ano é El asalto a la belleza. En torno a una estética de lo  grotesco (Maia, Madrid). O seu último libro, Más que formas. Confluencias del arte y la vida, acaba de publicarse en Abada.  
En 2011 foi asesor académico da exposición El factor grotesco, producida polo Museo Picasso Málaga e en 2020 foi comisario  de Máscaras. Metamorfosis de la identidad moderna (Museo Carmen Thyssen, Málaga). Actualmente prepara para o Centro José  Guerrero de Granada unha exposición de Nicolás de Lekuona. 
O público e os espectadores. Tensións na xénese do suxeito moderno  
Propoñamos, para comezar, unha pregunta aparentemente menor: onde están os espectadores? Ou  mellor: até que punto, ou con que determinación, veñen os espectadores a ser o que son en función dos  lugares que a cultura -moderna, por certo- lles asigna? Sería pouco axeitado supoñer que os espectadores  cobran a identidade que lles será propia ao estar nun lugar compartido, nunca totalmente anónimo, en que  a individualidade e a subxectividade se perfila e precisa entre os (as) demais? Os vencellos -abstractos  e concretos, e ata espaciais- entre o espectador e o público (é este máis que a suma dos espectadores,  agrupados nos seus corpos, compartindo lugares actitudes?) poderá darnos as primeiras pistas coas que  tratar de caracterizar algunhas características do suxeito espectador.  
Mais a observación destes vencellos -entre cada un dos espectadores coincidindo cos demais…-  sería insuficiente se non acudimos a outras condicións coas que definir o espectador: a ilusión da  individualidade en termos de experiencia estética e, con esta, a configuración do espectador burgués  no século XIX. Non poderemos rematar sen referirnos a certa contemporaneidade do espectador, case  disolto xa entre o consumo turístico e a tentación de desprazar o pracer estético cara ao seu espolio  teórico ou ideolóxico.