မလုပ်မစား

မေးခွန်း: မလုပ်မစားဝတ္ထုတိုကိုဖတ်ပြီး မည်ကဲ့သို့သော အသိအမြင်များ ရရှိသနည်း။
အဖြေ: မလုပ်မစားဝတ္ထုတိုသည် ကိုလိုနီခေတ်က ရေးသားခဲ့သော ပီမိုးနင်း၏ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပါသည်။ မိမိလုပ်သောအလုပ်နှင့် ထိုက်တန်သည့်အစာကိုမှ စားရမည့်အကြောင်းနှင့် တစ်ပဲတန်လုပ်ပြီး ငါးပြားတန် မစားရန်၊ တစ်မူးတန်လုပ်ရမှ တစ်ပဲတန် စားရမည်ဆိုသည့်အချက်ကို သိစေလို၍ ပညာပေးရေးဖွဲ့ထားသော ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပါသည်။ လုပ်သရွေ့ရသော့အဖိုးအခကို အကုန်မစားရန်၊ လျော့စားရန်၊ အလုပ်မလုပ်ဘဲ ချောင်မစားရန်၊ အလုပ်မလုပ်လျှင်မစားရန် သိစေလို၍ “မလုပ်မစား”ဟု ခေါင်းစဉ်ပေးကာ ပညာပေးရေးဖွဲ့ထားရာ ဗဟုသုတ အသိအမြင်များစွာ ရရှိစေသော ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပါသည်။

ဤဝတ္ထုတိုတွင် အဓိကဇာတ်ဆောင်မှာ ဦးရွှေသာနှင့် သားမောင်ရင်၊ မယ်လုံတို့ဖြစ်ပြီး အရံဇာတ်ဆောင်မှာ သူကြီးနှင့်သူကြီးကတော်တို့ ဖြစ်ကြပါသည်။ ဦးရွှေသာမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက် လူလိမ်ခံရ၊ အာမခံကြွေးဆပ်ရ၊ လယ်ယာခြံမြေတို့ကို ချစ်တီးထံ အကြွေးဆပ်ရနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခတို့ကြောင့် ဇနီးသည်ဆုံးပါးပြီး မိမိမှာလည်း မကျန်းမမာဖြစ်ကာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ချိန် တစ်ဦးတည်းသောသားလေးအတွက် ပူပင်သောကရောက်ကာ သားလေးဒုက္ခမရောက်စေချင်သည့်အတွက် မိမိလုပ်တဲ့အလုပ်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့အစာကိုမှ စားပါမယ်၊ မလုပ်ရလျှင် မစား၊ အဝတ်အစားထက် အလုပ်ကိုပိုစေပါမည်ဆိုတဲ့ ကတိကို တစ်သက်လုံးစောင့်ထိန်းပါမည်”ဆိုတဲ့ ကတိကိုတောင်းရာ ကတိပေးပြီး သေဆုံးသွားစေသည်။ ဤအချက်ကို ကြည့်ချင်းအားဖြင့် လူ့ဘဝရပ်တည်ရေးအတွက် အလုပ်သည်အရေးကြီးကြောင်း အလုပ်လုပ်မှ စာဝဘ်နေရေး ဘဝဖူလုံရေး ပြည့်စုံနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း အသိအမြင်များ ရရှိစေပါသည်။

ဦးရွှေသာမှာ ယခင်က ပစ္စည်းဥစ္စာပြည့်စုံခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်း အကြောင်းမလှသဖြင့် လူလိမ်ခံရ၊ အာမခံကြွေးတွေ ဆပ်ရ၊ ဓားပြအတိုက်ခံရ၊ လယ်ယာခြံမြေတွေကို ချစ်တီးထံအကြွေးဆပ်ရနှင့် ဆင်းရဲမွဲတေသွားပြီး ဇနီးသည်မှာလည်း မကျန်းမမာဖြစ်၍ သေဆုံ သွားကာ “မကောင်းသောကံကြမ္မာ၏ အကျိုးပေးပုံတို့သည် အစုံအစုံ အပြိုင်အပြိုင်လာတတ်သည်” ဟူသော စကားသည် ဟုတ်မှန်ကြောင်း ဦးရွှေသာမိသားစု၏ အဖြစ်အပျက်ကိုကြည့်၍ သိနိုင်ကြောင်း အသိအမြင်များ ရရှိစေပါသည်။

ပစ္စည်းဥစ္စာရှိစဉ်က ပစ္စည်းဥစ္စာကို အားကိုးပြုကာ တစ်ဦးတည်းသောသားလေးကို စာရေးတတ် ဖတ်တတ်ရုံမျှ
သင်ပေးခဲ့မိပြီး နူးနူးညံ့ညံ့နေလာခဲ့ရသောကြောင့် အလုပ်ကြမ်းကိုလည်း လုပ်၍မစားနိုင်၊ စာရေးစာချီအစိုးရအရာရှိ
ဖြစ်လောက်အောင်လည်း ပညာကမသင်ပေးခဲ့ရ၍ သားအတွက် သေခါနီးဖခင်မှာ သောကမအေးဖြစ်ရရှာလေသည်။ သို့ဖြစ်ရာ ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပစ္စည်းဥစ္စာသည် ကံမကောင်း အကြောင်းမလှလျှင် ပျက်စီးရကြောင်း၊ ငယ်စဉ်က ပညာမသင်ခဲ့ရ၍ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရန်အတွက်လည်း လုပ်မစားနိုင်သဖြင့် ဒုက္ခရောက်ရကြောင်း၊ ငယ်စဉ်အခါ ပညာရှာသင့်ကြောင်း ဘဝအသိအမြင်များ ရရှိစေပါသည်။

“ငါ့သားသည် မိဘစကားကို အမြဲနားထောင်သော သားဖြစ်သည်”ဟူသော ဦးရွှေသာ၏ ပြောစကားအရ
မိဘစကားကို အမြဲနားထောင်သော သားသမီးသည် ဒုက္ခမရောက်တတ်ကြောင်း၊ ဒုက္ခအခက်အခဲနှင့် တွေ့ကြုံ
ရသော်လည်း အောင်မြင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ကြောင်း “မောင်ရင်”၏အဖြစ်က ဖော်ပြနေပါသည်။ ထို့ကြောင့်
မိဘဆိုဆုံးမသည့်စကားကို နားထောင်လိုက်နာသင့်ကြောင်း အသိအမြင်များ ရရှိစေပါသည်။ ထို့ပြင် လူသည်


ရိုးသားဖြောင့် မတ်ရန်လည်း အရေးကြီးလှပေသည်။ မောင်ရင်သည် ရိုးသားဖြောင့် မတ်သူတစ်ဦးဖြစ်၍
ကတိတည်ခြင်း၊ စကားမှန်ခြင်း၊ သစ္စာစောင့်ခြင်း စသည့် ကောင်းမြတ်သောကိုယ်ကျင့်တရားတို့နှင့် ပြည့်စုံသဖြင့်
မိဘမရှိတော့သည့်နောက်၌ သူကြီးလင်မယားက ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ထားသဖြင့် ဒုက္ခမရောက်ခဲ့ရပေ။ ထို့ကြောင့်
ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းမွန်ခြင်းသည်လည်း ဘဝအတွက် အောင်မြင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အသိအမြင်များ ရရှိစေပါသည်။
ကိုယ်ကောင်းသည့်အတွက် ကောင်းသောပတ်ဝန်းကျင်သို့ရောက်ကာ ဒုက္ခအခက်အခဲများ မကြုံတွေ့ရတော့ကြောင်း
အသိအမြင်ကို ရရှိစေပါသည်။
လူမှန်လျှင် အလုပ်လုပ်ရကြောင်း ဖခင်ဦးရွှေသာ၏ပြောစကားအရ “သည်လိုကွဲ လူကလေးရဲ့ လူမှန်သမျှမှာ
အလုပ်လုပ်ရတယ်။ လူမှန်သမျှ ကိုယ်စီကိုယ်င ဆိုင်ရာဆိုင်ရာ အလုပ်တာဝန်ရှိကြရတယ်။ ရောင်းသူရှိလို့
ဝယ်သူတွေမှာ ပစ္စည်းအသုံးအဆောင်များကို ရတာ၊ ရောင်းသူမရှိရင် ရွှေတွေ ငွေတွေ ဘယ်လောက်ပင်ရှိစေကာမူ
ရွှေငွေကိုဝတ်လည်း မဝတ်နိုင်၊ စားလည်း မစားနိုင်ဘူး။ လယ်သမားဟာလည်း ကုန်သည်ကို အားကိုးရတယ်။
ကုန်သည်ဟာလည်း လယ်သမားရှိလို့ဖြစ်တာပဲ။ သည့်အတွက် လူမှန်သမျှ အလုပ်ကိုယ်စီနဲ့ တစ်ဦးအကျိုးကို
တစ်ဦးဆောင်ရတာပဲ”ဟူ၍ အလုပ်လုပ်ချင်လာအောင် အကျိုးအကြောင်းသင့် ပြောဆိုဆုံးမထားသဖြင့် အလုပ်၏တန်ဖိုး၊
အလုပ်လုပ်ခြင်း၏ အကျိုးတရားတို့ကိုလည်း နားလည်လာခြင်းဖြင့် ဘဝအသိအမြင်များ. တိုးတက်လာစေပါသည်။
ဖခင်ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်  သူကြီးနှင့် သူကြီးကတော်တို့က ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ထားသဖြင့် ဒုက္ခ
မရောက်တော့ပေ။ သို့သော် ကိုယ်တိုင်အလုပ်မလုပ်ရသဖြင့် ထမင်းလည်းမစားဘဲ ဖခင်ထံပေးထားသည့်ကတိအတိုင်း
““မလုပ်မစား”နေခဲ့ရာ လေးရက်မြောက်နေ့၌ အလွန်အမင်းဆာလောင်မွတ်သိပ်လာသဖြင့် “ ငါစားရအောင်
ဘာများလုပ်ရပါ့မလဲ”ဟု စိတ်ကူးပြီး အိမ်ရှေ့ရာဝင်အိုးကြီး၌ ရေများခြောက်နေသည်ကိုတွေ့သဖြင့် ရေထည့်ခြင်း၊
စံပယ်ပင်နှင့် နှင်းဆီပင်တွေကို ရေလောင်းခြင်းဖြင့် ဖခင်အတွက် ပူလောင်နေသောစိတ်ကို အလုပ်နှင့်
ဖြေသည်ဟုပြောကာ ရေသယ်ခြင်း၊ ထင်းပေါက်ခြင်းအလုပ်တို့နှင့် ရှိသမျှအလုပ်တွေကို သိမ်းကျုံးလုပ်ကာ
ထမင်းကိုလည်း အငြိုးနှင့်ကြေအောင် စားလေ၏”ဟူ၍ ဖော်ပြထားရာ မောင်ရင်သည် မိမိဖခင်အားပေးထားသည့်
ကတိအတိုင်းပြုလုပ်သူဖြစ်ပြီး အလုပ်လုပ်၍ ထမင်းစားရဲသွားကြောင်း၊ အလုပ်မလုပ်၍ ထမင်းမစားဘဲ နေလာခဲ့ရာမှ
အလုပ်လုပ်၍ ထမင်းစားကြောင်း လူတိုင်းကတိစကားကို ရိုသေလေးစား လိုက်နာသင့်ကြောင်း အသိအမြင်များ
ရရှိစေပါသည်။
မောင်ရင်၏ ဝီရိယနှင့် စိတ်နေသဘောထားတို့ကို သဘောကျကာ သူကြီးကတော်၏ တူမလေးနှင့်ပေးစားရန်
စီမံကြလေသည်။ သူကြီးနှင့်သူကြီးကတော်တို့ကလည်း မွေးစားသားအဖြစ် မွေးစားလိုက်ကြလေသည်။ မောင်ရင်သည်
ကွယ်လွန်သူဖခင်ကြီး၏ အဆုံးအမအတိုင်း လိုက်နာဆောင်ရွက်ခြင်း၊ ကတိသစ္စာတည်ခြင်း၊ အလုပ်ကြိုးစားလုပ်ခြင်း၊
ဝီရိယရှိခြင်းစသည့် ကောင်းမြတ်သောအရည်အချင်းတို့ဖြင့် . ကောင်းမြတ်သောဘဝကို ရောက်ရှိသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း
အသိအမြင်များ ရရှိစေပါသည်။