မလုပ်မစား

မေးခွန်း: မလုပ်မစားဝတ္ထုတိုတွင် အဓိကဇာတ်ဆောင်ဖြစ်သော မောင်ရင်စရိုက်ကို မည်သို့တင်ပြရေးဖွဲ့ထားသနည်း။
အဖြေ: မလုပ်မစားဝတ္ထုတိုကို ကိုလိုနီခေတ်က ပီမိုးနင်းရေးဖွဲ့ထားသောဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပါသည်။ မလုပ်မစား ဝတ္ထုတိုသည် မိမိလုပ်သောအလုပ်နှင့် ထိုက်တန်သောအစာကိုမှ စားရမည့်အကြောင်းနှင့် တစ်ပဲတန်လုပ်ပြီး ငါးပြားတန်မစားရန်၊ တစ်မူးတန်လုပ်ရမှ တစ်ပဲတန်စားရမည်ဆိုသည့်အကြောင်းကို ပညာပေးလိုသောရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရေးဖွဲ့ထားပေသည်။ ဤဝတ္ထုတိုတွင် အဓိကဇာတ်ဆောင်မှာ ဦးရွှေသာ၊ မောင်ရင်၊ မယ်လုံတို့ဖြစ်ပြီး အရံဇာတ်ဆောင်တို့မှာ သူကြီးနှင့်သူကြီးကတော်တို့ ဖြစ်ကြပါသည်။ အဓိကဇာတ်ဆောင်မောင်ရင်၏ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ နှလုံး အမူအရာတို့မှ ဇာတ်ဆောင်၏စရိုက်သဘာဝကို လေ့လာနိုင်ပါသည်။

ဤဝတ္ထုတိုတွင် မောင်ရင်သည် ဦးရွှေသာ၏ တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်ပြီး ဦးရွှေသာမှာ ကြွယ်ဝချမ်းသာသူဖြစ်ခဲ့ ပြီးနောက် မိမိတို့၏ပစ္စည်းဥစ္စာများ လူလိမ်ခံရခြင်း၊ အာမခံကြွေးတွေကို ဆပ်ရခြင်း၊
ဓားပြအတိုက်ခံရခြင်း၊ လယ်ယာခြံမြေများ ချစ်တီးထံ အကြွေးဆပ်လိုက်ရခြင်းတို့ကြောင့် ဇနီးသည်ဒေါ်ဖြူမှာ မကျန်းမမာဖြစ်ကာ ဦးစွာကွယ်လွန်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဦးရွှေသာမှာ ယခုကဲ့သို့ လက်မဲ့အခြေအနေ၌ မကျန်းမမာဖြစ်၍ မိမိအတွက် မပူ၊ လူပျိုပေါက်ဖြစ်နေသော သားကလေးအတွက်သာ ပူပန်သောကရောက်နေရပေသည်။ ပစ္စည်းအမွေမရနိုင်တော့သည့် သားအတွက် အပူမီးလောင်လျက် နေရရှာလေသည်။ ယခင်က ပစ္စည်းဥစ္စာရှိခဲ့၍ နူးနူးညံ့ညံ့ နေခဲ့ရသောကြောင့် ကြမ်းတမ်းသောအလုပ်လည်း မလုပ်နိုင်။ စာရေးစာချီလုပ်ရအောင်ကလည်း ပညာကို မသင်ခဲ့ရ။ သေစာရှင်စာနှင့် အတွက်အချက်ကလေးကိုသိလျှင် တော်ပြီဟူ၍ ပေါ့လျော့ မိခဲ့ကြ၍ အင်္ဂလိပ်စာ၊ မြန်မာစာကို ရေးတတ်ဖတ်တတ်ဆိုရုံကလေးမျှ ပညာသင်ပေးခဲ့မိ၍ ယခုမှယူကျုံးမရဖြစ်နေရလေသည်။ ယင်းသို့စဉ်းစားမိရာမှာ အကြံတစ်ခုပေါ်ကာ မျက်နှာမှာ လင်း၍လာလေသည်။ မိမိစဉ်းစားမိသည့်အကြံမှ သားမောင်ရင်၏စိတ်ဓာတ်ကို ပေါ်လွင်လာစေပါသည်။

“ငါ့သားသည် မိဘစကားကို အမြဲနားထောင်သောသား ဖြစ်သည်။ ကတိတည်ခြင်း၊ စကားမှန်ခြင်း၊ သစ္စာစောင့်ခြင်းများ၌ အထူးသဖြင့် ပုံသက်သေနှင့် သင်ပြခဲ့သောကြောင့် ဤအရာ၌ စိတ်ချရ၏။ ကတိတစ်ခုကို ထားလျှင် ကတိဖျက်မည်မဟုတ်ပေ”ဟူသော ဦးရွှေသာ၏စဉ်းစားချက်မှ သားမောင်ရင်၏စရိုက်ကို ဖော်ပြနေပေသည်။ မောင်ရင်သည် ကတိတည်တတ်သောသူ၊ မှန်သောစကားကိုသာပြောဆိုတတ်သူ၊ သစ္စာစောင့်သိသူ၊ မိဘဆုံးမသွန်သင်မှုကို နာခံတတ်သူ သားအလိမ္မာတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မောင်ရင်၏စရိုက်ကို တင်ပြထားပေသည်။

သားအဖနှစ်ယောက် အပြန်အလှန်စကားပြောကြရာမှ “ဖေဖေတော့ ကြာကြာမနေရတော့ဘူး၊ ဖေဖေသားမှာ ပစ္စည်းအမွေလည်း မရ၊ အားကိုးရာလည်း မရှိ၊ လောကမှာ ကြာကြာဆင်းရဲဒုက္ခဖြစ်ပြီး အောက်ကျနောက်ကျနေရမှာဖြစ်ရင် သေရတာက ပိုပြီးမြတ်လိမ့်မယ်လို့ ဖေဖေသဘောရတယ်။ သေဝံရဲ့လား” ဟုမေးရာ “ယောက်ျားပဲ ဖေဖေရယ် မဆင်းရဲပါဘူး။ တစ်ဝမ်းတစ်ခါးပဲ။ ဖေဖေသာ စိတ်ကောင်းကောင်းထားပါ။ ကျွန်တော့်အတွက် မပူပါနဲ့ ဖေဖေရယ်”ဟူ၍ ပြန်ဖြေလိုက်သော စကားအရ မောင်ရင်သည် ဖခင်၏နောက်ဆုံးခရီးကို အေးအေးဆေးဆေးသွားစေချင်သူ၊ မိဘများမရှိသည့်နောက် တစ်ဝမ်းတစ်ခါးအတွက် မဆင်းရဲနိုင်ကြောင်း ယောက်ျားစိတ်ဓာတ်အပြည့်ဖြင့် အရာရာကို ဖြတ်သန်းနိုင်စေမည့် ယုံကြည်ချက်ထားရှိသူအဖြစ် မြင်တွေ့နိုင်ပါသည်။

“ဖေဖေတော့ ကတိတစ်ခုထားစေချင်တယ်” “ဘယ်လိုကတိမျိုးလဲ ဖေဖေ၊ ကျွန်တော်ထားဝံ့ပါတယ်” “ဖေဖေယုံတယ်။ ဖေဖေသား ကတိတည်မယ်ဆိုတာ။ ဖေဖေစိတ်ချလို့ပြောတာပါ” ဟူ၍ ကတိတည်သောသားအတွက် ထပ်ဆင့်ကတိတောင်းရန် လမ်းခင်းစကားဆိုပြီး "လောကမှာ အလုပ်တစ်ခုကို မလုပ်ရသမျှ ထမင်းကို အလကားရတောင် မစားပါဘူးဆိုတဲ့ကတိကို ထားစေချင်တယ်”ဟု ပြောလိုက်ရာ “ဟုတ်တယ် ဖေဖေ ကျွန်တော်ကတိထားပါတယ်”ဟု ပြောလိုက်ပြီး ဖခင်က “ဖေဖေ သေလျှင်သေချင်း လူက ဘာမဆို တစ်ခုခုကို လုပ်ရလိမ့်မယ်၊ မလုပ်ရရင် ထမင်းမစား၊ အစားအဝတ်ထက် အလုပ်ကို ပိုစေပါမည်ဆိုတဲ့ ကတိကို တစ်သက်လုံး စောင့်ထိန်းပါမည်ဆိုတဲ့ကတိကို ထားမလား” ဟု မေးလိုက်ရာ “ထားပါတယ်ဖေဖေ၊ စိတ်ချပါ။ အလုပ်နှင့်မတန်သောအစာကို ကျွန်တော်ဒီတစ်သက်မှာ မစားပါဘူး။ အလုပ်မလုပ်ရလျှင် အငတ်ခံသေပါမယ်” ဟု ကတိပေးပြီး ဖခင်ကွယ်လွန်သွားလေသည်။ ကတိကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပေးပြီး ပေးသည့်ကတိကိုလည်း နာခံတတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မောင်ရင်၏စရိုက်ကို တွေ့နိုင်ပေသည်။

ဖခင်ကွယ်လွန်ပြီးနောက် မောင်ရင်ကို သူကြီးလင်မယားတို့က ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ထားပေသည်။ သူကြီးအိမ်တွင်ပေစဉ် မိမိမှာ အလုပ်မလုပ်ရသဖြင့် ထမင်းကို အလကားမစားဘဲ သုံးရက်ထိ အစာမစားဘဲနေရာမှ လေးရက်မြောက်နေ့တွင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်း အပြင်းအထန်ဖြစ်ရာ သူကြီးကတော်၏တူမအရင်းရောက်လာပြီး မောင်ရင်ကို အစာစားရန် လာရောက်ပြောသော်လည်း မောင်ရင်သည် စကားပြန်မပြောဘဲ ဖခင်အတွက် ပူနေတယ် ထင်ရင်လည်း သာပြီးကောင်းတာပဲ၊ သူတို့ထင်သလို ဖြစ်အောင်လုပ်မှတော်မည်ဟု စဉ်းစားကာ “မလုံ မသိဘူးနော်၊ ဒီအဖေလိုမျိုး လောကမှာရှိမယ်မထင်ပါဘူး။ ဒီအပူဟာ ဒီတစ်သက်မှာ အေးမယ်မထင်ပါဘူး။ ဖြေဖျောက်လို့ မရဘူး။ တွေးလေတွေးလေ ကောင်းသမျှကျေးဇူးတွေကို သတိရလေပဲ”ဟူ၍ ဖခင်အပေါ် ကျေးဇူးတရားတွေသိတတ်သူအဖြစ် မောင်ရင်၏စရိုက်ကို ပေါ်လွင်စေပါသည်။

“ငါလုပ်တဲ့အလုပ်အတွက် တစ်ဦးတစ်ယောက်မှာ အကျိုးရှိရင် ပြီးတာပဲ။ ဒီအိုးကြီးထဲ ရေထည့်။ အိမ်ရှေ့မှာ ခြောက်နေတဲ့စံပယ်ပင်တွေကို ရေလောင်း၊ အပွင့်ပွင့်ရင် ငွေတောင်ဖြစ်နိုင်သေးတယ်။ အလုပ်ဆိုတာ မခိုင်းဘဲလုပ်ရင် ကျွန်မဖြစ်ဘူး။ ဒီရာဝင်အိုးပြည့်ရင် ငါထမင်းတစ်နပ်တော့ စားထိုက်မှာပဲဟူသော အတွေးနှင့် ရေခပ်လေရာ”ဟူ၍ တင်ပြထားရာ မောင်ရင်၏ခံယူချက် မှန်ကန်သောစိတ်ဓာတ်နှင့် ဖခင်ကိုပေးထားသောကတိစကားကို တည်မြဲအောင် အကောင်အထည် ဖော်တတ်သူအဖြစ် ပေါ်လွင်စေပါသည်။

ဖခင်အတွက် လောင်သောစိတ်ကို အလုပ်နှင့်ဖြေဖျောက်ကာ ရေသယ်ခြင်း၊ ထင်းပေါက်ခြင်းမှစ၍ အိမ်၌ရှိသမျှ အလုပ်တွေကို သိမ်းကျုံးလုပ်ခြင်းဖြင့် သူ၏ဝီရိယနှင့် စိတ်နေသဘောထားပုံတို့ကို သဘောကျကာ သူကြီးနှင့်သူကြီးကတော်က မွေးစားကာ မယ်လုံနှင့်ပေးစားရန် စီမံကြလေသည်။ မောင်ရင်သည် ရိုးသားကြိုးစား သောစိတ်ဓာတ်ရှိသူဖြစ်ကြောင်း စရိုက်ပေါ်လွင်အောင် ရေးသားထားပေသည်။

“ထိုအခါကျမှ မောင်ရင်သည် ကွယ်လွန်သူကျေးဇူးရှင် ဖခင်ကြီးသည် ငါ့အား မဆင်းရဲနိုင်သော ကတိသစ္စာကို အထားခိုင်း၍ သွားခြင်းပေတကားဟု စဉ်းစားကာ ကျေးဇူးတင်လျက် တစ်နှစ်တစ်ကြိမ် ဖခင်ကြီးသေဆုံးသောနေ့တွင် သံဃာတော်တို့အား ဆွမ်းကျွေးလှူဒါန်းလေ၏”ဟူ၍ မိဘကျေးဇူးသိတတ်သောသားအဖြစ် စရိုက်သဘာဝပေါ်လွင်အောင် ရေးသားထားပေသည်။

အချုပ်ဆိုရသော် ဤဝတ္ထုတိုတွင် အဓိကဇာတ်ဆောင်ဖြစ်သော မောင်ရင်၏စရိုက်ကို ကတိတည်သောသူ၊ မှန်သော စကားကိုသာ ပြောဆိုတတ်သူ၊ သစ္စာရှိသူ၊ ရိုးသားကြိုးစားသောသူ၊ ဖခင်၏မေတ္တာနှင့် ကျေးဇူးတရားကို သိတတ်သောသူအဖြစ် တင်ပြရေးသားထားပါသည်။