ရေသည်ပြဇာတ်

မေးခွန်း: စာဆိုဦးပုညသည် ရေသည်ပြဇာတ်ကို မည်သို့သောရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရေးသားခဲ့သနည်း။
အဖြေ: ကုန်းဘောင်ခေတ်စာဆို ဦးပုညသည် ဘုရားဟောဂင်္ဂါမာလဇာတ်တော်ကို အခြေခံ၍ အိမ်ရှေ့မင်းက
တောင်းပန်ဝန်ချခန်းပါသော ရေသည်ပြဇာတ်ကို ဖန်တီးရေးဖွဲ့ထားသည်။ ရေသည်ပြဇာတ်မှာ တစ်နေ့တာကာလ၏
အဖြစ်အပျက်ကို တင်ပြထားသော်လည်း လောကသဘော၊ လူ့သဘောတို့ကို ဖော်ပြနိုင်ပြီး၊ လောဘတဏှာ၏
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံတို့ကို သိစေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။
ရေသည်ပြဇာတ်တွင် ဇာတ်ဆောင်တို့၏ တစ်ကိုယ်တည်းပြောစကားများ ဇာတ်ဆောင်အချင်းချင်း
အပြန်အလှန် ပြောစကားများဖြင့် ဇာတ်လမ်းကို ဖန်တီးထားသည်။ ဗာရာဏသီမြို့မြောက်မျက်နှာက
ရေသည်ယောက်ျားတစ်ကိုယ်တည်း စကားဆိုခန်းတွင် မိမိသည် အလွန်ဆင်းရဲမွဲတေကြောင်း မုရင်းထမင်းနှင့်
ချဉ်ပေါင်ဟင်းကိုသာစားရကြောင်း၊ စားရသည့်နေ့မှာလည်း တစ်လလုံးတွင်မှ သုံးနပ်လောက်သာရှိကြောင်း။
သို့သော်လည်း ကံသည် ရှေ့သွားဖြစ်ကြောင်း၊ ကံကောင်းသည့်တစ်နေ့ လူနေလှလို့ ရွှေချသလို ပြောင်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း၊
ချက်ကောင်းကိုတွယ်မိရန်လိုကြောင်း ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းဖြင့် ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။

ရေသည်မိန်းမ တစ်ကိုယ်တည်းစကားဆိုခန်း၌လည်း ရေသည်မိန်းမသည် အလွန်ဆင်းရဲကြောင်း၊
ပဲစိတစ်ဝက်၊ ပြောင်းတစ်ဝက်နှင့်၊ ဆန်ပြက်သိကာ ပါကောင်းလို့ ပါတော့တယ်”ဟူ၍ မိမိဆင်းရဲကြောင်း စဉ်းစားမိပြီး၊
တွေးကြံနေရုံဖြင့် ဆန်ရမည်မဟုတ်ကြောင်း၊ “တောင်ကြံမြောက်ကြံ၊ ဘရံတော့်တီး၊ ဆင်းရဲခန်းကို၊ နိဒါန်းသွယ်လို့၊
ဘယ့်နှယ်ပင် ညည်းသော်လည်း၊ ဆန်နီးမယ်မဟုတ်၊ ရေကြပ်ကြပ် ရောင်းနိုင်မှ”ဟူ၍ ကိုယ်တိုင်ကြိုးစားဆောင်ရွက်မှ
မိမိဘဝ အဆင်ပြေမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ပြောင်းဆန်ကို ကုပ်မိမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ မိမိဘဝကို လက်တွေ့ရုန်းကန်ကြိုးစားပါမှ
ပြေလည်မည်ဖြစ်ကြောင်း သိစေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်ပါသည်။
ရေသည်ယောက်ျားနှင့် ရေသည်မိန်းမတွေ့ဆုံခန်းတွင် မိမိတို့ရှာဖွေစုဆောင်းထားသော “ငွေထုပ်ချင်းတု၊
လူရွယ်ချင်းမျှ၊ အလှချင်းနတ်ဖက်”သဖြင့် ရေသည်မအား လက်ထပ်ပေါင်းသင်းရန် ရေသည်ယောက်ျားက
ပြောဆိုသဖြင့် “ပေါ့ပေါ့တန်တန်၊ ဟင်းရွက်ကန်စွန်း၊ သရေနွမ်းအောင်၊ တလတွန်း ကြံတယ်လို့”ဟူ၍
ရေသည်မိန်းမ ပြန်လည်ပြောကြားသောစကားအရ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကို ဟင်းရွက်ကန်စွန်းသဖွယ် ပေါ့ပေါ့တန်တန်
သဘောမထားသင့်ကြောင်း၊ အရပ်မှဆော်သလို သဘောမထား သင့်ကြောင်း အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စ သည်
အရေးကြီးကြောင်း သိစေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ရေသည်မိန်းမ၏ စေခိုင်းချက်အရ ဗာရာဏသီမြို့အုတ်ရိုးကြားတွင် ဝှက်ထားသော မိမိငွေပဲဝက်ကို
သွားယူစဉ် ဗာရာဏသီမြို့နန်းမြင့်ပေါ်က ဥဒယမင်းကြီးမြင်၍ ခေါ်ခိုင်းပြီး ရှေ့တော်မှောက်ရောက်စဉ်
မေးမြန်းပြောဆိုသောစကားများအရ “နင်ထားတဲ့ငွေညံ၊ ပဲဝက်ခန့်ကို၊ သန့်သန့်ရှိစေ၊ အခြားရှစ်ရွေး၊ တစ်ပဲကြေးကို
ငါပေးမည်”ဟူ၍ ပဲဝက်ကိုသွားမယူရန် တားမြစ်လေသည်။ ထိုအခါ ရေသည်ယောက်ျားက “မြို့ရိုးကြားမှာ၊
သူနေရှာတဲ့၊ ဟိုဟာကလေးကိုလည်း၊ ပြေး၍ယူချင် လှပါသေးသည်၊ အထည်အထုပ် ငွေစသာ ဟုတ်ပါစေ၊
ဖြုတ်မျက်လုံးလောက်၊ သေးလို့ပင်ပျောက်ကတဲ၊ မထောက်မရှူ ၊ အနည်းငယ်မျှရယ်၍၊ တယ်ကရမပြုသင့်ဘူး”
ဟူ၍ ပြန်ပြောသောစကားအရ ပဲဝက်ငွေကို အနည်းငယ်လေးဟူ၍ မလေးမစားမပြုသင့် ကြောင်း၊
ဖြုတ်မျက်လုံးလောက်သေး၍ပင် ပျောက်သွားပါစေ၊ ငွေမှန်လျှင် တန်ဖိုးထားသင့်ကြောင်းကိုလည်း သိစေလိုသော
ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည်။




ရေသည်ယောက်ျား အိမ်ရှေ့မင်းဖြစ်သွားသည့်အခါ မိမိပိုင်ဆိုင်သော ပဲဝက်ငွေကို “ငါ့ဝမ်းထဲမှာ၊ အခဲမကျေ၊
ပဲဝက်ငွေကြောင့်၊ မနေနိုင်အောင် ရှိခဲ ့သည်” ဟူ၍လည်းကောင်း၊ “သည်ငွေစကို၊ မတနဲ့လို့၊ တကယ့်သဘော၊
ငါ့ရှေ့နားက၊ ဘုရားမတ်မတ်၊ စက်စုံရပ်၍၊ အတပ်ပင်ဟောကတဲ၊ သည်ဇောကိုအဟုတ်၊ ငါမချုပ်နိုင်ဘူး...”ဟူ၍
အိမ်ရှေ့မင်းပြောစကားများအရ အိမ်ရှေ့မင်းဖြစ်သွားသည့် တိုင်အောင်၊ မိမိဆင်းရဲသားဘဝက စုဆောင်းထားသော
ပဲဝက်ငွေကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ကြောင်း၊ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ရှာဖွေစုဆောင်းထားရသော ငွေသည် အလွယ်တကူရသောငွေထက်
တန်ဖိုးများစွာကွာခြားကြောင်း၊ “ကြာမဖြစ်ဘူး၊ သူတကာဦးရော့မည်”ဟူ၍ ရထားဆင်မြင်း တပ်တော်ခင်းကာ၊
ကိုယ်တိုင်သွားယူ တော်မူပါသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် ရှာဖွေထားရသောငွေကို သူတစ်ပါးလက်ထဲ ရောက်သွားမှာကို
စိုးရိမ်သော လူ့သဘာဝကိုလည်းသိရပြီး မိမိတန်ဖိုးထားသောငွေကို မိမိသာပိုင်ဆိုင်သင့်ကြောင်း သင်ခန်းစာ
ကောင်းများ၊ ဗဟုသုတများလည်း ရရှိစေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရေးသားထားကြောင်း တွေ့နိုင်ပါသည်။

အိမ်ရှေ့မင်းနှင့် ဥဒယမင်းကြီးတို့ ဥယျာဉ်ကစားထွက်ကြရာတွင် ဗာရာဏသီပြည်ကို နှစ်ယောက်
အုပ်ချုပ်ရသည်ကို မိမိတစ်ဦးတည်း အုပ်ချုပ်ချင်သည့်လောဘဖြစ်လာကာ ဥဒယမင်းကြီးကို သတ်ရန်
ကြံစည်မိလိုက်ပါသည်။ “မင်ပိတုန်းရောင်၊ မြကေသျှောင်ကို၊ မြဲအောင်ခိုင်ခိုင်၊ ကျပ်ကျပ်ကြီး ကိုင်လို့မို့၊
လည်တိုင်ကိုဆတ်ဆတ်၊ သန်လျက်နှင့်ဖြတ်ရလျှင်”ဟူ၍ မိမိပေါင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော ဥဒယမင်းကြီးကို
ရက်ရက်စက်စက်သတ်ရန် ကြံစည်မိသည်မှာ လောဘတက်လာလျှင် အမှားနှင့်အမှန် မခွဲခြားတတ်တော့ကြောင်း၊
အမှားပြုလုပ်တတ်ကြောင်း၊ လောဘတဏှာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပုံတို့ကို ဆင်ခြင်မိစေသည့်
သင်ခန်းစာကောင်းလည်း ရရှိစေပါသည်။ ဥဒယမင်းကြီးမှာလည်း အိမ်ရှေ့မင်း၏ပေါင်ပေါ်တွင် ယုံကြည်စိတ်ချစွာ
အိပ်ပျော်နေခြင်းမှာ လူတိုင်းအပေါ် အလွယ်တကူ မယုံကြည်သင့်ကြောင်း သင်ခန်းစာရလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း
တွေ့နိုင်ပါသည်။
အိမ်ရှေ့မင်းသည် ဥဒယမင်းကြီးအား သုံးကြိမ်တိတိသတ်ရန် ကြံစည်မိပြီး မိမိအမှားကို မှားမှန်းသိသွားသည့်အခါ
“လောကီအာရုံ၊ ကာမဂုဏ်မှာ၊ ပုံဥပဒေ၊ ကျတ်တွင်းရေသို့၊ သောက်လေ သောက်လေ ငတ်မပြေဘူး”ဟူ၍
ကာမဂုဏ်စည်းစိမ် ဟူသည်မှာ သောက်ရလေ သောက်ချင်လေဖြစ်ပြီး ရေငတ်မပြေသည့် ဆားငန်ရေနှင့်တူကြောင်း
“အေးထွေမနောက်၊ လေးမဂ်ရေကို၊ ရှာဖွေလို့သောက်ရမှ၊ ဝမ်းမြောက်ရွှင်ပြုံး၊ ရေငတ်စတုံးတော့မယ်”ဟူ၍
ကာမဂုဏ်စည်းစိမ်ကို စက်ဆုပ်၍ တရားအားထုတ်ရန် တောရိပ်ခိုမည် ပြောစကားအရ မဂ်လေးပါးတရားသည်သာ
အမှန်အေးချမ်းသောတရားဖြစ်ကြောင်း သင်ခန်းစာကောင်းကို ရရှိစေပါသည်။ “လူ့ပြည်၌ဖြစ်၊ စည်းစိမ်နှစ်ကို၊
ယစ်သူသာများ”ဟူသော ဥဒယမင်းကြီး၏စကားအရ လူ့လောကတွင် စည်းစိမ်ယစ်မူးသူများပြားလှကြောင်း
ဆင်ခြင်နှလုံးသွင်းစေလို၍ ဤပြဇာတ်ကို ရေးဖွဲ့ထားကြောင်း ရည်ရွယ်ချက်ကို တွေ့နိုင်ပါသည်။

အိမ်ရှေ့မင်းနှင့် အိမ်ရှေ့မိဖုရားတို့ တောထွက်ရန်ပြောစကားများအရ “သူတိုင်းလယ်မှာ၊ မယ်နေရစ်ပါဘူး၊
လမ်းဆစ်တဲ့ မြိုင်ပေါ်သို့၊ ကိုယ်တော်နှင့်လိုက်ပါတော့မည်ဘုရား”ဟူသော အိမ်ရှေ့မိဖုရား၏ ပြောစကားအရ
မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ အိမ်ထောင်ပြုကြရာတွင် ကောင်းတူဆိုးဖက်၊ ရိုးမြေကျ၊ သက်ဆုံးတိုင်
ပေါင်းသင်းအပ်ကြောင်း၊ မသေဘဲနှင့် ရှင်ကွဲမကွဲသင့်ကြောင်း၊ မြန်မာတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးအစဉ်အလာသဘောကိုလည်း
မြတ်နိုးစွာ ထိန်းသိမ်းအပ်ကြောင်း သိစေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။
အချုပ်ဆိုရသော် ဦးပုည၏ ရေသည်ပြဇာတ်သည် လောကသဘော၊ လူ့သဘော၊ လူ့သဘာဝ စရိုက်တို့ကို
ပီပြင်အောင် ဖွဲ့ဆိုထားသဖြင့် ဇာတ်ကောင်တို့၏ ပြောစကားများမှ သင်ခန်းစာကောင်းများ၊ ဆင်ခြင်နှလုံးသွင်းစရာများ၊
သူတော်ကောင်း၏ အတုယူဖွယ်စိတ်နေစိတ်ထားများ၊ ဆောင်ရန်ရှောင်ရန် ဗဟုသုတများ၊ သင်ခန်းစာများပေးစွမ်းနိုင်ပြီး
လောဘတဏှာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းများဖြင့် ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။