အညာမင်္ဂလာဆောင်

မေးခွန်း: အညာမင်္ဂလာဆောင်ကဗျာသည် ရသနှင့်အသိအမြင်တို့တွင် မည်သည်က ပိုမိုပေးစွမ်းနိုင်ကြောင်း အကဲဖြတ်ပါ။
အဖြေ: အညာမင်္ဂလာဆောင်လေးချိုးကြီးသည် ၁၉၁၃ ခုနှစ်တွင် သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းရေးသော ဗိုလ်ဋီကာမှ
ထုတ်နုတ်ထားသည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပါသည်။ အထက်အညာဒေသ မင်္ဂလာဆောင်တွင် အဘိုးအဘွား၊ အမိအဖ၊
ယောက်ဖဆွေမျိုးများက မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့များပေးကြပြီး အောက်ပြည်အောက်ရွာသို့ ရောက်သောအခါ ဒုက္ခနှင့်တွေ့ရပုံကို
သရုပ်ဖော်ရေးဖွဲ့ထားခြင်းဖြစ်ရာ ရသနှင့်အသိအမြင်တို့တွင် ရသက ပိုမိုပေးစွမ်းနိုင်ကြောင်း လေ့လာတွေ့ရှိရပါသည်။

အညာမင်္ဂလာဆောင်နှင့်ပတ်သက်၍
“ကျုပ်တို့အညာမှာ မင်္ဂလာတစ်မျိုးသာပ၊
အဟုတ်ဗျို့ ဓမ္မတာ အစဉ် အလာမညှိုးခဲ့ပေဘု၊
အရိုးသမကျ ရှေးလိုပ... ဟူ၍ မြန်မာ့ရှေးရိုးအစဉ်အလာ ဓမ္မတာကို လိုက်နာကျင့်သုံးခြင်း တစ်ခုမှာ
အညာမင်္ဂလာဆောင်လည်းပါဝင်ကြောင်း အညာမင်္ဂလာအစဉ်အလာလေးကို နှစ်သက်မြတ်နိုးမှု၊ ဝမ်းမြောက်မှု၊
ပီတိကိုလည်း ခံစားရစေပါသည်။ မင်္ဂလာဆောင်တွင် လက်ဖွဲ့ကြကြောင်းကိုလည်း “အဘွားကလည်း ကျီတစ်ဆောင်၊
အဘိုးက ပေးလိုက်ပါတဲ့ နွားညီနောင်”... ဟူ၍ အဘွား၊ အဘိုးတို့၏ လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းများကို ကြည့်ပါက
အညာဒေသ၊ ကျေးလက်ဒေသတို့၌ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ပစ္စည်းများဖြစ်ကြောင်း ပီတိဖြစ်စေပါသည်။ ကြည်နူးမှုရသ
ခံစားရစေပါသည်။

မင်္ဂလာဆောင်မည့် သားအပေါ်ထားရှိသော မိဘတို့၏မေတ္တာစေတနာကိုလည်း
“သော် အမိအဖတို့ကလည်း ပြည့်ပြည့်ဝဝတွေမို့၊
ရှိသမျှ ကုန်ချင်ကုန်ရော့လို့၊
မယုံရင် ကြုံလျှင်မေးပါတော့၊
အလုံတစ်ခွင်မှာ ဂုဏ်အင်ကလည်း မသေးပါဘု"... ဟူ၍ မိဘတို့သည် အလုံတစ်ခွင်မှာ ဂုဏ်အရှိန်အဝါက
မသေးကြောင်း ပြည့်စုံကြကြောင်း၊ သို့ဖြစ်၍ ဘယ်လောက်ကုန်ကုန် ရှိသမျှကုန်ပါစေဟူသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့်
မင်္ဂလာဆောင်ပေးကြောင်း မိဘတို့၏မေတ္တာ စေတနာကိုလည်း ပီတိဖြစ်စေပါသည်။ ကြည်နူးမှုရသကိုလည်း
ခံစားရစေပါသည်။

မိဘတို့က လိုအပ်သမျှတွေကို ပံ့ပိုးပေးရုံမျှမက လုပ်ကိုင်စားသောက်နိုင်ရန်အတွက် လယ်၊ ယာ တို့ကိုပါ
လက်ဖွဲ့ပေးလိုက်ကြပါသည်။ သား၏ရှေးရေးကိုမျှော်တွေးကာ
“ရှေးအဆက်ဆက်၊
အကြွေးတက်တက်ပြီး၊ အဝေးမထွက်ရအောင်လို့တဲ့ကွယ်၊
ပေးလက်ဖွဲ့နှောင်”ဟူ၍ အကြွေးမတက်အောင် စောင့်ရှောက်ပေးသော၊ ကာကွယ်ပေးသော မိဘတို့၏
စောင့်ရှောက်မှုကို ကြည်နူးပီတိရသ ခံစားရပါသည်။
ဆွေမျိုးသားချင်းအပေါင်းတို့ကလည်း စိုက်ပျိုးရောင်းချစားသောက်နိုင်ရန် မျိုးစေ့ကောင်းများကို လက်ဖွဲ့အဖြစ်
ပေးကြောင်းကိုလည်း
““လမ်းချိုးအရှေ့က
စမ်းရိုးအကွေ့ ယောင်းယာမှာ
(ဟောသည်က) အထုပ်တွေ ဖြေဖြေပြီး
အကုန်သာကြလေရော့ဟဲ့လို့”...ဟူ၍ ဆွေမျိုးများ၏စေတနာကို တွေ့မြင်နိုင်ပါသည်။



“ခရမ်းမျိုးစေ့ကောင်းစွာ၊
ငရုတ်၊ ဂျုံ၊ ကုလားပဲသာပ၊
နှမ်းမျိုးသွေ့သွေ့ ပြောင်းဝါငပြုပ်၊
ဖရုံပါဖရဲ ငဲ့ပြင်ထမ်းပိုး၍
ရောင်းစရာအထုပ် မုန်လာ ခဝဲတွေနှင့်
ဒေါက်တာ ခင်ဆန်းဦး ကို, ဒွါဒသမတန်း မြန်မာစာလမ်း
အလုပ်စုံစရာကပဲရယ်လို့ များလက်ဆောင်... ဟူ၍ မျိုးစေ့စုံစွာ လက်ဖွဲ့ခဲ့ကြသော ဆွေမျိုးများ၏
စေတနာမေတ္တာကိုလည်း ကြည်နူးမှုရသ ခံစားရစေပါသည်။
“ပဲခူးဘူတာမှာလေ၊
ငနဲသူခိုး၊ လူညာတွေမှုန်းလိုက်ပါတဲ့၊
ပျောက်သဟာထန်းခေါက်ဖာကလည်း တစ်လုံးပါပဲ” ဟူ၍လည်းကောင်း “မွဲဖို့ရာ ကံကြမ္မာနှင့် ဖန်လာပုံ
ကုသိုလ်ကလည်း မကောင်းချင်တော့”... ဟူ၍ အောက်ပြည်အောက်ရွာရောက်သောအခါ ဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့
လိုက်ရသဖြင့် သနားကရုဏာသက်မိပါသည်။ အညာမင်္ဂလာဆောင်စဉ်က လက်ဖွဲ့အဖြစ်ရထားသော ခန်းဝင်ပစ္စည်းများ
ထည့်ထားသည့် ထန်းခေါက်ဖာတစ်လုံး သူခိုးခိုးခံရခြင်း၊ အညာမှာ အကြွေးတစ်ရာကျန်ခဲ့သဖြင့် ကြွေးရှင်က
ပြန်တောင်းရာ ဒုက္ခရောက်ရခြင်းတို့ကို ဖတ်ရှုလိုက်ရသည့်အခါ သနားကရုဏာ ဖြစ်ရပါသည်။ ကရုဏာရသကို
ခံစားရစေပါသည်။
နောက်ဆုံးတော့ မိမိလက်ဖွဲ့ရသည့် နွားတစ်ရှဉ်းနှင့် ရွာရှေ့ယာတစ်ခင်းကိုရောင်းကာ အကြွေးဆပ်လိုက်ရသဖြင့်
စိတ်မကောင်းဖြစ်ရလေသည်။ ဝမ်းနည်းမှု ခံစားရစေပါသည်။ မင်္ဂလာဆောင်စဉ်က ဘိုးဘွားမိဘ ဆွေမျိုးသားချင်းတို့က
ဝိုင်းဝန်းလက်ဖွဲ့ကြသဖြင့် ဝမ်းသာပီတိခံစားရပြီး အောက်ပြည်အောက်ရွာရောက်မှ ဒုက္ခလှလှကြီး ကြုံတွေ့လိုက်ရသဖြင့်
ဝမ်းနည်းမှု စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုတို့ကို ခံစားလိုက်ရပါသည်။ သို့ဖြစ်ရာ အညာမင်္ဂလာဆောင် လေးချိုးကြီးကဗျာသည်
ရသနှင့် အသိအမြင်တို့တွင် ရသက ပိုမိုပေးစွမ်းနိုင်သော ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပါသည်။