လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်း

မေးခွန်း: လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်းကဗျာကိုဖတ်ပြီး သင့်စိတ်ထဲ မည်သို့သောခံစားမှုကို ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။
သင့်ခံစားချက်ကို သင့်စကားဖြင့် ရေးသားတင်ပြပါ။
အဖြေ: လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်းကဗျာသည် ဗန်းမော်ညိုနွဲ့၏ “လက်ရွေးစင်ကဗျာများ” စာအုပ်မှ ထုတ်နုတ်ထား
သည့် လွတ်လပ်ရေးခေတ်က ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်းကဗျာသည် အညာကျေးလက်ဒေသ၏
လသာသောညအလှနှင့် သစ်ပင်ပန်းမန်တို့၏ အလှတို့ကို ပေါ်လွင်အောင်ဖွဲ့ဆိုထားပြီး ကျေးရွာ၏ချစ်စရာ မြတ်နိုး
ဖွယ်ရာအဖြစ် စကားဝိုင်းဖွဲ့ပြောဆိုသည့် အလေ့အထမှ ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှု စည်းလုံးညီမှုရကာ ရွာသစ်တည်သည်အထိ
အကျိုးရရှိနိုင်ခဲ့ပုံတို့ကို သိစေလိုသောရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရေးဖွဲ့ထားခြင်းဖြစ်သည်။
လသာသောကျေးလက်ညအလှကို ဦးစွာဖော်ပြထား၏။ “လရောင်ဆမ်း၍၊ ရွာလမ်းမြေမာ၊ ဝင်းဝင်းဝါ၏။
အုန်းထန်းပေလက်၊ တမာရွက်တို့ ရွှေစက်ရွှေပြောက်၊ ရွှေရည်သောက်၏။”... ဟူ၍ ကျေးလက်ဒေသပတ်ဝန်းကျင်
ညအခါ လသာနေသောမြင်ကွင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ညအခါ လရောင်ဆမ်းသည့် ရွာလမ်းမြေမှာ ဝင်းဝါနေ၏။
အုန်းလက်၊ ထန်းလက်၊ ပေလက်၊ တမာရွက်တို့ လရောင်ကြောင့် ရွှေစက်ရွှေပြောက်များပမာ ဝင်းလက်တောက်ပနေ
၏။ ရွှေရည်လိမ်းကျံထားသကဲ့သို့ မြင်နေရ၏။


ညဦးယံ လေပြေလေးက တိုက်ခတ်လိုက်သဖြင့် ညတွင်ပွင့်သော ဆိတ်ဖလူးနံ့များက ရွာလယ်ပေါင်းကူး
တံတားကိုဖြတ်ကာ တစ်ရွာလုံးသို့ မွှေးပျံ့သွားခဲ့ကြောင်း “တစ်ခါတစ်ရံ လေအလာတွင်၊ ရွာလယ်ပါဠိးကူ၊
တံတားဦးမှ၊ ဆိတ်ဖလူးနံ့၊ ရွာလုံးပျံ့၏။” ဟူ၍ ပန်းရနံ့ဖြင့် သင်းပျံ့နေသော ညအလှမြင်ကွင်းကိုလည်း တွေ့မြင်
ခံစားနိုင်ပါသည်။
သူကြီးအိမ်၏ မြောက်ဘက်အရပ်တွင် ရွာသားများ ဝိုင်းဝန်းဆောက်လုပ်ထားသည့် ရွာသားတို့စုဝေးအပန်း
ဖြေရာနေရာဖြစ်သော ကွပ်ပျစ်တွင် ရွာမှသက်ကြီးရွယ်အိုများ ဝိုင်းဖွဲ့စုဝေးကာ စကားပြောဆိုကြပုံကို
သူကြီး အိမ်မြောက်၊ ရွာသားဆောက်သည့်၊ ကွန်းထောက်ခိုရာ၊ ကွပ်ပျစ်သာတွင် ရွာမှသက်ကျား၊ ရွယ်အိုများတို့၊
စကားဆိုမြည်၊ ဝိုင်းကြီးစည်၏”... ဟူ၍ သက်ကြီးရွယ်အိုတို့၏ စကားဝိုင်းကြီးမှာ စည်ကားနေကြောင်း
ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။
ကျေးလက်နေ မြန်မာတို့၏ ဓလေ့ထုံးစံအတိုင်း စကားဝိုင်းတွင် လက်ဖက်ရေကြမ်းက မပါလျှင်မပြီးပေ။
ပကာသနမဖက်၊ သဘာဝသက်သက်ဖြစ်သော နှုတ်သီးကျိုးနေသော မြေကရားအိုးမှာ စကားဝိုင်းအလယ်ခေါင်တွင်
ကရွတ်ခွေပေါ်မှာ ရှိနေကြောင်းကို “ဝိုင်းလယ်ခေါင်ဗွေ၊ ကရွတ်ခွေတွင်၊ မြေကရားအိုး၊ နှုတ်သီးကျိုးနှင့်"...ဟူ၍
မြန်မာ့တောဓလေ့ယဉ်ကျေးမှုကိုလည်း မြင်တွေ့နိုင်ပါသည်။
“ညှိတက်ဟောင်းနွမ်း၊ သံလင်ပန်းဝယ်၊ အကြမ်းပန်းကန်၊ နှုတ်ခမ်းလန်နှင့်”... ဟူ၍လည်း တောဓလေ့
သဘာဝအတိုင်း ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း မပစ်ရက်ကြ၊ ဖြစ်သလိုသုံးစွဲနေထိုင်တတ်ကြသည့် အစဉ်အလာတစ်ရပ်
ကိုလည်း တွေ့နိုင်ပါသည်။

“ဆေးသားမပီ၊ ယွန်းဗျပ်နီ၌၊ ရှမ်းပြည်မြေပဲ၊ ထန်းလျက်ခဲနှင့်”... ကျေးလက်သဘာဝအစားအစာဖြစ်သည့်
ထန်းလျက်ခဲနှင့် မြေပဲမှာ မရိုးနိုင်သော အစားအစာအဖြစ် လူတိုင်းအိမ်တိုင်းမှာ အမြဲရှိတတ်ကြောင်း သိနိုင်ပါသည်။
မြန်မာ့လက်မှုအနုပညာပစ္စည်းဖြစ်သည့် ယွန်းလင်ပန်းမှာလည်း ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်၍ ဆေးခြယ်ထားသည့်အရာများ
မှာ မပီပြင်ကြတော့ပေ။ ဤသို့စုပေါင်းစုဝေး စကားပြောကြသည့် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းစကားဝိုင်းကား ရွာ၏ရှေ့ရေး
နောက်ရေးတို့ကိုတွေးကာ . ဆွေးနွေးကြသည့် ဘုံရိပ်သာလေးဖြစ်ကြောင်းကို …. “ဤနေရာသည် ရွာ၏အရေး၊
ရှေ့နောက်တွေးလျက်၊ ဆွေးနွေးကြရာ၊ ဘုံရိပ်သာတည့်”... ဟူ၍ အမွှန်းတင်ထားပေသည်။

“ဤနေရာသည်၊ သူငါတို့စမ်း၊ ဟာသခန်းဖြင့်၊ ကျွမ်းဝင်ကြရာ၊ ဘုံရိပ်သာတည့်”... ဟူ၍ ဟာသများ
ပြောကာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုတို့ဖြင့် ဆုံဆည်းကြရာနေရာလည်း ဖြစ်သည်။ “ဤနေရာသည်၊ ပညာစောကြော၊ တုံ့လှယ်
ပြော၍၊ နှီးနှောကြရာ၊ ဘုံရိပ်သာတည့်”... ဟူ၍ အသိပညာတို့ဖလှယ်ကြရာ၊ ဆွေးနွေးကြရာ ဘုံရိပ်သာလေးလည်း
ဖြစ်ပါသည်။ “လက်ဖက်ရည်ကြမ်း၊ တစ်လင်ပန်းဖြင့်၊ စိတ်ဝမ်းလက်ညီ၊ ရွာသစ်တည်ကာ၊ ကျီသစ်ပုံသွင်း၊ အားနှင့်
ရင်း၍ ဖန်းဆင်းခဲ့ကြဖူးလေပြီ”... ဟူ၍ ဤလက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်းမှ ရပ်ရေးရွာရေး ဆွေးနွေးကြ အကြံဉာဏ်ချင်း
ဖလှယ်ကြ၊ ရွာတိုးတက်ရေးကို ဆောင်ရွက်ကြရင်း စိတ်တူကိုယ်တူဆောင်ရွက်ကြရင်း ရွာသစ်လည်း တည်နိုင်ခဲ့ကြ
ပြီး၊ ကျီသစ်လည်း တည်နိုင်ခဲ့ကြောင်း အကျိုးများစွာရှိကြောင်း တင်ပြထားပေသည်။
ရွာ၏လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်းမှသည် ရွာ၏အနာဂတ်အရေး၊ စီးပွားရေး၊ ကြီးပွားတိုးတက်ရေးတို့ကို စိတ်တူ
သဘောတူ စည်းလုံးညီညွတ်စွာ ကိုယ်စွမ်း၊ ဉာဏ်စွမ်းဖြင့် စုပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်ကြသဖြင့် အေးချမ်းသာယာသော
ရွာကလေးအဖြစ် ပုံဖော်နိုင်ခဲ့ကြကြောင်း လေ့လာတွေ့ရှိရပါသည်။