သစ္စာနှင့်ပညာ

မေးခွန်း: သစ္စာစကားကြောင့် ရရှိသောအကျိုးကျေးဇူးများကို မည်သို့တင်ပြထားသနည်း။
အဖြေ: “သစ္စာနှင့် ပညာ” စကားပြေကို အင်းဝခေတ်စာဆို ရှင်မဟာသီလဝံသရေးသားသော “ပါရာယနဝတ္ထု”မှ ကောက်နုတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ပါရာယနဝတ္ထုသည် မြတ်စွာဘုရားဟောကြားတော်မူသော “ပါရာယနသုတ္တန်” ကို အခြေခံ၍ ရေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ “အရသာဟူသမျှတို့တွင် သစ္စာအရသာလျှင် မြိန်စွာ၏။ ပညာဖြင့် အသက် မွေးသောသူ၏အသက်ရှင်ခြင်းသည် မြတ်သောအသက်ရှင်ခြင်းမည်၏” ဟူသော တရားသဘောကို သိစေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည်။ သစ္စာစကားကြောင့်ရရှိသော အကျိုးတရားများ၊ ပညာဖြင့် အသက်မွေးခြင်း၏ အကျိုးတရားများကို ဇာတ်တော်၊ ဒေသနာတော်များမှ ကောက်နုတ်ကာ ရေးသားထားသဖြင့် အကျိုးများစွာ ရရှိစေပါသည်။

သစ္စာစကားကြောင့်ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ပါရမီရင့်ပြီးဖြစ်သော ဘုရားလောင်းသူမြတ်တို့၏ ဘဝဖြစ်စဉ်တို့နှင့် သာဓကပြကာ ရေးသားထားပါသည်။ သာဓကပြရာ၌ သစ္စာစကားကြောင့် အကျိုးရပုံကို အချုပ်မျှသာ ဖော်ပြထားပါသည်။ သစ္စာစကားကိုကား ဖော်ပြမထားပေ။ ဝိဓူရဇာတ်တော်ကြီးမှ ကိုးကား၍တင်ပြပါမည်။ ကုရုတိုင်း ဣန္ဒပတ္ထနဂိုရ်ပြည်၌ ကောရဗျမင်း၌ အလွန်တရားဟောကောင်းသော ဝိဓူရအမတ်ပညာရှိတစ်ဦးရှိသည်။ နဂါးပြည်မှ နဂါးမင်းကြီးက ဝိဓူရ၏တရားကိုနာဖူးသဖြင့် အလွန်သဘောကျသောကြောင့် ပတ္တမြားဖြင့်ပူဇော်ကာ နဂါးပြည်သို့ ပြန်သွား၏။ နဂါးမိဖုရားက ပတ္တမြားကိုမတွေ့၍မေးရာ ဝိဓူရအား ပူဇော်ခဲ့ကြောင်းပြောပြရာ မိဖုရား ကလည်း ဝိဓူရ၏တရားကိုနာချင်၍ နဂါးပြည်သို့ တရားလာဟောရန် ပရိယာယ်ဖြင့် ကြံစည်လေ၏။

နဂါးမင်းစေလွှတ်သော ပုဏ္ဏကဘီလူးနှင့် ကောရဗျမင်းကြီးတို့ ကြွေအန်ကစားကြရာ မင်းကြီးရှုံးသဖြင့် လောင်ကြေးအဖြစ် ဝိဓူရကို ပေးလိုက်ရ၏။ နဂါးပြည်သို့လိုက်မသွားမီ ဤသစ္စာစကားကို ဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ “ကျွန်လေးမျိုးရှိသည်တွင် ငါသည် ကောရဗျမင်းကြီးထံ အလိုလိုလာ၍ကျွန်ခံသော ကျွန်ဖြစ်လေသည်” ဟူ၍ အမှန်အတိုင်း ဖြေတော်မူလေသည်” ဟု ဇာတ်တော်တွင်ပါရှိလေသည်။ ဤဇာတ်တော်အရ “သစ္စာနှင့်တူ၍ အံ့ဘွယ်သရဲ သောအကျိုးကို ဆောင်ဖူးသည်မရှိ” - ဟူ၍ အကျဉ်းမျှသာ ဖော်ပြထားပါသည်။

အံ့ဖွယ်သရဲအကျိုးကား ... ဝိဓူရပညာရှိ၏ တရားကိုနာလိုက်ရသည့် နဂါးမင်း၏ မိဖုရားသည် လွန်စွာဝမ်းမြောက်သဖြင့် စကြာမင်းတို့သာသုံးသည့် ““မနောဟရပတ္တမြား” ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလိုက်လေသည်။ ဝိဓူရအမတ်ကြီး ကောရဗျမင်းကြီးထံ ပြန်ရောက်လာပြီး မင်းကြီးနှင့် တိုင်းသူပြည်သားများအား တရားဟောပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ်များ ပြုလုပ်ကြသဖြင့် အားလုံးနတ်ပြည်သို့ရောက်ကြကြောင်း အကျိုးကျေးဇူးများ ခံစားကြရလေသည်။

ဤစကားပြေ၌ …“ကပ္ပိနမင်းကြီး တောထွက်သောအခါ မြစ်သုံးတန်ကို သစ္စာစကားသုံးဂါထာဖြင့်မြေပြင်ကဲ့သို့ စီးသောမြင်းကို သွားစေနိုင်၏” ဟု အကျဉ်းမျှသာ ဖော်ပြထားရာ “မဟာကပ္ပိနတ္ထေရ”ဝတ္ထု၌ မဟာကပ္ပိနမင်းကြီးသည် မြတ်စွာဘုရားထံ ရဟန်းပြုရန်သွားရာလမ်း၌ မြစ်ကြီးသုံးသွယ်ကိုတွေ့သဖြင့် မသွားနိုင် ဖြစ်ရာ သစ္စာစကားဆိုလိုက်ခြင်းဖြင့် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့၏။ သစ္စာစကားကား“ မြတ်စွာဘုရားသည် အမှန်ပင်ဘဝသုံးသွယ် ရေပြင်ကျယ်ကို ကူးမြောက်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။ လောက၏အဆုံးသို့လည်း ဆိုက်ရောက်မူလေပြီ။ ခပ်သိမ်းသောတရားတို့ကိုလည်း ပိုင်းခြားထင်ထင် သိမြင်တော်မူပြီ” ဤမှန်သောသစ္စာစကားကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ဘုရားရှင်ထံ ရဟန်းပြုရန် သွားရောက် ခြင်းသည် အန္တရာယ်မနှောက် အမြန်ရောက်ရပါစေသား အရှင်ဘုရား” ဟု သစ္စာပြုရွတ်ဆိုပြီး မြစ်ကိုဖြတ်ကျော်ရာ မြစ်ရေသည် ကျောက်လွှာပြင်ကဲ့သို့ တင်းခံပြီး မြင်းများ၏ ခြေဖျားသော်မျှ ရေမစွတ်ချေ။” ဟူ၍ သစ္စာစကားကို ဖော်ပြထားပါသည်။ မြတ်စွာဘုရားထံမှောက်၌ ရဟန်းပြုခွင့်၊ တရားအားထုတ်ခွင့် အကျိုးတရားများရရှိစေပါသည်။

“ကဏှဒီပါယန” - ရသေ့ကား သစ္စာစကားဖြင့် မြွေဆိပ်ကိုကု၍ တကာသားငယ်ကို ရှင်စေ၏” - ဟု စကားပြေ၌ အချုပ်သာဖော်ပြထားသည်။ “ကဏှဒီပါယန” ဝတ္ထု၌ မိဖတို့သည် မြွေကိုက်မှန်းသိ၍ သားငယ်ကို ပွေ့ချီပြီးလျှင် ကဏှဒီပါယနရသေ့၏ခြေရင်းမှာ သိပ်ထားလျက် ချမ်းသာအောင်ဆေးကုပေးရန် တောင်းပန်ကြလေသော် ရသေ့က “မြွေဆိပ်နိုင်သောဆေးကို ငါမသိ၊ သစ္စာပြု၍ ငါကုအံ့” ဟု မိန့်ဆိုပြီးလျှင် သူငယ်၏ ဦးခေါင်း၌ မိမိလက်ကိုတင်ထားပြီး “ငါသည် လူ့ဘောင်ကိုငြီးငွေ့၍ ရသေ့ပြုခဲ့ရာ ခုနစ်ရက်သာ ကြည်လင်သောစိတ်ဖြင့် နေနိုင်၏။ ခုနစ်ရက်လွန်သည့်နောက် ယနေ့တိုင် နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ရောက်အောင် လုံးဝပင်စိတ်မကြည်လင် မပျော် မွေ့ခဲ့ပေ။ အောင့်အည်း၍သာ နေခဲ့ရပါ၏။ ဤသစ္စာစကားကြောင့် တက်နေသော အဆိပ်ပြေပျောက်၍ သူငယ်အသက် ရှင်စေသတည်း” ဟု သစ္စာပြုသောအခါ “ယညဒတ္ထ” သူငယ်၏ ရင်ဘတ်မှ အထက်ပိုင်းတွင်ရှိသော မြွေဆိပ်သည် လျောကျကာ မြေသို့ဝင်လေ၏” - ဤသစ္စာစကားကြောင့် သူငယ်အသက်ရှင်စေခြင်းအကျိုးကို ရရှိစေကြောင်း သိရပါသည်။

ငါးရံ့နက်ဇာတ်တော်တွင်လည်း “အခြားသတ္တဝါတို့က ငါးများကို ထိုးသုတ်ဆယ်ယူစားသောက်ကြသည်ကိမြင်ရသော အလောင်းတော်ငါးရံ့မင်းမှာ မိမိ၏အမျိုးအဆွေ ရေနေသတ္တဝါများကို ကြာမျိုးငါးပါးနှင့်ပြည့်စုံ၍ သာယာအေးမြ ရေပေါ်လှသော ကန်ကြီးတို့ကို ရှာဖွေရွှေ့ပြောင်းပေးချင်လှသော စိတ်ဆန္ဒပြင်းပြသော်လည်း လူသတ္တဝါများ ကဲ့သို့ စွမ်းနိုင်သောဘဝမဟုတ်သဖြင့် များစွာစိတ်ဒုက္ခရောက်လေတော့သည်။ ကြာလေ ရေခန်းလေဖြစ်ရာ အဖြစ်ဆိုးဒုက္ခကိုမမြင်ရက်သည့်အဆုံး၌ ““သိတတ်သည့်အရွယ်မှစ၍ ယနေ့ထိ သူတစ်ပါး၏အသက်ကို သေစေလိုသော စိတ်ဖြင့် စားမျိုခဲ့ခြင်းမရှိပါ။ ဤမှန်ကန်သောသစ္စာစကားဖြင့် မိုးများရွာသွန်းပါလော့” ... ဟု သစ္စာပြုလိုက်သည် နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပူပြင်းလှသည့်နေမင်းကြီး အရှိန်ကွယ်ပျောက်ကာ ကောင်းကင်တစ်ပြင်လုံးအုံ့မှိုင်းညိုမည်းလျှပ်စီး ရောင်ဝင်းကာ သည်းစွာသောမိုးကြီး ရွာချလိုက်လေတော့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ငါးရံ့မင်းပရိတ် (ခေါ်) မစ္ဆသုတ်တော် ဖြစ်ပေါ်ရွတ်ဆိုပွားများခဲ့ကြပါသတည်း” ဟူသော သစ္စာပြုပုံကို “ငါးရံ့နက်ဇာတ်ဖြစ်သောခါ ဘုရားလောင်းကား သစ္စာစကားဖြင့် မိုးခေါင်သည်ကို ထန်စွာရွာစေ၏” ... ဟူ၍ အကျဉ်းချုပ်မျှသာ တင်ပြထားလေသည်။

သုဝဏ္ဏသျှံဇာတ်တော်၌ သုဝဏ္ဏသာမသည် မျက်စိမမြင်သော မိဘနှစ်ပါးကို လုပ်ကျွေးပြုစုနေလေရာ တစ်နေ့၌ မိဘနှစ်ပါးအတွက် ရေကန်၌ ရေသွားခပ်ရာ ဝါဝင်းသောအသားအရောင်ကြောင့် တောလိုက်ထွက်လာသော ပီဠိယက္ခမင်းကြီးက သမင်ဟုမှတ်ထင်ကာ မြားနှင့်ပစ်လိုက်သဖြင့် မြားဆိပ်တက်ကာ မေ့မြောသွားလေ၏။ မင်းကြီးက သုဝဏ္ဏသာမ၏ မိဘနှစ်ပါးထံ သွားရောက်ပြောပြပြီး သားထံလိုက်လာကြပြီး ငိုကြွေးရာမှ မိခင်ပါရိကာက သား၏ရင်ဝကို စမ်းကြည့်သဖြင့် ကိုယ်ငွေ့ရှိသေးကြောင်း သိသွားရာ “ငါ့သားမသေသေးပါတကား၊ မြားဆိပ်တက်၍မေ့မျောနေခြင်းဖြစ်မည်ဆိုကာ အဆိပ်ပြေစေရန် ဤသို့ သစ္စာပြုလေသည်။ သစ္စာစကား (၇) ချက်ဆိုသောအခါ သုဝဏ္ဏသာမသည် ငြိမ်သက်နေရာမှ လူးလွန့်လှုပ်ရှားလာသည်။ တစ်ဘက်သော နံပါးသို့ပြောင်း၍ အိပ်သည်။ ထိုအခါ အဖ ဒုကူလသည် အားတက်လာကာ အမိဆိုသည့် သစ္စာစကား (၇) ချက်ကို ဆိုပြန်သည်။ ထိုအခါ သုဝဏ္ဏသာမသည် အခြားတစ်ဖက်သို့ပြောင်း၍ အိပ်ပြန်သည်။

ထိုအချိန်၌ မယ်တော်ဟောင်းဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ဗဟုသုန္ဒရီနတ်သမီးသည် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်လျက် အနီး၌ရှိနေသည်။ နတ်သမီးသည်လည်း သုဝဏ္ဏသာမကို သနားသဖြင့် သစ္စာစကား ၂ ချက်ဆိုလိုက်ရာ မြားဆိပ်များပြေပျောက်လျက် ထထိုင်လေသည်။ မြားမှန်သောဒဏ်ရာလည်း ကင်းပျောက်သွားလေသည်။ သစ္စာတန်ခိုးကြောင့် မိဘတို့လည်း မျက်စိမြင်ကြလေသည်။ သူတို့သည် သုဝဏ္ဏသာမ အသက်ရှင်လာသည်ကို “ငါတို့သည်လည်း မျက်စိမြင်ပြီ ချစ်သား သုဝဏ္ဏသာမသည်လည်း အသက်ရှင်ပြီ”ဟု ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဆိုကြလေသည်။ ဤအကြောင်းအရာကို စကားပြေ၌ “သုဝဏ္ဏသျှံ ဇာတ်တော်၌လည်း သစ္စာစကားဖြင့် မိဘတို့ကို မျက်စိမြင်ပြန်စေ၏”ဟူ၍ အကျဉ်းမျှသာ တင်ပြထားပါသည်။ သစ္စာ၏အကျိုးကား မိဘတွေလည်း မျက်စိမြင်၊ သားလည်းအသက်ရှင်သည့် အကျိုးထူးရရှိစေပါသည်။

ဓမ္မသောကမင်းကြီးလက်ထက်၌လည်း ဓမ္မသောကမင်းကြီးက ဗန္ဓုဝတီပြည့်တန်ဆာမအား “ဤသို့ ယုတ်ညံ့ လှစွာသောသင်၌ အဘယ်သို့သော သစ္စာစွမ်းအား ရှိပါမည်နည်းဟုမေးရာ ဗန္ဓုဝတီပြည့်တန်ဆာမက .. အရှင်မင်းကြီး ကျွန်မသည် အသက်မွေးမှုယုတ်ညံ့သည် မှန်ပါ၏။ သို့ရာတွင် ကျွန်မမှာ သစ္စာဆိုခြင်းကား ရှိနေပါ၏ ဟု လျှောက်၏။ အရှင်မင်းကြီး မင်းဖြစ်စေ၊ ပုဏ္ဏားဖြစ်စေ၊ ကုန်သည်ဖြစ်စေ၊ သူဆင်းရဲဖြစ်စေ ကျွန်မကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အခကြေးငွေပေးလာပါလျှင် ထိုသူကို ညီတူညီမျှသာ ပြုစုပါ၏။ မင်းဟူ၍လည်း ထူးထူးခြားခြားအရေးပေးခြင်းမပြုပါ။ သူဆင်းရဲဟူ၍လည်း မခန့်လေးစား မဆက်ဆံပါ။ ချစ်ခြင်းမုန်းခြင်း လွတ်ကင်းလျက် အခကြေးငွေပေးလာသူအဖြစ်ဖြင့်သာ ပြုစုပါ၏။ ဤသို့ပြုစုပုံကို သစ္စာဆိုကာ အဓိဋ္ဌာန်ပြုလိုက်သဖြင့် ဂင်္ဂါမြစ်ကြီးမြစ်ညာသို့ဆန်၍ စီးဆင်းသွားရခြင်းဖြစ်ပါသည်ဟု လျှောက်တင်ခဲ့၏”…… ဤအကြောင်းအရာကို စကားပြေတွင် “ဓမ္မသောကမင်းကြီးလက်ထက် ပြည့်တန်ဆာမတစ်ယောက်သည် မင်းကြီးနှင့်တကွ ပရိသတ်ဗိုလ်ပါမှောက်၌ သစ္စာ အားဖြင့် မှန်စွာဆို၍ ဂင်္ဂါမြစ်ရေအလုံးကို အညာသို့ဆန်၍ စီးစေသောဟူ၏” ဟု အကျဉ်းမျှသာ
တင်ပြထားပါသည်။

သစ္စာနှင့် ပညာစကားပြေမှ သစ္စာနှင့်ပတ်သက်၍ “အရသာဟူသမျှတို့တွင် သစ္စာအရသာလျှင် မြိန်စွာ၏” ဟူသောအချက်ကို ဇာတ်နိပါတ်တော်တို့မှ ကိုးကား၍ သစ္စာ၏အရသာပေါ်လွင်ရုံမျှ အချုပ်တင်ပြထားပါသည်။ ဇာတ်နိပါတ်တော်တို့ကို အကျယ်လေ့လာခြင်းဖြင့် သစ္စာစကားကို မည်သို့ဆိုထားပုံ၊ သစ္စာဆိုခြင်းကြောင့် ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးများကို သိရှိစေပါသည်။