Rickaym/Myanmar-G12L-Benchmark huggingface dataset:
ဦးဖေမောင်တင်

မေးခွန်း: ၁၉၃၂ ခုနှစ် ဝိုင်အမ်ဘီအေအသင်းဟောပြောပွဲတွင် ဆရာကြီးပြောခဲ့သော မိန့်ခွန်းအပေါ် သင့်ထင်မြင်ယူဆချက်
ကို စာစီကုံးပါ။
အဖြေ: ၁၉၃၂ ခုနှစ် ဝိုင်အမ်ဘီအေအသင်းဟောပြောပွဲတွင် ဆရာကြီးပြောခဲ့သော မိန့်ခွန်းမှာ “ကျောင်းများနှင့်
တက္ကသိုလ်များတွင် အင်္ဂလိပ်ဘာသာရပ်မှတစ်ပါး ကျန်ဘာသာရပ်အားလုံးကို မြန်မာဘာသာဖြင့်သာ သင်ကြားသင့်
သည်။ ယင်းသို့သင်ကြားမှလည်း အကျိုးထူးမည်။ ပညာရပ်ကို ကျောင်းသားများ အလွယ်တကူသဘောပေါက်ကာ
ပိုမိုသိနားလည်မည်။ ထိုသို့သင်ကြားနိုင်ရန် အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားထားသော ဝိဇ္ဇာသိပ္ပံပညာရပ်ဆိုင်ရာ စာအုပ်
များကို မြန်မာဘာသာပြန်ဆိုသင့်သည်။ နာမ်နှင့်ဆိုင်သော အဘိဓမ္မာတရားတော် အခက်အခဲကိုပင် မြန်မာဘာသာဖြင့်
ပြန်ဆိုရေးသားနိုင်လျှင် ရုပ်နှင့်သာဆိုင်သော ပညာရပ်များကို အဘယ်ကြောင့် မြန်မာဘာသာဖြင့် ပြန်ဆိုမရေးသားနိုင်
ဘဲရှိမည်နည်း” ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။

ဆရာကြီးပြောခဲ့သောမိန့်ခွန်းနှင့်ပတ်သက်၍ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူမျိုးအသီးသီး၌ ကိုယ်ပိုင်ဘာသာစကားအသီးသီး
ရှိကြပြီး ကိုယ်ပိုင်စာပေလည်း ရှိကြပါသည်။ မိမိတို့၏စာပေကို မိမိတို့၏ကိုယ်ပိုင်ဘာသာစကားဖြင့်သာ ရေးသားကြ
ပြီး.. ကိုယ်ပိုင်ဘာသာဖြင့်သာ သင်ကြားသင်ယူပို့ချကြပေသည်။ သာဓကအားဖြင့် တရုတ်လူမျိုး၊ တရုတ်စာပေ၊
တရုတ်ဘာသာစကား၊ ဂျပန်လူမျိုး၊ ဂျပန်စာပေ၊ ဂျပန်ဘာသာစကား၊ ကိုရီးယားလူမျိုး၊ ကိုရီးယားစာပေ၊ ကိုရီးယား
ဘာသာစကား စသည်တို့ဖြစ်ပြီး မိမိတို့၏စာပေကို မိမိတို့၏ဘာသာစကားဖြင့်သာ ရေးသားကြပြီး မိမိတို့ဘာသာစကား
ဖြင့်သာ သင်ကြားပို့ချ၊ သင်ယူကြသည်မှာ ထုံးစံပင်ဖြစ်ပါသည်။ အင်္ဂလိပ်စာမှာ နိုင်ငံတကာသုံးဘာသာစကား
ဖြစ်သဖြင့် မသင်မနေရဘာသာအဖြစ် မိမိတို့စာပေတို့နှင့်တွဲကာ သင်ယူကြရပါသည်။ မြန်မာစာ၊ မြန်မာစကားသည်
လည်း မြန်မာလူမျိုးတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စကား၊ ကိုယ်ပိုင်စာပေဖြစ်ပါသည်။

ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့အစိုးရသည် ၁၉၂ဝ ပြည့်နှစ်၌ ယူနီဗာစီတီ (ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်) ကို တည်ထောင်ပေးခဲ့သည်။
မြန်မာနိုင်ငံ၌ အင်္ဂလိပ်တို့အုပ်စိုးသောကာလဖြစ်၍ ပညာရေးမှာလည်း ကိုလိုနီပညာရေးဖြစ်သည်။ မူလတန်း၊
အလယ်တန်း၊ အထက်တန်း စသည့်နယ်ချဲ့ကိုလိုနီတို့ တည်ထောင်သောကျောင်းတို့၌ ဘာသာရပ်အသီးသီးကို အင်္ဂလိပ်
လိုသာ သင်ကြားကြပေသည်။ မြန်မာဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၌သာ မြန်မာဘာသာဖြင့် သင်ကြားကြပါသည်။
မြန်မာနိုင်ငံ၌ ဗြိတိသျှနယ်ချဲ့တို့အုပ်စိုးစဉ်ကာလ၌ မြန်မာစာသည် အလေးပေးမခံရပေ။ မြန်မာစာပေ၊
မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုတို့သည် ညှိုးရော်လျက်ရှိသည်။ တက္ကသိုလ်၌ မြန်မာစာသည် မှေးမှိန်လျက်ရှိသည်။ ဝိဇ္ဇာသိပ္ပံ ဘာသာရပ်အားလုံးကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့်သာ သင်ကြားကြရပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာကြီး၏ဟောပြောချက်မှ
“ကျောင်းများနှင့် တက္ကသိုလ်များတွင် အင်္ဂလိပ်ဘာသာရပ်မှတစ်ပါး ကျန်ဘာသာရပ်အားလုံးကို မြန်မာဘာသာဖြင့်သာ
သင်ကြားသင့်သည်။ ယင်းသို့ သင်ကြားမှလည်း အကျိုးထူးမည်။ ပညာရပ်ကို ကျောင်းသားများ အလွယ်တကူ
သဘောပေါက်ကာ ပိုမိုသိနားလည်မည်။ ထိုသို့သင်ကြားနိုင်ရန် တက္ကသိုလ်၌ မြန်မာစာပေထွန်းကားရေးကို ဆရာကြီး
သည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားထားသော ဝိဇ္ဇာ သိပ္ပံပညာရပ်ဆိုင်ရာ
စာအုပ်များကို မြန်မာဘာသာပြန်ဆိုခဲ့သည်။
တိမ်မြုပ်နေသော မြန်မာစာဟောင်းပေဟောင်းများကိုလည်း စုဆောင်းကာ ရှေးဟောင်းမြန်မာစာပေစာအုပ်
ပေါင်း ၄၆ မျိုး ထုတ်ဝေနိုင်ခဲ့သည်။ မူလတန်း၊ အလယ်တန်း၊ အထက်တန်း၊ တက္ကသိုလ်၌ မြန်မာစာသင်ကြားရေး
အတွက် မြန်မာဖတ်စာများကို ပြုစုခဲ့သဖြင့် မြန်မာစာပေကို မြန်မာဘာသာစကားဖြင့် သင်ကြားနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဆရာကြီး
ဦးဖေမောင်တင်၏ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်ပါသည်။
ဦးဖေမောင်တင်

မေးခွန်း: ဆရာကြီး ဦးဖေမောင်တင်ပြုစုတည်းဖြတ်၊ မြန်မာပြန်ဆိုခဲ့သည့် စာအုပ်များကို ဖော်ပြရေးသားပါ။
အဖြေ: ဆရာကြီး ဦးဖေမောင်တင်သည် ၁၉၂၄ ခုနှစ်၊ အသက် ၃၆ နှစ်အရွယ်၌ အင်္ဂလန်နိုင်ငံ အောက်စဖို့တက္ကသိုလ်
၌ ပညာသင်ကြားပြီး၍ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဆရာကြီး ပြန်ရောက်လာသောအချိန်တွင်
တက္ကသိုလ်၌ မြန်မာစာသည် အလေးပေးမခံရပေ။ မြန်မာစာပေ၊ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု စသည်တို့သည်လည်း ညှိုးရော်
လျက်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာကြီးသည် မိမိဩဇာရှိသော တက္ကသိုလ်၌ မြန်မာစာပေထွန်းကားရေးကို အစွမ်းကုန်
ကြိုးစားဆောင်ရွက်သည်။ ဆရာကြီးသည် မြန်မာနိုင်ငံ သုတေသနအသင်း၏ အကူအညီဖြင့် ပျို့၊ လင်္ကာ၊ ရတု၊
ရာဇဝင်၊ မော်ကွန်း၊ ပြဇာတ်၊ ဝတ္ထုစသော မြန်မာရှေးဟောင်းစာပေများထဲမှ အသင့်လျော်ဆုံးကို ရွေးချယ်ကာ
စာအုပ်ဖြစ်အောင် ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ဆရာကြီး၏ ကြိုးပမ်းဖျက်ကြောင့် ၁၉၂၄ ခုနှစ်မှ ၁၉၃၆ ခုနှစ်အတွင်း
ရှေးဟောင်းမြန်မာစာပေစာအုပ်ပေါင်း ၄၆ မျိုး ထုတ်ဝေနိုင်ခဲ့သည်။
“အဏုမြူ”နှင့် “အဏုမြူဋီကဝ" သိပ္ပံကျမ်းနှစ်စောင်ကို ဆရာကြီးကိုယ်တိုင် မြန်မာပြန်ဆိုထုတ်ဝေခဲ့သည်။
ယခင်က "ယူနီဗာစီတီ" ဟု ဖေါ်ဝေါ်သုံးစွဲခဲ့သည်ကို ဆရာကြီးတို့က “တက္ကသိုလ်” ဟု ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲအောင်
ပြုပြင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဝိဇ္ဇာ၊ သိပ္ပံ စသော ဝေါဟာရတို့မှာလည်း ဆရာကြီးတို့ ကြိုးပမ်းချက်ဖြစ်သည်။ တိမ်မြုပ်
နေသော မြန်မာစာဟောင်း ပေဟောင်းများကိုလည်း စုဆောင်းသည်။ ကမ္ပည်းကျောက်စာများကို စနစ်တကျ လေ့လာ
နိုင်ရေးကိုလည်း ကြိုးပမ်းသည်။ ယနေ့ကျောင်းသူ ကျောင်းသားပညာရှင်တို့ ပုဂံကျောက်စာများကို စနစ်တကျ
လေ့လာနိုင်သည်မှာ ဆရာကြီး ဦးဖေမောင်တင်၏ တစ်စိုက်မတ်မတ် ကြိုးပမ်းခဲ့၍ဖြစ်သည်။ ယနေ့မြန်မာစာပေသမိုင်းတွင်
သုံးစွဲနေသည့် “ခေတ်စမ်းစာပေ"ဟူသော ဝေါဟာရသည် ဆရာကြီး တီထွင်အသုံးပြုခဲ့သော ဝေါဟာရပင်ဖြစ်သည်။
ဆရာကြီးသည် မြန်မာစာပေသမိုင်းကို ပြုစုခဲ့သည်။ အထက်တန်းစကားပြေကောက်နုတ်ချက်၊ အထက်တန်း
ကဗျာကောက်နုတ်ချက်များကိုလည်း ရွေးချယ်တည်းဖြတ် ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူငယ်တန်းမှ စတုတ္ထတန်းအထိ
သင်ကြားရန် ခေတ်မီမြန်မာဖတ်စာသစ်များကိုလည်း ရေးသားထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ဘာသာလောကကျမ်း၊ မြန်မာဝါကျ
ဖွဲ့ထုံးကျမ်း၊ မြန်မာသဒ္ဒါကျမ်းများကိုလည်း ပြုစုခဲ့သည်။ မြစေတီမွန်ကျောက်စာ၊ ရွှေစည်းခုံမွန်ကျောက်စာ၊
ကျန်စစ်သားမင်း နန်းတည်မွန်ကျောက်စာ စသည်တို့ကိုလည်း မြန်မာပြန်ဆိုခဲ့သည်။
ဆရာကြီး ဦးဖေမောင်တင် ပြုစုတည်းဖြတ်မြန်မာပြန်ဆိုခဲ့သည့်စာအုပ်များ၏ ကျေးဇူးကြောင့် မြန်မာစာ
သင်ကြားရေးအတွက် များစွာအထောက်အကူပြုနေကြောင်း တွေ့ရပါသည်။
အဖြူနဲ့အနက်

မေးခွန်း: ဝမ်းသာစရာကို မျှော်လင့်၍ ဝမ်းသာစရာဖြစ်လာသောအခါ ဝမ်းသာရသည်၊ ဝမ်းနည်းစရာ မျှော်လင့်၍
ဝမ်းသာစရာဖြစ်လာသောအခါတွင်ကား ပို၍ ပို၍ ဝမ်းသာရသည်” ဟူသောအဆိုကို သင့်အတွေ့အကြုံနှင့်
ယှဉ်ပြီး စာတစ်မျက်နှာခန့် စာစီကုံးပါ။
အဖြေ: ဤအဆိုမှာ အဖြူနှင့် အနက် ရသစာတမ်းမှ စာရေးသူ မောင်ခင်မင် (ဓနုဖြူ) ၏ အဖြူနှင့် အနက် သဘော
ကို ဆက်စပ်၍ သတိရကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဝမ်းသာစရာကို မျှော်လင့်၍ ဝမ်းသာစရာဖြစ်လာသော
အခါ ဝမ်းသာရသည်မှာ လူ့သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။ ဝမ်းနည်းစရာ မျှော်လင့်၍ ဝမ်းသာစရာဖြစ်လာသောအခါတွင်ကား
ပို၍ ပို၍ ဝမ်းသာရသည်မှာလည်း လူ့သဘာဝပင်ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် သာမန်ခံစားချက်မဟုတ်တော့ဘဲ သာမန်ထက်
လွန်ကဲသောခံစားချက်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ မမျှော်လင့်ထားသော ခံစားချက်ဖြစ်၍ လွန်ကဲမှုပိုလာရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤအဆိုနှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်တော်၏အတွေ့အကြုံ ခံစားချက်ကို တင်ပြလိုပါသည်။ ကျွန်တော်၏ဖခင်သည်
အသည်းရောဂါဖြင့် အသည်းအသန်ဖြစ်၍ ဆေးရုံတင်လိုက်ရပါသည်။ အသက်ငါးဆယ်ကျော်ပြီဖြစ်သော ဖခင်၏
ကျန်းမာရေးအတွက် “ပြန်ကောင်းနိုင်ပါ့မလား” ဟူသော စိုးရိမ်စိတ်၊ သံသယစိတ်တို့ဖြင့် မိသားစုပူလောင်နေကြရ
ပါသည်။ ကျွန်တော့်မှာ သားအငယ်ဆုံးဖြစ်၍ ဖခင်အတွက် အလွန်စိုးရိမ်ကာ နေ့စဉ်ဝမ်းနည်းငိုကြွေးနေရပါသည်။
မိသားစုအားလုံးမှာလည်း ဖခင်တစ်ဦးတည်း၏ဝင်ငွေကိုသာ မှီခိုနေရသဖြင့် ဖခင်သာဆုံးပါးသွားခဲ့သော် ဘယ်ယု
ရုန်းကန်ကြရပါ့မလဲဟူသော မိခင်၏ပူဆွေးသောကနှင့်အတူ ပညာမပြည့်စုံကြသေးသော၊ ဘွဲ့မရကြသေးသော အစ်ကို
အစ်မတို့၏ စိုးရိမ်မှု အထူးသဖြင့် အထက်တန်းကျောင်းသား ကျွန်တော့်အတွက် အပူမီးတွေဝိုင်းနေကြ၏။
ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးမှ အသည်းအထူးကုဆရာဝန်ကြီးနှင့် ဆရာဝန်ဆရာမတို့ကလည်း ကြိုးစားကုသနေကြပါ
သော်လည်း တစ်ပတ်ခန့်ထိ ဘာမျှထူးခြားတိုးတက်မှုမရှိလာသေးသဖြင့် မျှော်လင့်ချက်တွေ ပျောက်ဆုံးနေသလို
မိသားစုတစ်စုလုံး စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်နေကြရ၏။ အားအလွန်နည်းနေပြီဖြစ်သော ဖခင်ကို အထူးကြပ်မတ်ဆောင်၌
ထားကာ ကုသနေရသဖြင့် ကျွန်တော်တို့မိသားစုမှာ အပြင်ဘက်ကသာ မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် စောင့်မျှော်နေကြရ
၏။ ဖခင်မှာလည်း သတိရတစ်ချက် မရတစ်ချက်ဖြင့် မျှော်လင့်ချက်ကုန်နေသလို ကျွန်တော်တို့ခံစားနေကြရ၏။
တစ်ပတ်ကျော်သည့်အခါ ဖခင်မှာ သတိကောင်းစွာရရှိလာသဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များ မိမိတို့ဘက် ပါလာသည်
ဟု ခံစားမိလာကြရပါသည်။ သို့သော် အခြေအနေကား ကောင်းမလာသေးသဖြင့် စိတ်ချ၍မရသေးပေ။ ဆယ်ရက်
ကျော်လာသည့်အခါတွင်မူ အစာလည်း စားနိုင်လာပြီး သတိလည်း ကောင်းစွာရလာပြီး ဆရာဝန်ကြီးများ၏ ဂရုစိုက်
ကုသမှုတို့ကြောင့် တိုးတက်ကောင်းမွန်စပြုလာပါပြီ။ ဆီးဝမ်းတို့မှအစ ကောင်းမွန်စပြုလာပါပြီ။ ဆေးစစ်ချက်အဖြေ
တို့မှာလည်း ကောင်းမွန်လာပါပြီ။ ဖခင်မှာလည်း အတော်လေး လန်းဆန်းကြည်လင်နေပါသည်။ ဆရာဝန်ကြီးပြောပြ
ချက်အရ ဖခင်၏အသည်းမှာလည်း ကောင်းကောင်းအလုပ်လုပ်နေပြီဟု ပြောကြားလာပါသည်။


ရက်နှစ်ဆယ်ကျော်ကြာသည့်အခါ ဖခင်၏အသည်းရောဂါမှာ ကောင်းစပြုလာပါသည်။ မျက်နှာနှင့် အသား
အရေတို့မှာလည်း စိုပြေကြည်လင်လာနေပါပြီ။ ဆရာဝန်ကြီး၏ ပြောပြချက်အရ “မင်းတို့ဖခင် ဒီရောဂါနဲ့ မသေတော့
ဘူး” ဟု အာမခံချက်ပေးကာ ပြောကြားလိုက်သည့်အခါ ကျွန်တော်တို့မိသားစုမှာ ဝမ်းသာလိုက်သည့်ဖြစ်ခြင်း။
အထူးသဖြင့် ကျွန်တော့်မှာ ထခုန်မတတ် ပျော်ရွှင်မိပါသည်။ မိသားစုအနာဂတ်အရေး စိတ်အေးရပြီဟု သတ်မှတ်လိုက်
မိပါသည်။ ဤအဖြစ်အပျက် အတွေ့အကြုံလေးမှာ “ဝမ်းနည်းစရာကို မျှော်လင့်၍ ဝမ်းသာစရာဖြစ်လာသောအခါ
တွင်ကား ပို၍ ပို၍ ဝမ်းသာရသည်” ဟူသော ခံစားချက်ကို လက်တွေ့ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
ပေါ်နွေလလျှင်

မေးခွန်း: ၄။
“ခြူးနတ်ဆင့်ကုံး၊ စိန်ပွင့်အုံးဝယ်၊ ပင့်ရုံးရွရွ၊ လက်သင်မ၍၊ သက်မျှငယ်ချစ်၊ ပျောင်းလိမ့်ဖြစ်ကို စိစစ်
မိမိ၊ သတိချုပ်ဆည်၊ ပြေမည်မျှဝေး၊ ချစ်ဝန်လေးခဲ့” ကဗျာ၏ ဆိုလိုရင်းကို ရေးပါ။
အဖြေ: ““ခြူးပန်းခြူးနွယ် ကနုတ်ပန်းတို့ဖြင့် စီခြယ်ထားသော သလွန်ထက်ဝယ်၊ စိန်ပွင့်ကလေးများနှင့် စီခြယ်
ထားသော မှီအုံးလေးကိုမှီကာ ဆံထုံးလေးကို တယုတယစုစည်းလျက် လက်ကလေးနှင့်ပင့်တင်၍ မိမိ၏အသက်တမျှ
ချစ်ရသူငယ်ချစ်လေး၏ အချစ်ခံစားချက်ကြောင့် ညှိုးလျနေမည့်အဖြစ်ကို စဉ်းစားဆင်ခြင်မိ၍ သတိတရားဖြင့်
ပြေပျောက်အောင် ဖြေဆည်သော်လည်း မပြေနိုင်ဖြစ်ကာ အချစ်တည်းဟူသောဝန်သာ လေးခဲ့ရပါသည်”...ဟု
ဆိုလိုပါသည်။
ငါ့ကိုလွယ် အမယ်ကြီးနှင့်

မေးခွန်း: ၂။ ငါ့ကိုလွယ် အမယ်ကြီးနှင့် ကဗျာတွင် စာဆိုဖွဲ့ဆိုရန် သုံးနှုန်းထားသော စကားအသုံးအနှုန်းများကို လေ့လာ
တင်ပြပါ။
အဖြေ: “ငါ့ကိုလွယ် အမယ်ကြီးနှင့်” ကဗျာသည် ညောင်ရမ်းခေတ်စာဆို တောင်တွင်းရှင်ငြိမ်းမယ် စပ်ဆိုခဲ့သော
ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ ကျေးလက်နေ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ရေးဖွဲ့ထားခြင်းဖြစ်သည်။
အိုင်ချင်းကဗျာများ၏ သဘောသဘာဝဖြစ်သည့် နန်းမူနန်းရာမပါ၊ တောမူတောရာ စကားအသုံးအနှုန်းများကို
လေ့လာတွေ့ရှိနိုင်ပါသည်။
သမီးအပေါ်စိုးရိမ်ကြသော မိဘတို့၏စိုးရိမ်မှု၊ ဂရုစိုက်မှုတို့ကို “အိမ်လေးထောင့်မှာ ဆူးတွေချလျက်”
ဟူသော စကားအသုံးအနှုန်းဖြင့် တင်စားရေးဖွဲ့ထားပါသည်။ အတားအဆီးအနှောင်အဖွဲ့ကို ဆူးနှင့်တင်စားဖွဲ့ဆိုထား
ခြင်းဖြစ်သည်။ “လှေကားခုံမှာ ဂဠုန်မောင့်ကြောင့် စောင့်တော့တယ်” လှေကားပေါ်ကဆင်း၍မရအောင် စောင့်ကြ
ထားမှုကို ဂဠုန်စောင့်နေကြောင်း တင်စားသုံးနှုန်းထားပါသည်။ ““လှေကားဦးမှာ ဘီလူးမောင့်ကြောင့် စောင့်တော့
တယ်”... လှေကားဦးမှာလည်း ဘီလူးစောင့်နေကြောင်း တင်စားရေးဖွဲ့ထားပါသည်။ “လှေကားခြေမှာ ဆူးလေ
မောင့်ကြောင့် ကြဲတော့တယ်” လှေကားအောက်ခြေမှာလည်း ဆူးတွေကြဲထားကြောင်း မိန်းကလေးအတွက် အစောင့်
အရှောက်တို့ဖြင့် တားဆီးပိတ်ဆို့ထားကြောင်း တင်စားရေးဖွဲ့ထားသည့် စကားအသုံးအနှုန်းတို့ကိုလည်း တွေ့နိုင်
ပါသည်။

"အိမ်တိုင်တိုင်းမှာ နွားရိုင်းမောင့်ကြောင့် ချည်တော့တယ်။”ဟူ၍လည်း သမီးပျိုလေး အပြင်မထွက်နိုင်အောင်
နွားရိုင်းတို့ကို အိမ်တိုင်တွေမှာ ချည်ထားခြင်းဖြင့် မိဘတို့၏စိုးရိမ်မှုတို့ကိုလည်း ပေါ်လွင်စေပါသည်။ “ထရံကြားမှာ
ဓားသွား” “အိမ်ကြမ်းကြားမှာ အပ်သွား” “အိမ်မိုးခေါင်မှာ လှံထောင်” စသော ကာရန်ညီစကားအသုံးအနှုန်း
တို့မှာလည်း သမီးမိန်းမပျိုလေးအတွက် လုံခြုံရေးအကွက်ချထားပုံမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလှပါသည်။ ““မောင်လဲ
ဘယ်ကတက်ပါ့မယ်”” ““မယ်လဲ ဘယ်ကဆင်းပါ့မယ်”” ချစ်သူနှစ်ဦးတွေ့ဖို့ရန် မလွယ်ကူကြောင်း သရုပ်ဖော်
ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။
"
ချစ်သူနှစ်ဦးတွေ့ဆုံနိုင်ရန် “ကြွက်ကဲ့အယောင်၊ ကြောင်ရဲ့အလား” ဟူ၍ ကြောင်နှင့် ကြွက်အသွင်
စိတ်ကူးယဉ်ကာ တင်စားရေးဖွဲ့ထားပါသည်။ ကြောင်နှင့်ကြွက်တို့က ထုတ်တန်းကို ထိုးဖောက်လိုက်ရာ ပိုးထိုးထား
သည့် ထုတ်တန်းကျိုးကြသွားရာ ချစ်သူအမြန်ခုန်ဆင်းပြေးရကြောင်း၊ ချစ်သူကို ဝိုင်းကြဝန်းကြရာ ချစ်သူမှာ လွတ်မှ
လွတ်မြောက်သွားပါ့မလားဟူသော စိုးရိမ်စိတ်လေးကို “လမ်းဆုံရောက်ပါလိမ့်မလားရှင်” ဟူသော စိတ်ကူးယဉ်
အတွေးလေးဖြင့် ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။ တောသူလေး၏အသံ၊ တောသူလေး၏ စိုးရိမ်ဟန်လေးလည်း ပေါ်လွင်စေ
သော အသုံးအနှုန်းဖြစ်ပါသည်။ ချစ်သူအတွက် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ညီမထွေးလေးကို ပြေး၍ကြည့်ခိုင်းလိုက်ရာ “အမယ်
မမ၊ ကျွန်မခဲအို၊ မြင်ငဲ့ငါတို့၊ ရွာလယ်ခေါင်တွင်၊ ခုတင်ကြီးမှာ စောင်းတီးလို့လေး” ဟူသော ညီမထွေးလေး၏
ပြန်လည်ပြောဆိုဟန်တို့မှာ တောအမူအရာ၊ တောဓလေ့ သဘာဝတို့ ပေါ်လွင်စေသော စကားအသုံးအနှုန်းတို့
ဖြစ်ပါသည်။
သမီးမိန်းမပျိုလေးကို စိတ်မချဖြစ်ကာ အစောင့်အရှောက်တွေ စောင့်ရှောက်ကြပုံကို ဆူးတွေ၊ ဘီလူးတွေ၊
ဂဠုန်တွေ၊ နွားရိုင်းတွေ၊ လှံသွား၊ ဓားသွားတို့ဖြင့် ဝိုင်းဝန်းထားကြပုံနှင့် `တင်စားရေးဖွဲ့ထားရာ မိန်းမပျိုလေး၏
စိတ်ကူးယဉ်အတွေးလေးမှာ ဆန်းသစ်နေပေသည်။ မိမိက ချစ်သူအတွက် အတွေးလွန်ကာ စိတ်ပူနေသော်လည်း
ချစ်သူမှာ “ရွာလယ်ခေါင် ခုတင်ကြီးမှာ စောင်းတီးလို့လေး” ဟူ၍ မိန်းမပျိုလေး၏ သောကအပူကို အေးရာ
အေးကြောင်း စောင်းတီးနေပုံနှင့် ဖြေလျော့လိုက်ခြင်းမှာ ရွှင်ပြုံးဖွယ်ရာရသကိုလည်း ခံစားမိစေပါသည်။
အချုပ်ဆိုရသော် ဤအိုင်ချင်းကဗျာသည် ထီးသံ၊ နန်းသံ ကြငှန်းသံမပါဘဲ၊ တောမူ တောဟန် တောဓလေ့အသံ
လေးများဖြင့် ရေးဖွဲ့ထားခြင်း၊ ချစ်သူတို့သဘာဝ စိတ်ကူးယဉ်အတွေးလွန်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်ဟန်တို့ ပေါ်လွင်အောင်
ရေးဖွဲ့ထားခြင်းသာမက ကျေးလက်ဓလေ့ယဉ်ကျေးမှုတို့ကို ပေါ်လွင်အောင် ရေးဖွဲ့နိုင်သည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်ကြောင်း
လေ့လာတွေ့ရှိနိုင်ပါသည်။
ငါ့ကိုလွယ် အမယ်ကြီးနှင့်

မေးခွန်း: ၃။ ငါ့ကိုလွယ် အမယ်ကြီးနှင့် ကဗျာတွင် မိန်းမပျိုလေး၏ခံစားချက်ကို ဖော်ပြနေသော အဖွဲ့များကို ထုတ်နုတ်တင်ပြပါ။
အဖြေ: “ငါ့ကိုလွယ် အမယ်ကြီးနှင့်” ကဗျာသည် ညောင်ရမ်းခေတ်စာဆို တောင်တွင်းရှင်ငြိမ်းမယ် စပ်ဆိုခဲ့သော
အိုင်ချင်းကဗျာတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ ကျေးလက်နေမိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို စိတ်ကူးယဉ်အတွေး
လေးများဖြင့် ရသမြောက်အောင် ရေးဖွဲ့ထားသည့် ကဗျာဖြစ်သည်။ ဤကဗျာမှ မိန်းမပျိုလေး၏ ခံစားချက်ကို ဖော်ပြ
နေသောအဖွဲ့များကို တွေ့နိုင်ပါသည်။

သမီးမိန်းမပျိုလေးကို စိတ်မချဖြစ်သော မိဘတို့က မိမိကို မည်သို့ကာကွယ်ထားပုံကို “ငါ့ကိုလွယ်
အမယ်ကြီးနှင့် ဘကြီးဖျက်လို့”... ဟူ၍ မိဘများကို မကျေနပ်သည့်လေသံဖြင့် “အမယ်ကြီး”၊ “ဘကြီး” ဟု
အမိအဘတို့ကို ခေါ်ဝေါ်သုံးနှုန်းထားပါသည်။ “အိမ်လေးထောင့်မှာ ဆူးတွေချလျက်” ဟူ၍လည်းကောင်း လှေခါးခုံမှာ
ဂဠုန်မောင့်ကြောင့် စောင့်တော့တယ်” ဟူ၍ အိမ်ခြံလေးထောင့်မှာ ဆူးတွေချထားကြောင်း၊ အပြင် မထွက်နိုင်အောင်
လှေခါးခုံမှာ ဂဠုန်အစောင့်ချထားကြောင်း မိန်းကလေး၏ခံစားချက်ကို ဖော်ပြနေသောအဖွဲ့ဖြစ်ပါသည်။
“လှေကားဦးမှာ ဘီလူးမောင့်ကြောင့် စောင့်တော့တယ်” ဟူ၍ လှေကားဦးမှာ ဘီလူးအစောင့်ချထားကြောင်း
မိန်းမပျိုလေး၏ မကျေနပ်သံပေါ်အောင် ဖွဲ့ထားသောအဖွဲ့ဖြစ်ပါသည်။ လှေကားအောက်ခြေ၌လည်း “လှေကားခြေမှာ
ဆူးလေမောင့်ကြောင့် ကြဲတော့တယ်” ဟူ၍ အပြင်သို့ဆင်းမသွားနိုင်အောင် ဆူးတွေကြဲထားကြောင်း မိန်းမပျိုလေး၏
ခံစားချက်ကို ဖော်ပြထားသောအဖွဲ့ဖြစ်ပါသည်။ “အိမ်တိုင်တိုင်းမှာ နွားရိုင်းမောင့်ကြောင့် ချည်တော့တယ်” - ဟူ၍
အိမ်တိုင်တွေမှာလည်း နွားရိုင်းတွေ ချည်ထားခြင်းဖြင့် ချစ်သူကြောင့် အနှောင်အဖွဲ့တွေနှင့်နေရကြောင်း မကျေနပ်
သည့်လေသံ ပေါ်လွင်နေသည့်အဖွဲ့ဖြစ်ပါသည်။

“ထရံကြားမှာ ဓားသွားမောင့်ကြောင့် ထားတော့တယ်”၊ “အိမ်ကြမ်းကြားမှာ အပ်သွားမောင့်ကြောင့်
စီတော့တယ်” “အိမ်မိုးခေါင်မှာ လှံထောင်မောင့်ကြောင့် စိုက်တော့တယ်”... ဟူ၍ မိမိတို့ချစ်သူနှစ်ဦး မတွေ့နိုင်
အောင် အစောင့်အကြပ်တွေထားသော်လည်း တွေ့နိုင်သည့်နည်းလမ်းကိုလည်း ရှာကြံစဉ်းစားတွေးမိပါသေးသည်။
“မောင်လည်း ဘယ်ကတက်ပါ့မယ်”၊ “မယ်လည်း ဘယ်ကဆင်းရမယ်” ဟူ၍ မိန်းကလေးအခက်တွေ့နေကြောင်း
သရုပ်ဖော်ထားသောအဖွဲ့ ဖြစ်ပါသည်။ မိန်းကလေးက အခက်တွေ့နေရာမှ စိတ်ကူးအတွေးလေး ပေါ်လာပုံကူ
“ကြွက်ကဲ့အရောင်၊ ကြောင်ရဲ့အလား” ဟူ၍ မိမိတို့နှစ်ဦးသည် ကြွက်နှင့်ကြောင်ကဲ့သို့ ထုပ်လျောက်တွေကြားမှ
ဝင်တိုးနိုင်လျှင်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း စဉ်းစားချက်ကို စိတ်ကူးမိပေသည်။ စိတ်ကူးကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ကြည့်
ရာ “ထုပ်သားငယ်မှမခိုင်၊ ထုပ်တိုင်ငယ်မှပိုးထိုး၊ အလယ်ခေါင်မှာ ဖောင်ဖောင်ကျိုးက” ဟူ၍ ပိုးထိုးနေသော
ထုပ်တိုင်ပေါ်တက်မိက ကျိုးသွား၍အခက်တွေ့နေကြောင်း သရုပ်ဖော်ထားသည့်အဖွဲ့ ဖြစ်ပါသည်။
မိန်းမပျိုလေး၏စိတ်ကူးအတွေးလွန်သွားကာ ထုပ်တိုင်ကျိုးသဖြင့် မီးထွန်းကြည့်ရာ ချစ်သူမှာ အိမ်ပေါ်မှ
အမြန်ခုန်ချဆင်းပြေးသွားသဖြင့် လမ်းဆုံတောင်ရောက်ပါ့မလား၊ လွတ်ပါ့မလားဟူ၍ စိုးရိမ်စိတ်အတွေးလေး ဖြစ်ပေါ်
လာကြောင်းကို လမ်းဆုံရောက်ပါလိမ့်မလားရှင်”... ဟု ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။ မိမိ၏စိုးရိမ်စိတ်ကို “ညီမထွေး
ရွှေတလေးကို ပြေး၍ကြည့်ချေ၊ စေလသောခါ၊ အမယ်မမ၊ ကျွန်မခဲအို၊ မြင်ငဲ့ငါတို့၊ ရွာလယ်ခေါင်တွင်၊ ခုတင်ကြီးမှာ
စောင်းတီးလို့လေး”... ဟူ၍ သရုပ်ဖော်ပြထားလိုက်ခြင်းဖြင့် မိမိ၏စိတ်ကူးအတွေးတွေ ပျောက်လွင့်သွားစေကြောင်း
ဖော်ပြလိုက်သည့်အဖွဲ့ ဖြစ်ပါသည်။
ဤအိုင်ချင်းကဗျာသည် လူကြီးမိဘတို့၏ စိတ်ပူပင်တတ်သည့် သဘာဝနှင့် လူငယ်တို့၏ ချစ်မှုရေးရာတို့၌
စွန့်စားတတ်သော သဘာဝတို့ကို ယှဉ်တွဲဖော်ပြကာ စိတ်ကူးယဉ်အတွေးခံစားချက်ကို ပေါ်လွင်အောင် ရေးဖွဲ့ထားသော
အိုင်ချင်းကဗျာဖြစ်ပါသည်။ ဤအိုင်ချင်းကဗျာမှ လူငယ်တို့၏ခံစားချက် စိတ်ကူးယဉ်တတ်ကြပုံ၊ စွန့်စားချင်တတ်ကြပုံ
တို့ကို သဘာဝကျကျ ရေးဖွဲ့ထားသော အဖွဲ့ကောင်းများဖြစ်ကြောင်း တွေ့နိုင်ပါသည်။
ငါ့ကိုလွယ် အမယ်ကြီးနှင့်

မေးခွန်း: "အမယ်မမ၊ ကျွန်မခဲအို၊ မြင်ငဲ့ငါတို့၊ ရွာလယ်ခေါင်တွင်၊ ခုတင်ကြီးမှာ၊ စောင်းတီးလို့လေး'
ကဗျာစာသား၏ ဆိုလိုရင်းကို ရေးပါ။
အဖြေ: “အမယ် မမရေ၊ ကျွန်ခဲအိုကို ငါတို့မြင်ခဲ့ပါတယ်။ ရွာလယ်ခေါင်တွင်ရှိသော ခုတင်ကြီးပေါ်မှာ စောင်းတီး
နေပါတယ်”... ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။
သြဝါဒထူးပျို့

မေးခွန်း: သြဝါဒထူးပျို့ကဗျာထဲမှ သင်ကြိုက်နှစ်သက်သော အဖွဲ့တန်ဆာကို ထုတ်နုတ်တင်ပြပြီး သင်နားလည် သလို
စာစီကုံးရေးသားပါ။
အဖြေ: ကုန်းဘောင်ခေတ်စာဆို စိန္တကျော်သူ ဦးသြ၏ ဩဝါဒထူးပျို့ကဗျာတွင် ဂုဏ်ဆောင်စေသည့် အဖွဲ့
တန်ဆာဆင် (၁၀) ဖွဲ့ ရှိပါသည်။ ယင်းအဖွဲ့ (၁၀) ခုမှ စိတ်ကိုတန်ဆာဆင်သည့်အဖွဲ့ကို နှစ်သက်မိပါသည်။
“ပျော်ရွှင်စလို၊ နှလုံးကိုမူ၊ ကုသိုလ်ကောင်းမှု၊
မကောင်းမှုဟု၊ နှစ်ခုရောရာ၊ အာသာစုံမက်၊
နှစ်သက်မူးမော်၊ မွေ့လျော်ခြင်းလျှင်၊ တန်ဆာဆင်၏”
လူတို့၏စိတ်သည် ကုသိုလ်ကောင်းမှု၊ မကောင်းမှုဟူသော ကုသိုလ်အမှုနှင့် အကုသိုလ်အမှုတို့တွင်
အကုသိုလ်အမှု၌သာ မွေ့လျော်တတ်သည့် သဘောရှိပေသည်။ အကုသိုလ်၌ မွေ့လျော်ပျော်ပိုက်ခြင်းသည် စိတ်၏
အဆင်တန်ဆာဖြစ်ပေသည်။ စိတ်သည် အကုသိုလ်၌သာ တာရှည်နေလေ့ရှိသဖြင့် ကုသိုလ်၌ မပျော်မွေ့တတ်ပေ။
အချို့လူတို့မှာ ကုသိုလ်အလှူပြုနေစဉ်၌ပင် စိတ်မထားတတ်၍ အကုသိုလ်စိတ်များက ကုသိုလ်စိတ်ကို ဝင်ရောက်
နှောင့်ယှက်ကြလေသည်။ ထို့ကြောင့် ပျို့စာဆို စိန္တကျော်သူဦးသြက “ပျော်ရွှင်စလို၊ နှလုံးကိုမူ၊ ကုသိုလ်ကောင်းမှု
မကောင်းမှုဟု၊ နှစ်ခုရောရာ”... ဟူ၍ ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်တို့သည် နှစ်ခုရော၍နေတတ်ကြောင်း ဖော်ပြထားပါ
သည်။


ပါချုပ်ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ “ပဋ္ဌာန်းမြတ်ဒေသနာ” စာအုပ်၌ “ကုသိုလ်နဲ့ အကုသိုလ်ဟာ အမြဲတမ်း
တိုက်ခိုက်နေတယ်” ဟူ၍ ဖတ်ရှုရပါသည်။ ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်စိတ်တို့သည် အမြဲရောနေတတ်ကြောင်း
သို့သော် စိတ်သည် တစ်ခုတည်း၌သာ ကျင်လည်စမြဲဖြစ်ပါသည်။ အကုသိုလ်စိတ်ဖြစ်နေချိန်တွင် ကုသိုလ်စိ
ပြိုင်တူမဖြစ်ကြပေ။ စိတ်သည် တစ်ခုပြီးမှ တစ်ခုဖြစ်တတ်ပေသည်။ ကုသိုလ်စိတ်ဖြစ်နေချိန်၌ အကုသိုလ်စိတ်
ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်သဖြင့် ကုသိုလ်စိတ်မှ အကုသိုလ်စိတ်သို့ ရောက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

ပုထုဇဉ်လူတို့၏စိတ်သည် မကောင်းမှု၌ မွေ့လျော်တတ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် “ဓမ္မပဒပါဠိတော်” ၌
“ပါပသ္မိံ ရမ္မတိ မနော”... မနော စိတ်သည်၊ ပါပသ္မိံ = မကောင်းမှု၌၊ ရမ္မတိ = မွေ့လျော်၏” ဟူ၍
ဖွင့်ဆိုထားပါသည်။ မကောင်းမှု၌ မွေ့လျော်ခြင်းသည် စိတ်ကိုတန်ဆာဆင်ကြောင်း “အာသာစုံမက်၊ နှစ်သက်
မူးမော်၊ မွေ့လျော်ခြင်းလျှင်၊ တန်ဆာဆင်၏"... ဟူ၍ ပျို့စာဆို စိန္တကျော်သူ ဦးသြက ဆုံးမထားပေသည်၊
ထို့ကြောင့် မိမိတို့၏စိတ်ကို ကောင်းမှုကုသိုလ်တို့၌ ပျော်မွေ့တတ်စေရန် သတိဖြင့်စောင့်ရှောက်ထိန်းသိမ်းအပ်
ကြောင်း မြတ်စွာဘုရားရှင် ပရိနိဗ္ဗာန်မစံမီ နောက်ဆုံးမှာကြားခဲ့သည်မှာ "အပ္ပမာဒေန သမ္မာဒေထ”… အပ္ပမာ
ဒေန = မမေ့မလျော့ သတိရှိရှိ၊ သမ္ပာဒေထ = နေကြလော့”... ဟူ၍ဖြစ်ပါသည်။ သို့ဖြစ်ရာ မမေ့မလျော့သေ
သတိ တရားဖြင့် ကုသိုလ်ကောင်းမှု၌ ပျော်မွေ့အောင် စိတ်ကိုလေ့ကျင့်ကြရမည်ဖြစ်ပါသည်။

မေးခွန်း: “နှုတ်မင်္ဂလာစကားမှာကား အသာအချို၊ သူနာလိုအောင်၊ မိန့်ဆိုခြင်းလျှင် တန်ဆာဆင်၏၊ သန့်စင်ကြည်
ကိုယ်ကိုမူကား၊ ဆံဖြူခြမ်းမျှ၊ ဒေါသမသင့်၊ အကျင့်သီတင်း၊ ကောင်းခြင်းသည်လျှင်၊ တန်ဆာဆင်၏",
ဟူသော အဖွဲ့တန်ဆာနှစ်ခု၏ ဆိုလိုရင်းကို ရေးပါ။
အဖြေ: “နှုတ်မင်္ဂလာ၊ စကားမှာကား၊ အသာအချို့၊ သူနာလိုအောင်၊
မိန့်ဆိုခြင်းလျှင်၊ တန်ဆာဆင်၏။”
မင်္ဂလာရှိသောစကားကို ပြောဆိုရာ၌ ယဉ်ကျေးချိုသာစွာ ပြောဆိုခြင်း၊ သူတစ်ပါးနားဝင်အောင် ပြေး
ခြင်းသည် စကားပြောခြင်း၏ အဆင်တန်ဆာဂုဏ်တစ်ရပ် ဖြစ်ပါသည်။
“သန့်စင်ကြည်ဖြူ၊ ကိုယ်ကိုမူကား၊ ဆံဖြူခြမ်းမျှ၊
ဒေါသမသင့်၊ အကျင့်သီတင်း၊ ကောင်းခြင်းသည်လျှင်၊
တန်ဆာဆင်၏”
မိမိကိုယ်ကို စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသူ၊ စိတ်ဖြူစင်သူဖြစ်လိုပါက ဆံပင်တစ်ပင်၏ တစ်ဝက်ခန့်မျှ၊ မြူတစ်
မျှပင် အပြစ်ဒေါသမသင့်ရအောင် အပြစ်ကင်းစင်အောင် ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းနိုင်ရပေမည်။ ကိုယ်
သီလကောင်းခြင်းသည် ထိုသူကို တန်ဆာဆင်၏။
ပေါင်းရှစ်ယောက် ကောက်စိုက်သူ

မေးခွန်း: “သုဒဿနာနတ်ရွာရောက်လျှင်ဖြင့် ဗလချာနောက်အောင် စိတ်ပျော်ပိုက်ကြလိမ့်၊ ကောက်စိုက်သလို
ကိုယ်တို့မကုန်းကြရစေဘု”ဟူသော ကဗျာအဖွဲ့မှ ကောက်စိုက်သူရှစ်ဦး၏ စိတ်ခံစားချက်ကို စကား
အဖွဲ့ဖြင့် သရုပ်ဖော်ရေးသားတင်ပြပါ။
အဖြေ: ကောက်စိုက်သမရှစ်ဦးတို့သည် မိမိတို့လှူဒါန်းလိုက်သော ကြေးစည်အလှူ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကြောင့်
တာဝတိံသာရှိ သိကြားမင်းစံရာ သုဒဿနာနန်းတော်သို့ ရောက်သွားလျှင်ဖြင့် မျက်စိနောက်ရလောက်အောင်
စိတ်ပျော်ရွှင်ကြမည်ဖြစ်ကြောင်း ယခုဘဝလို ခါးကိုကုန်းကာ ကောက်စိုက်ကြရသည့်အလုပ်ကို မလုပ်ကြရတော့
ကြောင်း စိတ်ခံစားချက်ကို ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။
ယခုလက်ရှိဘဝ၌ ကောက်စိုက်သမလေးရှစ်ဦးမှာ ခါးကိုကုန်းကာ ကောက်စိုက်နေရသည်။ ပင်ပန်းဆင်းရဲလှ
သဖြင့် စိတ်ပျော်ရွှင်မှုတို့လည်း မခံစားနိုင်ကြပေ။ ဘုရားဝတ်တက်စဉ် ထုနှက်ရန် ကြေးစည်ကို လှူဒါန်းလိုက်ကြရသည့်

ကုသိုလ်ကောင်းမှုကြောင့် နောင်ဘဝရောက်လျှင် ယခုဘဝလို ဆင်းရဲပင်ပန်းစွာ အလုပ်မလုပ်ကြရတော့ပေ။ စိတ်ချမ်းသာ
လွန်းသဖြင့် သူတစ်ပါးမျက်စိနောက်လောက်အောင် စိတ်ပျော်ရွှင်စွာ နေကြရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ပျော်ရွှင်မှု၊ လွတ်လပ် မှု၊
ပူပင်သောကကင်းဝေးမှုတို့ကို လိုလားကြသော ငယ်ရွယ်သူလေးများပီပီ လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်လိုကြကြောင်း စိတ်ခံစား
ချက်ကို တွေ့နိုင်ပါသည်။
ခါးကိုကုန်းကာ ကောက်စိုက်ကြရသလို ခါးမကုန်းကြရတော့ဘဲ တာဝတိံသာနတ်ပြည်ရှိ သိကြားမင်းစံမြန်းရာ
သုဒဿနာနန်းသို့ ရောက်လိုကြကြောင်း၊ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုကို မခံစားလိုကြကြောင်း ကောက်စိုက်သမလေးများ၏
စိတ်ခံစားမှုကိုလည်း တွေ့ရပါသည်။
ပေါင်းရှစ်ယောက် ကောက်စိုက်သူ

မေးခွန်း: ကောက်စိုက်သူရှစ်ဦး၏ စိတ်ကူးအပေါ် သင်မည်သို့ထင်မြင်ယူဆသနည်း။ သင့်ထင်မြင်ယူဆချက်ကို
တင်ပြဆွေးနွေးပါ။
အဖြေ: ပေါင်းရှစ်ယောက်ကောက်စိုက်သူကဗျာသည် မောင်းထောင်ဦးကျော်လှ၏ သံချိုကဗျာတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပါသည်။
ကုန်းဘောင်ခေတ်နှောင်းနှင့် ကိုလိုနီခေတ်ဦးတွင် ရေးဖွဲ့ထားသည့်ကဗျာဖြစ်သည်။ ကောက်စိုက်သူရှစ်ယောက်တို့၏
ကြေးစည်အလှူနှင့် အလှူပြုပြီးရရှိလာမည့် ဒါနကုသိုလ်အကျိုးကျေးဇူးအတွက် စိတ်ကူးယဉ်ပုံကို သီကုံးရေးစပ်ထား
ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျေးလက်နေကောက်စိုက်သမလေးတို့၏ ဆင်းရဲသောဘဝနှင့် အလှူပြုရန် စိတ်စေတနာကို
ဤကဗျာ၌ တွေ့နိုင်ပါသည်။
ကောက်စိုက်သမလေးရှစ်ယောက်တို့သည် ဘုရားဝတ်တက်အပြီးတွင် ကြေးစည်တီးရန် ကြေးစည်မရှိ သဖြင့်
ကြေးစည်လှူချင်သည့်ဆန္ဒဖြင့် မိမိတို့၏ချွေးနှဲစာကို တစ်မိုးတွင်းလုံး စုဆောင်းခဲ့ကြပါသည်။ ထိုသို့ စုဆောင်း
ခဲ့ကြပါသော်လည်း ငွေကြေးမလုံလောက်သောကြောင့် အလှူခံထွက်ကြရပါသည်။ အလှူခံထွက်ကြရာတွင် သီဆိုရန်
အတွက် သံချိုကဗျာစပ်ပေးရန် သံချို
ဆရာဦးကျော်လှအိမ်သို့ လာရောက်တောင်းပန်သဖြင့် ဤသံချိုကဗျာကို
စပ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုကဗျာကို သီဆိုကြကာ အလှူခံကြပါသည်။ ရလာသော အလှူခံငွေတို့ဖြင့် ကြေးစည်
ဝယ်ရန် ရည်ရွယ်ကြကြောင်းကို “အေးချိုချို တေးအဆိုလိုက်ကာပ၊ ကြေးပိုက်ဆံငွေကျပ်ပြား၊ မှတ်သားကာ
မယူငင်ဘဲ၊ ဘုရားဝင်ဝတ်တော်တက်၊ ဆော်နှက်ကာ၊ ကြေးစည်တီးရန်ဖို့” ဟူ၍ မိမိတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ဆန္ဒကို
ရင်ဖွင့်ထားကြပါသည်။

ကဿပဘုရားလက်ထက်တော်အခါက ပုဏ္ဏားတစ်ဦး၏အိမ်မှ ကျွန်မလေးသည် မိမိသခင်ကိုယ်စား
သံဃာတော်ရှစ်ပါးကို မငြိုမငြင် ဆွမ်းလုပ်ကျွေးဖူးသဖြင့် သေလွန်သောအခါ ထိုကောင်းမှုကြောင့် နတ်ပြည်၌ အလွန်
ချောမောသော “ဗိရကီ”နတ်သမီးလေး ဖြစ်သွားလေသည်။ ထိုသာဓကအတိုင်း ကောက်စိုက်သမလေးရှစ်ဦးတို့သည်လည်း
“ကသစ်ပင်သာသည့်အောက်မှာလ၊
ရှစ်ယောက်ပြိုင်ဆွေလုံ မိငယ်တို့၊
ဘုံဗိမာန်ပြာသာဒ်ကြီးတွေနှင့်၊
နတ်သမီးတွေဖြစ်စေကြောင်းရယ်လို့၊
တကောင်းကိုင်ကြေးစည်နှက်ကာပ၊
လောင်းရေစက်အရေးယူ၊
သွေးတူတဲ့ စိတ်ကူး” ဟူ၍ မိမိတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်စိတ်ကူးကို ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။
ကောက်စိုက်သမလေးရှစ်ဦး၏ မြင့်မြတ်သောအလှူနှင့် အလှူဒါနကုသိုလ် အကျိုးကျေးဇူးအတွက် စိတ်ကူးယဉ်ပုံကို


“သုဒဿနာနတ်ရွာရောက်လျှင်ဖြင့်၊
ဗလချာနောက်အောင် စိတ်ပျော်ပိုက်ကြလိမ့်၊
ကောက်စိုက်သလို ကိုယ်တို့မကုန်းကြရစေဘု” ဟူ၍ မိမိတို့ယခုဘဝလို ကုန်းရုန်းကာ ကောက်မစိုက်ကြ
ရတော့ကြောင်း၊ သိကြားမင်းစံရာ သုဒဿနနန်းတွင် မျက်စိနောက်လောက်အောင် အပျော်ကြီးပျော်ကြရမည်
ဖြစ်ကြောင်း စိတ်ကူးယဉ်နေကြပါသည်။ တာဝတိံသာက နတ်သမီးလေးများ၏ ထုံးစံဓလေ့ကိုလည်း
“ဟိုးထုံးစံဝတ်အလေ့၊
သိမ်စွာ မာဏဝီတို့၊
အာသာဝတီ ဆိုတဲ့ပန်းတွေနှင့်
ကိုယ်လျှမ်းအောင် ထိန်ထိန်ညီး၊
စိန်ဘီးတင်စိန်ဆံပတ်၊
နားကပ်၊ခွစိန်ရတနာနှင့်
ရွှေနံ့သာချေကာလိမ်းကာပ” - ဟူ၍ နတ်သမီးလေးများ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံ၊ ရတနာတွေဝတ်ကြပုံ၊ အထည်
အကောင်းစားတွေ ဝတ်နိုင်ကြပုံ၊ ကော်ဇောအကောင်းစားများ သုံးဆောင်ကြရပုံတို့ကို "ဇာအထည်၊ ကြာချည်
စိမ်းငယ်နှင့်၊ ကမ္ဗလာအထည်ပေါ်မှာ တာရှည်ပျော်လို့ ငြိမ်းကြပါလိမ့်၊ မိန်းမရှစ်ဦး” ဟူ၍ ကောက်စိုက်သမလေးများ၏
စိတ်ကူးယဉ်ပုံကို တွေ့နိုင်ပါသည်။
ယခုဘဝတွင် ကောက်စိုက်သမလေးများမှာ အလွန်ဆင်းရဲကြသဖြင့် ငယ်ရွယ်သူတို့၏သဘာဝ လှချင်ပချင်
ဝတ်ချင်စားချင်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်ချင်ကြသည်။ သို့ဖြစ်ရာ တာဝတိံသာ
နတ်ပြည်ရောက်မှ ကောင်းကောင်းဝတ်စားနိုင်မည်။ ဘုံပြာသာဒ်ကြီးတွေနှင့် နေကြရမည်။ စိန်ရတနာတွေ ဝတ်ဆင်နိုင်
ကြမည်။ အကောင်းစားမျက်နှာချေတွေ လိမ်းကြရမည်ဟူ၍ ကောင်းပေ့ညွန့်ပေ အရာတွေကို စိတ်ကူးယဉ်ကာ
ပျော်ရွှင်လိုကြသည်မှာ ငယ်ရွယ်သူတို့၏ သဘာဝဆန္ဒနှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေသည်ဟု ထင်မြင်ယူဆမိပါသည်။
အညာမင်္ဂလာဆောင်

မေးခွန်း: အညာမင်္ဂလာဆောင်တွင် မည်သူတွေက မည်သည့်အရာများ လက်ဖွဲ့ကြသနည်း။
အဖြေ: အညာမင်္ဂလာဆောင်လေးချိုးကြီးသည် ၁၉၁၃-ခုနှစ်တွင် သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းရေးသော ဗိုလ်ဋီကာမှ
ထုတ်နုတ်ထားသည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ အထက်အညာဒေသ မင်္ဂလာဆောင်တွင် အဘိုးအဘွား အမိအဖ
ယောက်ဖဆွေမျိုးများက မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့များပေးကြပြီး အောက်ပြည်အောက်ရွာရောက်သောအခါ ဒုက္ခနှင့် တွေ့ကြုံရပုံ
ကို ရေးသားထားသော လေးချိုးကြီးကဗျာတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပါသည်။
ရှေးရိုးရာဓမ္မတာအစဉ်အလာအရ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ရပ်ဖြစ်သော အညာမင်္ဂလာဆောင်၏ ထုံးစံအတိုင်း ဘိုးဘွား
မိဘဆွေမျိုးသားချင်းတို့က မင်္ဂလာဇနီးမောင်နှံအား လက်ဖွဲ့ပေးကြပါသည်။ “အရိုးသမကျ ရှေးလိုပ အဘွားကလည်း
ကျီတစ်ဆောင်၊ အဘိုးကပေးလိုက်ပါတဲ့ နွားညီနောင်”... ဟူ၍ အဘိုးနှင့် အဘွားတို့က အညာဓလေ့အတိုင်း
လုပ်ကိုင်စားသောက်နိုင်ရန် အဘိုးက နွားညီနောင် လက်ဖွဲ့ပါသည်။ အဘွားကလည်း စပါး၊ ပဲ စသည်တို့သိုလှောင်ရာ
ကျီတစ်ဆောင်ကို လက်ဖွဲ့ပါသည်။
အမိအဖတို့ကလည်း စေတနာပြည့်ဝစွာဖြင့် ရှိသမျှကုန်ချင်ကုန်ပါစေဟူ၍ မင်္ဂလာဆောင်ပေးကြပါသည်။
“ညအိပ်ညနေ အစုံလာကြတော့”... ဟူ၍ ဆွေမျိုးများကလည်း ညအိပ်ညနေ လာရောက်အားပေးကြ ပျော်ကြပါသည်။
ခြုံစရာအကွက်ဖျင်စောင် နှစ်ထည်ကိုလည်း မိဘများက ခန်းဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် လက်ဖွဲ့ပါသည်။ ဂုံပဝါတဘက်နှင့်
ခြင်ထောင်၊ လုပ်ကိုင်စားသောက်ရန် တောလယ်ယာတစ်ခင်း၊ ပြောင်းစေ့တစ်စလယ် စိုက်ပျိုးနိုင်လောက်သော


ယာခင်းနှင့် လယ်တစ်ကွက်ကိုလည်း လက်ဖွဲ့အဖြစ် ပေးလိုက်ပါသေးသည်။ အဝေးသို့ထွက်၍ အလုပ်မလုပ်ရလေ
အောင်၊ အကြွေးတွေလည်း မတက်ရလေအောင် ရည်ရွယ်ကာ လယ်နှင့်ယာကို လုပ်ကိုင်စားသောက်ရန် လက်ဖွဲ့ပေး
လိုက်ပါသည်။
“လမ်းချိုးအရှေ့က စမ်းရိုးအကွေ့ ခယောင်းယာမှာ (ဟောသည်က) အထုပ်တွေဖြေဖြေပြီး အကုန်သာကြဲလေ
ရော့ဟဲ့လို့” ဟူ၍ ခရမ်း၊ ငရုတ်၊ ဂျုံ၊ ကုလားပဲ၊ နှမ်း၊ ပြောင်း၊ ဝါ၊ ငပြုပ်၊ ဖရုံ၊ ဖရဲ၊ မုန်လာ၊ ခဝဲ စသည့်
မျိုးစေ့ကောင်းများကို ခယောင်းယာမှာ ကြဲဖြန့်စိုက်ပျိုးရန် ဆွေမျိုးသားချင်းများက လက်ဖွဲ့အဖြစ် လက်ဆောင်ပေးကြပါ
သည်။ အမေအိုကလည်း သားအတွက်ဆိုပြီး ဓားမရှည်၊ ဓားမတိုတို့မှာ လိုအပ်သော အခြေခံပစ္စည်းဖြစ်၍ လက်ဖွဲ့
လိုက်ပါသေးသည်။ မယားဘက်က မောင်တွေကလည်း အပျင်းပြေမှုတ်ရန် ပလွေတိုနှစ်စင်းကိုလည်း လက်ဖွဲ့အဖြစ်
ပေးလိုက်ပါသေးသည်။ တောဓလေ့တောသဘာဝအတိုင်း အိမ်ထောင်တစ်ခုတွင် လိုအပ်သောပစ္စည်းများကို လက်ဖွဲ့
လိုက်ကြပါသည်။
ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေအပေါင်းတို့ကလည်း အိုးခွက်ပန်းကန်အစုံနှင့် မြေအင်တုံ သောက်စရာဇွန်းတို့အပြင်၊
ကွမ်းအစ်ပါ လွယ်အိတ်တစ်လုံးတို့ကိုလည်း လက်ဖွဲ့လိုက်ကြပါသေးသည်။ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ခန်းဝင်ပစ္စည်းများကို
စုပေါင်းတွက်ကြည့်လိုက်လျှင် တစ်အိမ်ထောင်စာ ရှိပါပေသည်။ ရှေးယဉ်ကျေးမှုဓလေ့ထုံးတမ်းအစဉ်အလာအရ
အညာမင်္ဂလာဆောင်တွင် ဘိုးဘွား မိဘဆွေမျိုး မိတ်ဆွေတို့က လက်ဖွဲ့လိုက်ကြသော လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းတို့မှာ
အညာဓလေ့၏ ရိုးသားမှုကို ဖော်ပြနေပေသည်။
အညာမင်္ဂလာဆောင်

မေးခွန်း: “အညာမြေ ဌာနေဟောင်းဆီက၊ အကြွေးတစ်ရာကို ဒွေးခါကလည်း တောင်းပြန်ပေါ့တဲ့ (အမယ်မင်း)
မောင်းစရာရယ်လို့များ တပ်လိုက်မှဖြင့် ခေါင်းတခါခါနှင့် ဆတ်လှစွာသော လှလှစွေ့စွေ့ရယ်နှင့်
ဝဝပြည့်ပြည့် နွားပြာတစ်ရှဉ်းကိုလ ကျောင်းတကာကိုသာ အပ်လိုက်ပေရော့ ရသရွေ့ဘာဘာညာညာရယ်လို့
မငြင်းလေနှင့် (မလေးရယ်) ရောင်းကာသာ ဆပ်လိုက်လေတော့ ရွာ့ရှေ့ယာတစ်ခင်း” ဟူသော ကဗျာအဖွဲ့
ကို စကားပြေအဖွဲ့ဖြင့် နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းအောင် သရုပ်ဖော်ရေးသားတင်ပြပါ။
အဖြေ: "မိမိနေထိုင်လာခဲ့သည့် အညာမြေဒေသနေရပ်ဟောင်းဆီက အကြွေးငွေတစ်ရာကို အကြွေးရှင်ဖြစ်သည့်
ဒွေးခါက ပြန်လည်တောင်းနေပြန်ပါသည်။ လှည်းမောင်းရန် လှည်းထမ်းပိုးတပ်လိုက်သည်နှင့် ခေါင်းကလေးတခါခါနှင့်
ထွက်ရန်အသင့်ဖြစ်နေသော ချောချောလှလှ ပြည့်ပြည့်ဝဝ အသားအရေရှိသော နွားပြာတစ်ရှဉ်းကိုပင် ကျောင်းတကာအား
ရောင်းချရန် အပ်လိုက်ပါလေတော့။ ရောင်းလို့ရသရွေ့ ငွေကလေးကို ဘာဖြစ်သည် ညာဖြစ်သည်ဟူ၍
မငြင်းဆိုပါလေနှင့်။ ရွာရှေ့က ယာတစ်ခင်းကိုလည်း ရောင်းချ၍သာ အကြွေးဆပ်လိုက်ပါလေတော့” ဟူ၍
ဖြစ်ပါသည်။
ကမ္ဗောဇသို့

မေးခွန်း: မြောက်ပိုင်းရှမ်းပြည်ကိုရောက်ဖူး၍ဖြစ်စေ စာအုပ်ထဲမှ ဖတ်ဖူး၍ဖြစ်စေ သင်သိသမျှ ဗဟုသုတတို့ကို
ဆွေးနွေးတင်ပြပါ။
အဖြေ: ကျွန်တော်တို့မိသားစုသည် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တွင် ဦးလေးမိသားစုရှိရာ ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်း မူဆယ်
မြို့သို့ အလည်အပတ်ခရီး ထွက်ခဲ့ကြပါသည်။ နဝမတန်းစာမေးပွဲအပြီး မတ်လကုန်ကာလဖြစ်သဖြင့် ရန်ကုန်မြို့တွင်
အလွန်ပူသော နွေရာသီဖြစ်သည်။ ရန်ကုန်မှ မန္တလေးသို့ လေယာဉ်ဖြင့်သွားကြပြီး မန္တလေးမှ ဦးလေး၏ကားလာကြို
သဖြင့် မြောက်ပိုင်းရှမ်းပြည်သို့ ကားဖြင့်ထွက်ခွာကြပါသည်။
ပြင်ဦးလွင်မြို့ကျော်သည်နှင့် မြောက်ပိုင်းရှမ်းပြည်သို့ ဝင်လာပါသည်။ မြောက်ပိုင်းရှမ်းပြည်တွင် နောင်ချို၊
နမ့်စမ်၊ ကျောက်မဲ၊ သီပေါ၊ လားရှိုး၊ ကွတ်ခိုင်၊ မူဆယ်မြို့လေးများသို့ ဖြတ်သန်းကြရပါသည်။ ကမ္ဘာကျော်
ဂုတ်ထိပ်တံတားကား ပြင်ဦးလွင်နှင့် နောင်ချိုအကြားတွင်ရှိပြီး နှစ်တစ်ရာကျော်သက်တမ်း ရှိပြီဖြစ်သည်။



အလွန်နက်သော ချောက်အပေါ်မှ ဖြတ်သန်းရသော သံမဏိသံတိုင်များနှင့် ဆောက်လုပ်ထားသောတံတား ဖြစ်သည်။
အင်္ဂလိပ်များ ဖောက်လုပ်ခဲ့သော တံတားကြီးဖြစ်ပြီး ယခုခေတ်တိုင် ရထားလမ်းအဖြစ် သုံးနေရဆဲဖြစ်သည်။
ရထားဖြတ်စဉ်နက်လှစွားသော ချောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြတ်ရသဖြင့် အလွန်သံထိတ်ရင်ဖို ဖြစ်ရပါသည်။
ကျောက်မဲမြို့လေးကား အေးချမ်းသာယာလှပါသည်။ လက်ဖက်ခြောက်၊ လက်ဖက်စို၊ ခေါပုတ်၊ ပဲပုတ်တို့
ထွက်ရှိပြီး လက်ဖက်ကောင်း၍ နာမည်ကြီးသည်လေး ဖြစ်သည်။ သီပေါမြို့းကား ရှေးယခင်က ရှမ်းစော်ဘွား
တို့နေသော မြို့ဖြစ်သဖြင့် ဟောနန်းအိုအိုကိုလည်း တွေ့နိုင်ပါသည်။ ပေါ်ကြိုဘုရားပွဲကလည်း နှစ်စဉ် တပေါင်းလ၌
ကျင်းပသဖြင့် ဘုရားဖူးဧည့်သည်မျာ လာရောက်ဘုရားဖူးလည်ပတ်ရာ မြို့လေးဖြစ်သည်။ ရှေးယခင်အခါက
ပေါ်ကြိုဘုရားသို့ တောင်တက်တောင်ဆင်းဖြင့် တောလမ်းတောင်လမ်းမှ တက်ကြရသော်လည်း ယခုအခါ ကားလမ်း
ဖောက်ထားသဖြင့် လားရှိုးသွားသည့်လမ်း လက်ဝဲဘက်တွင်တည်ရှိနေပါသည်။ ဒုဋ္ဌဝတီမြစ်နဘေးတွင် တည်ရှိသည့်
ပေါ်ကြိုဘုရားကား လိုဏ်ပါသော စေတီဖြစ်သည်။ သီပေါနာနတ်သီး အလွန်နာမည်ကြီးသည်။ ရှောက်ချိုသီး၊
လိမ္မော်သီးတို့လည်း ထွက်သည်။
နမ့်စမ်မြို့လေးကား ရှမ်းရိုးရာအစားအစာနှင့် ရှမ်းရိုးရာအဝတ်အထည်များ နာမည်ကြီးသည့် မြို့လေးဖြစ်သည်။
လားရှိုးမြို့ကား မြောက်ပိုင်းရှမ်းပြည်၏ မြို့တော်ဖြစ်သည်။ တက္ကသိုလ်များ၊ နည်းပညာတက္ကသိုလ်များလည်း ရှိသည်။
သာသနာ နှစ်ထောင့်ငါးရာစေတီ၊ မန်စူတီတို့ရှိပြီး၊ ရေပူစမ်းလည်း ရှိသည်။ ရေပူစမ်းတွင် ရေချိုးခြင်းဖြင့်
ကျန်းမာရေးကောင်းစေသည်။ ရှမ်းရိုးရာအစားအစာများလည်း စုံလင်လှသည်။
မူဆယ်မြို့ကလေးကား တရုတ်ပြည်နယ်စပ်မြို့ကလေးဖြစ်သည်။ နယ်စပ်ကုန်သွယ်ရေးစခန်းရှိရာ
မြို့ဖြစ်သည်။ မြန်မာ့ထွက်ကုန်နှင့် တရုတ်ပြည်ထွက်ကုန် သွင်းကုန်တို့ဖလှယ်ရာ မြို့လေးဖြစ်၍ အလွန်စည်ကားလှ
ပါသည်။ အပြန်ခရီးတွင် နောင်ချိုတွင် တစ်ညအိပ်ကာ အသွားတုန်းက မမြင်ခဲ့ရသော နောင်ချိုမြို့နယ်၊ နောင်ချိုကြီး
ကျေးရွာအနီးရှိ လမ်းနဘေးက ချောက်နက်ကြီးအပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော တိမ်များကား ထူထပ်နေသဖြင့်
တိမ်ပင်လယ်ကြီးအဖြစ် ကားလမ်းပေါ်မှ မြင်တွေ့ရပါသည်။ တိမ်ပင်လယ်၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် သဘာဝအလှကို
တဝကြီးရှုစားပြီး ရန်ကုန်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာကြပါသည်။
ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်း တောင်ပေါ်ခရီးကား အလွန်သာယာသကဲ့သို့ မြောက်ပိုင်းရှမ်းပြည်မြို့ကလေးများ
ကလည်း အလွန်ကြည်နူးစရာ ကောင်းလှပါသည်။ သဘာဝလေအေးအေးလေးကို ရှူရှိုက်ရင်း ရှမ်းရိုးရာအစားအစာ
များကို စားကာ သဘာဝအလှအပလေးများကို ခံစားခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပျော်စရာကောင်းလှပါသည်။ ရှမ်းတိုင်းရင်း
သားလေးများကိုလည်း ချစ်ခင်မိပါသည်။ တောင်တန်းဒေသ သဘာဝအလှတရားတို့ကား ထာ၀ရလန်းဆန်းနေမည်သာ
ဖြစ်ပါသည်။
ကမ္ဗောဇသို့

မေးခွန်း: တပေါင်းလပွဲတော်ခါ “ပေါ်ကြိုမှာ ပျော်လိုဇောနဲ့၊ တောတောင်နှံ့လာ။ ကချင်မယ် လွယ်ပလိုင်းနဲ့
သင်တိုင်းက နီပြာပြာ၊ ပါလေရဲ့ပန်းပွား။ မော်ရှမ်းတောင်သူနဲ့ ပလောင်းသူနုရွှေပါး နှင်းဆီတဲ့လား"
ဟူသော ကဗျာအဖွဲ့ကို စကားပြေဖြင့် နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းအောင် သရုပ်ဖော်ရေးသားတင်ပြပါ။
အဖြေ: တပေါင်းလတိုင်း ကျင်းပလေ့ရှိသော သီပေါမြို့ ပေါ်ကြိုရွာရှိ ပေါ်ကြိုစေတီဘုရားပွဲသို့သွားကာ ပျော်လိုဇော
ဖြင့် တောတောင်ဒေသအနှံ့အပြားရှိ တိုင်းရင်းသားတိုင်းရင်းသူများ ဘုရားဖူးလာကြပါသည်။ ထိုဘုရားဖူးများထဲမှ
ကချင်တိုင်းရင်းသူလေးများလည်း လာကြပါသည်။ ကချင်ရိုးရာ သင်တိုင်းနီပြာပြာလေးကို ဝတ်ဆင်ကာ ပန်းပွား
လေးတပ်ဆင်ထားသည့် ပလိုင်းလေးကိုလွယ်ကာ ပေါ်ကြိုဘုရားပွဲသို့ လာကြပါသည်။ မော်ရှမ်းတောင်သူလေးများနှင့်
ပလောင်သူပျိုဖြူလေးများလည်း ဘုရားပွဲသို့ လာကြပါသည်။ ရှမ်းမလေးများ၊ ပလောင်မလေးများ၏ ပါးနုနုလေး
များမှာ နှင်းဆီနီလေးအလား ရဲရဲနီကာ လှပနေကြပါသည်။
ကမ္ဗောဇသို့

မေးခွန်း: ပေါ်ကြိုသွားရာလမ်းတစ်လျှောက်မြင်ကွင်းကို စာဆိုသည် မည်သို့သရုပ်ဖော်ထားသနည်း။
အဖြေ: ကမ္ဗောဇသို့ကဗျာသည် ကိုလိုနီခေတ်တွင် ဆရာဇော်ဂျီရေးဖွဲ့ခဲ့သော ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ ရှမ်းပြည်
သီပေါမြို့ရှိ ပေါ်ကြိုစေတီဘုရားပွဲသို့ သွားရာလမ်းခရီးအလှနှင့် ပေါ်ကြိုဘုရားပွဲသို့လာကြသော တိုင်းရင်းသူ
တိုင်းရင်းသားတို့၏အလှကို ပေါ်လွင်အောင် သရုပ်ဖော်ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။
သီပေါမြို့ ပေါ်ကြိုရွာရှိ ဂူစေတီဖြစ်သော ပေါ်ကြိုစေတီကို နှစ်စဉ်တပေါင်းလ၌ ဘုရားပွဲတော်ကျင်းပလေ့
ရှိရာ ဘုရားဖူးများအား ဘုရားပွဲသို့ လာရောက်ကြရန် ““တက်ခဲ့လို့ခေါ်၊ မော်မြေမြင့်တောင်တန်း”... ဟူ၍
ရှမ်းမောမြေရှိ တောင်တန်းများက ဖိတ်ခေါ်နေသယောင် သရုပ်ဖော်အသက်သွင်းရေးဖွဲ့ထားပါသည်။ ပေါ်ကြိုစေတီသို့
သွားရန် တောတောင်ကိုပတ်ကာ သွားကြရကြောင်းကို “ဘယ်ကွေ့ ညာခွေနဲ့၊ တက်တိုင်းလေ လိမ်ခွေကောက်၊
တောတောင်ပေါက်လမ်း”...ဟူ၍ ကွေ့ကာပတ်ကာ တောင်ပေါ်သို့တက်ရကြောင်း၊ ဘယ်ကွေ့လိုက် ညာကွေ့လိုက်
နှင့် သွားရကြောင်း တောင်တက်လမ်းကို သရုပ်ဖော်ထားပါသည်။

တောင်ပေါ်တွင် ပေါက်နေသော တောပန်းတောင်ပန်းလေးများဖြစ်ကြသည့် စွယ်တော်ပန်းလေးများကလည်း
တက်ခဲ့လို့ ခေါ်နေသယောင် “တက်ခဲ့လို့ခေါ်၊ စွယ်တော်ပွင့်တောင်ပန်း”... ဟူ၍ စွယ်တော်ပွင့်လေးများကို
အသက်သွင်းရေးဖွဲ့ထားပါသည်။ သီပေါရှမ်းစော်ဘွား၏ နန်းတော်ဟောင်းဟော်အိုအိုမှာလည်း နှစ်ကာလာကြာလေပြီ
ဖြစ်ကြောင်း၊ ပေါ်ကြိုစေတီတောင်သို့ တက်ရန်လမ်းကို ဦးခိုက်ညွှန်ပြပုံကို “သီပေါဟော်အိုအိုနဲ့ ပေါ်ကြိုစေတီထွတ်
ဦးညွတ်တဲ့လမ်း” ဟု သရုပ်ဖော်ထားပါသည်။
"
ပေါ်ကြိုစေတီတော်သို့ တက်ခဲ့ရန် စွယ်တော်ပန်းလေးများနှင့် တောင်တန်းကြီးများက ဖိတ်ခေါ်နေကြောင်းကို
“တက်ခဲ့ပေါ့နော်၊ စွယ်တော်နှင့် တောင်တန်း”... ဟူ၍ စွယ်တော်ပန်းလေးများနှင့် တောင်တန်းများကို အသက်သွင်း
ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။ ပေါ်ကြိုစေတီရှိရာသို့သွားရန် တောင်တက်လမ်းများပေါ်သို့တက်တိုင်း ပျော်ရွှင်ရကြောင်း၊
တောင်ဆင်းလမ်းများကို ဆင်းရတိုင်း ပျော်ရွှင်မိကြောင်း၊ တစ်တောင်ကိုကျော်လိုက်၊ တစ်တောင်သို့ ကူးလိုက်နှင့်
ဦးညွတ်ကာ လှမ်းနေကြောင်း၊ တောင်တက်တောင်ဆင်းလမ်းလေးကို သရုပ်ဖော်ထားပြီး၊ ဆင်းလိုက်တိုင်း၊
တက်လိုက်တိုင်း ပျော်ရွှင်မိကြောင်း စိတ်ခံစားချက်ကိုလည်း သရုပ်ဖော်ထားပါသည်။
ပေါ်ကြိုပွဲသွားရာလမ်းတစ်လျှောက် မြင်ကွင်းကို တောလမ်း၊ တောင်လမ်း၊ စွယ်တော်ပန်းများနှင့် တောင်တက်
တောင်ဆင်း၊ တစ်တောင်ကျော် တစ်တောင်ကူးကြရသည့် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးဖွယ် စိတ်ခံစားချက်တို့ကို သရုပ်ဖော်
ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။
လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်း

မေးခွန်း: ကဗျာစာဆိုသည် ရွာ၏အလှ၊ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်း တည်ခင်းဧည့်ခံပုံတို့ကို မည်သို့သရုပ်ဖော်ရေးဖွဲ့
ထားသနည်း။
အဖြေ: လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်းကဗျာသည် ဗန်းမော်ညိုနွဲ့၏ “လက်ရွေးစင်ကဗျာများ”စာအုပ်မှ ထုတ်နုတ်ထားသည့်
လွတ်လပ်ရေးခေတ်ကဗျာတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ အညာကျေးလက်ဒေသ၏ လသာသောည ရွာ၏အလှနှင့်
လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်း တည်ခင်းဧည့်ခံပုံ၊ စကားဝိုင်းဖွဲ့ပြောဆိုကြပုံတို့ကို သရုပ်ဖော်ရေးဖွဲ့ထားသည်။
ကဗျာတွင် လသာသောကျေးလက်ညအလှကို ဦးစွာဖော်ပြထားသည်။ “လရောင်ဆမ်း၍ ရွာလမ်းမြေမာ၊
ဝင်းဝင်းဝါ၏”... ဟူ၍ မာတင်းသော မြေတလင်းပေါ်သို့ လရောင်ကျရောက်သည့်အခါ ဝင်းဝါနေသော
ရွာလမ်းမြေကို သရုပ်ဖော်ထားပါသည်။ အညာဒေသတွင် ပေါက်လေ့ရှိသော အုန်းပင် ထန်းပင် ပေပင် တမာပင်တို့နှင့်
လရောင်ဟပ်နေသောအလှကို “အုန်းထန်းပေလက် တမာရွက်တို့၊ ရွှေစက်၊ ရွှေပြောက် ရွှေရည်သောက်၏”…
ဟူ၍ လရောင်ကြောင့်လက်နေသော အုန်း၊ ထန်း၊ ပေ၊ တမာရွက်တို့အား ရွှေရည်သောက်နေကြသည်ဟူ၍ ရွှေစက်
ရွှေပြောက်ထနေပုံကို အသက်သွင်းကာ သမာဓိဂုဏ်မြောက်စွာ သရုပ်ဖော်ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။
ရွာလယ်ပါင်းကူးတံတားဦးမှ ဆိတ်ဖလူးပန်းရနံ့ကလည်း တစ်ခါတစ်ရံ လေအလာတွင် တစ်ရွာလုံးသို့
သင်းပျံ့မွှေးကြိုင်သွားကြောင်းကို “တစ်ခါတစ်ရံ၊ လေအလာတွင်၊ ရွာလယ်ပေါင်းကူးတံတားဦးမှ၊ ဆိတ်ဖလူးနံ့
ရွာလုံးပျံ့၏”… ဟူ၍ လသာသောည၌ ပန်းရနံ့သင်းပျံ့ပျံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ကြည်နူးစရာ ကောင်းမည်ဟု
ခံစားမိစေပါသည်။ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်းတွင် ဆုံဆည်းကြပုံကို … “သူကြီးအိမ်မြောက်၊ ရွာသားဆောက်သည့်၊
ကွန်းထောက်ခိုရာ၊ ကွပ်ပျစ်သာတွင်”... ဟူ၍ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်းတည်ရှိရာနေရာကို “ကွပ်ပျစ်သာ” ဟူ၍
သာယာသောနေရာအဖြစ် သရုပ်ဖော်ထားပါသည်။ သူကြီးအိမ်၏ မြောက်ဘက်နေရာ၌ရှိပြီး ရွာသားများ ဝိုင်းဝန်း
ဆောက်လုပ်ထားသော ကွပ်ပျစ်သာဟု မြတ်နိုးစဖွယ် သရုပ်ဖော်ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။ ရွာဓလေ့အတိုင်း စုပေါင်းအား
ဖြင့် အရာရာကို ဆောင်ရွက်ကြကြောင်း ပေါ်လွင်နေပါသည်။
လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်း၏ ရိုးသားမှုကိုလည်း “ဝိုင်းလယ်ခေါင်ဗွေ၊ ကရွတ်ခွေတွင်၊ မြေကရားအိုး၊
နှုတ်သီးကျိုးနှင့်”ဟူ၍ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်း၏ ရိုးသားသော တည်ခင်းဧည့်ခံမှုကိုလည်း သရုပ်ဖော်ထားပါသည်။
မြန်မာတို့၏ ဓလေ့ထုံးစံအတိုင်း လူစူလူဝေးတွင် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းသည် မပါမဖြစ် ဧည့်ခံပစ္စည်းဖြစ်ပေသည်။
“ညှိတက်ဟောင်းနွမ်း၊ သံလင်ပန်းဝယ်၊ အကြမ်းပန်းကန်၊ နှုတ်ခမ်းလန်နှင့်” ဟောင်းနွမ်းနေသော
သံလင်ပန်းနှင့် နှုတ်ခမ်းလန်နေသော အကြမ်းပန်းကန်တို့မှာလည်း ကျေးလက်တောရွာ၏ ရိုးသားမှု၊ သဘာဝကျမှု၊
ပကာသနကင်းမှုတို့ကိုလည်း ဖော်ပြနေပေသည်။ “ဆေးသားမပီ၊ ယွန်းဗျပ်နီ၌၊ ရှမ်းပြည်မြေပဲ၊ ထန်းလျက်ခဲနှင့်”…
ဟူ၍ မြန်မာ့ရိုးရာအသုံးအဆောင်ဖြစ်သည့် မြန်မာ့လက်မှုပညာ ယွန်းဗျပ်နီမှာ ဆေးခြယ်ထားသည့် ဆေးများပင်
မပီမပြင်တော့ပေ။ ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သရုပ်ဖော်ထားပေသည်။ ထိုယွန်းဗျပ်နီပေါ်ဝယ် အညာဒေသ
ထွက်ကုန်ဖြစ်သည့် ထန်းလျက်ခဲနှင့် ရှမ်းပြည်မြေပဲကို တွေ့နိုင်ပေသည်။ ရေနွေးကြမ်းနှင့် ထန်းလျက်ခဲမှာ အတွဲ
အဖက် အစားအစာဖြစ်ပေသည်။ ဧည့်သည်လာလျှင် ဧည့်ခံနေကျ ကျေးလက်အစားအစာဖြစ်ပါသည်။
လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်း တည်ခင်းဧည့်ခံပုံကား အလွန်ရိုးသားလှပေသည်။ မြန်မာ့အသုံးအဆောင်များဖြစ်ကြ
သည့် “မြေကရားအိုး” “သံလင်ပန်း” “အကြမ်းပန်းကန်” “ကရွတ်ခွေ” “ယွန်းဗျပ်နီ” စသည်တို့မှာ မြန်မာ့
လက်မှုအနုပညာပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ကာလကြာရှည်စွာ သုံးဆောင်ထားကြသဖြင့် ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း
ကျေးလက်ဒေသတို့၏ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှု၊ ရိုးသားမှု၊ သဘာဝကျမှုတို့ကိုလည်း ဖော်ပြနေပေသည်။
ထို့ကြောင့် “လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်း” ကဗျာမှ အညာကျေးလက်ဒေသ လသာသောညအလှနှင့်
ကွပ်ပျစ်သာတွင် စုပေါင်းဝိုင်းဖွဲ့ပြောဆိုကြသော စကားဝိုင်းကို လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်းဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံပုံကို
ပေါ်လွင်စွာ သရုပ်ဖော်ရေးဖွဲ့ထားကြောင်း တွေ့ရပါသည်။
လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်း

မေးခွန်း: ရွာလက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်းသည် ရွာအတွက် မည်မျှအရေးပါသည်ဟု သင်ထင်မြင်သနည်း။ သင့်ထင်မြင်ယူဆ
ချက်ကို ဖော်ပြပါ။
အဖြေ: ဗန်းမော်ညိုနွဲ့၏ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်းကဗျာသည် ကျေးလက်ဒေသ၏ စည်းလုံးမှု၊ အေးချမ်းမှုတို့ကို
ရေးဖွဲ့ထားသော ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်ရာ ရွာအတွက် အရေးပါကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။
ရွာလက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်းတွင် ဆွေးနွေးကြသူများမှာ ရွာ၏အရေးပါအရာရောက်သော သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊
အတွေ့အကြုံဗဟုသုတကြွယ်ဝသော လူကြီးများ၊ စာပေဗဟုသုတပြည့်စုံသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်များ၊ လူမှု
ဆက်ဆံရေး၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်များ စုပေါင်းကာ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်း
တွင် တွေ့ဆုံကာ ရပ်ရေးရွာရေး သာရေးနာရေးကိစ္စများကို စုပေါင်းကာ တိုင်ပင်ကြ ဆွေးနွေးကြပါသည်။ လူကြီးများ
၏ အတွေ့အကြုံများကိုယူကာ လူလတ်များက တိုင်ပင်ဆွေးနွေးအဖြေရှာကြခြင်းဖြင့် ရွာအတွက် အရေးပါကြောင်း
သိနိုင်ပါသည်။
ရွာအတွက် အရေးပေါ်ကိစ္စပေါ်လာပါက ဝိုင်းဝန်းဆွေးနွေးအကြံပေးကြခြင်းဖြင့် အရေးပေါ်ကိစ္စကို
အောင်မြင်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်မည်ဖြစ်ပါသည်။ ဥပမာ - ရွာကျောင်းကထိန်အလှူပွဲ ပြုလုပ်မည်ဆိုပါက ရွာဦးကျောင်း
ဆရာတော်နှင့် ဂေါပကအဖွဲ့လူကြီးများ၊ ရပ်မိရပ်ဖများ မတည်အလှူရှင်များဖြင့် စုပေါင်းတိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြရပေ
သည်။ ဤသို့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြရာ၌ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်းက မပါလျှင်မပြီးပေ။ လက်ဖက်ရည်ကြမ်း၊
ထန်းလျက်ခဲ၊ မြေပဲလှော်၊ လက်ဖက်သုတ် စသည်တို့ဖြင့် စားရင်းသောက်ရင်း ဆွေးနွေးတတ်ကြပါသည်။ အလှူငွေ
ကောက်ခံရေး၊ ကျွေးမွေးရေး၊ ကထိန်ပစ္စည်း ဝယ်ယူရေး၊ ချက်ပြုတ်ရေး စသည်ဖြင့် အစီအစဉ်များ ရေးဆွဲကာ
တိုင်ပင်ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးကြပါသည်။ ယင်းသို့ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းကြခြင်းဖြင့် ကထိန်အလှူကျင်းပဆောင်ရွက်ရေး
လုပ်ငန်းကို အောင်မြင်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ပေသည်။
ရွာအရေးနှင့်ပတ်သက်၍ ပေါ်ပေါက်လာသော အရေးကိစ္စများ၊ နှစ်စဉ်ဆောင်ရွက်လေ့ရှိသော ပွဲတော်များ၊
သာရေးနာရေးကိစ္စအသီးသီးကို ရွာ၏လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်းမှ တိုင်ပင်ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်လေ့ရှိကြသဖြင့်
ရွာလက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်းသည် ရွာအတွက် အလွန်အရေးပါ အရာရောက်ကြောင်း သိနိုင်ပါသည်။
,
ပဒေသာလက်ရာ

မေးခွန်း: ပဒေသာလက်ရာကဗျာမှ စာဆို၏ စေတနာကို သုံးသပ်ပြပါ။
အဖြေ: ပဒေသာလက်ရာကဗျာသည် တက္ကသိုလ်တောသား ရေးဖွဲ့ထားသည့် သံပေါက်ကဗျာတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။
ဘိုးဘွားများလက်ထက်က ဖန်တီးခဲ့သော မြန်မာ့အနုသုခုမပညာဖြစ်သည့် ရုပ်သေးရုပ်ပြုလုပ်ပုံနှင့် မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု၊
အစဉ်အလာ ရုပ်သေးသဘင်ပညာကို တန်ဖိုးထားထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သင့်ကြောင်း ရည်ရွယ်၍ ရေးဖွဲ့ထားခြင်းဖြစ်သည်။
မင်းသားပန်းပုရုပ်လေး ထုလုပ်ပုံနှင့်ပတ်သက်၍ “ယမနေသား၊ ထင်းဖြတ်သာ၊ ဉာဏ်သွားသူက၊
ဈာန်များဝင်၊ သစ်သားပန်းပု၊ အရုပ်ထု၊ ရှုမဝတဲ့ မင်းသားဖြစ်လာ... ဟူ၍ ထင်းအရွယ်ဖြတ်ပြီးသား ယမနေ
သစ်သားကို မင်းသားပန်းပုရုပ်လေးထုလိုက်သည့်အခါ ကြည့်၍မနိုင်အောင် လှသောမင်းသားရုပ်လေး ဖြစ်လာ
ပါသည်။ ထုလုပ်သည့်အခါပန်းပုဆရာ၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် စူးစိုက်မှုဈာန်အာရုံတို့ ဝင်လာကာ မင်းသားရုပ်လေးဖြစ်လာ
ပေသည်။ “ဆေးစုံခြယ်သ၊ ခုံးချက် ပြိုးပြက်ပြတဲ့၊ ပန်းချီလက်ရာ... ဟူ၍ မင်းသားရုပ်ထုဝေးထို ပန်းချီ
ဆရာက ဆေးဖြင့်ခြယ်သလိုက်သည့်အခါ လှပသည့်မျက်ခုံး၊ မျက်လုံးတို့ဖြင့် ပြုံးပြနေသော မင်းသားရုပ်လေး
ပေါ်ထွက်လာပါသည်။



“နောက်ခံတေးက၊ စည်းချက်ချ၊ တီးကွက်လှတဲ့ဂီတဆရာ” ၏ နောက်ခံတေးမှာ သာယာနာပျော်ဖွယ်
ပေါ်ထွက်လာ၏။ “ကော့ညွတ်ကွေးညက်၊ ပျော်တော်ဆက်၊ တော်တော်မက်ဖွယ့်၊ ကြိုးဆွဲပညာ”... ရုပ်သေးလေး
ကို ကြိုးတို့ဖြင့်ဆွဲလိုက်ရာ ကော့ကာ၊ ညွတ်ကာ၊ ကွေးကာ ကနေပါသည်။ မင်းသားရုပ်လေးကိုလည်း ရွှေခြည်ငွေခြည်
ဘော်ကြယ်တို့ဖြင့် ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်ရာ လှပသွားပါသည်။ ထိုအရုပ်လေးကို အဆိုအငိုတို့ဖြစ်သည့် သဘင်ပညာနှင့်
ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ အရုပ်လေးမှာ ဆိုပြငိုပြလေတော့သည်။ နိပါတ်တော်ဇာတ်တော်တို့မှ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်တို့နှင့်
ပေါင်းစပ်ဇာတ်ခင်းလိုက်ရာ ဘဝသင်ခန်းစာတွေ ပေါ်ထွက်လာပေသည်။ ဤသို့အနုပညာရပ်တို့ဖြင့် ပေါင်းစပ်
လိုက်ရာ မြန်မာ့သုခုမပညာရပ် ပေါ်ထွက်လာပေသည်။ ဤပညာရပ်သည် မြန်မာ့ဘေးဘိုးတို့က ဖန်တီးထားသည့်
အနုပညာရပ်ဖြစ်ပေသည်။ စေတနာ စိတ်ဓာတ်ပညာရပ်တို့ဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားခြင်းကြောင့် ယနေ့တိုင် ခိုင်မြဲနေပေသည်။
တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ပညာရပ်ဖြစ်ပေသည်။
ရုပ်သေးမင်းသားလေးဇာတ် ကပြနိုင်ရန် အနုပညာရပ်ပေါင်းစုံ ပြည့်စုံရန် လိုအပ်ပေသည်။ ပန်းပုပညာ၊
ပန်းချီပညာ၊ ဂီတပညာ၊ ရုပ်သေးကြိုးဆွဲပညာ၊ ရွှေခြည်ထိုး ငွေခြည်ထိုးပညာ၊ အဆိုအငိုအနုပညာ၊ သဘင်ပညာ၊
ဇာတ်တော် နိပါတ်တော် ဇာတ်ဟော ဇာတ်ပြောပညာ စသည့်အနုပညာရပ်များစွာ တတ်မြောက်ကျွမ်းကျင်ရန် လိုအပ်
သဖြင့် ရုပ်သေးရုပ်ပွဲကရန် လွယ်လွယ်နှင့်မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခက်ခဲနက်နဲသော ပညာရပ်တို့ဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားခြင်း
ကြောင့် “ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကိုယ်စီထွင်၊ မယှဉ်နိုင်ကြ မြန်မာ့လက်ရာ”... ဟူ၍ စာဆိုက ချီးမွမ်းထားပေသည်။
ကမ္ဘာပေါ်တွင် မြန်မာ့ရုပ်သေးအနုပညာကို မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ကြကြောင်း မြန်မာ့ရုပ်သေးပညာကို တန်ဖိုးထားကြစေလို
ကြောင်း စာဆို၏စေတနာကိုလည်း တွေ့မြင်နိုင်ပါသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် လူမျိုးပေါင်းစုံတို့သည် မိမိတို့ယဉ်ကျေးမှု
အလိုက် အနုပညာများကို တီထွင်ကြသော်လည်း မြန်မာ့ရုပ်သေးအနုပညာကိုကား မယှဉ်နိုင်ကြကြောင်း စာဆို၏
မြန်မာ့ရုပ်သေးပညာအပေါ် ဂုဏ်ယူမှုကိုလည်း တွေ့နိုင်ပါသည်။
သို့ဖြစ်ရာ စာဆိုက “ရှေးလက်ရာကောင်း၊ ရိုးရာဟောင်း၊ ဟောင်းငြားပေမယ့် မဆွေးစေရာ၊ ထွေးပါနွေးစွာ”
ဟူ၍ အနုပညာရပ်ပေါင်းစုံဖြင့် ဖန်တီးထားသော ရှေးလက်ရာကောင်းသည်၊ ကာလကြာရှည်နေပြီဖြစ်၍ ဟောင်းသွား
ပြီဖြစ်သော်လည်း ပျောက်ပျက်ဆွေးမြေ့မသွားစေရန်၊ နွေးထွေးစွာ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သင့်ကြောင်း စာဆို၏
စေတနာကို တွေ့မြင်နိုင်ပါသည်။
ပဒေသာလက်ရာ

မေးခွန်း: ကဗျာဟာဆိုသည် ရုပ်သေးမင်းသားလေးအလှကို မည်သို့သရုပ်ဖော်ရေးဖွဲ့ထားသနည်း။
အဖြေ: ပဒေသာလက်ရာကဗျာသည် တက္ကသိုလ်တောသားစပ်ဆိုသည့် သံပေါက်ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ ရှေးမြန်မာ
ဘိုးဘွားများလက်ထက်က ဖန်တီးခဲ့ …နုသုခုမပညာဖြစ်သည့် ရုပ်သေးပြုလုပ်ပုံနှင့် မက်မောဖွယ်ကောင်းသော
မြန်မာ့အစဉ်အလာ ရုပ်သေးသဘင်ပညာကို တန်ဖိုးထားထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သင့်ကြောင်း၊ ကမ္ဘာက မယှဉ်ပြိုင်နိုင်
သော မြန်မာ့ရုပ်သေးပညာကို တန်ဖိုးထားကြစေရန် ရည်ရွယ်၍ ရေးဖွဲ့ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ပထမဦးစွာ ရုပ်သေးမင်းသားရုပ်လေးကို ပန်းပုပညာဖြင့် ထုဆစ်ရကြောင်းကို
“ယမနေသား၊ ထင်းဖြတ်သား၊
ဉာဏ်သွားသူက၊ ဈာန်များဝင်ကာ”.. ဟူ၍ ထင်းဖြတ်အရွယ် ယမနေသားကို ပန်းပုဆရာက
ပန်းပုထုပညာဉာဏ်ကို ကျွမ်းကျင်မှုပညာဖြင့် ဈာန်ဝင်ကာ ထုလုပ်ရကြောင်း၊ ဈာန်ဟူသည်မှာ အာရုံတစ်ခုအပေါ်တွင်
စူးစူးစိုက်စိုက်ထားရှိမှုပင်ဖြစ်၍ ဈာန်မပါဝင်လျှင် လွဲချော်ကာ လက်ရာမမြောက်တော့ပေ။ ထိုအခါ
သစ်သားပန်းပုရုပ်ကလေးသည် ကြည့်၍မဝနိုင်သည့် မင်းသားရုပ်လေးဖြစ်လာကြောင်းကို “သစ်သားပန်းပုအရုပ်ထု၊
ရှုမဝတဲ့မင်းသားဖြစ်လာ”...ဟူ၍ မင်းသားရုပ်လေး၏အလှကို သရုပ်ဖော်ထားပါသည်။


ထိုမင်းသားရုပ် ပန်းပုလေးကို ပန်းချီဆရာက ဆေးစုတ်ချက်ဖြင့် အသက်သွင်းလိုက်ရာ “ဆေးစုံခြယ်သ၊
ခုံးမျက်စ၊ ပြုံးပြက်ပြတဲ့၊ ပန်းချီလက်ရာ... ဟူ၍ မင်းသားရုပ်လေး ပြုံးရွှင်သောမျက်ခုံးမျက်လုံးတို့ဖြင့်
အသက်ဝင်လှုပ်ရှားလာကြောင်း သရုပ်ဖော်ထားပါသည်။ ဂီတဆရာကလည်း တီးကွက်လှလှနှင့် စည်းချက်ကျသည့်
နောက်ခံတေးကို သီဆိုလိုက်ကြောင်းကို “နောက်ခံတေးက၊ စည်းချက်ချ၊ တီးကွက်လှတဲ့ ဂီတဆရာ" ဟူ၍ သရုပ်
ဖော်ထားပါသည်။ ကြိုးဆွဲဆရာ၏ ကြိုးဆွဲပညာကိုလည်း “ကော့ညွတ်ကွေးညက်၊ ပျော်တော်ဆက်၊ တော်တော်
မက်ဖွယ့်၊ ကြိုးဆွဲပညာ” ဟူ၍ သရုပ်ဖော်ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။
ရုပ်သေးမင်းသားလေး၏ အဝတ်အစားအပြင်အဆင်ကိုလည်း … “ရွှေမျှင် ငွေမျှင် ဘော်ကြယ်ဝင်၊ တော်နယ်
ဝင်တဲ့ ရွှေချည်ထိုးပါ... ဟူ၍ ရွှေခြည်ထိုးအနုပညာရပ်ကိုလည်း ဖော်ထုတ်ထားပါသည်။ ပညာရပ်၏ အဆင့်
အတန်းမြင့်ပုံကို “တော်နယ်ဝင်တဲ့ ရွှေချည်ထိုး”ဟူ၍ နန်းသုံးတော်ဝင် ရွှေချည်ထိုးပညာ"ဟု ဂုဏ်တင်ရေးဖွဲ့
ထားပါသည်။ “အရုပ်ကလေးက ဆိုငိုပြ၊ ငိုရ ရယ်ရသဘင့်ပညာ” ဟူ၍ သဘင်ပညာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ
မင်းသားရုပ်လေးမှာ ငို၍တစ်မျိုး၊ ရယ်၍တစ်မျိုး အသုံးတော်ခံနေကြောင်း သရုပ်ဖော်ထားပါသည်။
“နိပါတ်တော်မှ၊ ဇာတ်ခင်းပြ၊ အပ်နှင်းကြတဲ့ ဘဝသင်ခန်းစာ”... ဟူ၍ နိပါတ်တော်၊ ဇာတ်တော်တို့နှင့်
ဇာတ်ခင်းပြလိုက်သော ရုပ်သေးရုပ်လေးကြောင့် ရုပ်သေးပွဲကြည့် ပရိသတ်အပေါင်းတို့မှာ ဘဝသင်ခန်းစာတွေ များစွာ
ရရှိလိုက်ကြောင်း သရုပ်ဖော်ထားပေသည်။ “လက်ရာပေါင်းစု၊ ကောင်းအောင်ပြု၊ သုခုမတဲ့မြန်မာ့စဉ်လာ”…
ဟူ၍ ပန်းပုပညာ၊ ပန်းချီပညာ၊ ဂီတပညာ၊ ကြိုးဆွဲပညာ၊ ရွှေချည်ထိုးပညာ၊ သဘင်ပညာ၊ ဇာတ်နိပါတ်ပညာတို့ဖြင့်
ကောင်းမွန်အောင် ဖန်တီးလိုက်သည့်အခါ မြန်မာ့အစဉ်အလာ သုခုမအနုပညာ ပေါ်ထွန်းလာကြောင်း၊ ယမနေသစ်တုံး
မှသည် တီးကွက်လှလှမှာ ကပြနိုင်သော ရုပ်သေးရုပ်လေး၏ ချစ်စရာအသွင်ကို အဆင့်ဆင့်သရုပ်ဖော်ရေးဖွဲ့ထားပါသည်။
ကမ္ဘာက မယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော မြန်မာ့ရုပ်သေးပညာသည် ဟောင်းပင်ဟောင်းငြားသော်လည်း ဘယ်သောခါမှ
မရိုးဘဲ ကောင်းနေကြောင်း၊ မြန်မာတို့၏ စိတ်ကူးဉာဏ်ဆန်းသစ်မှု၊ အနုပညာစွမ်းရည် ထက်မြက်မှုတို့ကြောင့်
ဟောင်းသော်လည်း မဆွေးမြေ့သင့်ကြောင်း၊ ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်ရန် နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုသင့်ကြောင်း ရုပ်သေး
ပညာနှင့် ရုပ်သေးမင်းသားရုပ်လေးကို သရုပ်ဖော်ရေးဖွဲ့ထားခြင်းဖြစ်ပါသည်။
ပဒေသာလက်ရာ

မေးခွန်း: “စေတနာဓာတ်၊ လက်ရာတတ်၊ ပေါင်းစပ်ထားလို့ ဖိုးမဖြတ်သာ၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင်၊ ကိုယ်စီထွင် မယှဉ်နိုင်
ကြ မြန်မာ့လက်ရာ၊ ရှေးလက်ရာကောင်း၊ ရိုးရာဟောင်း၊ ဟောင်းငြားပေမယ့် မဆွေးစေရာ၊ ထွေးပါနွေးစွာ”
ကဗျာ၏ ဆိုလိုရင်းကို ရေးပါ။
အဖြေ: “ပန်းပုပညာ၊ ပန်းချီပညာ၊ ဂီတပညာ၊ ရုပ်သေးကြိုးဆွဲပညာ၊ ရွှေချည်ထိုးပညာ၊ သဘင်ပညာ၊ ဇာတ်ဟော
ပညာ စသည့် တတ်ကျွမ်းသည့် အနုပညာလက်ရာပေါင်းများစွာတို့ကို အနုပညာဖန်တီးရှင်တို့၏ စေတနာနှင့်
ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် တန်ဖိုးဖြတ်၍မရနိုင်သော ရုပ်သေးဇာတ်ဖြစ်ပေါ်လာပေသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် လူမျိုးတိုင်းသည်
ကိုယ့်ယဉ်ကျေးမှုကို ကိုယ်တိုင်တီထွင်ကြရာ၊ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု အနုသုခုမပညာဖြစ်သည့် ရုပ်သေးပညာကို ကမ္ဘာ ပေါ်တွင်
မည်သူမျှမထွင်နိုင်၊ မယှဉ်နိုင်ကြပေ။ ရှေးဘိုးဘွားတို့ ဖန်တီးခဲ့သော ရှေးဟောင်းမြန်မာ့အနုပညာ လက်ရာဟောင်းကို
မပျောက်ပျက် မဆွေးမြေ့ရန် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက် နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုကြရမည် ဖြစ်ပေသည်။
ရေသည်ပြဇာတ်

မေးခွန်း: “လူ့ဘုံခန်းဝါ၊ လူ့ပြည်ရွာမှာ၊ ဝမ်းစာခဲခက်၊ မူရင်းထမင်း၊ ချဉ်ပေါင်ဟင်းနှင့်၊ ဆန်တွင်းက နက်လွန်းလို့၊ အသက်ရှိစဉ်၊ မသေခင်ကို၊ ကောက်လျင်ကြီးဆန်၊ နီတာလံနှင့်၊ ငါးသန်သေးနုပ်၊ ရေလုံပြုတ်များကို၊ တစ်လုပ်ကယ်ဝဝ၊ စားလိုက်ရလျှင်ဖြင့်၊ အာဂပါးစပ်၊ လူဖြစ်ကျိုးနပ်လေငဲ့။”
အဖြေ: ပေးထားသောစာပိုဒ်သည် စာဆိုဦးပုည၏ ရေသည်ပြဇာတ် အခန်း(၁) ဗာရာဏသီမြို့ မြောက်မျက်နှာက
ရေသည်ယောက်ျား စကားဆိုခန်းမှ ကောက်နုတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ရေသည်ယောက်ျားက မိမိကိုယ်ကို ဗာရာဏသီမြို့ မြောက်မျက်နှာတွင် နံနက်ခင်းရေရောင်းထွက်ချိန်၌ ရေသည်ယောက်ျားက မိမိဘဝတွင် ပင်ပန်းစွာရှာဖွေရပါသော်လည်း အစားအသောက် ဆင်းရဲမွဲတေလွန်းသောကြောင့် တစ်ကိုယ်တည်း ညည်းညူပြောဆိုသောစကားဖြစ်သည်။ ရေသည်ယောက်ျားပြောဆိုပုံမှာ “ဪ လူ့ဘုံခန်းဝါ လူတို့၏နေထိုင်ရာတွင် ဝမ်းစာရှာဖွေရသည်မှာ ခက်ခဲပင်ပန်းလွန်းလှပါသည်။ မုရင်းထမင်းနှင့် ချဉ်ပေါင်ဟင်းစားနိုင်ရန်ပင် ဝမ်းရေးက ခက်ခဲလွန်းလှပါသည်။ ထို့ကြောင့် အသက်ရှိစဉ် မသေခင်တွင် နီရဲနေသော ကောက်လျင်ကြီးဆန်ထမင်းကို သေးနုပ်စွာသော ငါးသန်ရေလုံပြုတ်ဟင်းဖြင့် တစ်လုပ်မျှ ဝဝလင်လင်စားလိုက်ရပါက ကျွန်ုပ်ပါးစပ်သည် ထူးခြားသော ပါးစပ်ဖြစ်ကာ လူဖြစ်ရကျိုးလည်း နပ်သွားပါလိမ့်မည်”ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။

မေးခွန်း: “မရပ်မနား၊ ရေကိုရောင်းလို့၊ ဝမ်းကျောင်းပါငြားကပဲ၊ စားရသည့်နေ့၊ တစ်လလုံးတွင်မှ၊ သုံးနပ်လောက်ကယ်သာ တွေ့ရတယ်။ ငွေနှယ်ကြေးနှယ်၊ ဘဟာနှယ်များကို၊ ကွယ်လေနဲ့ ပိတ်ပိတ်ပျောက်၊ အမွဲတကာ့ထွတ်ခေါင်၊ ဖွတ်မင်းနောင်မှာ၊ ပြာတောင်ကြီးပေါက်ကရော”
အဖြေ: ပေးထားသောစာပိုဒ်သည် စာဆိုဦးပုည၏ ရေသည်ပြဇာတ် အခန်း(၁) ဗာရာဏသီမြို့ မြောက်မျက်နှာက ရေသည်ယောက်ျား စကားဆိုခန်းမှ ကောက်နုတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ရေသည်ယောက်ျားက မိမိကိုယ်ကို ဗာရာဏသီမြို့မြောက်မျက်နှာတွင် နံနက်ခင်းရေရောင်းထွက်ချိန်၌ ရေသည်ယောကျ်ားက မိမိဘဝတွင် ပင်ပန်းစွာရှာဖွေပါသော်လည်း အစားအသောက် ဆင်းရဲ၊ ငွေကြေးမွဲတေလွန်းသောကြောင့် တစ်ကိုယ်တည်း ညည်းညူပြောဆိုသောစကားဖြစ်ပါသည်။ ရေသည် ယောက်ျားပြောဆိုပုံမှာ “ရေကို မရပ်မနားဘဲရောင်း၍ ဝမ်းကျောင်းပါသော်လည်း စားရသည့်နေ့မှာ တစ်လလုံးတွင်မှ သုံးနပ်ခန့်သာ ဝဝလင်လင် စားရပါသည်။ ငွေကြေးဥစ္စာပိုင်ဆိုင်မှုများမှာ လုံးဝပျောက်ကွယ်နေပါသည်။ ဆင်းရဲမွဲတေရာတွင် ဖွတ်မင်းကပင် နောင်တော်ဟု ခေါ်ရလောက်အောင် အထွတ်အထိပ် အခေါင်အဖျားတိုင်အောင် မွဲတေလွန်းသူဖြစ်ပါသည်။ မွဲရသည့်အထဲ ပြာတောင်ကြီးက ဆင်၍ပေါက်သည်အထိ ပြောင်မြောက်အောင် မွဲတေလွန်းသူဖြစ်ပါသည်” ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။

မေးခွန်း: “သို့သော်လည်း ယောက်ျား၊ ကံရှေ့သွား၊ ကံထားရာဟဲ့၊ မနုံနဲ့ပါဘူး၊ အလှဲ့သင့်ချက်ပိုင်၊ ကြက်ကန်းခွပ်လို့၊ ပွဲကျွတ်အောင် နိုင်သေးသပ၊ ကံဆိုင်လို့တကယ်၊ ချက်ကောင်းကို တွယ်မိလျှင်၊ ရေသယ်မောင်မောင်၊ လူနေလှလို့၊ ရွှေချသလိုပြောင်လိမ့်မယ်။”
အဖြေ: ပေးထားသောစာပိုဒ်သည် စာဆိုဦးပုည၏ ရေသည်ပြဇာတ် အခန်း(၁) ဗာရာဏသီမြို့မြောက်မျက်နှာက ရေသည်ယောက်ျား စကားဆိုခန်းမှ ကောက်နုတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ရေသည်ယောက်ျားက မိမိကိုယ်ကို ဗာရာဏသီမြို့ မြောက်မျက်နှာတွင် နံနက်ခင်းရေရောင်းထွက်ချိန်၌ ရေသည်ယောက်ျားက မိမိဘဝတွင် ပင်ပန်းစွာရှာဖွေရပါသော်လည်း အစားအသောက် ဆင်းရဲမွဲတေလွန်း၍ ညည်းညူပြောဆိုနေရာမှ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်အားတင်း လိုသောကြောင့် ပြောဆိုသောစကားဖြစ်ပါသည်။ ရေသည်ယောက်ျားပြောဆိုပုံမှာ “သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် ယောက်ျားဖြစ်သည့်အတွက် မိမိကိုယ်ကို နုံခဲ့သည်ဟု မထင်ပါ။ ကံက ရှေ့ဆောင်နေသဖြင့် ကံထားသလိုနေရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အခွင့်အလှည့်သင့်၍ ကောင်းသောကံဇာတာများ တိုက်ဆိုင်လာပါက မျက်စိကန်းနေသည့်ကြက်သည်ပင် တစ်ဖက်ကြက်၏ ချက်ကောင်းကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် တွယ်မိ၊ ခွပ်မိပါက ပွဲကျွတ်အောင်နိုင်သည့် ထုံးစံရှိပါသည်။ မိမိသည်လည်း အခွင့်အခါကောင်းနှင့်ကြုံပါက လူနေလည်း လှလာပါလိမ့်မည်၊ ရွှေချထားသကဲ့သို့လည်း တော့်တော့်ပြောင်ပြောင် ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်”ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။
ရေသည်ပြဇာတ်

မေးခွန်း: “တစ်ခါတစ်ရံ၊ လောကဓံမှာ ကံမျက်စိလယ်လို့မှ ပြောင်နိုင်တယ်မရှိ၊ ရေရွက်လို့ရောင်း၊ ဝမ်းကိုကျောင်းရတယ်၊ ခေါင်းကျိန်းလို့ရှိခဲ့ပြီ၊ ပဲစိတစ်ဝက်၊ ပြောင်းတစ်ဝက်နှင့် ဆန်ပြက်သိကာ၊ ပါကောင်းလို့ပါတော့တယ်။ ဟင်းလျာက ပီလော၊ လည်ချောင်းကို မြေလှန်၊ ဂလုံဆန်အောင်၊ စုံကန်လို့ မျှောရတယ်။”
အဖြေ: ပေးထားသောစာပိုဒ်သည် စာဆိုဦးပုည၏ ရေသည်ပြဇာတ် အခန်း(၂) ဗာရာဏသီမြို့တောင်မျက်နှာက ရေသည်မိန်းမ စကားဆိုခန်းမှကောက်နုတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ရေသည်မိန်းမက မိမိကိုယ်ကို ဗာရာဏသီမြို့တောင်မျက်နှာတွင် နံနက်ခင်းရေရောင်းထွက်ချိန်၌ ရေသည်မိန်းမက မိမိဘဝတွင် ပင်ပန်းစွာ ရှာဖွေရပါသော်လည်းအစားအသောက် ဆင်းရဲမွဲတေလွန်းသောကြောင့် တစ်ကိုယ်တည်း ညည်းညူပြောဆိုသောစကား ဖြစ်ပါသည်။ ရေသည်မိန်းမပြောဆိုပုံမှာ “ကောင်းသောကံသည် မျက်စိလည် လမ်းမှား၍မှ ကျွန်မထံသို့ရောက်မလာပါ။ ထို့ကြောင့် တော်တော်ပြောင်ပြောင်ဖြစ်သည်ဟူ၍ မရှိခဲပါ။ ရေကိုရွက်၍ရောင်းကာ အသက်မွေး ဝမ်းကျောင်းရသည်မှာ ခေါင်းများကျိန်းစပ်ပြီး ဆံပင်များလည်း ဆွေးရိမတတ် ဖြစ်နေပါပြီ။ စားရသည်မှာ ပဲစေ့တ့တဝက်၊ ပြောင်းတစ်ဝက်ရောနေသဖြင့် ဆန်ဟူ၍ အနည်းငယ်မျှသာပါသော ထမင်းကို ပီလောရွက်ဟင်းလျာဖြင့် မျိုချရာတွင် ဆန်တက်လာသဖြင့် လည်ချောင်းကို အထက်အောက်လှန်ကာ ဂလုံဟူသော အသံမြည်အောင် ခြေထောက်ကို အတင်းစုံကန်၍ မျှောချရပါသည်” ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။

မေးခွန်း: “ကောလိုက်တဲ့ကံ၊ မုရင်းဆန်နှင့် ပွဲရံချဉ်ပေါင်၊ ကျွေးနိုင်တဲ့မောင်များကို၊ လူ့ဘောင်တွင် တစ်ခါ၊ ကြိမ်စမ်းချင်ပါဘိ၊ ဇာတာထွန်းပေါ်၊ ကံနှိုးဆော်လို့၊ မတော်တဆ၊ မုရင်းမောင်မောင်၊ ဦးချဉ်ပေါင်ရို့နှင့်၊ အိမ်ထောင်များကျခါမှ၊ ၀၀ကြီးပေါင်းလန်အောင်၊ ဝမ်းစည်းစိမ်ခံတော့မယ်။”
အဖြေ: ပေးထားသောစာပိုဒ်သည် စာဆိုဦးပုည၏ ရေသည်ပြဇာတ် အခန်း(၂) ဗာရာဏသီမြို့တောင်မျက်နှာက ရေသည်မိန်းမ စကားဆိုခန်းမှ ကောက်နုတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ရေသည်မိန်းမက မိမိကိုယ်ကို ဗာရာဏသီမြို့တောင်မျက်နှာတွင် နံနက်ခင်းရေရောင်းထွက်ချိန်၌ ရေသည်မိန်းမက မိမိဘဝတွင် ပင်ပန်းစွာ ရှာဖွေရပါသော်လည်း အစားအသောက် ဆင်းရဲမွဲတေလွန်းသောကြောင့် တစ်ကိုယ်တည်း ညည်းညူပြောဆိုသောစကား ဖြစ်ပါသည်။ ရေသည်မိန်းမပြောဆိုပုံမှာ “တိမ်ကောလွန်းလှသော ကုသိုလ်ကံဖြစ်ပါသည်။ မုရင်းထမင်းနှင့် ချဉ်ပေါင်ဟင်း ကျွေးနိုင်မည် မောင် တစ်ဦးဦးနှင့်များ လူ့ဘောင်လောကတွင် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ တွေ့ကြုံချင်စမ်းလှပါသည်။ ဇာတာထွန်းပေါ်၍ ကောင်းသောကံများ နှိုးဆော်သဖြင့် မုရင်းထမင်း၊ ချဉ်ပေါင်ဟင်းကျွေးနိုင်မည်သူနှင့် မတော်တဆအိမ်ထောင်များကျခါမှ ဝဝလင်လင်စားကာ ဝမ်းစည်းစိမ် ခံပါတော့မည်” ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။