မလုပ်မစား

မေးခွန်း: မလုပ်မစားဝတ္ထုတိုကိုဖတ်ပြီး မည်သည့်ရသများ ခံစားရသနည်း။
အဖြေ: မလုပ်မစားဝတ္ထုတိုသည် ကိုလိုနီခေတ်က ပီမိုးနင်းရေးသားသော ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပါသည်။ မိမိလုပ်သော
အလုပ်နှင့် ထိုက်တန်သည့်အစာကိုမှ စားရမည့်အကြောင်းနှင့် မိဘစကားနားထောင်ခြင်း၊ ကိုယ်ကျင့်တရား
ကောင်းမွန်ခြင်း၊ ကတိတည်ခြင်း၊ စကားမှန်ခြင်း၊ သစ္စာစောင့်ခြင်း စသည့် ကောင်းမြတ်သည့်အကျင့်ကောင်းများ
ရှိပါက ဒုက္ခဆင်းရဲမရောက်နိုင်ကြောင်း အသိပေးလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရေးသားထားပါသည်။ ဝတ္ထုတိုဖြစ်သဖြင့်
ဇာတ်ဆောင်တို့၏ ကိုယ်နှုတ်နှလုံးအမူအရာတို့မှ ရသမျိုးစုံခံစားနိုင်ပါသည်။

ဤဝတ္ထုတိုတွင် အဓိကဇာတ်ဆောင်မှာ ဦးရွှေသာနှင့် သားမောင်ရင်၊ မယ်လုံတို့ဖြစ်ပြီး သူကြီးနှင့်
သူကြီးကတော်တို့မှာ အရံဇာတ်ဆောင်များဖြစ်ကြပါသည်။ ဦးရွှေသာသည် မကျန်းမမာဖြစ်၍ ဝေဒနာဖိစီးနေရာ
မိမိအတွက်မပူနိုင်ဘဲ သားလူပျိုပေါက်လေးကို တစ်ဦးတည်းထားခဲ့ရမှာကို စိုးရိမ်ပူပန်နေကြောင်း၊ “နေ့လားညလား
သေခြင်းတည်းဟူသော သမုဒ္ဒရာ၏ရင်ခွင်သို့ ရောက်ရတော့မည်ဟူသော အသိဖြင့် ဖိစီးခြင်းအောက်မှာ မလွန့်သာ၊
မဆန့်သာ လမ်းဆုံးကိုမျှော်လျက်သာ နေရရှာလေတော့သတည်း”...ဟူ၍ ရေးဖွဲ့ထားရာ သေခါနီးခံစားရသော
ဝေဒနာ၏ဖိစီးနှိပ်စက်မှုတို့ဖြင့် လမ်းဆုံးရောက်နေသောလူတစ်ယောက်၏ ခံစားမှုကို ကရုဏာရသ ခံစားရစေပါသည်။
ယခင်က ချမ်းသာကြွယ်ဝခဲ့ကြသော မိသားစုလေးမှာ လူလိမ်ခံရခြင်း အာမခံအကြွေးများဆပ်ရခြင်း၊
ဓားပြအတိုက်ခံရခြင်း၊ လယ်ယာခြံမြေများ ချစ်တီးလက်အပ်လိုက်ရခြင်းတို့ကြောင့် “ဇနီးသည် ဒေါ်ဖြူမှာ
ဥစ္စာပျက်ပြုန်း၊ လူလုံးမလှ၊ သောကဗျာပါ မီးလောင်စာကြောင့် မမာမကျန်းဖြစ်ကာ မရဏလမ်းသို့
စောစွာရောက်ခဲ့ရ၏”ဟူသောအဖွဲ့မှာ လောကဓံခံရခြင်း၊ စီးပွားဥစ္စာ ပျက်စီးရခြင်း စသည်” မကောင်းသော
ကံကြမ္မာအကျိုးပေးပုံတို့သည် အစုံအစုံ အပြိုင်အပြိုင်လာတတ်သည်”... ဟူသော မိသားစုလေး၏ ရင်နင့်ဖွယ်
ဖြစ်ရပ်လေးမှာလည်း သနားကရုဏာဖြစ်စေသဖြင့် ကရုဏာရသကို ခံစားရစေပါသည်။ မကောင်းသော
ကံကြမ္မာဆိုးတို့၏ အကျိုးပေးမှာလည်း စုပုံလာတတ်ကြောင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ခံစားရစေပါသဖြင့်
ဘယာနက ရသကိုလည်း ခံစားရစေပါသည်။
သေခါနီးဖခင်က တစ်ဦးတည်းသောသားလေးအတွက် စိုးရိမ်သောကဖြစ်နေရသဖြင့် သားထံ ကတိတစ်ခု
တောင်းရာ “ထားပါတယ် ဖေဖေ စိတ်ချပါ။ အလုပ်နှင့်မတန်သော အစာကို ကျွန်တော်ဒီတစ်သက်မစားပါဘူး။
အလုပ်မလုပ်ရလျှင် အငတ်ခံသေပါ့မယ်”... ဟူသော ကတိတစ်ခုအတွက် ရဲရင့်စွာ အာမခံပေးရဲသော
မောင်ရင်၏စိတ်ဓာတ်ကိုလည်း အံ့သြမိစေပါသဖြင့် အဗ္ဗုတရသကိုလည်း ခံစားရစေပါသည်။ “မောင်ရင်မှာ
ပစ္စည်းတစ်စုံတစ်ရာမရှိသဖြင့် အလောင်းကိုပင် အရပ်က သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ရ၏” ဟူသောအဖွဲ့မှာ တစ်ချိန်က
ချမ်းသာပြည့်စုံသူ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ပစ္စည်းများ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမွဲတေသွားကာ သေသည့်အခါ အရပ်ကသင်္ဂြိုဟ်ရသည့်
အဖြစ်ဆိုးပုံမှာလည်း စိတ်မချမ်းသာဖွယ်ရာ သနားကရုဏာဖြစ်မိစေသဖြင့် ကရုဏာရသကိုလည်း ခံစားရစေပါသည်။

မိဘမဲ့သားကလေး မောင်ရင်အတွက် အရပ်ထဲမှ လူများက သနားကရုဏာဖြစ်ကာ “မောင် ...
ဘာစားမလဲ အလိုရှိတာပြော၊ ပိုက်ဆံကြေးငွေအတွက် ပူနေသလား၊ နေရေးစားရေးအတွက် ပူနေသလား၊
ဒီအိမ်မှာ မပျော်လို့လား၊ မပျော်ရင် အဒေါ်တို့အိမ်ကိုလာ၊ ဦးလေးတို့အိမ် အကျယ်ကြီး၊ အရီးတို့အိမ်မှာ
အရီးသမီး မယ်စိန်နဲ့ အရီးနှစ်ယောက်ထဲရယ်၊ မောင့်တစ်သက်လုံး စားလို့မကုန်ပါဘူး”... စသည်ဖြင့်
ရပ်ကွက်က ဝိုင်းဝန်းစောင့်ရှောက်မှ ချမ်းမြေ့ကြည်နူးဖွယ်ရာ ဖြစ်စေပါသည်။ ဒုက္ခအခက်အခဲဖြစ်နေသူ၊
မိဘမဲ့အားကိုးမဲ့နေသူအား ဝိုင်းဝန်းစောင့်ရှောက်ကူညီဖေးမတတ်ကြသည့် ရွာသူရွာသားတို့၏ မြန်မာ့ဓလေ့ထုံးတမ်း
စဉ်လာလေးကိုလည်း ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးမိစေသဖြင့် သန္တရသကိုလည်း ခံစားရစေပါသည်။

“သနားသူများအထဲတွင် ပါဝင်သူတစ်ယောက်ကား သူကြီးကတော်၏ တူမအရင်းဖြစ်သူ မြေပိုင်ရှင်
သူဌေးဦးစံကျော်၏ သမီးမယ်လုံခေါ်သည့် မိန်းကလေးဖြစ်ရာ မောင်ရင်ကို အဘယ်ပုံကြံ၍ အစာစားအောင်
လုပ်ရပါမည်နည်းဟူသောအကြံနှင့် သူကြီးအိမ်သို့လာရောက်ပြီး မီးဖိုချောင်တွင် ကူညီလုပ်ကိုင်၍နေလေ၏။
သို့နေရာ သနားရာမှ ချစ်မေတ္တာသက်ဝင်လျက် အတော်ပင်စိုးရိမ်စပြုလေ၏” ဟူသော အဖွဲ့မှာ မောင်ရင့်အပေါ်
သနားကရုဏာသက်ရာမှ မေတ္တာသက်ဝင်သွားကြောင်း လူငယ်တို့၏အချစ်မေတ္တာကို ဖော်ပြနေသဖြင့် ချစ်ခင်မှု သိင်္ဂါရရသကိုလည်း ခံစားရစေပါသည်။


မောင်ရင်သည် ရေထမ်းနှင့်ရောက်လာပြီး ရာဝင်အိုးထဲသို့ ရေလောင်းထည့်ကာ မောဟိုက်သွားသဖြင့်
မြေပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်ချလိုက်ရာ မယ်လုံက နွားနို့ တစ်ခွက်လာတိုက်စဉ် “ကိုမောင်ရင်ရယ်... ရှင့်အတွက်
ဒုက္ခများလိုက်တာ၊ ရှင်တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ကျွန်မ..”ဟူ၍ ရှိုက်သံကလေးနှင့်ပြောလိုက်ပြီး ကြင်နာသောမျက်လုံးများနှင့်
နို့ကိုပေးရာ”... ဟူသော အဖွဲ့အရ ကြင်နာမှု ကရုဏာရသနှင့်အတူ ချစ်မေတ္တာတို့ပေါင်းစပ်ကာ သိင်္ဂါရရသကိုလည်း
ခံစားရစေပါသည်။
မောင်ရင်နှင့်မယ်လုံတို့ကို သူကြီးတို့ဇနီးမောင်နှံနှင့် မယ်လုံတို့မိဘများက လက်ထပ်ပေးစားရန်
စီမံကြလေရာ မောင်ရင်က “ကွယ်လွန်သူ ကျေးဇူးရှင်ဖခင်ကြီးသည် ငါ့အားမဆင်းရဲနိုင်သော ကတိသစ္စာကို
အထားခိုင်း၍သွားခြင်းပေတကားဟု စဉ်းစားကာ ကျေးဇူးတင်လျက် တစ်နှစ်တစ်ကြိမ် ဖခင်ကြီးသေဆုံးသောနေ့တွင်
သံဃာတော်တို့အား ဆွမ်းကျွေးလှူဒါန်းလေ၏”… ဟူသောအဖွဲ့အရ သားအား ဒုက္ခမရောက်စေချင်၍ အလုပ်
လုပ်စေချင်သည့် ကတိစကားတောင်းခံခဲ့ပြီး မိမိပေးသည့် ကတိအတိုင်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သဖြင့် ဒုက္ခဆင်းရဲမရောက်ဘဲ
အဆင်ပြေချမ်းမြေ့သွားသည့် မိမိဘဝအတွက် ကျေးဇူးရှင်ဖခင်ကို သိတတ်သော ကျေးဇူးတရားအတွက်
ကြည်နူးချမ်းမြေ့ရစေသဖြင့် သန္တရသကို ခံစားရစေပါသည်။
မလုပ်မစားဝတ္ထုတိုသည် ဝတ္ထုပါဇာတ်ဆောင်တို့၏ ကံသုံးပါးအမူအရာတို့မှတစ်ဆင့် စာဖတ်သူတို့အား
ရသအဖုံဖုံကို တွေ့ကြုံခံစားရစေပါသည်။