ပဒေသာလက်ရာ

မေးခွန်း: ပဒေသာလက်ရာကဗျာကို ဖတ်ရှုပြီး သင်၏စိတ်တွင် မည်သို့ဖြစ်ပေါ်ခံစားရသည်ကို သင့်စကားဖြင့် ရေးသား
တင်ပြပါ။
အဖြေ: ပဒေသာလက်ရာကဗျာမှာ တက္ကသိုလ်တောသားစပ်ဆိုသည့် သံပေါက်ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ ဘိုးဘွားများ
လက်ထက်က ဖန်တီးခဲ့သော မြန်မာအနုသုခုမ ပညာဖြစ်သည့် ရုပ်သေးရုပ်ပြုလုပ်ပုံနှင့် မက်မောဖွယ်ကောင်းသော
မြန်မာ့အစဉ်အလာ ရုပ်သေးသဘင်ပညာကို တန်ဖိုးထားထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သင့်ကြောင်း ရေးဖွဲ့ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာက မယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော မြန်မာ့ရုပ်သေးပညာကို ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။
ထင်းဖြတ်ပြီးသား ယမနေသားကို သစ်သားပန်းပုအရုပ်လေး ထုလိုက်သည့်အခါ ကြည့်ရှုမဝနိုင်သည့်
မင်းသားရုပ်လေး ဖြစ်လာပါသည်။ ထိုမင်းသားရုပ်တုလေးကို ပန်းချီဆရာက ဆေးပန်းချီဖြင့် ခြယ်သလိုက်သည့်အခါ
လှပသည့် မျက်ခုံးမျက်လုံးတို့ဖြင့် ပြုံးပြနေသော မင်းသားရုပ်လေး ပေါ်ထွက်လာသည်။ စည်းချက်ကျကျ တီးကွက်
လှသည့် ဂီတဆရာ၏ ဖန်တီးချက်ဖြင့် နောက်ခံတေးအဖြစ် သာယာနာပျော်ဖွယ် ပေါ်ထွက်လာ၏။ ရုပ်သေးကြိုးဆွဲ
ဆရာ၏ ကြိုးဆွဲပညာလက်ရာမြောက်မှုကြောင့် လက်ကြွခြေကြွ ကွေးညွတ်ဟန်ဖြင့် ကကွက်ကဟန်တို့မှာ ချစ်စရာ
ကောင်းလာပါသည်။ မင်းသားရုပ်ကလေးအပေါ်မှာ ရွှေခြည်ထိုး ငွေခြည်ထိုး ဘော်ကြယ်အမျိုးမျိုးတို့ဖြင့် တောက်ပ
ပြောင်လက်နေသောမင်းသားဝတ်စုံလေးမှာ လှပနေပါသည်။
သဘင်ပညာသည်၏ ဆိုဟန်ငိုဟန်ကြောင့် အရုပ်ကလေးက ဆိုနေငိုနေဟန် ထွက်ပေါ်လာပြီး မြတ်နိုးစရာ
ကောင်းနေပါသည်။ ဇာတ်တော်နိပါတ်တော်တို့မှ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်များခင်းကာ ဟောပြပြောပြခြင်းဖြင့် ဘဝ
သင်ခန်းစာအမျိုးမျိုးလည်း ရရှိကြပါသည်။ ဤသို့ဖြင့် ရုပ်သေးမင်းသား ရုပ်လေးကို အနုပညာပေါင်းစုံတို့ဖြင့်
ဖန်တီးလိုက်သည့်အခါ မြန်မာ့အစဉ်အလာ အနုသုခုမပညာ ဖြစ်ပေါ်လာပေသည်။ ကောင်းမြတ်သည့်စေတနာကို



အရင်းခံကာ ပြောင်မြောက်သော အနုပညာလက်ရာတို့ဖြင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော မြန်မာ့အနုပညာရပ်
ပေါ်ထွက်လာခြင်းဖြစ်ပေသည်။
မြန်မာ့သုခုမအနုပညာရပ်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သည့်နိုင်ငံမှ မယှဉ်နိုင်ကြပေ။ မြန်မာ့အနုပညာကို
မည်သည့် ပညာရပ်တို့က မယှဉ်နိုင်ကြပေ၊ ရုပ်သေးအနုပညာသည် မြန်မာတို့၏ ရိုးရာယဉ်ကျေးမှု
အနုပညာနဓဟောင်းဖြစ်သော်လည်း မဆွေးမြေ့မပျောက်ကွယ်အောင် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ကြရပေမည်။
ရှေးလက်ရာဟောင်း၊ ယဉ်ကျေးမှုဟောင်းကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုရမည်ဖြစ်ပေသည်။
ရုပ်သေးအနုပညာရပ်သည် အလွန်ခက်ခဲနက်နဲလှပါသည်။ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ဖြစ်ဖို့ရန် ပန်းပုပညာ၊ ပန်းချီ
ပညာ၊ ရွှေခြည်ထိုး၊ ငွေခြည်ထိုးပညာများ ပေါင်းစပ်မှ ပေါ်ထွက်လာနိုင်ပါသည်။ ထိုရုပ်သေးရုပ်ကလေး စင်ပေါ်တွင်
ကပြအသုံးတော်ခံရန် ရုပ်သေးခင်၊ ရုပ်သေးကြိုးဆွဲပညာ၊ အဆိုအငိုပညာ၊ ဂီတပညာ၊ ဆိုင်းဝိုင်းပညာ၊ ဇာတ်ပြော
ဇာတ်ဟောပညာ၊ ဇာတ်နိပါတ်ပညာ၊ အကပညာ စသည့်ပညာရပ်တို့ပေါင်းစပ်မှ ရုပ်သေးစင်မှ ရုပ်သေးအရုပ်လေး
ကပြဖျော်ဖြေနိုင်ပေမည်။ ဤသို့ ပညာရပ်ပေါင်းစုံ၊ အနုပညာရပ်ပေါင်းစုံတို့ တတ်မြောက်ကျွမ်းကျင်မှ ရုပ်သေးအက
ဖြစ်ပေါ်လာပေသည်။ ဤသို့ ခက်ခဲနက်နဲသောပညာရပ်တို့ ပေါင်းစပ်ထားခြင်းသည် မြန်မာ့ဇာတ်ရုပ်သေးသုခုမ
အနုပညာဖြစ်သည်။ ဤယဉ်ကျေးမှုအနုပညာသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် မြန်မာတို့သာ ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းဖြစ်ရာ မြန်မာ့
ယဉ်ကျေးမှုအတွက် ဂုဏ်ယူမဆုံး ဖြစ်မိပါသည်။
ဤကဗျာကို “ဒေသာလက်ရာ” ဟု စာဆိုက ခေါင်းစဉ်ပေးထားသည့်အတိုင်း အနုပညာမျိုးစုံတို့ ပါဝင်
ပေါင်းစပ်ဖန်တီးထားသည့် လက်ရာဖြစ်သည့် ရုပ်သေးရုပ်လေး အဆင့်ဆင့်ဖြစ်ပေါ်လာပုံအကြောင်းနှင့် မြန်မာ့ရုပ်သေး
ကြိုးဆွဲပညာကို ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်ရာ မြန်မာ့ရုပ်သေးပညာကို အသေးစိတ်သိရှိလာစေပါသည်။ မင်းသားအဖြစ်
ကိုယ်တိုင်ကပြဖျော်ဖြေရသည်မှာ အကပညာတတ်ထားရုံမျှဖြင့် ရသော်လည်း ရုပ်သေးမင်းသားရုပ်အဖြစ် ကပြရသည်
မှာ ရုပ်သေးကြိုးဆွဲပညာတတ်ထားမှ ရနိုင်ပေသည်။ သို့ဖြစ်ရာ ဤသို့ခက်ခဲနက်နဲသော ပညာရပ်တို့ ဝိုင်းဆိုင်ထားသော
မြန်မာလူမျိုးတို့၏ အနုပညာဖန်တီးမှုစွမ်းရည်၊ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှုစွမ်းရည်တို့မှာလည်း လေးစားမိစေပါသည်။
မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုဟောင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ထင်ရှားကျော်ကြားနေဆဲဖြစ်သော မြန်မာ့ရုပ်သေး
သုအနုပညာကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုသင့်ကြောင်း၊ ဆက်လက်ရှင်သန်နေအောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သင့်
ကြောင်း ခံယူမိပါသည်။